Na Śląskim szlaku II

[madohora]

[madohora]

A to już brzydszy Bytom

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Czeski Cieszyn powstał w 1920 roku w wyniku podziału dawnego Księstwa
Cieszyńskiego pomiędzy Polskę i Czechosłowację. Ustalona wtedy granica
przebiegała przez miasto Cieszyn wzdłuż rzeki Olzy, dzieląc miasto na dwie
części. Wcześniej teren dzisiejszego Czeskiego Cieszyna był dzielnicą
przemysłową Cieszyna o nazwie Saska Kępa (dawniej Kamieniec, niem. Sachsenberg),
która rozwinęła się na przełomie XVIII i XIX wieku w trakcie rewolucji
przemysłowej. W połowie XIX wieku poprowadzono tędy Kolej Koszycko-Bogumińską,
później także Kolej Miast Śląskich i Galicyjskich z Frydku przez Cieszyn i
Bielsko do Kalwarii. Zbudowano okazały dworzec kolejowy, który do 1920 roku był
głównym dworcem miasta Cieszyna. Od 1911 roku do dworca dojeżdżał nawet tramwaj
z historycznej części miasta (zob. Tramwaje w Cieszynie).Podział miasta
spowodował spadek znaczenia Cieszyna w regionie i zahamowanie jego rozwoju.
Polska część miasta utraciła ważne połączenie kolejowe i wiele zakładów
przemysłowych, natomiast Czeski Cieszyn został odcięty od swojego historycznego
centrum, urzędów i placówek oświatowych.

W latach 20. rozpoczęto budowę "nowego" centrum Czeskiego Cieszyna, w tym rynku
z ratuszem.

W roku 1930 w mieście działało 20 firm budowlanych[2].

Dla rozwoju miasta w okresie międzywojennym spore zasługi miał ówczesny
burmistrz Józef Kożdoń[3].

W październiku 1938 roku Czeski Cieszyn został zajęty przez wojska polskie w
trakcie aneksji Zaolzia i włączony do miasta Cieszyna jako Cieszyn Zachodni. W
okresie II wojny światowej w dzielnicy Konteszyniec działał obóz jeniecki Stalag
VIII D. Po 1945 roku powrócił ponowny podział miasta i odrębność Czeskiego
Cieszyna. Mosty na Olzie, dzielącej miasto na dwie części, stały się
najważniejszym przejściem granicznym pomiędzy Polską i Czechosłowacją. W latach
80. otwarto nowe przejście graniczne na peryferiach miasta, które odciążyło ruch
w centrum. Od 1990 roku nawiązano ścisłą współpracę z Cieszynem na gruncie
kulturalnym - jedną z pierwszych inicjatyw w tym zakresie był Międzynarodowy
Festiwal Teatralny "Na granicy", od czasu przystąpienia Czech i Polski do UE
noszący nazwę "Bez granic".

Czeski Cieszyn w czasie podziału zamieszkiwała polska większość narodowa, jednak
w wyniku napływu ludności z głębi Czech i prowadzonej przez rząd w Pradze
intensywnej polityce bohemizacji polskiej ludności stanowi ona dziś tylko ok.
15% mniejszość. Mimo wszystko Czeski Cieszyn pozostaje jednym z najważniejszych
ośrodków mniejszości polskiej w Republice Czeskiej oraz siedzibą większości
organizacji polskich w tym kraju.

[madohora]

Przechodzimy przez granicę na Olzie mostem nazywanym Most Przyjaźni. Dzisiaj już
nie musimy stać w kolejkach. Zaraz na granicy zachwyci nas secesyjna kamienica,
kiedyś w tym miejscu mieściła się niegdyś słynna kawiarnia Avion. Była to
okrągła przybudówka obok zbudowanego przez rodzinę Wiesner hotelu „National”,
działającego na miejscu dawnego zajazdu na tzw. Osmeku. Przed II wojną światową
ogniskowało się tu życie towarzyskie i artystyczne obu części miasta, a do
klienteli należeli mieszkańcy wszystkich nacji. Kawiarnię Avion rozebrali na
pocz. II wojny światowej hitlerowcy jako własność żydowską. Jej istnienie
przypomina działający w Czeskim Cieszynie kabaret literacki „Kawiarnia Avion
której nie ma”.

[madohora]

Tak wyglądała kawiarnia w 1935 roku

www.cieszyn.pl/?p=categoriesShow&iCategory=2299

[madohora]

Dzisiaj to miejsce zajmuje ta kamienica




Napisałam, że secesyjna ale chyba bardziej eklektyczna

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

MODERNISTYCZNA KAMIENICA W CENTRUM CZESKIEGO CIESZYNA

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZA KRATAMI? NIE. ZA DWORCEM KOLEJOWYM

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

I tak spacerując uliczkami Czeskiego Cieszyna doszliśmy do dworca PKP, który
bardzo przypomina dworzec w Bielsku
Stacja kolejowa [ČD - České dráhy] w Czeskim Cieszynie. W połowie XIX wieku
poprowadzono tędy Kolej Koszycko-Bogumińską, później także Kolej Miast Śląskich
z Frydku do Bielska. Zbudowano okazały dworzec kolejowy, który do 1920 roku był
głównym dworcem miasta Cieszyna.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DWORZEC W ŚRODKU

[madohora]

U GÓRY NAD ZEGAREM WIDOCZNY JEST HERB CIESZYNA

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

JAK SIĘ DOKŁADNIE PRZYJRZYCIE TO NAD DRZWIAMI WIDAĆ NAPIS - SYGNATURKĘ
RZEMIEŚLNIKA (KRASNY)

[madohora]

WEJŚCIE NA KLATKĘ SCHODOWĄ

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

OZDOBA NA KLATCE SCHODOWEJ

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Neogotycki Kościół Serca Jezusowego w Cieszynie został zbudowany w roku 1884
według projektu mieszkającego w Cieszynie a pochodzącego z Wiednia architekta
Ludwika Zatzki. Wzorowany na budowie konwentu jezuickiego w Wiedniu.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Zbudowany został w stylu neogotyckim, z transeptem oraz z fasadą z dwoma
wieżami, z których dokończono tylko północną. Fasadę z dużym trójkątnym
szczytem, zdobi m.in. duże okno rozetowe. Okna zdobią witraże, a ściany liczne
malowidła. Wnętrze wyposażyła znana firma rzeźbiarska Ferdinanda Stuflessera ze
St. Ulrich w Tyrolu.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

URZĄD FINANSOWY - W TYM BUDYNKU PODCZAS II WOJNY ŚWIATOWEJ ZNAJDOWAŁA SIĘ
SIEDZIBA NIEMIECKIEJ POLICJI

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Tym razem zmieniamy klimaty na bardziej "swojskie". Muzeum Górnictwa Węglowego w
Zabrzu proponuje w każdą środę spacery po mieście z przewodnikiem. Z uwagi na
to, że tym razem w planach były kolonie robotnicze wybrałam się tam.
A korzystając z tego, że byłam trochę za wcześnie weszłam do Kościoła Świętej
Anny w Zabrzu.

[madohora]

[madohora]

Kościół św. Anny w Zabrzu wzniesiony w latach 1897-1900 (konsekrowany 10
października 1900 r.). Zaprojektowany w stylu neoromańskim z elementami
neogotyku przez radcę budowlanego Blau'a z Bytomia oraz architekta Stahl'a.
Kościół na planie krzyża łacińskiego, halowy, trójnawowy z transeptem, kryty
dachem dwuspadowym. Na osi fasady wieża z dzwonnicą (dzwony Anna, Leon, Jerzy,
Henryk). Elewacje z cegły klinkierowej dekorowane ornamentami ceglanymi i
detalami kamieniarskimi. Charakterystyczne dla architektury kościoła są duże,
zamknięte półkoliście okna z witrażami przedstawiającymi postaci świętych, a
także empory naw bocznych i ramion transeptu.

Źródło: Wikipedia

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Biskupice mają najstarszy rodowód spośród wszystkich zabrzańskich dzielnic.
Ślady osadnictwa prehistorycznego odnalezione w łachach piasku nad Bytomką
sięgają epoki kamiennej, około 10 000 lat p.n.e.. Okolica Biskupic wzmiankowana
w bulli papieża z 1155 roku oraz w dokumencie Kazimierza I, księcia opolskiego
z 1222 roku, zezwalającym na osadnictwo na terenach należących do dóbr Ujazdu.
Istnienie parafii potwierdzone zostało w wykazie świętopietrza z 1326 roku, mimo
iż pleban od św. Jana nic nie zapłacił. Biskupice zostały spalone w 1241 roku
przez Mongołów.
W roku 1354 dobra biskupickie prawdopodobnie użytkował biskup wrocławski
Przecław z Pogorzeli. Wiek XVII to okres panowania w Biskupicach rodów: von
Praschma (Prażma), Konieckich, Biały Bielskich, Zwolskich, Welczków, von
Rauthen. W 1742 roku, w efekcie pierwszej wojny śląskiej, Biskupice znalazły się
pod panowaniem królów pruskich, a w roku 1743 w powiecie bytomskim. W 1748 roku
dobra biskupickie zostały sprzedane przez Jana hr. Dunin Franciszkowi
Wolfgangowi von Stechow, którego spadkobierczyni Elżbieta wniosła Biskupice w
wianie rodzinie hrabiów von Ballestrem, jednej z największych rodzin magnatów
przemysłowych na Górnym Śląsku. Wiek XIX, szczególnie jego druga połowa, to w
Biskupicach okres gwałtownej industrializacji. W owym czasie August Borsig
stworzył podwaliny pod jeden z największych kombinatów przemysłowych. Rozwój
przemysłu przyciągnął rzesze ludności szukającej pracy, a to z kolei wymusiło
potrzebę budowy zaplecza socjalnego, dziś Osiedle Borsiga

[madohora]

Dawny Ratusz w Biskupicach wybudowany w latach 1924-1925 o regularnej bryle w
stylu ekspresjonizmu odwołujący się i do modernizmu i do neoklasycyzmu.
Ozdobiony płaskorzeźbami oraz witrażami wyobrażającymi pracę górników i hutników.

