TO JEST WĄTEK DLA ZWIERZĄTEK

[madohora]

RYBNIK. PAN SIĘ WYPROWADZIŁ. PIES ZOSTAŁ W JAMIE POD DOMEM - www.tvn24.pl - 27.01.2021

[madohora]

KATOWICE. BESTIALSKO SKATOWANY PIES NIE ŻYJE. TRWA PROCES 19 LATKA - Dziennik Zachodni - 27.01.2021

[madohora]

INDONEZJA. TYGRYSY UCIEKŁY Z ZOO. NIE ŻYJE PRACOWNIK - Interia - 07.02.2021

[madohora]

Mama salamandry czarnej, zależnie od wysokości, na której żyje w Alpach, rodzi młode po dwóch latach lub nawet po pięciu

[madohora]

HANNA I ANTONI GUCWIŃSCY DOZNALI WIELE ZŁEGO DO LUDZI - Interia - 27.02.2021

[madohora]

Opinie są różne a mnie się podobają

[madohora]

Żaba ninja w przeciwieństwie do wie-lu gatunków żab jest aktywna w dzień. Ma 3 cm długości i ginie, kiedy siada na kamie-niach porośniętych mchem. To mistrzy-ni kamuflażu. Wykorzystuje też nogę jak flagę. Wysuwa tylną kończynę, rozsu-wa palce, ukazując jasnoniebieską błonę. Takie zachowanie obserwuje się u samców. Wyzywają one inne samce na pojedyn-ki na „flagi”. Wygrywa ten, który ma więk-szą i barwniejszą. Żaby stoją zwrócone do siebie tyłem. Oczy umieszczone po bokach głowy powodują, że przeciwnicy widzą sie-bie. „Flagi‚ pomagają też w zdobyciu sami-cy. Samiec, chcąc zjednać sobie partnerkę, macha odnóżami z rozpostartymi błonami na boki i w górę. Nie posługuje się sygnała-mi dźwiękowymi, gdyż strumienie, nad któ-rymi żyją, są bardzo głośne i sygnały dźwię-kowe zagłusza woda. Żaba ninja, uciekając przed polującym na nią pająkiem, skacze po wodzie jak po twardej powierzchni. Wszystko dzięki silnym mięśniom ud.

[madohora]

Oczy: od ciemnoorzechowych po ciemnobrązowe; mają kształt migdałów.
Sierść: średniej długości, włosy proste. Na górnej części ucha, tylnych łapach oraz wzdłuż całego podbrzusza tworzy tzw. pióra.
Głowa: smukła, podłużna, wyraźnie wysklepiona na wysokości czoła.
Ogon: dobrze umięśniony, zwęża się ku końcowi, jego nasada znajduje się na wysokości grzbietu.
Pysk: mocne szczęki o zgryzie nożycowym.
Łapy: nieduże i mocne o wyraźnie zaznaczonych palcach; palce znajdują się bardzo blisko siebie.
Ciało: niska klatka piersiowa z przodu wąska o mocno zaznaczonych żebrach.
Nogi: kończyny przednie powinny być umięśnione i wyprostowane, tylne zaś mocne i masywne.

[madohora]

Budowa
Psy tej rasy to największe spośród retrieverów, mają charakterystyczną, podłużną budowę.
Szata i umaszczenie
Pokryty krótkim włosem, skręconym w mocne loki, brak ich jedynie na pysku i czaszce. Nie posiada podszerstka. Występuje w umaszczeniu czarnym i wątrobianym, niedopuszczalne są białe znaczenia. Oczy muszą być jak najciemniejsze, nos koloru szaty.

[madohora]

[madohora]

Owczarek szkocki długowłosy – jedna z ras psów należących do psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich). Typ wilkowaty. Nie podlega próbom pracy.
Pokrewne rasy: Owczarek szkocki krótkowłosy (Collie Smooth), Owczarek szetlandzki (Sheltie).

[madohora]

Jego inteligencja oraz aktywność i chęć do pracy pozwala na użycie go do stróżowania, jako psa pasterskiego a także do towarzystwa. Jego szata jest odporna na niesprzyjające warunki i niskie temperatury. Pies tej rasy nadaje się do takich dyscyplin kynologicznych jak: Agility czy Frisbee.

[madohora]

OWCZARKI FRANCUSKIE

We Francji egzystuje kilka pięknych ras owczarków jak: kosmate owczarki z Brie, krótko-włose owczarki z Beauce i kilka innych zbliżonych do siebie odmian. Niektóre z tych ras stoją nawet w wysokiej cenie. Amerykanie zakupują je jako psy amatorskie i luksusowe. Naj większe popularność zdobył sobie oryginalny kosmaty owczarek z Brie.

