Aeroklub moze byc zamkniety

[Gość: Beki]

W Debnicy Kaszubskiej dziala areoklub slupski. Wisi nad nim grozba likwidacji,
poniewaz w obrebie Debnicy maja byc wybudowane rzedy wiatrakow energetycznych.
Groziloby to katastrofa.

Czy ktos z Was podjalby sie lotu szybowcem gdyby mial okazje?

[Gość: Pixi]

JUz od dawna slyszy sie o zamiarze budowy takich wiatrakow w naszym regionie.
Bardzo podobaja mi sie takie cale armie wiatrakow w Holandii.

Bardzo chcialabym sie przeleciec szybowcem, chociaz nie wiem czy bym nie zwiala
gdzie pieprz rosnie na sekunde przed wejsciem. Oczywiscie musialoby to byc w
asyscie. Nie powiem zebym super uwielbiala wysokosci ale lubie przelamywac swoj
strach. Bardzo bym tez chciala sie przekonac czy zdolalabym skoczyc na bunji.
Chcialabym stanac na krawedzi mosu i zobaczyc czy skocze. Niestety tego nie
zrobie bo bardziej boje sie o moj kregoslup. Tchorz jednak jestem i tyle :((

[Gość: andy_sz]

To jest do zrobienia, tylko areroklub domaga sie zeby inwestor sfinansowal
rowniez dokladne mapy z tymi elektrowniami wiatrowymi. Moze jeszcze nie padnie,
chociaz i tak ledwo zipie...
A jezeli chodzi o wyzwania to mnie korci skok spadachronowy. Juz z moim kuzynem
zaczelismy sie dowiadywac o mozliwosci, wiec moze jak dobrze pojdzie to sie uda
w to lato. tylko jak Pixi, zastanwawiam sie co bede czul przy krawedzi samolotu
i czy w ostatnim momencie sie nie wycofam...

[Gość: avia]

Na razie trwają przepychanki między gminą Dębnica Kaszubska a aeroklubem. Co do
skoku i czucia, to zapewniam, że za pierwszym razem nic być nie czuł. Strach,
owszem, ale raczej ciekawość i nieświadomość doznań. Dopiero za 2-3 razem wiesz
już, jak to jest. To jak ze wszystkim, co robisz pierwszy raz.

[Gość: andy_sz]

Avia, nie mow ze skakalas, jesli tak napisz prosze!

[Gość: avia]

No, akurat tak się złożyło, że skakałam. Kilkanaście skoków, niby nic, ale
jednak jakieś wspomnienia i doznania zostały. I brak lęku wysokości, co mnie
czasami przeraża. Teraz ma być chyba organizowany kurs spadochronowy albo
paralotniowy. Najlepiej zapytaj w aeroklubie. Pierwszy skok był naprawdę na
wariata: nikt nie potrafi tego dokładnie opisać, ale większość twierdzi
zgodnie, że do pierwszego skoku popycha ciekawość. Ze mną było nie inaczej.
Drugi i każdy następny jest bardziej świadomy, bo już wiesz, co cię spotka i
jak szarpnie. Poza tym z wysokości zaczynasz się rozglądać po okolicy i nawet
identyfikować pewne budowle. Za pierwszym razem zdaje ci się, że cię wyrzucili
gdzieś pod Białymstokiem, bo za Boga nie rozróżniasz terenu. Nie wiem, czy
jeszcze są w użyciu te spadochrony, na których skakałam: ST-7. Duże,
pomarańczowe bydlę szkolno-treningowe, kilkadziesiąt metrów kwadratowych
torlenu. Materiał nie przepuszczał powietrza, dlatego nieźle można się było w
nim wyspać. :)Trzeba było fizola do tego spadochronu, bo kiepsko reagował na
stery. Ale dzięki swojej wielkości był bezpieczny. Ja jeszcze miałam szczęście
i załapałam się na moment, kiedy kurs spadochronowy finansowało Ministerstwo
Edukacji i MON. Płaciło się tylko za wyżywienie, jak na miesiąc wakacji na
lotnisku była to naprawdę symboliczna kwota. Większość z nas zrobiła na obozie
5 skoków, a później - jak przyjechałeś i się załapałeś. Historia lotnictwa,
prawo lotnicze, meteorologia, budowa spadochronu - takie były zajęcia, z
których później zdawało się egzamin. Do dziś umiem odróżnić cirrostratus od
calvusa. Marzeniem było skoczyć z dużym opóźnieniem, ale nie było w aeroklubie
samolotu, który wyniósłby na więcej, niż 2000 metrów. Dziś też chyba nie ma. Co
najmniej jakiś AN byłby potrzebny, nie mówiąc już o DAKOCIE. Poza tym teraz za
jeden skok się płaci, a w dawnych dobrych czasach opłacało się jakieś
symboliczne roczne składki - naprawdę, nie pamiętam, jakie, ale z kieszonkowego
poniżej inflacji było mnie stać. Z drugiej strony pamiętam, że pół obozu się
struło tym żarciem, które nam przywozili z jednostki wojskowej. Ale
przynajmniej jest co wspominać i dziecko patrzy z podziwem na mamę. Ojciec nie
zaimponuje, że miał szansę grać w reprezentacji, zwłaszcza, że teraz naszym
orłom troche opadły skrzydełka :)