[madohora]

[madohora]

Kościół pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela został wybudowany dzięki
fundatorowi: hrabiemu Ballestrem, w 1856 roku, na miejscu dwóch wcześniejszych
świątyń drewnianych. Pod względem architektonicznym kościół prezentuje styl
neogotycki, którego cechy odnajdujemy także we wnętrzu, np.: w ołtarzu głównym,
drewnianej chrzcielnicy i w zwieńczeniu ambony. Został wybudowany na planie
krzyża z transeptem, posiada trójboczną apsydę, wysoką wieżę z ośmiokątnym
hełmem, wieżyczkę z sygnaturką (z sześcioboczną latarnią i prześwitami
zakończonymi ostrołukowo)

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dookoła świątyni umiejscowiony jest cmentarz z nagrobkami sięgającymi lat 1838,
1850, także upamiętniającymi powstańców śląskich i lokalne ofiary II Wojny
Światowej oraz Figura Mater Dolorosa

[madohora]

[madohora]

W podziemiach kościoła znajduje się krypta grobowa rodziny fundatora
Ballestrema. Nie zamieszczam zdjęć, gdyż w krypcie znajdują się trzy dębowe,
trumny oraz zostały tam pochowane dzieci. O ile wiadomo coś na temat dorosłych o
tyle zmarłe dzieci nie figurują w księgach parafialnych Biskupic. Przez chwilę
mogliśmy poczuć niesamowitą atmosferę krypty grobowej gdyż...z powodu awarii
światła zeszliśmy tam z zapalonymi świecami oraz podczas pobytu w krypcie
towarzyszyły nam płomienie świec.

[madohora]

KAPLICA

[madohora]

OŁTARZ GŁÓWNY

[madohora]

W jednym z witraży znajduje się herb rodziny Ballestremów

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ŚWIĘTA BARBARA PRZEDSTAWIONA ZE WSZYSTKIMI ATRYBUTAMI - KIELICHEM, MIECZEM ORAZ
WIEŻĄ POD KTÓRĄ PRZEDSTAWIENI SĄ GÓRNICY PODCZAS PRACY

[madohora]

SZARFA Z 1900 ROKU

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZABRZE, BISKUPICE, HAŁDA

[madohora]

[madohora]

WIDOK NA KOŚCIÓŁ NMP

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Eklektyczna kamienica projektu H.Kestermanna powstała w 1899 roku. Fasada jest
niesymetryczna, artykułowana, posiada ścięty narożnik artykulację i rustykę
tynkowaną, dekorację okien (stiuk), wykusz narożny z boku elewacji dwa szczyty
esownicowe. Lico budynku jest ceglane z glazurą.

[madohora]

[madohora]

JAKA TO ULICA?

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

świątynia pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, powstała w
latach 1928-1932. Jest przykładem neogotyku angielskiego, jednonawowa o zwartej
bryle, z zaznaczonym pozornym transeptem. Na zewnątrz dostrzec można fryzy,
gzymsy i lizerny oraz różne rodzaje wykorzystanej dekoracyjnie cegły. Niska
wieża zakończona jest dachem piramidalnym. We wnętrzu dość bogate prezbiterium
(scena wniebowzięcia nmp, figury apostołów i świętych). W pamięć zapada
chrzcielnica w kaształcie rybiej paszczy.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Stare Biskupice powstały najwcześniej i do tej pory odtworzyć można układ wsi
owalnicowej jaką były w średniowieczu. Dziś opierałby się on na ulicach –
Bytomskiej i Kossaka. Wyraźny jest także podział gruntów na część „rolniczą” i
część z zabudowaniami mieszkalnymi i gospodarskimi. W części tej zobaczyć można:

- fragment siedemnastowiecznego folwarku w postaci ruiny o dwóch kondygnacjach,
niestety zaniedbywanej, zaśmiecanej i zarośniętej gąszczem roślinności
ruderalnej ze wszystkich stron. Dawną zabudowę drewnianą zastąpiła murowana.

[madohora]

[madohora]

GRANICA Z RUDĄ ŚLĄSKĄ NA TYM "MOŚCIE" MIAŁY MIEJSCE WALKI W DNIU 01.09.1939

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

RUINY SPICHLERZA

[madohora]

[madohora]

August Borsig - Johan Fredrich August Borisg urodził się w 1804 roku we
Wrocławiu. Zmarł w 1854 roku w Berlinie. Był niemieckim fabrykantem, twórcą
koncernu Borsigwerke - założonego w połowie XIX wieku w Berlinie. Koncern
zajmował się produkcją parowozów. Natomiast w Zabrzu Biskupicach założył
kopalnie, hutę i koksownie.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NAJSTARSZY PRZYDROŻNY KRZYŻ W ZABRZU BISKUPICACH

[madohora]

Osiedle Borsiga (niem: Siedlung Borsigwerk, śl: Bozywerk) - osiedle robotnicze
(należące do grupy śląskich osiedli patronackich) dla pracowników Kombinatu
górniczo-hutniczego, należącego do niemieckiego fabrykanta, Augusta Borsiga
Wybudowane zostało w latach 1863 - 1871 pomiędzy doliną Bytomki a trasą łączącą
Bytom z Zabrzem na południe od pobliskich kopalni "Hedwigswünsch" ("Życzenie
Jadwigi"), "Ludwigsglück" ("Szczęście Ludwika") i uruchomionej w 1863 roku huty.
Obecnie jest częścią dzisiejszej dzielnicy Zabrza - Biskupice.

Równocześnie z podobnymi do siebie domami robotniczych i pomieszczeniami
gospodarskimi w postaci komórek i piwnic, powstała także szkoła, domy dla
nauczycieli, park, sala gimnastyczna oraz kaplica ewangelicka i cmentarz, który
mieści się przy południowych granicach osiedla. W późniejszych latach dobudowane
zostały dwa przedszkola, jedno dla dzieci robotników i jedno dla dzieci
pracowników zarządu, oraz wyższych rangą inżynierów.

Na ówczesne czasy standard wszystkich mieszkań był bardzo wysoki. Liczyły one
średnio 55 metrów kwadratowych, posiadały pomieszczenia kuchni i maksymalnie
nawet 3 izby, na zewnątrz mieszkania - na klatce schodowej znajdowały się
ubikacje i dostęp do bieżącej wody. Na zabudowania osiedla składało się z ponad
50 dwupiętrowych domów, wykonanych tradycyjnie z czerwonej cegły familoków.
Kształt osiedla wyznaczał geometryczny układ zabudowań i ulic zaprojektowany w
sposób symetryczny i harmonijny.

Północna część osiedla, powyżej ul. Okrzei charakteryzowała się lepszym
standardem i inną formą, gdyż przeznaczona była dla pracowników wyższego
szczebla. W północnej i środkowej części osiedla znajdują się zabytkowe, prawie
stuletnie aleje kasztanowców

Obecnie osiedle należy do najbardziej unikatowych założeń patronackich na Górnym
Śląsku

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PIERWSZE PRZEDSZKOLE NA BORSIGU

[madohora]

[madohora]

CMENTARZ EWANGELICKI NA BORSIGU

[madohora]

RÓWNIEŻ CMENTARZ EWANGELICKI

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZANIEDBANA KAPLICA NA CMENTARZU EWANGELICKIM

[madohora]

[madohora]

- kaplica ewangelicka (ul. Żmudy 2) - zbudowana ok. 1880r. w stylu historyzmu z
elementami neogotyku. Pierwotnie szkoła z kaplicą. Rzut regularny, bryła zwarta,
niesymetryczna. Lico ceglane, wieloosiowe, z użyciem cegły w układzie
dekoracyjnym. Ryzality ze szczytami i sterczynami w elewacjach bocznych i
tylnej. Na parterze mieszkania, na piętrze kaplica ewangelicka z oknami
neogotyckimi. Witraże. Wystrój skromny, typowy dla świątyń ewangelickich.

[madohora]

[madohora]

Zespół zamkowy: Dawny zespół zabudowań administracyjnych firmy Borsig
Kokswerke to: zamek fabrykanta, sztygarówka, budynek zarządu i budynek
mieszkalny. Zespół ten posiada indywidualne cechy stylowe i swobodny układ
przestrzenny.

Tzw. "zamek", został zbudowany w 1855 roku w stylu historycznym z elementami
neoklasycyzmu. Przebudowy w 1889 i 1925 roku zmieniły pierwotną bryłę budynku.
Dziś zamek posiada nieregularny i niesymetryczny rzut, a cztery skrzydła tworzą
układ litery "H". Akcentem wysokościowym jest wieża zegarowa, kwadratowa, o
podziałach ramowych, z gzymsem. W budynku tym, poza biurami, mieściło się
również mieszkanie dyrektora. Niegdyś, w pobliżu zamku znajdowały się stajnie.
Obecnie zamek jest siedzibą kilku firm i instytucji. Nastrojowe otoczenie zamku
podkreślają drzewa, stanowiące pozostałości parku geometrycznego z licznymi
gatunkami drzew egzotycznych, z których zachowało się kilkanaście plantów, o
obwodzie pierśnicy do 250 cm. Honorowe usytuowanie - przed budynkiem zamku -
posiadały niegdyś trzy platany sadzone dla upamiętnienia narodzin kolejnych
synów Augusta Borsiga: Arnolda (1867), Ernesta (1869), Konrada (1873). Obecnie
pozostał tylko jeden platan o obwodzie pierśnicy 370 cm. Szczególnymi walorami
architektonicznymi i plastycznymi wyróżnia się również dawna willa przy ul.
Zamkowej nr 8, zbudowana ok. 1913 r. w stylu modernizmu. Pierwotnie przeznaczona
dla dyrektora generalnego huty Borsiga. Rzut regularny, fasada symetryczna,
półkolisty wykusz. Brama ze snycerką z emblematami górniczymi i motywem girland
kwiatowych. Wewnątrz stropy kasetonowe. Dawny salon i gabinet - parkiety,
kominki, polichromia. W klatce schodowej witraże. Dach czterospadowy, kryty
dachówką.

