wierszyk

[hansgrubber]

Jarosław Iwaszkiewicz


------------------------------------------------------------------------------
--

Do prawnuczki


Ten kwiat, co leci w górze i wieje skrzydłami,
To motyl. Słowo obce, nie wiesz, co to znaczy,
Teraz nie ma motyli. Ten jest jedynakiem.
Za chwilę może i jego nie będzie.

Nie myśl o tym. Patrz, niebo jest takie niebieskie,
Po niebie chmurki lecą, to jasne, to ciemne.
Słońce co rano wstaje, co wieczór zapada.
Świat będzie zawsze piękny, Ludko. I beze mnie.

[gappa]

Jakie to śliczne,jeno w miejsce "Ludko" winno być "Henrysiu" ...

[hansgrubber]

Nie moze. O sylabe za duzo. :)

[zuzanna6]

piękny wierszyk

tak własnie przeminiemy, a swiat nadal bedzie piekny

[matalijka]

Dziękuję za wierszyk.Smutno się zrobło :(

[zuzanna6]

to po 1 listopada zawsze taki nastrój

[hansgrubber]

A moze jeszcze jeden wierszyk ktory mnie kompletnie kladzie na lopatki?

[zuzanna6]

to zacytuj jakiś, mi chilowo nic nie przychodzi do głowy

[hansgrubber]

Juz to cytowalem na tym forum ale dobre rzeczy nie wstyd powtarzac.

Wisława Szymborska
Bagaż Powrotny

Kwatera małych grobów na cmentarzu.
My, długo żyjący mijamy ją chyłkiem,
jak mijają bogacze dzielnicę nędzarzy.

Tu leżą Zosia, Jacek i Dominik,
przedwcześnie odebrani słońcu, księżycowi,
obrotom roku, chmurom.

Niewiele uciułali w bagażu powrotnym.
Strzępki widoków
w liczbie nie za bardzo mnogiej.
Garstkę powietrza z przelatującym motylem.
Łyżeczkę gorzkiej wiedzy o smaku lekarstwa.

Drobne nieposłuszeństwa,
w tym któreś śmiertelne.
Wesołą pogoń za piłką po szosie.
Szczęście ślizgania się po kruchym lodzie.

Ten tam i tamta obok, i ci z brzegu:
zanim zdążyli dorosnąć do klamki,
zepsuć zegarek,
rozbić pierwszą szybę.

Małgorzatka, lat cztery,
z czego dwa na leżąco i patrząco w sufit.

Rafałek: do lat pięciu brakło mu miesiąca,
a Zuzi świąt zimowych
z mgiełką oddechu na mrozie.

Co dopiero powiedzieć o jednym dniu życia,
o minucie, sekundzie:
ciemność i błysk żarówki i znów ciemność?

KOSMOS MAKROS
CHRONOS PARADOKSOS
Tylko kamienna greka ma na to wyrazy.

[zuzanna6]

masz rację, tak piekne słowa mozna cytowac do bólu

za to cmok

[hansgrubber]

Dzieki!

[zuzanna6]

no dalej hans, lubie wierszyki, wklejaj

[ols.iza.47]

Bardzo lubię poezję,ostatnio kupilam tomik wierszy
Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej .Zacytuję:

Harem

Wsrod poduszek, brokatow i zlota
siedzimy we trzy, jak w haremie:
Roża,co wszklance drzemie,
ja i tęsknota

[ols.iza.47]

I może jeszcze jeden krociutki;

Liscie
Rumience lata pobladly.
Lisć zloty z wiatrem mknie.
I klonom ręce opadly,
i mnie....

[zuzanna6]

przepiękne Iza, dzięki

[hansgrubber]

To Twoje wiersze?

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=25097

[ols.iza.47]

Nie ,te wiersze są Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej.
Ja nie mam talentu do pisania!

[ols.iza.47]

Wiersz W.Szymborskiej Bagaż Powrotny jest piękny !!! Masz rację kladzie na
lopatki!

[hansgrubber]

:) Wiem.

[ols.iza.47]

Życie

Życie jest tak gwaltowne!Przerywa, nie slucha,
napada, krzyczy, tupie, męczy, zmienia maskę,
że aż sen ma gorączkę, spiąc w rożowych puchach,
i bladym skrzydlem mocno bije o posadzkę.

Potrzeba tylko slowa, tylko gestu, listu,
by splonęly tęsknoty jak suknie z batystu
i pęklo serce z wielkiej slabosci i sily.