[madohora]

Najbardziej charakterystyczną cechą tej rasy jest szata (podobna do szaty puli). Sierść poskręcana jest w sfilcowane sznurki przypominające dredy. Tego typu szata była dla przodków komondora doskonałą izolacją zarówno przed skwarem, jak i przed niskimi temperaturami

[madohora]

[madohora]

BLACK AND TAN TERRIER. Czarny podpalany, gładkowłosy terrier jest przedstawicielem jed nej z najstarszych ras i jako typowy angielski pies domowy —obda rzony wielką inteligencją i czujnością, przywiązaniem, wiernością, oraz piękną budową — jest w Anglji bardzo popularny i cenion

[madohora]

Włos jest twardy, gruby, szorstki, przylegający. Pod szorstką pokrywą podszycie z krótkiego, delikatnego miękkiego włosa. Na kufie znajduje się charakterystyczna broda.

[madohora]

Po odpowiednim i cierpliwym szkoleniu foksterier może stać się psem posłusznym i zrównoważonym. Jest to pies ruchliwy, wesoły, ciekawski, o bardzo żwawym temperamencie. Często pies ma jednego właściciela. Jest oddany członkom domowego stada, a w stosunku do obcych ludzi odnosi się raczej przyjacielsko

[madohora]

Dawniej był to pies myśliwski z usposobienia uparty, wykorzystywany do polowań na lisy borsuki i wydry.

[madohora]

Bedlington terrier – jedna z ras psów, należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów wysokonożnych. Typ wilkowaty[1]. Nie podlega próbom pracy

[madohora]

W Polsce po XX wojnie światowej pierwsze sealyhamy sprowadził prof.Maciej Mroczkowski (hodowla „Alba Avis”) odnosząc sukcesy hodowlane i wystawowe na arenie międzynarodowej. W latach 80. i 90. najprężniej działającą była hodowla Hanny Bakuniak „Koncept”, która również zaznaczyła się w historii dużymi sukcesami; wiele z psów z przydomkiem „Koncept” wracało z wystaw z tytułami Zwycięzców Świata, a szczenięta eksportowane były do hodowli na całym świecie.

[madohora]

Regularnie należy kontrolować stan wrażliwych oczu (tendencje do obfitego łzawienia) i uszu. Wymaga częstego czesania. Sierści się nie podcina.

[madohora]

Bolończyk jest psem małym o prostym grzbiecie. W stosunku do ogólnego zarysu sylwetki posiada dość rozbudowaną klatkę piersiową. Nos i oczy są czarnej barwy.

[madohora]

W historii mopsa można znaleźć różne hipotezy pochodzenia jego przodków. Najbardziej wiarygodna (według Veldhuisa) jest teoria, mówiąca o przybyciu mopsa z Chin szlakiem jedwabnym. Ta rasa, jak donoszą historycy i archeolodzy, mogła być tworzona nawet przez 1000 lat w obrębie Dworu Chińskiego. Odkrywane są szkielety mopsów w starożytnych grobowcach z niemalże każdej dynastii. Do wojen opiumowych (XIX wiek) mopsy, jak i inne chińskie rasy miniaturowe, mogli posiadać tylko przedstawiciele dworu cesarskich Chin. Za hodowlę poza murami pałacu groziła kara śmierci. Te psy pozostawały przez setki lat tajemnicą zarówno dla świata, jak i samych Chińczyków. Sytuację zmieniły dopiero liczne potyczki wojskowe (w tym wyżej wspomniana wojna) oraz kontakty handlowe brytyjsko-chińskie, dzięki którym Brytyjczycy weszli w posiadanie chińskich małych psów do towarzystwa. W tym okresie zaistniała moda na tego typu psy, które były w posiadaniu m.in. królowej angielskiej.

[madohora]

Nagi pies peruwiański - jedna z ras psów, należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji ras pierwotnych. Nie podlega próbom pracy

[madohora]

Chow chow – rasa psa należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji szpiców azjatyckich i ras pokrewnych. Typ lisowaty. Nie podlega próbom pracy.
Zgodnie z klasyfikacją amerykańską należy do grupy psów pracującyc

[madohora]

Wyraźne objawy starości pojawiają się zwykle po 7. roku życia: coraz częściej pojawia się kamień nazębny, słabnie wzrok, słuch i węch, stają się powolne oraz słabe. Stare koty są bardzo wrażliwe na zmiany środowiskowe i stres.

[madohora]

[madohora]