[madohora]

PLATANY OBOK "ZAMKU"

[madohora]

Zespół zabudowań zamkowych uzupełniają:
- budynek mieszkalny przy ul. Zamkowej 3 zbudowany w drugiej połowie XIX wieku w
stylu historyzmu z elementami neorenesansu, dwupiętrowy. Pierwotnie przeznaczony
dla pracowników naukowych Huty Borsiga. Fasada niesymetryczna, artykułowana.
Wejście ujęte pilastrami toskańskimi.

[madohora]

[madohora]

- budynek mieszkalny przy ul. Zamkowej 5 zbudowany w pocz. XX wieku w stylu
wczesnego modernizmu, w charakterze willowym, pierwotnie przeznaczony dla radcy
prawnego Huty Borsiga. Fasada i elewacje symetryczne, artykułowane. W
bezpośrednim sąsiedztwie zespołu zamkowego zlokalizowane jest osiedle o
niezwykle atrakcyjnej architekturze zieleni. Kolonia "Anna" Rozbudowa przemysłu
powodowała wzrost ludności Biskupic. Rozwijał się handel, usługi, rzemiosło. Aby
zaspokoić rosnące potrzeby mieszkaniowe na początku XX wieku została zbudowana w
zachodniej części Biskupic - Kolonia Anna. Kolonia ta posiada indywidualne cechy
stylowe, wyróżniającą, atrakcyjną kompozycją przestrzenną poszczególnych
zespołów zabudowy, skalę i architekturę budynków oraz zróżnicowany detal drewniany.

Poszczególne ciągi budynków otoczone są od frontu ogródkami kwiatowymi,
natomiast na tyłach budynków - sady. Zespołowi towarzyszy również zieleń w
formie szpalerów wzdłuż ciągów komunikacyjnych - głównie przy ul. Tarnogórskiej
oraz pojedyncze drzewa o walorach kompozycyjnych i plastycznych. Kompozycję
przestrzenną kolonii wyznaczają osie podłużne układu wzdłuż ul. Reja i Brondera
oraz oś poprzeczna łącząca te ulice. Interesującym zamknięciem głównej osi
widokowej i kompozycyjnej Kolonii Anna jest zespół budynków przy ul.
Kasprowicza. Pojedynczą enklawę zieleni wysokiej stanowi działka szpitala
przeciwgruźliczego, a budynek główny szpitala dzięki interesującej bryle,
stanowi zamknięcie osi ul. Brondera.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Największe zmiany w historii Biskupic spowodowało pojawienie się w 2 połowie XIX
wieku przemysłu górniczo-hutniczego. Spokojna, mała wieś przekształciła się w
ośrodek przemysłowy, liczący prawie 10000 mieszkańców. Powstały: kompleks
zakładów Borsiga na wschód od Starych Biskupic oraz Pole Ludwik w
północno-zachodniej części dzielnicy.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Najstarsza wzmianka o Jastrzębiu Zdroju pochodzi z 1270 roku. W 1859 natrafiono
tu na solankę jodowo - bromową co dało początek budowie pierwszych obiektów
zdrojowych. W 1861 roku wówczas Dom Zdrojowy, Łazienki i Kasyno. Atrakcyjność
Jastrzębia wzrosła po odkryciu złóż borowiny w sąsiedniej Połomi. Od 1890
Juliusz Landau zaczął organizować tu uzdrowisko dziecięce. Jego dzieło
kontynuował właściciel Jastrzębia dr Mikołaj Witczak.

[madohora]

Historia miasta Jastrzębie Zdrój jest stosunkowo krótka, bowiem w 2008 r.
obchodziło jubileusz 45-lecia nadania praw miejskich. Miejscowość ma jednak o
wiele starszą metrykę. Niektórzy historycy sądzą, że powstała w okresie
kolonizacji na prawie magdeburskim i przez jakiś czas funkcjonowała pod nazwą
Hermansdorf (wieś Hermana). Tymczasem od II połowy XV w. wieś występowała w
źródłach jako Jastrzębie. Nazwa ta związana jest z legendą mówiącą o właścicielu
tego obszaru "Czarnym Rycerzu", który niczym jastrząb napadał na karawany
kupieckie przechodzące przez Bramę Morawską.

W 1862 r. na prośbę właściciela jastrzębskiego kurortu hr. Felixa von
Koenigsdorffa władze niemieckie zmieniły nazwę uzdrowiska na Bad
Koenigsdorff-Jastrzemb. Powrót do polskiej nazwy nastąpił w 1922 r., kiedy
Jastrzębie Zdrój znalazło się w granicach odrodzonej Polski.

Rozwój Jastrzębia związany był ściśle z odkryciem źródeł solankowych i
powstaniem uzdrowiska. W 1862r. został otwarty Dom Zdrojowy zlokalizowany w
Parku Zdrojowym. Swój rozkwit i świetność uzdrowisko przeżywało w okresie, gdy
jego właścicielem był dr Mikołaj Witczak. Wtedy to zespół uzdrowiskowy wzbogacił
się o kolejne obiekty, a kurort zyskał renomę.

[madohora]

Wybuch II wojny światowej powstrzymał rozwój uzdrowiska. Po zakończeniu wojny
odremontowano obiekty działalności leczniczej. Od 1951 roku rozpoczęto
intensywne badania geologiczne, w wyniku których odkryto bogate złoża węgla
kamiennego. W roku 1962 oddano do użytku pierwszą z kopalń, a istniejące wciąż
uzdrowisko stopniowo zaczęło podupadać.


Do 1974 oddano do użytku kolejne 4 kopalnie i tym samym Jastrzębie Zdrój
zaistniało na gospodarczej mapie kraju. Rozbudowa przemysłu węglowego
przyśpieszyła nadanie Jastrzębiu praw miejskich, co nastąpiło 30 czerwca 1963
roku. Górnictwo przez długie lata stymulowało rozwój infrastruktury społecznej i
technicznej Miasta. 3 września 1980 to właśnie w cechowni kopalni "Zofiówka"
(dawniej "Manifest Lipcowy"), podpisano tzw. "Porozumienia Jastrzębskie" -
protokół ugody społecznej, otwierający drogę do przemian politycznych i
gospodarczych w Polsce.

W wyniku reformy górnictwa dzięki stworzeniu przedsiębiorcom dobrych warunków do
inwestowania, w ostatniej dekadzie Miasto zmieniło swoje oblicze. Nastąpił
dynamiczny rozwój sektora prywatnego. Pojawiły się nowe branże m. in. produkcja
artykułów spożywczych, materiałów budowlanych, przetwórstwo tworzyw sztucznych.

[madohora]

Po powstaniach śląskich i plebiscycie miasto Jastrzębie Zdrój wraz z całym
powiatem rybnickim przyłączono do Polski. W okresie międzywojennym nastąpił
dalszy rozwój uzdrowiska. Po wojnie jego losy całkowicie odmieniło odkrycie
miejscowych złoż węgla kamiennego. Intensywne wydobywanie tego surowca
doprowadziło do stopniowego zanikannia wód mineralnych i degradacji środowiska.
Likwidacja uzdrowiska nastąpiła w latach 90 -tych XX wieku.
Miasto Jastrzębie Zdrój otrzymało prawa miejskie w 1963 roku. W 1980 podpisano
jedno ze słynnych porozumień sierpniowych. Podczas stanu wojennego na terenie
kopalni "Manifest Lipcowy" - "Zofiówka" ("Zofiówkę" widziałyśmy z okien
autobusu) doszło do krwawej pacyfikacji zakładu przez oddziały milicji i wojska.
Przy kopalni stoi pomnik Porozumień Jastrzębskich wzniesiony w 1981 roku.

[madohora]

W dość ciepły dzień spacer po mieście zaczęłyśmy nieplanowanego zatargu z
zadziornym psem obronnym, którego nie było widać w wysokiej trawie (czarny
ratlerek) i od lodowiska. Niestety nie udało nam się wejść do środka. Byłyśmy
trochę za wcześnie, a szkoda, bo już sama nazwa przynajmniej we mnie obudziła
lekki sentyment.

[madohora]

[madohora]

Jastrzębskie lodowisko Jastor jest najnowocześniejszym obiektem sportowym w mieście
Barbara Musiałek

2008-12-19 00:01:00
Płyta ślizgawki Jastor ma wymiary 60 na 29 m. Mieści się tu osiem szatni z
pełnym wyposażeniem, wypożyczalnia łyżew ze szlifiernią, a nawet sauna.

