Bielsko Biała

[madohora]

Po zakończeniu wojny i przywróceniu administracji polskiej Komorowice prawobrzeżne ponownie stały się częścią gminy Biała, lewobrzeżne natomiast włączono od grudnia 1945 w skład nowo utworzonej gminy Stare Bielsko. Taki stan rzeczy utrzymał się do roku 1954, gdy w konsekwencji kolejnej reformy administracyjnej utworzono gromadę Komorowice, po raz pierwszy obejmującą w ramach jednej jednostki administracyjnej obie wsie (od momentu połączenia Bielska-Białej w 1951 znajdowały się one w jednym województwie – katowickim; i powiecie – bielskim). Gromada liczyła 6825 mieszkańców i miała 15,36 km² powierzchni. W maju 1955 dokonano zmiany granic między Komorowicami a Bielskiem-Białą – do miasta włączono obszar położony na południe od ulicy Czerwonej, a także południowe peryferia po stronie śląskiej[59]. Kolejna zmiana granic nastąpiła od 1 stycznia 1969, gdy częścią Bielska-Białej stał się rejon wokół ulicy Cegielnianej aż po dwór Rosta (116,41 ha z 1826 mieszkańcami), Komorowice natomiast zyskały zamiast tego pewne tereny kosztem Starego Bielska (96 ha z 233 mieszkańcami). Na mocy kolejnej reformy, która weszła w życie w 1973, zlikwidowano gromady i utworzono gminę Komorowice, która objęła również sąsiedni Hałcnów. Z dniem 1 stycznia 1977 cały jej obszar został włączony w granice Bielska-Białej.

[madohora]

Inne obiekty historyczne:

Dom Ludowy (Olimpijska 16) – zbudowany w 1919 jako Dom Młodzieży im. Jana Ignacego Paderewskiego z inicjatywy Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, rozbudowany w 1971 na potrzeby wspólnej siedziby miejscowych organizacji kulturalnych i społecznych; obecnie (2024) mieści filię Miejskiego Domu Kultury i Książnicy Beskidzkiej, Ochotniczą Straż Pożarną, radę osiedla Komorowice Krakowskie oraz jest siedzibą stowarzyszeń lokalnych

[madohora]

dawna piekarnia przy ulicy Komorowickiej 216 – budynek datowany na XVIII wiek

[madohora]

Historia tych terenów sięga średniowiecza, kiedy to na obszarze dzisiejszych Komorowic powstały dwie odrębne osady. Pierwsza z nich, bardziej na północ położone Komorowice, znana również jako Mückendorf, co nawiązuje do obecności komarów na tym terenie, a w niektórych dokumentach pojawia się też nazwa Muthindorf. Druga, Biertułtowice, wywodzi swoją nazwę od imienia prawdopodobnego założyciela, Bertolda, którego imię w zapisach XIV-wiecznych funkcjonowało jako villa Bertholdi, a później w języku niemieckim jako Batzdorf. Pierwsze wzmianki o tych osadach pochodzą z dokumentu Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis z pierwszej dekady XIV wieku, co świadczy o ich istnieniu już ponad siedem wieków temu.

[madohora]

Wola Justowska stanowiła własność Chełmskich, Kmitów. Około 1528 r. Wolę Chełmską kupił Justus Ludwik Decjusz, dyplomata, historyk, sekretarz Zygmunta I Starego, i od jego imienia przyjęła się pierwotna nazwa Wola Decjuszowa, a następnie Wola Justowska. W 1595 roku wieś Wola położona w powiecie proszowickim województwa krakowskiego była własnością kasztelana małogoskiego Sebastiana Lubomirskiego

[madohora]

Pod koniec XIX wieku przy obecnej ulicy Modrzewiowej 22 na Woli Justowskiej zbudowano koszary wojskowe na potrzeby austriackich oddziałów Twierdzy Kraków. Stacjonował tu głównie 100 pułk piechoty. W okresie międzywojennym w koszarach nazwanych imieniem Króla Władysława Jagiełły stacjonował batalion piechoty 3 Pułku Strzelców Podhalańskich. Od 15 sierpnia 1939 r. też pododdziały 10 Brygady Kawalerii.[6] Od zakończenia II wojny światowej rozmieszczono tu oddziały LWP m.in. 6. Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej. W 1991 r., po opuszczeniu terenu przez wojsko ulokowano tu Krakowskie Centrum Rehabilitacji

[madohora]

W latach 1964–1965, rękoma mieszkańców Woli Justowskiej i żołnierzy z pobliskich koszar uporządkowano Park Decjusza. Zbudowano tu muszlę koncertową wraz z mini-amfiteatrem i kinem letnim „Muszla”. Obiekty były nieudane i działały krótko. W 1995 roku opuszczoną i dewastowaną muszlę koncertową wydzierżawił na stałą, autorską galerię rzeźbiarz Bronisław Chromy

[madohora]

spichlerz dworski z Trzyciąża, wybudowany w 1764 roku, z czterospadowym gontowym dachem z charakterystycznymi okapami.

