56 m2 dla trzech osób - dylemat

[Gość: xenia]

Witam, mamy trzypokojowe mieszkanie o pow. 56 m2, jeden pokój jest z aneksem
kuchennym i balkonem, drugi malutki - ok. 7 m2 i trzeci sypialnia - 12 m2, w
której stoją też szafy ubraniowe. Spodziewam się pierwszego dziecka. We dwójkę
dobrze się nam żyło na takiej powierzchni, ale zauważyłam, że sporo osób
"podziwia" nas, że zamierzamy pozostać w tym mieszkaniu i nie szukamy czegoś
większego ze względu na dziecko. Fakt, że ten mały pokoik nie jest największy,
ale myślę, że wystarczy nawet jak mały będzie w podstawówce (później pewnie
będzie już za ciasno). Nasi znajomi uważają, że jak z dzieckiem, to powinniśmy
mieć metraż co najmniej 70 m2. Do tego mieszkamy na IV piętrze bez windy.
Pewnie kiedyś zdecydujemy się kupić większe lokum jak mały będzie starszy, ale
na razie o tym nie myślimy, więc sugestie znajomych nieco mnie zaniepokoiły
(oni wszyscy mają większe mieszkania, które właśnie zmienili po przyjściu
dziecka na świat). Chciałabym się dowiedzieć od innych z jednym dzieckiem?
Kiedyś na takiej (albo i mniejszej) powierzchni wychowywała się nawet dwójka
czy trójka rodzeństwa, ale podobno powszechne standardy są teraz wyższe. My na
drugie raczej się nie zdecydujemy, ale kto wie? Tak więc zamieniać już teraz
mieszkanie na większe czy spokojnie wytrzymamy w obecnym metrażu?

[Gość: joanna_poz]

Stanowimy rodzinę z jednym dzieckiem, więc się wypowiem:)
Wyprowdziliśmy się w pol roku po urodzeniu synka z 44 metrowego mieszkania do
130 metrowego domu.

Wy, myslę, że bez paniki, wytrzymacie.
Faktem jest, że wraz z pojawieniem się dziecka pojawia sie w mieszkaniu bardzo
duzo rzeczy i przestrzeń siękurczy, ale 56 metrów i to jako 3 pokoje to nie
powód do rozpaczy i natychmiastowych zmian.

Ważne że dziecko będzie mieć swój własny pokój. Poki jest mały te 7 metrów mu
wystarczy, bo i tak będzie tam głównie spać, a spędzać czas z wami w pokoju
dziennym. Potem zawsze możecie się zamienić i jemu oddac ten 12 metrowy i
zrobic sypialnię w 7 metrowym pokoju (w końcu tam tylko śpicie).

[gringo68]

Gość portalu: xenia napisał(a):

> Witam, mamy trzypokojowe mieszkanie o pow. 56 m2, jeden pokój jest z aneksem
> kuchennym i balkonem, drugi malutki - ok. 7 m2 i trzeci sypialnia - 12 m2, w
> której stoją też szafy ubraniowe. Spodziewam się pierwszego dziecka. We dwójkę
> dobrze się nam żyło na takiej powierzchni, ale zauważyłam, że sporo osób
> "podziwia" nas, że zamierzamy pozostać w tym mieszkaniu i nie szukamy czegoś
> większego ze względu na dziecko. Fakt, że ten mały pokoik nie jest największy,
> ale myślę, że wystarczy nawet jak mały będzie w podstawówce (później pewnie
> będzie już za ciasno). Nasi znajomi uważają, że jak z dzieckiem, to powinniśmy
> mieć metraż co najmniej 70 m2. Do tego mieszkamy na IV piętrze bez windy.
> Pewnie kiedyś zdecydujemy się kupić większe lokum jak mały będzie starszy, ale
> na razie o tym nie myślimy, więc sugestie znajomych nieco mnie zaniepokoiły
> (oni wszyscy mają większe mieszkania, które właśnie zmienili po przyjściu
> dziecka na świat). Chciałabym się dowiedzieć od innych z jednym dzieckiem?
> Kiedyś na takiej (albo i mniejszej) powierzchni wychowywała się nawet dwójka
> czy trójka rodzeństwa, ale podobno powszechne standardy są teraz wyższe. My na
> drugie raczej się nie zdecydujemy, ale kto wie? Tak więc zamieniać już teraz
> mieszkanie na większe czy spokojnie wytrzymamy w obecnym metrażu?