Obiekt wyposażony jest w sektor dla publiczności, w których miejsca siedzące
znajdzie 1600 osób, a stojące 300. Z trybun można podpatrywać treningi
zawodników z pierwszoligowego Jastrzębskiego Klubu Hokejowego "Czarne
Jastrzębie", oraz oglądać mecze z ich udziałem. Na terenie Jastoruodbdbywają się
młodzieżowe turnieje hokejowe, w których uczestniczą zagraniczne drużyny. Już
drugi sezon trenuje tu zespół kobiet "Białe Jastrzębie", które z powoduż drugi
sezon trenuje tu zespół kobiet "Białe Jastrzębie", które z powodzeniem startują
w nowo powstałej Polskiej Lidze Hokeja Dzięki wyposażeniu lodowiska w specjalną
podłogę, która nie wpływa na proces technologiczny systemu chłodzenia, w
Jastorze mogą odbywać się imprezy sportowe dla całych rodzin.

- Przerabiamy ślizgawkę na boisko w ten sposób, że w lód wtapia się słupki i
rozkłada specjalnie skonstruowany drewniany podest, który jest mniejszy niż
płyta lodowiska - mówi kierownik obiektu, Arkadiusz Mrozek.

W tym sezonie, po raz pierwszy w historii Polski, w Jastorze, przeprowadzane są
rozgrywki Europejskiej Ligi Mistrzów w siatkówce mężczyzn Klubu Sportowego
"Jastrzębski Węgiel".

Ślizgawka dostępna jest dla wszystkich chętnych we wtorek, środę i piątek od
godziny19., zaś w soboty i niedziele w godzinach: 11., 18. i 20. W piątki i w
niedzielę, kiedy odbywają się rozgrywki Ekstraligi hokeja, ślizgawka czynna jest
w godz. 11. i 13.

- Tak naprawdę lodowisko czynne jest od 6. do 23., ale odbywają się tu treningi
hokeja i zajęcia dla szkół. Dlatego tylko w przerwach między tymi zajęciami
ślizgawka może być dostępna dla innych osób - wyjaśnia Arkadiusz Mrozek. Bilet
ulgowy kosztuje 3 zł, normalny 5. Łyżwy wypożyczymy za 4 zł. Za 4 zł można
również je naostrzyć. Lodowisko znajduje się przy ulicy Leśnej, a wszelkie
informacje można uzyskać pod nr tel.: [phone].

Jedne miasta zdecydowały się na budowę lodowiska pod dachem, inne stawiają na
sezonowe obiekty. Zaledwie kilka dni temu otwarto lodowisko na rybnickim rynku.
Od ponad miesiąca można też korzystać z sezonowego lodowiska, które działa obok
hali sportowej przy ul. Folwareckiej 10 w Żorach. Płyta ślizgawki ma tam wymiary
30 na 20 metrów. Obiekt przykrywa namiot.

Nie tylko w Żorach władze miasta zafundowały mieszkańcom sezonowe lodowisko.
Ślizgawka "pod chmurką" działa też od 13 grudnia w Marklowicach. Także Wodzisław
wlaśnie montuje na Rynku lodowisko

Źródło: Nasze Miasto.pl

[madohora]

[madohora]

Oczywiście na samym wstępie mogłyśmy się zorientować, gdzie w razie czego
zanocować. Zupełnie przypadkowo nogi poniosły nas pod hotel Diament (chyba, że
ja to mam we krwi) i dokładnie wiem, gdzie są takie miejsca.

[madohora]

[madohora]

"Diament"
w Jastrzębiu-Zdroju, największym ośrodku w Rybnickim Okręgu Węglowym. Każdy, kto
zechce wypocząć, zorganizować konferencję czy szkolenie, znajdzie coś dla
siebie. W obiekcie znajdują się sale konferencyjne, restauracja, kawiarnia, klub
nocny oraz centrum rekreacyjne. Diament” usytuowany jest w centrum
Jastrzębia-Zdroju, blisko urokliwej dzielnicy Zdrój oraz głównej drogi miasta.
Położony jest 20 km od przejść granicznych w Chałupkach i Cieszynie

[madohora]

Przechadzając się ulicami Jastrzębia można spotkać dość dużo nowoczesnych
budynków, takich jak ten na fotografii a nawet taki - modernistyczny, że
zastanawiałyśmy się czy to nie jest projekt P. Tadeusza Michejdy(nie mam zdjęcia)

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Doszłyśmy do Kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa - niestety nigdzie nie
udało mi się znaleźć historii tego akurat kościoła. Brakuje jej także przed
kościołem przy ogłoszeniach, dlatego nie jestem w stanie nic powiedzieć, mogę
tylko zaprosić do pooglądania zdjęć. To jedyna informacja jaką znalazłam Parafia
pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Jastrzębiu-Zdroju - katolicka parafia w
dekanacie jastrzębskim. A szkoda, bo Kościół ma dość ciekawą bryłę
architektoniczną a i samo otoczenie wzbudza zainteresowanie.

[madohora]

[madohora]

WEJŚCIE GŁÓWNE

[madohora]

TEN FRAGMENT RÓWNIEŻ WCHODZI W SKŁAD KOŚCIOŁA

[madohora]

A TAK WYGLĄDA KOŚCIÓŁ Z DALEKA - ARCHITEKTURA PRZYPOMINA DOM ZDROJOWY

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

A jednak znalazłam historię kościoła. Przyznaję, że nie szłam tym "tropem"
Zakład Sanatoryjny dla dzieci im. Najświętszej Marii Panny
OBECNIE KOŚCIÓŁ PARAFIALNY P.W. NAJŚWIĘTSZEGO SERCA PANA JEZUSA, KLASZTOREK ORAZ
DOM ŚW. JÓZEFA
Historia "Zakładu Marii" swój początek miała w roku 1890, kiedy to Zdrój został
nabyty przez bogatego bankiera z Berlina, Juliusza Landau. Za sprawą jego
przyzwolenia w Zdroju zaczęli osiedlać się Żydzi, którzy nabywali ziemię i domy.
Jakiś czas później dzięki ich inicjatywie nastąpił - jak się z czasem okazało -
słuszny zwrot w historii Jastrzębia. Miał on związek z koncepcją utworzenia w
Jastrzębiu ośrodka leczniczego dla dzieci. Kilku Żydów zawiązało spółkę i
postarało się, aby schorowane dzieci systematycznie były przysyłane na kuracje
do Jastrzębia. Za sprawą tych działań powstał "Żydowski Zakład dla Dzieci". Na
początku działalności dzieci były lokowane w prywatnych kwaterach, gdyż Zakład
nie posiadał własnego budynku. Po jakimś czasie Zakład nabył swój własny lokal,
którym był dzisiejszy "Jacek".
"Żydowski Zakład dla Dzieci" zapoczątkował proces przekształcania
dotychczasowego uzdrowiska w ośrodek leczący reumatyzm u dzieci. W styczniu 1891
roku zawiązał się komitet, którego zadaniem było powołanie podobnego zakładu,
tyle że dla dzieci katolickich. W skład komitetu weszli: właściciel ziemski z
Marklowic Górnych Grintter, dziekan z Połomi ks. Sandanus, proboszcz z Pszowa
ks. Wolczak oraz dr Mikołaj Witczak. Dzięki posiadanym wpływom w Berlinie i
wbrew trudnościom biurokratycznym komitetowi udało się uzyskać stosowne
pozwolenie i na początku czerwca 1891 roku w wynajętych pokojach zamieszkała
pierwsza grupa chorych dzieci. Tego samego roku Dom Generalny Zgromadzenia
Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza w Trzebnicy uzyskał zezwolenie władz
pruskich na założenie w Zdroju katolickiego domu dla dzieci.

"Dom Marii"
30 czerwca do Jastrzębia przybyły siostry, które na pierwszym turnusie
kuracyjnym sprawowały opiekę nad 14 dzieci. 15 lutego 1892 roku komitet
organizacyjny zakupił parcelę, na której znajdował się dom mieszkalny zwany
"Sanssouci" oraz dwa budynki gospodarcze. Na początku listopada siostry
boromeuszki wprowadziły się do zakupionego przez fundację domu, zwanego później
"Domem Marii". Na jego parterze urządziły kaplicę, która została poświęconą 8
grudnia 1892 roku w święto Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny.
Odtąd fundacja nosiła nazwę "Marienheim", czyli "Zakład imienia Najświętszej
Marii Panny". W latach 1892-1894 pod opieką sióstr boromeuszek znajdowało się
odpowiednio 105, 159 oraz 111 podopiecznych. W roku 1895 siostry boromeuszki
rozpoczęły rozbudowę zakładu, który w dwa lata później został wyposażony w
izolatkę i urządzenia sanitarne. W tym czasie na leczeniu przebywało 230 dzieci.
W roku 1898 w "Domu Marii" nadbudowano piętro, na parterze powstała duża
jadalnia. Dobudowane zostały także dwa boczne skrzydła, a do jednego z nich
została przeniesiona kaplica. W ołtarzu głównym umieszczony został obraz "Jezusa
Przyjaciela Dzieci", którego autorem był śląski artysta, Jan Bochennek. W roku
1902 kontynuowano rozbudowę "Zakładu Marii" - powstały łazienki do zabiegów, a
rok później zakład wyposażono w centralne ogrzewanie. W roku 1904 w "Zakładzie
Marii" na turnusach kuracyjnych przebywało 404 dzieci z całego Śląska, a ich
pobyt dofinansowywała Spółka Bracka i inne instytucje oraz zakłady.
W roku 1905 na kuracji w "Zakładzie Marii" przebywało 543 podopiecznych, a w
roku następnym 834.

Wybuch I wojny światowej w roku 1914 spowodował zastój w działalności
uzdrowiska, którego obiekty z uzdrowiskowych zostały przekształcone w szpitale
wojskowe. Pomimo wojny, tego roku w Fundacji NMP leczyło się 1180 dzieci, a w
roku następnym 817.

