Marian Hemar

[Gość: Sala]

Polecam Fantazje tego autora...
Pewnie Piorun bedzie znal na pamiec....
Sciskam
Sala

[Gość: Piorun]

I tu się mylisz, bo odkryłem go dopiero 4 miesiące temu i z wiadomych powodów
dośc trudno jest mi namierzyć (przynajmniej na razie) jego dzieła. Może masz
jakieś namiary? Powiem tylko tyle: nie ma nic lepszego niż przeczytać "Chlib
kulikowski", rozkochać się we Lwowie, a potem pojechać tam i cieszyć sie tymi
cytatami w Jego mieście... Uważam go za jednego z większych polskich poetów
głównie dlatego, że miał dar prostego pisania o tym co czuł. Prostego nie
znaczy prymitywnego, ale nie uciekał w metafory, porównania, srodki
stylistyczne, tylko miał tą lekkość słow, która sprawia, ze można te wiersze
wręcz śpiewać i bawić się recytacją... Dla mnie kultowy jest środkowy fragment
utworu "Strofy Lwowskie":

"My jesteśmy z polskiej Florencji
z miasta siedmiu pagórków fiesolskich,
z miasta muzyki, inteligencji,
i najpiękniejszych kobiet polskich.

Z miasta talentów, ideałów,
temperamentów i błyskawic,
i teatru, i gwiad, i zapałów,
i tej panoramy Racłowic,
O! Śliczny Oleodruku!

My jesteśmy z miasta poezji,
co się u nas rodziła na bruku,
jakby kamień się zmieniał w natchnienie,
a natchnienie wsiąkało w kamienie
i pomnikiem w sercu miasta stoi...

My jesteśmy z tej jedynej Troi,
z tej jedynej na cały świat,
którą kiedyś w śmiertelnej potrzebie,
Hektor zdołał przed wrogiem obronić,
a miał wtedy piętnaście lat.

A był wtedy w gimnazjalnym mundurku,
w surducinie ulicznego baciarza,
a miał wtedy piętnaście lat,
gdy w kul bzyku i granatów huku,
na kamieniu się rodził, na bruku,
i na kamień swą śmiercią się kładł.
Ale miasto ocalił swoje,
ale swoją obronił Troję,
a miał wtedy pietnaście lat"

i to:

"Raz, że jestem ze Lwowa.
Lwów, tak wmówiłem sobie,
polega na mnie, że mu nigdy świństwa nie zrobię.
Że się nie będę bratał z żadną rodzimą szują,
co się Lwowa wyparły i jeszcze zbójom dziękują..."

A najbardziej legendarna chwila to tegoroczna wycieczka do Lwowa, wynajęte
mieszkanie w Rynku, usiąść na parapecie, tuż obok wieży ratuszowej, wcinać
zakupiony kulikowski chlib i czytać ten utwór na głos...