Ponieważ dotychczas sprawa wzorca (standartu) kota perskiego nie była należycie sprecyzowaną u nas i posługiwano się standartami zagranicznemi, SekcHodowców i Miłośników Kotów Związku Hod. Zw. Futerkowych, opracowała wzorzec polski na podstawie głównie wzorca angielskiego, który niżej przytaczam. Kot perski powinien odznaczać się następującemi cechami:
głową powinien mieć kulistą, bezwarunkowo sze roką; nos krótki, nieco przypłaszczony, dość szeroki, jasno różowej barwy u sztuk jasno umaszczonych i czarny u odmiany czarnej; uszy spiczaste, małe, roz stawione dość szeroko, pochylone zlekka ku przodo wi z pęczkami długich włosów na 'końcu, zwanych pędzlami; oczy duże, okrągłe, wyraziste, szeroko roz stawione, (których barwa zależy w dużej mierze od umaszczenia futerka fpaitrz umaszczenie); policzki silnie owłosione; szyją dość krótką, tułów zwarty, nie nazbyt gru by, ale dostatecznie masywny; nogi krótkie, mocne; ogon niezbyt długi, puszysty, nie zakończony ostro; sierść bardzo długa, delikatna, jedwabista, możliwie gęsta, zwłaszcza silnie rozwinięta na grzywie, która stanowi bardzo cenną ozdobę. umaszczenie bywa różne, wzorzec uwzględnia na stępujące odmiany umaszczeniowe—czysto białą (oczy porcelanowo - niebieskie), czarną o kasztanowatem podszyciu (oczy pomarańczowe), niebieską (oczy po marańczowe), łupkową (oczy zielone), złocistą (oczy pomarańczowe względnie brunatne), beżową (oczy pomarańczowe), tygrysią (oczy pomarańczowe), burą pręgowaną (oczy pomarańczowe), srebrzystą pręgo- waną (oczy zielone). Na wystawach francuskich Koty białe dopuszczają do premjowania zarówno z mebie- skiemi, jako i z żółtemi oczami. Klub Hodowców i Mi łośników kotów w Polsce licencjonuje również odmia nę białą z żółtemi oczami. U kotek szyldkretowych pożądana ciemna maska i ciemne zakończenie kończyn oraz drobny marmurko- wy rysunek.29 Skala oceny według polskiego wzorca dla kata perskiego: 1. Głowa — 25 pkt.: a) kształt 10 b) oczy 10 c) uszy 5 2. Tułów — 5 pkt.: długość, obwód klatki piersiowej . 5 3. Nogi — 8 pkt.: a) przednie 4 b) tylnie 4 4. Ogon — 12 pkt.: a) długość 4 b) kształt 3 c) owłosienie 5 5. U włosienie — 15 pkt.: a) grzywa 5 b) jakość włosa i podszycia . . 10 6. U maszczenie 15 7. Ogólna symetrja, piękność i kondycja. 20 Razem 100 pkt. Małe wady: słabo rozwinięte policzki, zbyt słabe natężenie barwy oczu, uszy bez pędzelków, wąski nos, różnobarwne tęczówki oczu u odmiany białej; za krót ki grzbiet; zbyt wysokie nogi, zbyt słabo rozwinięte owłosienie na udach i ogonie; zbyt krótki ościsty włos, podszycie słabo rozwinięte, słabo rozwinięta grzywa, u odmiany czarnej podszycie niebieskie; zweł- nienie i skołtunienie włosa, zbyt ciemny łub zbyt jasny odcień umaszczenia i białe włosy u barwnych odmian. Duże wady: głowa wąska, pysk śpiczasty, nieod powiednia barwa oczu w stosunku do umaszczenia, uszy duże, blisko ustawione, asymetrja szczęk, długi nos; długi i słabo związany tułów; krzywe i słabo owłosione nogi; ogon długi, spiczasto zakończony; szorstkość, sztywność, krótkość włosa, brak grzywy; łaciatość u kotów jednomaścistych, uszkodzenia, zniekształcenia trwałe, łyse miejsca odkryte lub wystrzy- żone oraz wszelkie oznaki wadliwej budowy i objawy degeneracji.

[madohora]

c) Koty birmańskie

Kot birmański należy do rzędu kotów o ogonach normalnych, sierści półdługiej i umaszczeniu kota sjamskiego. Koty te, podobnie, jak i koty sjamskie, po chodzą z Azji, lecz w porównaniu z ostatniemi są mniej znane w naszym kraju, chociaż i w innych krajach euro pejskich nie cieszą się zbytnią popularnością. Według wymagań wzorców angielskich i francu skich birmański kot powinien posiadać: Głową niedużą, dość szeroką między oczami, nos dość szeroki i krótki; oczy o tęczówce ciemno-zielon- kawo niebieskiej; uszy dość duże, szerokie u nasady; tułów wydłużony; nogi cienkie; ogon normalny, prosty. Sierść dość długa, jedwabista, miękka. Maść charakterystyczna o barwie kawy mlecznej w różnych odcieniach z wyjątkiem głowy, łap i ogona, które powinny być ciemno - kasztanowatej barwy Kot birmański „Manou de Madalpour“ wł. p. M. Adam (według „Vie a la Campagne'). W stosunku do ubarwienia kotów birmańskich, stawia ją takie same warunki, jak i dla kotów sjamskich. Je dynie wzorce klubów francuskich dopuszczają białe ubarwienie końców łapek u tych kotów, jak — to zresztą widzimy u kota birmańskiego na załączonej ry cinie. Istnieje pozatem odimiana o ciemnym ubarwieniu, którą uznają wzorce francuskie. Skala oceny punktowej dla kota birmańskiego: 1) Głowa 35 pkt. 2) Tułów 10 „ 3) Nogi 10 „ 4) Ogon 5 M 5) Maść 20 „ 6) Jakość sierści 10 „ 7) Symetrja i kondycja 10 ,, Razem 100 pkt. Koty birmańskie odznaczają się dość dobrem zdrowiem i wytrzymałością. Są to naogół ładne koty, stanowiące typ pośredni między kotami sjamskiemi i perskiemi. Kontrasty w ubarwieniu oraz miękka je dwabista, dość długa i bardzo miła w dotyku sierść po woduje, iż koty te mogą się podobać. W porównaniu jednak zarówno z kotami sjamskiemi, jak i perskiemi—• tracą dość znacznie i stąd widać mało je hoduią. U nas koty te należą do rzadkości, to też przy omawianiu wzorca i oceny punktowej korzystałem wyłącznie z materjałów francuskich i angielskich.