[madohora]

[madohora]

Coś dla ciała też nam się przydało

[madohora]

[madohora]

[img]https://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/rb/qa/wzpg/tU4mYBZvEzDlojqyGB.jpg[img]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

20 lutego 1918 roku ze względu na śmierć dr. Mikołaja Witczaka, został ustalony
nowy skład Zarządu Fundacji NMP. W jego skład weszli: ks. dziekan Schnalke z
Wodzisławia, ks. Franciszek Dyrbach - proboszcz parafii św. Katarzyny,
Franciszek Brawański, Ludwik Antończyk oraz Józef Wańczura.
W roku 1938 "Zakład Marii", "Dom Aniołów Stróżów" i "Dom św. Jacka" stanowiły
własność Fundacji NMP, natomiast willa "Maria" i "Dom św. Józefa" własność
sióstr boromeuszek.
2 maja 1945 roku z wygnania powróciły siostry boromeuszki, a dwa miesiące
później 4 sierpnia działalność sióstr boromeuszek została wznowiona pod nazwą
Zakład św. Józefa.
Po zakończeniu wojny kaplica powróciła na swe pierwotne miejsce, ale okazała się
być zbyt ciasna i w związku z tym uroczystości kościelne w większe święta
odbywały się w Parku Zdrojowym. Rok później władze zakazały jednak odprawiania
mszy świętych w Parku Zdrojowym. zezwalając jedynie na msze na dziedzińcu
klasztornym. Początkiem do usamodzielnienia się placówki duszpasterskiej było
wynajmowanie w kaplicy ławek mieszkańcom Zdroju.
W roku 1948 "Zakład Marii" i; "Dom Aniołów Stróżów" przejął Polski Czerwony
Krzyż, nadając im wspólną nazwę "Caritas" i uruchamiając w budynkach
prewentorium dla dzieci na 300 łóżek. W lipcu 1949 roku został ogłoszony
(kolejny) zamiar budowy kościoła w dzielnicy Zdrój, a dwa tygodnie później
wyłożono "Złotą księgę ofiarodawców". 30 września Kuria Diecezjalna w Katowicach
wydelegowała do Jastrzębia Zdroju ks. Roberta Przewodnika, którego zadaniem
miało być doprowadzenie kaplicy w "Zakładzie Marii" do użytku publicznego. W
roku szkolnym 1949-1950 w kaplicy rozpoczęto katechizację dzieci z terenu
Jastrzębia Zdroju. 20 marca w roku 1950 na mocy ustawy rządowej o przejęciu
przez państwo dóbr kościelnych władze uzdrowiska przejęły zachodnie skrzydło
"Zakładu Marii". W obawie przed utratą całego budynku przystąpiono do adaptacji
istniejącej kaplicy na kościół parafialny. Referat Budownictwa Starostwa
Powiatowego w Rybniku nie wyraził jednak zgody na wyremontowanie skrzydła
wschodniego budynku i przekształcenie w kościół dawnej kaplicy znajdującej się
na pierwszym piętrze. Zaakceptowany został natomiast projekt wyburzenia stropów
i ścian na parterze i piętrze. Mimo wysokich kosztów przystąpiono do realizacji
projektu, a szybki postęp robót był możliwy dzięki zaangażowaniu ks. Przewodnika
oraz entuzjazmowi i ofiarności mieszkańców i kuracjuszy. 1 października 1950
roku odbyła się ceremonia poświęcenia krzyża i procesja do kościoła. W roku 1951
do okien kościoła wstawiono witraże wykonane przez Wilhelma Golca z Piotrowic,
podłoga została wyłożona płytkami Gaża z Pszczyny, a ławki wykonał Franciszek
Kubeczek z Gołkowic. 10 czerwca 1951 roku odbyła się uroczystość poświęcenia
kościoła, któremu nadano wezwanie Najświętszego Serca Pana Jezusa. Poświęcenia
dokonał ks. biskup Herbert Bednorz, a kazanie wygłosił ks. Henryk Holubars. W
sierpniu biskup katowicki polecił ogłosić zamiar utworzenia samodzielnej
placówki duszpasterskiej pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Jastrzębiu
Zdroju, a jej duszpasterz miał sprawować funkcję kuratusa. Tworzeniu tej
placówki towarzyszyły liczne spory graniczne z sąsiadującymi parafiami oraz
trudności w odzyskaniu ruchomego majątku Fundacji NMP w postaci sprzętu
liturgicznego, który od czasów; wojny znajdował się u sióstr boromeuszek w "Domu
św. Józefa". Na skutek sprzeciwu siostry przełożonej nowy kościół otrzymał
jedynie część sprzętu liturgicznego. 3 grudnia 1951 roku został podpisany
dekret, na mocy którego od 15 grudnia erygowana została w Zdroju samodzielna
placówka duszpasterska, którą kierował ks. Robert Przewodnik. 4 grudnia
poświęcony został ołtarz i figura św. Barbary. Na wiosnę 1952 roku 30 marca
poświęcony został cmentarz i krzyż cmentarny, a ulicami Zdroju z okazji
uroczystości Bożego Ciała po raz pierwszy przeszła procesja.; We wrześniu 1952
zostały przeprowadzone prace związane z pokryciem dachu budynku kościoła.
21 stycznia 1957 roku do Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach
wpłynęła prośba o wyznaczenie lokalizacji nowego kościoła w Jastrzębiu Zdroju.
Wniosek uzasadniano faktem, iż w ówczesnym, prowizorycznym pomieszczeniu,
znajdującym się w starym, sięgającym końca XIX wieku budynku nie można było
pomieścić parafian i stale zwiększającej się liczby kuracjuszy, a wszechobecna
ciasnota utrudniała prowadzenie nabożeństw kościelnych. Wniosek został poparty
przez władze gminy i powiatu oraz Zarząd Architektoniczno-Budowlany w
Katowicach, a także Wydział ds. Wyznań Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej. 4
marca do Ministra Zdrowia wpłynął wniosek z parafii, w którym zwracano się o
nabycie parceli od Przedsiębiorstwa Państwowego "Uzdrowisko Jastrzębie". 17
czerwca parafia otrzymała parcelę położoną przy ulicy Cieszyńskiej na łuku szosy
do Ruptawy.

W roku 1958 wprowadzone zostały specjalne nabożeństwa na rozpoczęcie i
zakończenie każdego turnusu kuracyjnego. 14 września 1958 roku został poświęcony
krzyż na parceli przeznaczonej pod budowę kościoła przy ulicy Cieszyńskiej oraz
nowy krzyż przy ulicy 1 Maja. W tym również roku rozpoczęto remont środkowej
części budynku przy kościele NSPJ z zamiarem przeznaczenia jej na probostwo.
Wystąpiono również o odzyskanie "Domu Aniołów Stróżów", który ciągle znajdował
się z Zarządzie PKP, zachodniego skrzydła "Zakładu Marii", gdzie; w dalszym
ciągu swą siedzibę miała dyrekcja Przedsiębiorstwa Państwowego "Uzdrowisko
Jastrzębie" oraz "Domu św. Jacka". W roku 1950 przeprowadzone były prace
związane z malowaniem ścian kościoła i ławek. Ze względu na przedłużające się
formalności związane z przejęciem gruntu przy ulicy Cieszyńskiej przeznaczonej
pod budowę nowego kościoła, szanse na jego powstanie stawały się coraz mniej
realne. Postanowiono zatem użytkowany do tej pory kościół przystosować do
potrzeb wiernych poprzez dobudowanie od strony południowej przedsionka. Ten czyn
spotkał się z protestem znajdującego się w budynku "Domu Aniołów Stróżów"
sanatorium kolejowego. Kościół i probostwo od zewnątrz pokryto taraboną.

[madohora]