M.Pawlikowska-Jasnorzewska

[ols.iza.47]

Salamandry

Dwie piękne salamandry, zlote corki ognia,
Usiadly sobie w piecu, jak to czynią co dnia,
I wsrod wstążek, językow i lisci ognistych
Odczytują plomieniem obrzeżone listy.



Starsza rzekla do mlodszej:- Otoż to jest milosć!
O! gdybyż czuć i kochać z tak straszliwą silą!
ach, mieć serce czlowiecze! Ogien nie wypowie
Tego zlotego żaru, ktorym plonie czlowiek!


Sluchaj, co ktos tu pisze:-"O! jakżesmy jedno!
Noce moje nad toba chylą się i bledną.
Przyloż do ust mych usta i przesun jak fletnię...
Milosć nasza jes tęczą- jakiż noż ją przetnie?"


-Tak prawda. Cudne listy. A czemu są w piecu?-
Spytala mlodsza, iskrom nadstawiając plecow.

M.Pawlikowska -Jasnorzewska

[hansgrubber]

Wiersz tak znany ze wklejam go z pewnym opotem ale... moze nie wszystkim. Ja
wiersza Szymborskiej "Bagaz powrotny" nie znalem - ktos z bielskiego forum mi
go podeslal. Moze te zupelnie magiczne zwrotki dla kogos beda odkryciem.


Bolesław Leśmian


DZIEWCZYNA


Władysławowi Jaroszewiczowi,
Jego entuzjastycznym zapałom
dla dzieł twórczych i szczerym
wyczuciom czarów poetyckich



Dwunastu braci, wierząc w sny, zbadało mur od marzeń strony,

A poza murem płakał głos, dziewczęcy głos zaprzepaszczony.



I pokochali głosu dźwięk i chętny domysł o Dziewczynie,

I zgadywali kształty ust po tym, jak śpiew od żalu ginie...



Mówili o niej: "Łka, więc jest!" - I nic innego nie mówili,

I przeżegnali cały świat - i świat zadumał się w tej chwili...



Porwali młoty w twardą dłoń i jęli w mury tłuc z łoskotem!

I nie wiedziała ślepa noc, kto jest człowiekiem, a kto młotem?



"O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!" -

Tak, waląc w mur, dwunasty brat do jedenastu innych rzecze.



Ale daremny był ich trud, daremny ramion sprzęg i usił!

Oddali ciała swe na strwon owemu snowi, co ich kusił!



Łamią się piersi, trzeszczy kość, próchnieją dłonie, twarze bledną...

I wszyscy w jednym zmarli dniu i noc wieczystą mieli jedną!



Lecz cienie zmarłych - Boże mój! - nie wypuściły młotów z dłoni!

I tylko inny płynie czas - i tylko młot inaczej dzwoni...



I dzwoni w przód! I dzwoni wspak! I wzwyż za każdym grzmi nawrotem!

I nie wiedziała ślepa noc, kto tu jest cieniem, a kto młotem?



"O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!" -

Tak, waląc w mur, dwunasty cień do jedenastu innych rzecze.



Lecz cieniom zbrakło nagle sił, a cień się mrokom nie opiera!

I powymarły jeszcze raz, bo nigdy dość się nie umiera...



I nigdy dość, i nigdy tak, jak pragnie tego ów, co kona!...

I znikła treść - i zginął ślad - i powieść o nich już skończona!



Lecz dzielne młoty - Boże mój - mdłej nie poddały się żałobie!

I same przez się biły w mur, huczały śpiżem same w sobie!



Huczały w mrok, huczały w blask i ociekały ludzkim potem!

I nie wiedziała ślepa noc, czym bywa młot, gdy nie jest młotem?



"O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!" -

Tak, waląc w mur, dwunasty młot do jedenastu innych rzecze.



I runął mur, tysiącem ech wstrząsając wzgórza i doliny!

Lecz poza murem - nic i nic! Ni żywej duszy, ni Dziewczyny!



Niczyich oczu ani ust! I niczyjego w kwiatach losu!

Bo to był głos i tylko - głos, i nic nie było oprócz głosu!



Nic - tylko płacz i żal i mrok i niewiadomość i zatrata!

Takiż to świat! Niedobry świat! Czemuż innego nie ma świata?



Wobec kłamliwych jawnie snów, wobec zmarniałych w nicość cudów,

Potężne młoty legły w rząd, na znak spełnionych godnie trudów.



I była zgroza nagłych cisz. I była próżnia w całym niebie!

A ty z tej próżni czemu drwisz, kiedy ta próżnia nie drwi z ciebie?