W 56 m możecie spokojnie pomieścić się małym dzieckiem...

A jeśli możecie, to miejcie więcej dzieci, fajnie jest jak ma się
rodzeństwo...;)

[panna.sarabella]

słuchaj, ja wlasnie szukam mieszkania o takim mniej wiecej metrazu, przy czym
jedno dziecko juz mamy a za jakieś 2 lata (miejmy nadzieje) pojawi sie drugi
bobas.

WIęc jak najbardziej taka powierzchnia wystarczy. Przeciez maluch nie
potrzebuje wielkiej przestrzeni, a jak pójdzie do zkoły to też ten pokoik
wystarczy. Bez paniki.
Moi teściowie mieszkali w 5 osób na 44 m2 i też było ok, trochę ciasno ale dało
radę.

[Gość: taksowkarz]

ja ze wzgledu na pierwsze dziecko buduje dom - mial byc 150 m ale doszlismy do
wniosku ze bedzie za maly i jest 200. no ale kazdy ma swoj rozum

[Gość: psculka]

> ja ze wzgledu na pierwsze dziecko buduje dom - mial byc 150 m ale doszlismy
> do wniosku ze bedzie za maly i jest 200.

Tak mało?????
Człowieku, zamierzasz całe życie spędzić w klatce na szczury? :>
A poważnie - masz rację, każdy ma swój rozum. Dlatego mało która rodzina 2-3-
osobowa buduje domy większe, niż 150 m2, bo nie ma to najmniejszego sensu. Co
będziesz robił na takiej powierzchni? Bawił się z dzieckiem w chowanego?

[kasjana]

Mieszkałam z mężem w 2-pokojowym mieszkaniu o metrażu 40 m2, kiey urodziło nam
sie dziecko. Wyprowadzilismy się, gdy dziecko ukończyło 6 lat.

Kupilismy 3 pokojowe o metrażu 53 m2. Owszem, chciałabym od razu dom, ale nie
stac nas na to. Na wieksze mieszkanie też nie było stać. W tym obecnym my mamy
sypialnię 8 m2, a dziecka pokój ma 10 m2.

Mieszkamy tu juz 2,5 roku. Ze wzgledów finansowych remont robimy co roku jedno
pomieszczenie. Tak wiec nawet mebli jeszcze nie mamy wszystkich docelowych i
trochę mało szaf mamy. Najwiecej gratów + zabawki ma właśnie córka i obawiam
się, że nawet gdyby miała do swojej dyspozycji pokój wielkości 50 m2, to też
byłoby jej ciasno :))))

A poza tym jest OK.

[Gość: safi]

z wlasnego doswiadczenia - to raczej martwilabym sie tym IV pietrem. Ja mieszkam
na III, ale w starym budownictwie bez mozliwosci zostaiwienia wozka na dole:-(

Tak naprawde wazniejszy jest rozklad niz metraz. My na tej samej powierzchni
mamy dwa pokoje. Mala na razie spi w naszej sypialni a w dzien bawi sie w duzym
pokoju. szczerze mowiac nie usmiecha nam sie rezygnowanie z wygodnego lozka i
zamiana pokoju dziennego na dzienno/sypialny z rozkladana kanapa, zeby
wygospodarowac potomkowi pokoik. Dlatego tez zdecydowalismy sie kupno wiekszego
- 3 pok.(i na nizszym pietrze:-)

Jeszcze jedna uwaga co do twojego "przydzialu" sypialni. Rozumiem, ze male
dziecko, to zmiesci sie w malym pokoju. Z drugiej strony jednak, to wy w
sypialni spedzacie duzo mniej czasu niz dziecko w swoim pokoju. Moze lepiej
oddac mu 12 metrowa sypialnie?