Kiedy w roku 1960 opracowano nowy plan zagospodarowania przestrzennego dzielnicy
Zdrój okazało się, iż parcela przy ulicy Cieszyńskiej przeznaczona pod budowę
nowego kościoła zostanie wcielona do terenów przyszłego osiedla z przeznaczeniem
na budowę Domu Kultury kopalni "Jastrzębie". W tym samym czasie nad wejściem do
kościoła NSPJ zostały ustawione krzyż i figury Matki Bożej Bolesnej i św. Jana,
aby podkreślić sakralny charakter budowli. W 1961 roku rozpoczęły się prace
przygotowawcze do budowy nowego ołtarza głównego oraz złożono zlecenie panu
Wyglendzie z Rybnika na wykonanie nowych organów z zakupionych wcześniej starych
i zniszczonych organów z kościoła Matki Bożej Bolesnej w Rybniku. Rok później
rozpoczęła się przebudowa prezbiterium - w ołtarzu głównym został umieszczony
obraz Matki Bożej Częstochowskiej, który miał spowodować zjednoczenie przybyłej
z całej Polski ludności. W listopadzie na skutek nacisków ze strony dyrekcji
kopalni "Jastrzębie" krzyż z parceli przy ulicy Cieszyńskiej przeznaczonej pod
budowę nowego kościoła został przeniesiony do ogrodu pana Józefa Drobka przy ul.
1 Maja. Kiedy w roku 1963 zaczęło brakować pomieszczeń do prowadzenia nauki
religii, podjęto decyzję o wyburzeniu w bocznej kaplicy jednej ze ścian; dzięki
temu powstały dodatkowe sale katechetyczne. Wtedy też po bokach ołtarza głównego
umieszczone zostały płaskorzeźby świętych Barbary i Józefa, a także zostało
wykonane tło do chrzcielnicy. W roku następnym władze miasta odebrały siostrom
boromeuszkom parcelę, która znajdowała się naprzeciwko zabudowań "Zakładu Marii"
na roku ulic 1 Maja i Powstańców (obecnie Kościuszki) wraz ze znajdującą się na
niej willą "Feliks" (która później została rozebrana). Ze względu na stale
powiększającą się liczbę parafian, rozpoczęto starania o adaptację kolejnych
pomieszczeń znajdujących się w części środkowej budynku z przeznaczeniem na
kościół, ale tym działaniom sprzeciwiła się dyrekcja uzdrowiska. W październiku
przystąpiono zatem do malowania wnętrz kościoła - pod sufitem namalowano sceny
14 objawień Chrystusa po zmartwychwstaniu, a drewniany strop pomalowano na
brązowo i ozdobiono ornamentami ludowymi. Wykończono także boczne ołtarze, które
poświęcono 3 grudnia 1964. W roku 1965 w podziemiach kościoła rozpoczęto
przebudowę pomieszczeń na salki katechetyczne. 22 czerwca 1966 roku została
podjęta decyzja o profilaktycznym zabezpieczeniu kościoła przed skutkami szkód
górniczych - w tym celu zaplanowano wybudowanie ściany dylatacyjnej pomiędzy
kościołem a budynkiem parafialnym oraz założenie kotwic. Dwa lata później 1
marca 1966 roku kopalnia "Moszczenica" przystąpiła do kotwienia budynku
probostwa. Przy okazji remontu dobudowano zakrystię, a w miejscu starej została
wygospodarowana następna salka do nauczania religii dla nadal powiększającej się
liczby dzieci. Rok później jako wikary do parafii przybył ks. Anzelm Skrobol.
Jakiś czas później urzędujący ks. proboszcz złożył rezygnację z pełnienia
dotychczasowej funkcji, a parafię objął ks. Skrobol. Władze świeckie odmówiły
jednak jego zatwierdzenia na stanowisko proboszcza i w związku z tym od 12
czerwca pełnił urząd wikarego ekonoma. 7 lipca ks. Skrobol rozpoczął prace
związane z urządzaniem kolejnej salki do nauki religii, która znajdowała się w
piwnicach probostwa. Pomimo sprzeciwu Powiatowej Rady Narodowej w Wodzisławiu i
nakazu wstrzymania prac, salkę oddano do użytku. W tym również roku zakończyły
się pierwsze prace związane z zabezpieczeniem budynku, które pomimo
wcześniejszej decyzji Okręgowej Komisji ds. Szkód Górniczych w Gliwicach,
znacznie opóźniono. 2 lutego 1970 do życia został powołany chór parafialny,
który był prowadzony przez ks. Skrobola i organistkę s. Antoninę. Latem
rozpoczęły się prace związane z przebudową prezbiterium polegające na jego
powiększeniu, przygotowaniu miejsca na Liturgię Słowa, usunięciu balasek i
starej, wiszącej ambony i ustawieniu nowej, a także pomalowaniu wnętrza kościoła.
Pomimo usilnych starań o budowę nowego kościoła na terenie parafii w lutym 1971
roku od władz wojewódzkich wpłynęła kolejna odmowa w tej sprawie. 28 września
tego samego roku ks. Anzelm Skrobol otrzymał dekret proboszczowski. W tamtym
czasie podjęte zostały kolejne działania mające na celu przeprowadzenie
gruntownego remontu dachu na kościele i budynku probostwa, na którym także
przebudowano strych i zaadoptowano je do celów mieszkalnych. W prezbiterium
została położona nowa marmurowa posadzka.
Ze względu na ciągłą niechęć władz do pomysłu budowy nowego kościoła, za sprawą
ks. Skrobola parafianie wyrazili chęć wybudowania kaplicy we własnym zakresie.
Uzyskali zatem pozwolenie na budowę domu gospodarczego na posesji państwa
Szotków przy ulicy Połomskiej, który w zamyśle miał po wybudowaniu pełnić rolę
kaplicy. W tajemnicy przed władzami Polski Ludowej powstał budynek gospodarczy,
w którym już 14 listopada odprawione zostały pierwsze msze święte. Kaplicy
nadano wezwanie św. Józefa Robotnika, a 4 grudnia ks. proboszcz Anzelm Skrobol
dokonał uroczystego jej poświęcenia.W październiku roku 1972 parafianie kościoła
Najświętszego Serca Pana Jezusa podjęli się kolejnej akcji modlitewnej, intencją
której było wybudowanie kolejnego kościoła, tym razem na osiedlu III. Zgody na
budowę obydwóch kościołów, zarówno na osiedlu "Przyjaźń", jak i osiedlu III
władze wojewódzkie po rozmowach z Kurią Diecezjalną, nie wyraziły. Wyrażono
jedynie zgodę na przeniesienie drewnianego kościoła z Jedłownika z
przeznaczeniem na świątynię dla osiedla "Przyjaźń". W tym również roku na
terenie pierwotnie przeznaczonym pod budowę nowego kościoła rozpoczęto
wznoszenie Górniczego Domu Kultury (dziś Górnicze Centrum Kultury PANORAMA). 31
stycznia 1976 roku nastąpił formalny podział mieszkańców pomiędzy parafie św.
Barbary i św. Józefa Robotnika oraz Najświętszego Serca Pana Jezusa. W styczniu
1977 roku pracownicy kopalni "Moszczenica" rozpoczęli kolejny remont budynku
kościoła NSPJ, który na skutek działalności górniczej doznał wielu zniszczeń.
Kościół otrzymał nową marmurową posadzkę, a wnętrza zostały ponownie pomalowane.
W 1982 roku dyrekcja uzdrowiska, pomimo wydanej decyzji nakazującej jej
opuszczenie zachodniego skrzydła budynku plebanii, nadal zajmowała dotychczasowe
pomieszczenia.

[madohora]

W kwietniu 1991 roku na spotkaniu w sprawie zwrotu parafii części budynku
zajmowanej przez dyrekcję uzdrowiska w Warszawie, została podpisana odpowiednia
umowa. 9 sierpnia zmieniony został zapis notarialny w księdze wieczystej
dotyczącej budynku dyrekcji uzdrowiska - parafia po 40 latach odzyskała obiekt.
Wtedy też rozpoczął się remont odzyskanej części budynku. W dniach od 8 do 10
listopada 1991 roku pod patronatem Prezydenta Miasta w kościele Najświętszej
Marii Panny Matki Kościoła miał miejsce I Jastrzębski Przegląd Chórów
Religijnych im. ks. Anzelma Skrobola. W kwietniu 1992 roku dyrekcja uzdrowiska
ostatecznie opuściła budynek, który poddawano dalszym pracom remontowym. W
czerwcu z inicjatywy byłych żołnierzy AK i mieszkańców Jastrzębia w zewnętrzną
ścianę kościoła wmurowano tablicę ku czci zamordowanych w czasie wojny kapłanów
dekanatu jastrzębskiego. We wrześniu parafia udostępniła nieodpłatnie zachodnie
skrzydło budynku władzom szkolnym na filię Szkoły Podstawowej nr 4. W
październiku 1994 roku proboszcz poinformował parafian o planach rozbudowy
kościoła i w związku z tym rozpoczęto specjalną zbiórkę. W ciągu roku w dalszym
ciągu prowadzone były prace związane z usuwaniem skutków działalności górniczej.
Przez cały kolejny rok trwały prace nad powiększeniem powierzchni kościoła przez
adaptację salek przykościelnych na kaplicę boczną. W kaplicy przygotowano ołtarz
boczny, w którym umieszczono przeniesiony z ołtarza głównego obraz Matki Bożej
Częstochowskiej. Wykonano również remont i renowację organów. Na ścianie, na
której umieszczone zostały stacje Drogi Krzyżowej namalowano postać Chrystusa
Zmartwychwstałego. Od roku 1996 Międzynarodowy Festiwal Chórów im. ks. Anzelma
Skrobola odbywa się w kościele NSPJ. W marcu 1997 roku udostępnione zostały
wyremontowane pomieszczenia podziemi domu parafialnego, które nazwano
katakumbami. Odbywają się w nich spotkania autorskie, imprezy kulturalne,
wystawy oraz spotkania grup parafialnych. W sierpniu 1999 roku w kościele
zamontowano nowy ołtarz oraz tabernakulum, a 19 października nastąpiło uroczyste
poświęcenie nowego wystroju prezbiterium.