[madohora]

Koty syjamskie pochodzą z Dalekiego Wschodu (Syjam to współczesna Tajlandia). Pierwsze wzmianki o nich pojawiły się już w XVI wieku.

[madohora]

Długość ogona amerykańskiego bobtaila wynosi od około 1/3 do 1/2 długości normalnego kociego ogona. Krótszy i grubszy ogon powstał w wyniku mutacji genetycznej, która wpłynęła na wygląd zewnętrzny (eksterier), za którą odpowiedzialny jest gen dominujący, podobnie jak w przypadku szczątkowego ogona kota rasy Manx

[madohora]

Misty są genetycznie spokrewnione z kotami:

burmańskimi (50%), po których odziedziczyły wielkość, budowę i temperament,
abisyńskimi (25%), które przekazały drobne plamki na futerku, a nierasowe koty domowe – żywotność i przywiązanie do człowieka,
krótkowłosymi kotami domowymi (25%).

[madohora]

Kot burmański akceptuje towarzystwo innych zwierząt w domu. Ciężko znosi samotność. Jest to typowo domowy kot, tzn. że nie należy go przyuczać do samotnych wędrówek po okolicy, gdyż zatracił on wiele zachowań umożliwiających przeżycie w warunkach naturalnych. Występuje w wielu odmianach barwnych, niezależnie.

[madohora]

[madohora]

Kot japoński bobtail – rasa kota krótkoogonowych (z jęz. angielskiego bobtail znaczy krótko obcięty ogon). Krótki ogon jest efektem mutacji genetycznej spowodowanej uzewnętrznieniem alleli recesywnych. Japońskie bobtaile są rasą występującą od stuleci w Japonii, gdzie uważa się, że przynoszą szczęście domowi i domownikom, zwłaszcza trójkolorowe, nazwane mi-ke (co oznacza trzy kolory). Japońskie bobtaile zwróciły na siebie uwagę miłośników kotów nie tak dawno. Przyczynili się do tego przebywający w Japonii amerykańscy sędziowie, których zafascynowały te koty. Japońskie bobtaile zostały uznane przez CFA (Cat Fanciers' Association) za nową rasę kotów w 1971 roku. Po pięciu latach przemyślanej hodowli utrwalono wygląd japońskich bobtaili. W Stanach Zjednoczonych zdobyły one pełny status wystawowy.
Rasa nie jest powiązana z amerykańskim bobtailem, pomimo podobnej nazwy i wyglądu fizycznego

[madohora]

Koty LaPerm wymagają tylko okresowego czesania, oprócz typowych zabiegów pielęgnacyjnych (czyszczenie uszu, przycinanie pazurków, przemywanie oczu). Najlepiej delikatnie wyczesywać futerko przy pomocy okrągłej, rzadkiej szczotki.

[madohora]

Ze względu na wyjątkową morfologię drapieżników niektórzy naukowcy twierdzą, że Thylacoleo był najbardziej wyspecjalizowanym mięsożercą wszechczasów. Thylacoleo miał pionowe zęby policzkowe „mięsożerne”, które były większe niż u jakiegokolwiek innego ssaka mięsożernego. Thylacoleo wywodził się wyraźnie z diprotodontów ze względu na morfologię siekaczy, a także wyraźnym rozwojem górnych oraz dolnych trzecich przedtrzonowców. Posiadał również kły, ale nie służyły żadnemu celowi, gdyż były przysadziste i niezbyt ostre

[madohora]

U form skaczących śródstopie może zrastać się w pojedynczą kość

[madohora]

Gryzonie stanowią także ważne wektory chorób[149]. Szczur śniady, wraz z przenoszonym przezeń pchłami Nosopsyllus fasciatus odgrywa pierwszorzędową rolę w roznoszeniu bakterii wywołujących dżumę (Yersinia pestis). Przenosi także mikroorganizmy wywołujące tyfus plamisty, leptospirozy, toksoplazmozę i włośnicę. Wiele gryzoni roznosi hantawirusy, jak wirus Puumala, wirus Dobrava czy wirus Saaremaa, mogące wywołać infekcję u człowieka. Gryzonie biorą także udział w transmisji takich chorób, jak: babeszjoza, leiszmanioza skórna, anaplazmoza, borelioza, omska gorączka krwotoczna, choroby wywoływane przez wirus Powassan i wirus Zachodniego Nilu, riketsjozy, dur powrotny, gorączka plamista Gór Skalistych

[madohora]

Bandikowate (Chaeropodidae) – wymarła monotypowa rodzina ssaków z rządu jamrajokształtnych (Peramelemorphia).