[Gość: xenia]

Dziękuję wszystkim za odzew na mój wątek. Bardzo mi pomogliście :-) Też mi się
wydaje, że równie ważny jest rozkład mieszkania, a ten u nas chyba nie jest
jeszcze taki najgorszy. Też brałam pod uwagę to, że w razie konieczności oddamy
małemu sypialnię, bo rzeczywiście nie chcemy wracać do czasów rozkładanych na
noc kanap w pokoju dziennym, zwłaszcza, że pokój ten jest nie zamykany. Z
wózkiem faktycznie może być problem, chociaż nasza klatka schodowa jest
wyjątkowo przestronna i jest sporo miejsca, by zostawić wózek na dole, nawet z
możliwością przypięcia go do barierki, więc chyba nie będę się za każdym razem
tarabanić z nim na samą górę. Sąsiedzi z I. piętra też nie dźwigają wózka na
swoje piętro, tylko zostawiają go w garażu (mają oddzielny i na tyle duży, że
mieści się tam i auto i różne szpargały). My akurat takiego komfortu nie mamy,
ale zapewne jakoś sobie poradzimy. Pozdrawiam serdecznie!

[monsiu73]

gdy urodziłam pierwsze dziecko mieszkaliśmy w 36metrowej kawalerce.Jeden
pokój,kuchnia widna+ łazienka z WC.Było trochę ciasno,ale mieszkaliśmy tak
ponad rok.Acha,i bez balkonu:>,na drugim piętrze,bez windy oczywiście.Przez
ponad rok wnosiłam i znosiłam wózek pod pachą,często z małym w środku.Cóż,tak
też można.Było ciężko i ciasno,bo przy dziecku potrzeba mase rzeczy.I dlatego
czym prędzej zmieniliśmy lokum na 100 metrowy domek pod W-wą,tym bardziej,że
niedawno pojawiło sie drugie...
Wy macie 56m,to jest całkiem sporo,jak na rodzinę z jednym dzieckiem,więc
dopóki nie będzie drugiego,nie będzie tak źle.

[Gość: aga]

Też się dopiszę, jako co prawda mama dwójki szkrabów-ale mój syn urodził się w
mieszkaniu o podobnym metrażu, gdzie mieszkalismy z nim jeszcze ponad cztery
miesiące zanim przeprowadzilismy się do większego mieszkania i na I p. Decyzję o
przeprowadzce podjęlismy po urodzeniu małego, bo dla nas dwojga to mieszkanie
było zupełnie wystarczające. Po prostu zrobiło się ciasno-łożeczko, komódka z
przewijakiem szafki na pieluszki itp. Ale chyba przede wszystkim to, ze
uświadomiliśmy sobie, ze jeszcze troszke i mały zacznie raczkowac, potem chodzić
i biegać i po prostu bedzie się obijal o ściany i sprzęty. I mielismy rację.
Dodatkowo pojawiły się też rzeczy, o których nie pomyśleliśmy wtedy; takie jak
konieczność wstawienia kojca, kosze na zabawki itp. Gdy byłam w ciąży z córką
zapadła decyzja o własnym domu i teraz dzieciarnia ma naprawdę OK. Jest pokój z
zabawkami, mogą się wybiegać, syn nawet czasem uprawia rajdy na rowerku w pokoju
dziennym. A i my mamy swoje kąty "dziecko free" :-))) Myślę, ze jest też jednak
problemem IV p. Wyobraź sobie praktyczną stronę spaceru. Najpierw musisz stargać
wózek, zostawić go na parterze z nadzieją, ze ciągle tam bedzie jak wrócisz.
potem biegiem po dziecko, wracając kolejność odwrotna i jeszcze bardziej
męcząca, zwłaszcza jak jest coś na cito-typu mokra pieluszka albo płacz z
gatunku "jeeeeść!". Też mi się wydawało, ze bez przesady-cóż tam znieść wózek.
No i po tygodniu myślałam,ze mnie trafi szlag. Ja z tym cholernym wózkiem na
dół. W tym czasie mały sam w domu, ryczy. Ja do domu, ubrać go, bieg na dół.
Rany, survival run. Jeśli mogę Ci coś poradzić-to nie patrz na marki wózków, ani
na ceny, ani na terenowe koła-kup lekki! I z drugiej strony moze nie dokładaj
sobie teraz stresu związanego z przeprowadzką i kupnem mieszkania, moze tak na
spokojnie. Na pewno kilka miesięcy 'wytrzymacie" z niemowlakiem, a nie ma co
podejmować decyzji na szybko. A zwłaszcza odradzam przeprowadzki w końcówce
ciąży lub z maleńkim dzieckiem. Przerobiłam to przy drugim dziecku i nikomu tego
koszmaru nie życzę.
Pozdrawiam i zyczę fajnej ciąży i szczęśliwego rozwiązania.