W roku 2000 roku miało miejsce niezwykłe wydarzenie. Tuż przed obchodami 20.
rocznicy podpisania "Porozumień Jastrzębskich", podczas porządkowania książek po
zmarłym proboszczu Anzelmie Skrobolu odnaleziony został oryginał tego
historycznego dokumentu, który przez wiele lat znajdował się w bibliotece
parafii NSPJ. Odnalezione przez ks. Antoniego Pudlika "Porozumienia
Jastrzębskie" zostały przekazane Marianowi Krzaklewskiemu, ówczesnemu
przewodniczącemu NSZZ "Solidarność", podczas uroczystych obchodów 20. rocznicy
ich podpisania. W sierpniu 2002 roku przystąpiono do kapitalnego remontu filii
budynku parafialnego (skrzydła zachodniego - siedziby Zarządu
Uzdrowiska).Budynek, w którym dziś swoją siedzibę ma kościół pw. Najświętszego
Serca Pana Jezusa pierwotnie stanowił budynek mieszkalny, usytuowany został
równolegle do ulicy 1 Maja i od wschodu graniczy z "Domem Aniołów Stróżów", a od
strony zachodniej z główną aleją Parku Zdrojowego. Kształtem przypomina literę
"H" o przedłużonej osi wschód-zachód. Dzieli się na trzy prostokątne segmenty,
które rozdzielone są celowo utworzonymi w konstrukcji budynku szczelinami
zwanymi dylatacjami. W holu segmentu środkowego budynku zachowały się oryginalne
płytki ceramiczne oraz drewniane schody dwubiegowe ze spocznikami, a także
oryginalna drewniana balustrada. Budynek posiada symetryczny dwukondygnacyjny
dach, w którym w północnej połaci występują cztery facjatki kryte dachem
dwuspadowym. W skrzydle wschodnim od strony Parku Zdrojowego (północnej)
znajduje się pięcioboczny ryzalit zwany absydą, który nakryty jest dachem
namiotowym. Cały budynek podzielony został gzymsem kordonowym, który oddziela
parter budynku od piętra. Szczyty dachu posiadają wysunięte na rzeźbionych
zakończeniach belek stropowych zwanymi kroksztynami okapy, a krawędzie skrzydeł
bocznych zaakcentowane zostały od południa płaskimi, pionowymi występami w murze
zewnętrznym zwanymi lizenami. Pierwotnie elewacje budynku były przyozdobione
boniowanym cokołem oraz gzymsami nadokiennymi i ozdobnymi opaskami wokół okien.
Układ powtarzalnych na kondygnacjach pomieszczeń w skrzydle wschodnim budynku
przekształcono - pierwotnie w części tej na piętrze znajdowała się kaplica.
Obecnie układ ten został zmieniony tak, że skrzydło wschodnie to
jednoprzestrzenne pomieszczenie zaadoptowane na kościół, gdzie w parterze ściany
nośne zostały zastąpione słupami, a wydzielone pomieszczenie stanowi wspólne
wnętrze z kościołem. W górnej części kościoła zachowała się z czasów kaplicy
ozdobnie ciosana więźba drewniana wieszarowa z zastrzałami i kroksztynami. W
posiadaniu parafii znajdują się zabytkowe sprzęty liturgiczne pochodzące z
fundacji Najświętszej Marii Panny, do których można zaliczyć monstrancje,
kielichy, puszki i latarnie służące kapłanom, z pierwszej i drugiej połowy XIX
wieku. W katakumbach znajduje się ponadto drewniana, malowana rzeźba "Chrystus z
dziećmi".

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa wraz z probostwem i skrzydłem zachodnim,
Dom Klasztorny św. Józefa i "Dom Aniołów Stróżów" wpisano do rejestru zabytków
30 kwietnia 1993 roku.

Dom Klasztorny św. Józefa
Obiekt ten został wybudowany w roku 1905 na terenie podarowanym przez dr.
Mikołaja Witczaka. Ten dwupiętrowy budynek został wybudowany z myślą spełniania
funkcji domu mieszkalnego dla sióstr boromeuszek. Z nastaniem II wojny światowej
kaplica przejęta przez władze niemieckie przeniesiona została do "Domu św.
Józefa". W roku 1965 siostry boromeuszki przeprowadziły remont w kaplicy "Domu
św. Józefa". Do dnia dzisiejszego Klasztorek zamieszkują siostry boromeuszki.

"Dom Aniołów Stróżów"
W roku 1909 został wybudowany "Dom Aniołów Stróżów", który pierwotnie został
przeznaczony dla chłopców. Po wybuchu II wojny światowej we wrześniu 1939 roku w
"Domu Aniołów Stróżów" zamieszkała organizacja młodzieżowa - Hitler Jugend,
która urządziła tam szkołę samochodową. W roku 1948 "Dom Aniołów Stróżów"
przejął Polski Czerwony Krzyż, nadając mu wspólną nazwę "Caritas" i uruchamiając
prewentorium dla dzieci. Następnie "Dom Aniołów Stróżów" dzierżawiła Dyrekcja
PKP w Katowicach, która jednak zaprzestała opłacania czynszu w roku 1950. W roku
1956 Dyrekcja Okręgowa PKP uruchomiła w tym budynku Kolejowe Sanatorium dla
Dzieci z 83 łóżkami. W roku 1971 sanatorium PKP zostało przekształcone w szpital
kolejowy.

Informacje o kościele pochodzą ze strony www.jastrzębie.pl

www.jastrzebie.pl/zaklad_sanatoryjny_dla_dzieci_im._najswietszej_marii_panny_4447.html

[madohora]

Kościół jest pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa tak więc w ołtarzu
głównym obraz "Serca Pana Jezusa"

[madohora]

[madohora]

W OŁTARZU BOGATE ZDOBIENIA ORAZ CIEKAWE TABERNAKULUM

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PRZEPIĘKNE ZŁOCONE FRESKI

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W bezpośrednim sąsiedztwie kościoła znajduje się Park Zdrojowy. Został założony
na początku lat 60. XIX wieku. Pierwszymi obiektami uzdrowiskowymi wybudowanymi
na terenie Parku były "Szwajcarka" i pijalnia wód. W Parku Zdrojowym znajdowało
się drugie źródło solanki jodo-bromowej. Od samego powstania Park Zdrojowy
stanowił niezwykłą atrakcję uzdrowiska Jastrzębia. Park Zdrojowy od początku
założenia podzielony był na dwie "części" - uporządkowaną i "krajobrazową". Z
czasem w Parku zaczęły powstawać kolejne zabudowania uzdrowiskowe: budynki
Łazienek I, II i III i okazały budynek "Wojskowego Letniska Śląskiego"
Wybudowano także budynek Zarządu Uzdrowiska (Masnówka) oraz muszlę koncertową,
basen kąpielowy oraz korty tenisowe i skocznię narciarską. W czasach świetności
uzdrowiska krajobrazowa część Parku Zdrojowego nosiła nazwę "Dolina Mikołaja". W
roku 1952 uzdrowisko nawiedziła silna wichura, która wyrządziła znaczne straty w
drzewostanie parku. Po II wojnie światowej w Parku Zdrojowym miały miejsce prace
mające na celu jego odbudowanie i uporządkowanie. Nadzór nad prowadzonymi w
czynie społecznym pracami prowadziło Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.
22 lipca 1955 odbyła się uroczystość oddania do użytku kuracjuszy odnowionego
Parku, któremu nadano imię Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. "Wydarzenie" to
upamiętnia kamienny obelisk, który do dziś znajduje się w Parku Zdrojowym. Do
czasów współczesnych nie przetrwały budynki "Szwajcarki" oraz "Wojskowego
Letniska Śląskiego". Park Zdrojowy może pochwalić się bogactwem sprowadzonych
gatunków roślin, m.in.: daglezji zielonej (Ameryka Północna), sosny wejmutki
(Ameryka Północna), sumaka octowca (Ameryka Północna) czy niezwykle rzadkiego
kasztana jadalnego (południe Europy), miłorzębu dwuklapowego (Chiny) i zółtnicy
pomarańczowej (Ameryka Północna). W okresach letnich Park Zdrojowy zdobi także
usytuowany pomiędzy budynkiem Łazienek II i główną aleją spacerową - zegar
kwiatowy. W miesiącach letnich na jego terenie odbywa się szereg imprez
kulturalnych.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dom Zdrojowy

Ten okazały budynek został wybudowany wiosną 1862 roku jako drugi obiekt
zdrojowy. Usytuowany został w środkowej części Parku Zdrojowego, po północno
wschodniej stronie obecnej głównej alei parkowej. Pierwotnie Dom Zdrojowy
(Kur-Haus) składał się z dwóch części: głównej przeznaczonej na cele kuracyjne
oraz mieszkalnej przeznaczonej dla lekarza uzdrowiskowego. Styl architektoniczny
zwany "szwajcarskim", w jakim Dom Zdrojowy został wybudowany charakteryzowały
jasne elewacje o złożonej kompozycji w układzie "muru pruskiego" z widoczną
drewnianą konstrukcją. Od strony placu Dom Zdrojowy posiadał ganek, na który
prowadziły pojedyncze wachlarzowe schody. Charakterystyczny element Domu
stanowiły ozdobne facjaty umiejscowione na piętrze budynku. W jednej z nich
pierwotnie był umieszczony zegar. Od strony południowej do Domu Zdrojowego
przylegał nieco mniejszy niż obecnie plac, który służył kuracjuszom do
wypoczynku, spacerów i rekreacji. Od strony zachodniej Dom Zdrojowy otaczały
alejki, zieleń starodrzewów oraz budynki "Szwajcarki" i pijalni wód. Po
wschodniej stronie domu Zdrojowego usytuowany był tzw. folwark, który w
uzdrowisku pełnił rolę "dostarczyciela" niezbędnych produktów żywnościowych.
Dzięki temu zdrojowisko było samowystarczalne. Ówczesną "lodówkę" pełniła
specjalnie wydrążona w skarpie za Domem Zdrojowym "jama", w której przechowywane
były produkty dostarczane z folwarku.

[madohora]

DOM ZDROJOWY NA STAREJ POCZTÓWCE - ŹRDÓŁO www.jastrzębie.pl

[madohora]

Dom Zdrojowy posiadał 20 kabin kąpielowych do terapii wodnej w tym 10 w I i 10 w
II klasie, które były wyposażone w wanny wykonane z "pięknego, śląskiego
marmuru". Różnica pomiędzy I i II klasą kabin polegała na tym, iż wanny w klasie
I posiadały owalny kształt i były wykonane z jednego bloku marmurowego oraz były
wyposażone w złote okucia. Wanny w kabinach klasy II były wykonane z pięciu
kawałków marmuru, a ich kształt był prostokątny. W budynku Domu Zdrojowego prócz
kabin kuracyjnych znajdowały się jeszcze jadalnia, sala taneczna, czytelnia oraz
restauracja. Nieco później w Domu Zdrojowym została zainstalowana ruletka, za
sprawą której pojawił się pewien element "niepokoju" związanego z dorabianiem
się wielu kuracjuszy. Z tego też powodu wynikały liczne spory, które skutkowały
pojedynkami odbywającymi się w lasach zdrojowych. Z tego też względu najpierw
salę, w której się znajdowała ruletka, a potem cały Dom Zdrojowy zaczęto nazywać
"Kasynem".