[madohora]

Spichlerz pochodzi z 1764 roku ze wsi Trzyciąż koło Wolbromia. Przeniesiony został na Wolę Justowską w 1957 roku. Przykrywa go czterospadowy, gontowy dach z okapami.

[madohora]

W nocy z 13 na 14 lipca 1978 roku pożar wywołany podpaleniem doszczętnie zniszczył kościół. Już w następnych dniach pojawiła się idea budowy nowego kościoła. Miejscowa społeczność parafialna odrzuciła jednak propozycje budowy nowoczesnej świątyni, a także wariant transferu innej zabytkowej budowli drewnianej. Parafianie życzyli sobie odbudowy "swojego" - tego właśnie - kościółka. Stało się to możliwe dzięki dokumentacji opracowanej przez p. inż. Janusza Gawora, głównie na podstawie zdjęć sprzed i z czasów transferu kościoła na Wolę Justowską. Decyzja o odbudowie została podjęta na pogorzelisku przez ówczesnego proboszcza ks. prał. Edwarda Broszkiewicza, w obecności m.in. prof. Karola Estreichera, zasłużonego przy realizacji transferu kościoła z Komorowic. Sprawowania pieczy architektonicznej podjął się inż. J. Gawor, który doprowadził całą odbudowę do końca. Nie dane było prowadzić odbudowy ks. prałatowi E. Broszkiewiczowi, gdyż w czerwcu 1979 został on przeniesiony do Makowa Podhalańskiego, a na jego miejsce przyszedł ks. Stanisław Kolarski, który zorganizował i poprowadził prace. Kościół odbudowany został identycznie jak świątynia sprzed przeniesienia z Komorowic. Wzbogacony został też o podziemną tzw. kryptę dolną. Wyposażenie wnętrza odbudowanego kościoła nie stanowiło rekonstrukcji poprzedniego, lecz zostało dostosowane do bieżących wymogów duszpasterskich, jednak utrzymane było w stylu barokowym (ołtarz, ambona, organy). Krypta została ozdobiona rzeźbami tutejszego parafianina prof. Bronisława Chromego.

[madohora]

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski – kościół znajdujący się pierwotnie w Komorowicach, następnie przeniesiony do Woli Justowskiej w Krakowie.

[madohora]

Kościół zbudowany został prawdopodobnie w 1. połowie XVI w. Przed 1644 r. rozbudowany. Znajdował się wówczas we wsi Komorowice i nosił wezwanie św. Jana Chrzciciela. Kilkakrotnie odnawiany, prawdopodobnie przez pewien czas służył jako protestancki dom modlitwy. Pod koniec lat 40. XX w. został przeniesiony do Woli Justowskiej z przeznaczeniem na element zakładanego wówczas skansenu (którego ostatecznie jednak nie zrealizowano), w 1951 r. został też kościołem parafialnym (w Komorowicach przed drugą wojną światową zbudowano większy kościół, murowany).

[madohora]

STRONA PARAFII W KOMOROWICACH

[madohora]

URODZINY U FAŁATA - Radio Katowice - 30.07.2025

[madohora]

POŁĄCZENIA KOLEJOWE NA DNI BIELSKA - BIAŁEJ - www.bbfan.pl - 29.08.2025

[madohora]

MURALE WIZYTÓWKĄ BIELSKIEJ BIBLIOTEKI www.tvp.pl - 02.09.2025

[madohora]

BAJECZNIE KOLOROWA WYSTAWA W BIELSKU BIAŁEJ - www.tvp.pl - 04.09.2025

[madohora]

125 ROCZNICA ODSŁONIĘCIA POMNIKA MARCINA LUTRA W BIELSKU BIAŁEJ - www tvp.pl - 07.09.2025

[madohora]

ZABYTKOWA KAMIENICA ODRESTAUROWANA - Radio Katowice - 29.09.2025

[madohora]

BIELSKO - BIAŁA. RUSZYŁA JEDNA Z DWÓCH JESIENNYCH WYCIECZEK - Radio Katowice - 18.10.2025

[madohora]

SZTUKA WSPÓŁCZESNA KRÓLUJE NA PODBESKIDZIU - www.tvp.pl - 10.11.2025

[madohora]

ŚWIĄTECZNA NIESPODZIANKA POD SZYNDZIELNIĄ - www.tvp.pl - 06.12.2025

[madohora]

BIELSKO - BIAŁA POLSKĄ STOLICĄ KULTURY - www.tvp.pl - 18.01.2026

[madohora]

BIELSKO BIAŁA. GALERIA NA KÓŁKACH - www.tvp.pl - 10.03.2026