[madohora]

[madohora]

KŁADŁY SIĘ SPAĆ ZDROWE. RANO BYŁY MARTWE. TAJEMNICZA CHOROBA ATAKUJE MAŁPY - Interia - 08.02.2021

[madohora]

ROSJA. NA ULICE WYSZŁY NIEBIESKIE PSY - Gazeta - 12.02.2021

[madohora]

Masaż serca wykonany przez ratow-nika medycznego Mana Srivate oca-lił życie małemu słonikowi, który zderzył się z jadącym motocyklem. Do wypad-ku doszło w tajlandzkiej prowincji Chan-thaburi. Stado dzikich słoni próbowa-ło przejść przez drogę i maluch został mocno poturbowany. Na szczęście przy-padkowo w pobliżu był Mana. Pracuje on w służbie zdrowia od 26 lat i wykonał w swoim życiu wiele resuscytacji (RKO), ale ratując ludzi. Jednak ruszył słoniątku na pomoc. – W normalnej sytuacji działam instynk-townie, ale tu byłem zdenerwowany, bo słyszałem nawoływania matki i innych słoni – powiedział Mana. Serce zwierzę-cia zlokalizował m.in. na podstawie filmu obejrzanego na miejscu w internecie. Po 10-minutowej akcji słoniątko wstało. Mat-ka natychmiast po nie wróciła, gdy tylko usłyszała jego wołanie

[madohora]

Zwierzęta bardziej boją się ludzi niż dra-pieżników! Dowiódł tego prosty ekspery-ment przeprowadzony w lasach Wytham Woods w angielskim hrabstwie Oxford shire przez kanadyjskich uczonych z Western University w Ontario. Przyrodnicy odtwarzali odgłosy wydawane przez niedźwiedzie, wil-ki, psy, owce i ludzi, obserwując zachowa-nie mieszkających w ostępach borsuków. Ponad połowa z nich nawet nie wyściu-biła nosa z jamy, dopóki dźwięki ludzkich poczynań nie ucichły na dobre, podczas gdy szczekanie czworonoga lub pomruki-wanie misia jedynie opóźniało ich wyjście na żer. Uczeni tłumaczą, że ten proces nie wróży niczego dobrego. Może spowodować oddalanie się zwierząt od siedzib ludzkich, co wpłynie na lokalny ekosystem i łańcuch pokarmowy, prowadząc w końcu do wygi-nięcia w nim poszczególnych gatunków fau-ny i flory.

[madohora]

Dziś w Afryce żyje 5600 czarnych nosorożców, chociaż w połowie lat 90. XX w. było ich tylko 2410! To podgatunek występujący głównie w Namibii

[madohora]

Na świecie żyje ponad 6200 żubrów. Największe subpopulacje żubra można spotkać dziś w naszym kraju, a także na Białorusi i w Rosji.

[madohora]

Sowę jarzębatą (Surnia ulula) po raz pierw-szy w tym roku zaobserwowano w Polsce w okolicach Olsztyna. To niemała ornitolo-giczna gratka, ponieważ w ciągu ostatnich dwóch dekad ptaka tego widziano w naszym kraju zaledwie 50 razy. Gatunek ten zamiesz-kuje tundrę, tajgę oraz lasy iglaste. Zazwyczaj spotkać możemy go na terenie Eurazji: od Norwegii, Szwecji i Finlandii, poprzez Sybe-rię, do Kamczatki i centralnej Azji, a także w Ameryce Północnej. Sowa ta ma doskona-ły słuch – potrafi zlokalizować i wydobyć gry-zonia nawet spod 30-centymetrowej warstwy śniegu. Zazwyczaj żywi się myszami, nornika-mi i lemingami, jednak zdarza jej się zapolo-wać na zdobycz dużo większą od siebie. Spo-śród innych ptaków wyróżniają ją hipnotyczne żółte oczy i znajdujący się na karku rysunek.Sowa jarzębata spod Olsztyna nawet nie zdaje sobie sprawy ze swej ogromnej popu-larności.

[madohora]

[madohora]

WZORZEC POINTERA.