[madohora]

[madohora]

W latach 1864-1866 prowadzone wojny niepomyślnie wpłynęły na ilość
przyjeżdżających do Jastrzębia kuracjuszy. W roku 1868 hrabia Königsdorf
sprzedał Jastrzębie Dolne wraz ze Zdrojem Spółce Akcyjnej Actien Commandit
Gesellschaft reprezentowanej przez kupca Eugeniusza Heimanna z Wrocławia. Wtedy
też rozpoczął się okres najpierw powolnego, a później szybszego upadku
zdrojowiska. Jeszcze około roku 1870 prowadzone były prace związane z
wprowadzaniem zmian i ulepszeń w Zdroju - Dom Zdrojowy został powiększony i
praktyczniej urządzony.

[madohora]

[madohora]

W roku 1888 osiedlił się w Jastrzębiu i objął stanowisko lekarza uzdrowiskowego
dr Mikołaj Witczak. W roku 1896 dzięki zaciągniętej w domu generalnym sióstr
boromeuszek w Trzebnicy bezprocentowej pożyczce zakupił uzdrowisko o łącznej
powierzchni ok. 240 ha wraz z Parkiem Zdrojowym. Dr Witczak zaczął przekształcać
Zakład Kąpielowy w uzdrowisko dla dzieci chorych na reumatyzm. Sławę, którą
uzdrowisko dziecięce z biegiem upływającego czasu osiągnęło, wzmacniały istotnie
dobre wyniki w leczeniu dzieci z pomocą solanki jodowo-bromowej. W roku 1918 dr
Mikołaj Witczak sprzedał uzdrowisko niemiecko-austriackiemu Towarzystwu
Zdrojowemu, a w roku 1922 Jastrzębie Zdrój zostało przejęte przez administrację
polską. W tym samym roku synowie dra Witczaka - Mikołaj i Józef odzyskują
kurort. W latach 1922-1938 dzięki dynamicznemu rozwojowi i rozbudowie uzdrowiska
Jastrzębie Zdrój stało się największym - pod względem ilości kuracjuszy i
obrotów - w województwie uzdrowiskiem. Wtedy też nastąpiła rozbudowa Kasyna o
skrzydło wschodnie, w którym mieściła się (i nadal funkcjonuje) duża
wielofunkcyjna sala. Centrum życia towarzyskiego mieściło się w Kasynie
Zdrojowym, w którym działały Klub Towarzyski, czytelnia oraz sala brydżowa. W
roku 1939 uzdrowisko przeszło pod administrację niemiecką - wtedy też sanatoria
zamieniono na szpitale i pomieszczenia biurowe. Po roku 1945 przystąpiono do
odbudowy uzdrowiska, a w rok później wróciło ono w posiadanie braci Witczaków. W
roku 1947 Dom Zdrojowy wraz z 80% uzdrowiska został przejęty pod zarząd
Ministerstwa Zdrowia. W roku 1949 w Domu Zdrojowym funkcjonowała kawiarnia,
jadłodajnia, a także dom kultury dla mieszkańców.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

22 lipca 1955 roku do użytku publicznego oddano odrestaurowany Park Zdrojowy, a
także przeprowadzono remont kapitalny Domu Zdrojowego oraz "Szwajcarki"
dokonując wymiany drewnianych konstrukcji dachowych i pokrycia dachów oraz
stolarki, położono nowe tynki i rynny oraz wymieniono instalacje elektryczną i
grzewczą. W roku 1961 Park Zdrojowy wzbogacił się o nową atrakcję, którą był
tzw. zwierzyniec. 29 października 1961 roku odbyła się uroczystość 100-lecia
powołania uzdrowiska - została odsłonięta tablica pamiątkowa, którą umieszczono
na frontowej ścianie Łazienek w Parku Zdrojowym. Wraz z odkryciem pokładów węgla
kamiennego na terenie Jastrzębia Zdroju w od początku lat 60. XX wieku nastąpił
intensywny rozwój górnictwa. Wtedy też podjęto plany rozbudowy niewielkiej
miejscowości uzdrowiskowej jaka było Jastrzębie Zdrój do 100-tysięcznego miasta.
Trzy lata później wskutek działalności górniczej nastąpił zanik źródeł
solankowych. Ostatecznie w roku 1994 uzdrowisko zakończyło swoją działalność, a
budynek Domu Zdrojowego został przejęty przez Gminę i przekazany Miejskiemu
Ośrodkowi Kultury z przeznaczeniem na działalność kulturalną. W roku 1998 Dom
Zdrojowy poddano generalnemu remontowi i modernizacji z odtworzeniem ganku
frontowego od strony południowej i przywróceniem pierwotnego wystroju. W chwili
obecnej w Domu Zdrojowym znajduje się m.in. sala lustrzana, sala "teatralna",
pracownia plastyczna, działają Dziecięca Rewia Taneczna Formacji Tańca "KLIPS",
Dziecięcy teatrzyk "Złota Gęś" i Teatr "Teatr Monitoring", prowadzone są także
zajęcia z nauki gry na gitarze i wiele innych.

Dom Zdrojowy wpisano do rejestru zabytków 30 kwietnia 1993 roku.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

posanatoryjny obiekt Sanatorium Spółki Brackiej

[madohora]

[madohora]

BRZOZA BRODAWKOWATA

[madohora]

[madohora]

PRZEPIĘKNA FONTANNA W KTÓREJ WODA UKŁADAŁA SIĘ W PAWIE OGONY

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W Jastrzębiu jest Park Zdrojowy
To co mnie zachwyciło to zegar kwiatowy
Na moich oczach wskazówka się przesunęła
Powiedzmy że lekko mnie przestraszyła
Jest fontanna na której opierałam oczy
Bo woda w kształt pawich piór się toczy
Kościół, choć po wystroju widać że nowy
Mieści się w dawnym Domu Zdrojowym

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Tym razem korzystając z tego, że miałam chwilę czasu do następnego autobusu na
spacer wybrałam się sama. Przedmiotem mojej wycieczki był Kościół Świętej Trójcy
w Bytomiu, przejażdżka starym tramwajem oraz cmentarz Mater Dolorosa.

[madohora]

Kościół Świętej Trójcy w Bytomiuzostał zaprojektowany przez Paula
Jackischa w stylu neogotyckim i wybudowany w 1885 roku w stylu neogotyckim.
Obecny kościół stanął na miejscu dawnej kaplicy cmentarza parafialnego kościoła
Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Owa stara nekropolia znajdowała się
niegdyś poza miastem, na tzw. "Piekarskim Przedmieściu". Z racji dynamicznego
rozwoju Bytomia w XIX wieku i szybkiego wzrostu ludności Piekarskie
Przedmieście zostało wchłonięte do miasta. Początkowo nowy kościół planowano
postawić na miejscu starej kaplicy Świętego Jacka w Rozbarku, ale gmina Rozbark
nie wyraziła na to zgody. Rozważano także lokalizacje naprzeciw gimnazjum, lecz
zrezygnowano z tego pomysłu, ponieważ koszty zakupu tego terenu były za wysokie,
poza tym jego właściciel nie zamierzał oddać swojej działki na ten cel. W końcu
zdecydowano się na wybudowanie kościoła na miejscu zamkniętego cmentarza na
Piekarskim Przedmieściu. Niestety z powodu śmierci proboszcza Józefa Szafranka
budowa opóźniła się o kilka lat. Ostatecznie 21 maja 1883 roku wmurowano kamień
węgielny, a nowy kościół oddano do użytku dwa lata później.
Kościół jest kościołem orientowanym co oznacza, że prezbiterium jest skierowane
na wschód. Kościół bazylikowy, trzynawowy. Nad wejściem znajduje się 60-metrowa
wieża a na dachu można zobaczyć sygnaturkę.

[madohora]

[madohora]

ZDJĘCIE WIKIPEDIA

[madohora]

WIEŻA KOŚCIOŁA

[madohora]

[madohora]

Wnętrza są otynkowane i nakryte sklepieniami żebrowo - krzyżowymi

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wyposażenie kościoła pochodzi z okresu jego budowy - oprócz zachowanej z
poprzedniej kaplicy XVII wiecznej rzeźby Świętego Józefa - Na zdjęciu poniżej
ołtarz główny wykonany przez rzeźbiarza Buhla z Wrocławia. W ołtarzu znajduje
się też obraz Świętej Trójcy na tle Bytomia. Autorem obrazu jest Fahnroth

[madohora]

[madohora]

Na uwagę zasługują też ciekawe polichromie pochodzące z lat 1922 - 1923 oraz
przepiękne rzeźby.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W lipcu 1922 r. przez artystę malarza Otto Kowalewskiego i mistrza malarskiego
Augusta Frankowicza przeprowadzona zostaje gruntowna renowacja kościoła wraz z
ołtarzami, organami, amboną i ławkami. A w maju 1935 r. zostają wstawione trzy
nowe witraże nad głównym ołtarzem wykonane przez artystów szkoły monachijskiej,
zaś w 1938 roku odnowiono pokrycie dachu oraz dokonano renowacji rzeźb i
malowideł wewnątrz koscioła.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W kościele znajduje się empora a w niej organy z 50 głosami wykonane w
austriackiej firmie Regier

[madohora]