[Gość: andy_sz]

No prosze, kobieta z experiencem :-) Ja jestem w troche innej rzeczywistosci
wiec Wilgi ani Antka raczej nie uswiadcze. Z tego co wiem to tutaj nie wymagaja
zadnego przeszkolenia. Masz do wyboru skok tanszy, z jednym asekurantem, ale
jakos przywiazanym jest sie do niego, albo drozszy, z dwoma asekurantami, ale
pod wlasnym spadochronem. Oczywiscie komercja i zadnych obozow ani przeszkolen
nie serwuja, po prostu niech sobie amator skoczy i zostawi jak najwiecej kasy
bez zbytniego pieszczenia sie z nim. Nic to, trzeba brac co jest. Ale Avia,
jakby moja mama skakala ze spadochronem to tez bym ja podziwial :-))

[Gość: avia]

A propos tej krawędzi: skacze się z małych, 4-miejscowych samolotów typu Wilga
lub Gawron, co absolutnie wyklucza stanie. Nie ma mowy o żadnym progu pod
nogami. Po prostu siedzisz w fotelu, wieje na ciebie od śmigła jak wielkie
nieszczęście, bo drzwi wyjęte, tylko zamontowane aluminiowe uchwyty. Kiedy
przychodzi czas i instruktor wywrzeszczy ci do ucha, że masz skakać,
przekładasz nogi na zewnątrz, siadasz na krawędzi podłogi, nogi opierasz na
stopniu i nie masz wyjścia. :) Jak nie wyskoczysz, to tarasujesz drogę dwóm
pozostałym.

[Gość: andy_sz]

Ubieglego lata bylem w takim duzym parku - wesolym miasteczku i tam
zdecydowalem sie na pewna atrakcje. Staly tam trzy ogromne, wysokie slupy, co
najmniej ze 30 metrow kazdy. Miedzy tymi slupami byla rozciagnieta lina. Z tylu
stal jeden, a z przodu, jakies 50 m dalej dwa obok siebie. Na tym pojedynczym
byla zainstalowana wciagarka, ktora wciagala smialkow w takich specjalnych
jakby workach (2 albo 3 osoby max) az na czubek tego tylnego slupa. Slupy staly
nad takim stawkiem. Kiedy juz sie bylo na tym wysokim slupie, osoba z ziemi
mowila przez glosnik zeby pociagnac taka zawleczke. Po pociagnieciu lecialo sie
z tego slupa jakies 20 m glowa w dol, potem lecialo sie ok. 5 m. nad woda
pomiedzy 2 przednie slupy i daleko do przodu, przed te slupy. Wrazenie
niesasmowite, naprawde mocne nerwy trzeba do tego. Ale do czego zmierzam to
jest ta chwila kiedy trzeba pociagnac zawleczke. Wiesz ze nic sie nie moze stac
bo juz dziesiatki ludzi to robilo. Swiadomosc mowi ci ciagnij, ale
podswiadomosc odmawia. Po prostu jestes tam i gdzies cos ci mowi ze ja jednak
tego nie chce :-) Zajelo mi jakies 30 s zanim zdecydowalem sie pociagnac, ale
wiszac tak jakies 30 m nad ziemia to bylo naprawde trudne. Mysle ze cos takiego
jest rowniez przy skoku ze spadochronem...

[muzaaa]

Ale powiedz Andy, kogo miales za towarzysza w tym spadaniu-lataniu? Byles z
kims obcym czy znajomym? Widzialam ta atrakcje i ani przez moment nie przeszla
mi przez glowe mysl, ze moglabym sprobowac takiej zabawy. Nie przecze, to jest
chyba przyjemne i mozna poczuc wewnetrzne zadowolenie z powodu dokonania
takiego wyczynu, ale:))... sama nie wiem, chyba jestem za bardzo bojazliwa,
albo nie wystarczajaco odwazna:)

[Gość: andy_sz]

Hehe, Muzaa, to jest watpliwa wewnetrza przyjemnosc, czujesz raczej wewnetrzna
presje na zoladek :-))) A doswiadczalem tej zabawy z moim wiernym kuzynem,
towarzyszem moich szalenczych wyczynow ;-)
Jedna rada, jesli juz sie zdecydujesz zeby to przezyc i w ogole na polowe
atrakcji w Darien Lake, daruj sobie sniadanie i lunch, zostaw to na pozniej,
oszczedzisz sobie wielu klopotow :-)

[Gość: Czarodzi]

Moim najwiekszym ekstremalnym przezyciem bylo rzucenie sie z duzego wbitego w
ziemie pala z uczepiona do stop liona. Lina po przecyleniu sie w dol wirowala i
krecac sie dookola osi dosc powoli obnizalo sie w dol.

[Gość: Pati]

Czarodzieju, gdzie wykonywałeś takie karkołomne obroty? W Polsce nie jest to
popularne. Wiem, że coś podobnego praktykuje się w Meksyku w stanach chiapas i
Tabasco i w północnej Gwatemali. Jeżeli to oczywiście to o czym pomyślałam.
Zdradzisz?

Jeżeli o mnie chodzi, to nie poleciałabym szybowcem, nie odważyłabym się też
skoczyć na bungi. Za dużo mam do stracenia :-)