1) Ogólny wygląd winien przedstawiać uosobienie siły, połączo nej z subtelnością i szlachetnością linji. 2) Głowa: stosunkowo szeroka między uszami. Linja czołowa zlewa się z linją nosową, tworząc przed oczami wyraźne wgłębienie. Tył głowy silnie zarysowany. Pysk długi i szeroki, tępo zakończony o wydatnych szczękach — wargi nieco opadające. Oczy średnio duże. Kolor oka zależy od koloru maści. Nos szeroki, wilgotny, ciem nego lub cielistego koloru (nos czarny jest wadliwy). Uszy cienkie, nisko osadzone przylegają do policzków i opadają wzdłuż szyi Rys. 59. Pointer pełnej krwi. 3) Szyja wygięła bez podbródka, barki dobrze osadzone. 4) Pierś bardzo głęboka i nie za szeroka. 5) Tułów silnie uwydatniony, niezbyt krótki i dobrze wysklepio- ny, nadnarcze mocno rozwinięte. 6) Nogi: przednie ikościste i muskularne, w tył ciała podane. Skoki tylne muskularne, o wybitnie silnych stawach skokowych. Stoipv okrągłe, mocne, przypominające nieco łapę zajęczą. 7) Ogon silniejszy u nasady, zwężony ku końcowi, nie powi nien być osadzony za nisko i nie powinien być wygięty. 8) Sierść: miękka i jedwabista. 9) Maść: najwięcej poszukiwana biała z bronzową. Pointer pokrywa przeciętnie w polu jeden kim. w dwu minu tach. Gdy weźmiemy pod uwagę, że w ciepłym i pogodnym dniu październikowym, polowanie może się przeciągnąć do siedmiu go dzin, to biorąc teoretycznie, przebędzie on w tym czasie około 180 kim. Żaden koń i żaden chart nie mógłby się więc zmierzyć z pointerem pod wlzględem wytrzymałości.

[madohora]

DLACZEGO NIE BYŁO ŚREDNIEJ WIELKOŚCI DINOZAURÓW - Interia - 27.02.2021

[madohora]

Rasa i jej nazwa pochodzi ze wschodnich wybrzeży (Nowa Szkocja) Kanady. Drugi człon nazwy wziął się od angielskiego czasownika "to retrieve" – "przynosić" od zadań, jakie spełniają te psy w myślistwie. Retrievery z Nowej Szkocji były używane do polowania na kaczki. Myśliwy zachęcał psa do zabawy na brzegu jeziora, a kiedy zaciekawione ptaki podpływały bliżej, wtedy padał strzał. Zestrzelone kaczki, pies aportował z wody na brzeg.

[madohora]

Wszechstronnie użyteczne, spełniają się w roli psów myśliwskich, jak i psów rodzinnych, do towarzystwa. Zwinne, szybkie i inteligentne, doskonale sprawdzają się w grach i sportach, np. w testach sprawności fizycznej i posłuszeństwa, agility, flyballu czy frisbee.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Podobnie jak nowofundland i landseer rasa pochodzi z południa Nowej Fundlandii. W XVIII wieku była wykorzystywana przez rybaków do pracy na kutrach (psy pomagały przy wyciąganiu sieci, aportowaniu przedmiotów, a nawet ratowaniu tonących). Nazywane były psami św. Jana. Do Europy pierwsze psy tej rasy sprowadził w 1870 lord Malmesbury[8] (błędnie nazywając je "psami z Labradoru"), który razem z snem rozpoczął ich hodowlę w Wielkiej Brytanii.
To właśnie dzięki brytyjskim próbom hodowli, podejmowanym między innymi przez Earla Malmesbury (1778-1841), ukierunkowanym konsekwentnie na zdolności łowieckie rasy, stała się ona popularna wśród polującej szlachty. Dnia 7. lipca 1903 rasa Labrador Retriever została oficjalnie uznana jako rasa samodzielna przez angielski klub kynologiczny.

[madohora]

Oczy: Średniej wielkości; o inteligentnym, łagodnym wyrazie; brązowe lub orzechowe.
Uszy: Niezbyt duże ani ciężkie, przylegające ściśle do głowy, osadzone dość daleko z tyłu.
Zgryz: Szczęka i zęby mocne, z doskonałym, regularnym i kompletnym zgryzem nożycowym, tj. górny rząd siekaczy przykrywa rząd dolny, stykając się z nim.
Szyja: Gładka, mocna, osadzona w poprawnie ustawionych łopatkach.
Kończyny przednie: Łopatki długie, ustawione ukośnie. Kończyny przednie o mocnym kośćcu, od łokcia do podłoża proste, zarówno widziane z przodu, jak i z boku.

[madohora]

Umaszczenie:
czarne
biszkoptowe (w odcieniach od jasnokremowego do ogniście rudego)
czekoladowe/wątrobiane (występujące najrzadziej)

[madohora]

Kończyny tylne: Zad dobrze wykształcony, nieopadający w kierunku ogona; dobrze kątowane stawy skokowe, krowia postawa w najwyższym stopniu niepożądana.

[madohora]

Labrador retriever to rasa psów żywiołowych, skorych do zabawy, także z innymi psami. Stworzone do pracy w wodzie i aportowania, potrzebują bezpośredniego kontaktu w pracy z człowiekiem. Lubią towarzystwo ludzi. Dobrze tolerują dzieci i są cierpliwe w kontaktach z nimi

[madohora]

Pierwotnie był użytkowany jako pies myśliwski, aportujący postrzałki, głównie ptaki. Jedną z cech labradora jest umiejętność zapamiętania miejsca upadku kilku postrzelonych ptaków i następnie zaaportowanie jednego po drugim do myśliwego.