[bebiak]

Ja to już starsze pokolenie (przyzwyczajona do innych standardów) ale też się
dopiszę:-)
Kiedy byłam w ciąży udało nam się (z pomocą rodziców) kupić kawalerkę - całość
18 m2. Byliśmy tak szczęśliwi, że trudno to sobie wyobrazić - mieszkaliśmy tam
kilka lat w trójkę.
Przerażała mnie myśl, że syn wkrótce pójdzie do szkoły i jak to zorganizować:
zabawa się kończyła a tu brak własnego kąta.
Udało się przed rozpoczęciem podstawówki kupić 3 pokoje o metrażu (całość) 43
m2.
To moje wyjątkowe szczęście, że takie mieszkanie znalazłam - dzisiejsze
pokolenie nie potrafi sobie wyobrazić jak to mieszkanie może wyglądać: 3
pokoje, kuchnia z oknem, łazienka, przedpokój.
To jest świetne mieszkanie!!!
Mieszkamy w nim do dziś i jest nam dobrze - mieszkamy w nim z uwagi na syna
tak naprawdę: miałam kilka lat temu (jak weszłam do tzw branży) zapędy do
zmiany na 4 pokoje (często pracuję w domu i brak mi takiego kąta) ale syn, dziś
student III roku protestował - on się tutaj dobrze czuje, a przecież to takie
istotne (wyobrażacie sobie, że nawet listy do mnie pisał z prośbą o pozostanie
w tym mieszkaniu? Był wtedy w liceum).
Wyobraźcie sobie to nasze mieszkanko, wiedząc, że pokój dzienny ma aż 18 m2, aż
bo to niewiarygodnie dużo przecież w stosunku do pozostałych pomieszczeń:)
Pozdrawiam

[Gość: pscułka]

Wytrzmacie spokojnie. To spore mieszkanie. Jasne, że fajnie byłoby mieć ze dwa
razy tyle, ale ja się nie ma co się lubi ... My obecnie mieszkamy w mieszkaniu
dwupokojowym 54m2, przy czym duży pokój (a jednocześnie nasza sypialnia 25m2)
jest pokojem przechodnim. Drugi pokój (15 m) to pokój dwójki dzieci. A więc
warunki dużo gorsze niż u Was, a jednak nie czuję jakiegoś szczególnego
dyskomfortu. Jasne, czasem diabli biorą, że człowiek nie ma możliwości udania
się do oddzielnej sypialni, że nie mam gdzie chować rzeczy, które są
nieużywane. Dlatego właśnie zdecydowaliśmy się na budowę domku, bo dzieci
rosną, a potrzeb przybywa. Jednak co do Waszej sytuacji, to przekonana jestem,
że spokojnie pomieszkacie tam sobie przez długi czas. Nie ma pośpiechu.

[Gość: Kasia]

Mieszkamy w 3 osoby na 56 m - 3 pokoje (17,10,8), najmniejszy jest naszą
sypialnią, 10-metrowy to pokój dziecka. Dziecko ma 7 lat, przyznam szczerze że
marzę o większym mieszkaniu, nic nam się nie mieści, a "salon" to pokój
wielofunkcyjny - salon, pokój do pracy i jeszcze suszarnia w jednym. Za mało
miejsca na szafy. Na razie jednam pewnie tu zostaniemy, po prostu nie stać nas
w tym momencie na większe w podobnej lokalizacji. Jeśli masz możliwości
finansowe radzę rozejrzeć się za większym, jeśli jednak to duży wysiłek
finansowy da radę się jakoś zorganizować. Grunt to odpowiednio wszystko
zaplanować, głównie schowki, miejce na szafy, pawlacze itp. No i raczej dałabym
większy pokój docelowo dziecku chyba że wasza sypialnia ma pełnić jakieś
jeszcze dodatkowe funkcje np. miejsce do pracy.

[Gość: kalie]

jak przezyłam wiekszosc mojego dziecinstwa w 30m2/1pok z kuchnia z rodzicami to
ty tez sobie poradzisz :)