[madohora]

[madohora]

Początki golden retrievera są nieco kontrowersyjne. Początkowo wyhodowana do udziału w polowaniach, rasa ta stała się popularną rasą psów rodzinnych. Rasa pochodzi z Wielkiej Brytanii (Szkocja), została wyhodowana pod koniec XIX wieku. Prawdopodobnie goldeny zostały wyhodowane przez lorda Dudleya Mjoribanksa. W 1858 roku lord miał obejrzeć przedstawienie rosyjskiej grupy cyrkowej, którego główną atrakcją były pokazy kilku owczarków o żółtawej maści. Urzeczony ich umiejętnościami lord odkupił je i przywiózł do swojej posiadłości i to one miały być przodkami goldenów. Chociaż historię tę często przytacza się, gdy mowa jest o początkach rasy, większość kynologów uważa ją za mało prawdopodobną. Owczarki charakteryzują się zupełnie innymi cechami niż psy myśliwskie. Związek z tą opowieścią ma jedynie to, że pierwsze goldeny pojawiły się na wystawie pod nazwą rosyjskich retrieverów.

[madohora]

Do 1913 roku psy te były rejestrowane pod nazwą złocisty flat coated (gładkowłosy). Później zaczęto je nazywać żółtymi (yellow) lub złocistymi (golden) retrieverami. Obecna nazwa obowiązuje od 1920 roku. Określenie „golden” związane jest z kolorem sierści. Nazwa „retriever” pochodzi od angielskiego czasownika „to retrieve”, który oznacza odzyskiwać/przynosić. W latach 60. XX wieku brytyjski związek kynologiczny uznał księgi hodowlane Lorda Marjoribanksa za dowód pochodzenia rasy

[madohora]

Linia amerykańska: psy pochodzące z USA mają barwę od złotej aż po czekoladową, rzadko brązową, lecz nigdy nie mahoniową. Sierść może być prosta lub falowana. Budowa ich ciała jest znacznie delikatniejsza i smuklejsza od ich europejskich kuzynów.

[madohora]

Golden retriever został wyhodowany, by polować na dzikie ptactwo. Obecnie najczęściej jest psem towarzyszącym i ze względu na usposobienie – psem rodzinnym. Psy tej rasy są często szkolone na psy towarzyszące niepełnosprawnym, terapeutów, a z uwagi na doskonały węch – jako psy policyjne (wyszukiwanie narkotyków) oraz ratownicze. Sprawdzają się także w psich dyscyplinach sportowych np. agility, obedience.

[madohora]

[madohora]

Wyżeł niemiecki krótkowłosy – jedna z ras psów należąca do grupy wyżłów, zaklasyfikowana do sekcji wyżłów kontynentalnych, w podsekcji psów w typie gończego. Typ wyżłowaty. Podlega próbom pracy

[madohora]

Wyżeł niemiecki krótkowłosy to harmonijnie zbudowany pies, szybki w pracy na tropie. Charakteryzuje się wyniosłą postawą o wyraźnej linii, suchą głową, wysoko noszonym ogonem, twardą i błyszczącą szatą. Ma łagodne i zrównoważone usposobienie.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Szare psy myśliwskie znane były w Niemczech co najmniej od 1630 roku. Psa w typie wyżła weimarskiego (maści srebrzystej, mającego bardzo zbliżone rozmiar i budowę) uwiecznił m.in. Antoon van Dyck na obrazie z roku 1631[. Do rozwoju rasy walnie przyczynił się w XIX wieku wielki książę Karol August Weimarski, który w celu poprawienia kroku, węchu i wytrzymałości pierwowzoru wyżła weimarskiego krzyżował go z pointerami, francuskimi psami gończymi i bloodhoundami. Tak powstał wszechstronny pies myśliwski, potrafiący zarówno wystawiać, tropić, jak i aportować zwierzynę. Pierwszy klub rasy powstał w roku 1897. Do 1929 roku hodowla tej rasy była rygorystycznie kontrolowana przez Klub Hodowców Wyżła Weimarskiego i nie zezwalano na jej hodowlę poza granicami Niemiec.

[madohora]

Pierwotny pies pasterski pochodzący z Azji. Wykorzystywany jako pies pasterski i stróżujący.

[madohora]

[madohora]

Kiedy w Europie Środkowej rozwinął się ruch kynologiczny, a jednocześnie rozwój miast pociągnął za sobą wzrost przestępczości, zrodziło się zainteresowanie psem służbowym. W Niemczech utworzono związek, którego celem było popieranie hodowli psów owczarskich, w których widziano dobry materiał na psa służbowego dla wojska i policji. Związek ten nazywał się Phylax.

[madohora]

Od chwili odkrycia Horanda von Stephanitz i jego współpracownicy rozpoczęli poszukiwanie suk, u których występowały cechy zbliżone do Horanda, aby rozpowszechnić jego typ. Wstępnie selekcjonowano szczenięta tuż po urodzeniu, a końcowa selekcja następowała w wieku, kiedy ich charakter, temperament i budowa mogły być ostatecznie ustalone.

[madohora]

W roku 1925 odbyła się we Frankfurcie nad Menem wystawa, na której poddano surowej ocenie owczarki i wyselekcjonowano osobniki, mające mieć od tej pory najsilniejszy wpływ na kształtowanie rasy według założeń von Stephanitza. Zwycięzcą wystawy został pies Klodo von Boxberg.

[madohora]

Proporcjonalna do wielkości tułowia (długość około 40% wysokości w kłębie). Sucha o umiarkowanej szerokości między uszami. Długość mózgoczaszki równa się około 50% całej długości głowy, szerokość mózgoczaszki u psa nieco większa, a u suki nieco mniejsza niż jej długość. Czaszka widziana z góry stopniowo i równomiernie zwęża się od uszu ku wierzchołkowi nosa. Czoło nieznaczne wypukłe ze słabo widoczną bruzdą. Krawędź czołowa słabo zaznaczona ukośnym przejściem od czoła do grzbietu nosa. Kufa mocna, długa, sucha. Grzbiet nosa jest prosty o linii prawie równoległej do przedłużonej linii czoła. Policzki lekko zaokrąglone, nie wystające. Szczęki i żuchwa silnie rozwinięte. Wargi suche, dobrze przylegające. Uzębienie mocne i pełne (42 zęby: 20 w szczęce i 22 w żuchwie). Zgryz nożycowy z dobrze przylegającymi do siebie siekaczami szczęki i żuchwy. Oczy są średniej wielkości w kształcie migdału, osadzone lekko skośnie, nie wyłupiaste, o barwie dostosowanej do umaszczenia, możliwie ciemne. Uszy średniej wielkości, wysoko osadzone, szersze u nasady, stojące, prosto trzymane, ostro zakończone, z małżowiną skierowaną do przodu. Nos czarny.

[madohora]

Kończyny owczarka niemieckiego powinny być proste, idealnie równoległe i umięśnione, a ścięgna i stawy mocne. Tylne łapy nieco odstawione do tyłu, dobrze kątowane. Łapy okrągłe, zwarte, palce wysklepione, pazury ciemne.

[madohora]

Umaszczenie najczęściej spotykane u owczarków niemieckich to czarne podpalane, czarne z rudym, brązowym, czerwonym, płowym lub jasnoszarym podpalaniem, czaprakowate wilczaste, żelaziste, od jasnoszarego do ciemnoszarego, czerwonożółte, czerwonobrązowe z siodłem, czaprakowate, wilczaste, ciemno-wilczaste, bi-color (czarne z podpalanymi łapami) oraz czarne, jednolite bądź z regularnymi czerwonobrązowymi do białoszarych oznakami. Znaczenia takie jak mała biała plamka na piersi i palcach lub bardzo jasne umaszczenie wewnętrznej strony nóg dopuszczalne, choć niepożądane.

[madohora]

Szata składa się z sierści podwójnej, z podszerstkiem. Włos okrywowy jest prosty, gęsty, twardy i mocno przylegający. Podszerstek obfity i miękki. Na głowie, przedniej stronie nóg i łapach włos dość krótki. Na szyi, zadzie, tylnych partiach nóg włos dłuższy, bardziej obfity i gęsty. Owczarek niemiecki linieje 2 razy w roku.

[madohora]

Owczarek niemiecki powinien być psem żywiołowym, energicznym, inteligentnym, posłusznym i lojalnym. Szybko i chętnie się uczy, współpracuje. Wymaga od właściciela zapewnienia dużej ilości ruchu i zajęcia. Psy nieprawidłowo socjalizowane i źle wychowywane mogą stać się lękliwe, nerwowe lub agresywne. Owczarek niemiecki zwykle akceptuje inne zwierzęta, może jednak nie tolerować kotów, zwłaszcza jeśli nie był z nimi oswajany jako szczenię. Najwłaściwsze warunki lokalowe dla tej rasy to dom z ogrodem.

[madohora]

Owczarek niemiecki to jedna z najpopularniejszych ras w Polsce, jak i na świecie. W Wielkiej Brytanii pies ten zajmuje 5. miejsce na liście popularności. Sławę owczarki niemieckie zdobyły m.in. dzięki filmom "Czterej pancerni i pies", "Komisarz Rex", "Rin Tin Tin", "Przygody psa Cywila", "Komisarz Alex"

[madohora]

[madohora]

BIAŁY OWCZAREK NIEMIECKI

[madohora]

[madohora]

Pekińczyk był uważany za ucieleśnienie legendarnego pieska "Fu", który odpędzał złe duchy, czczony był przez Chińczyków jako półbóstwo, jego kradzież karana była śmiercią, a kiedy umierał cesarz w ofierze składano również jego pekińczyki, tak by również w życiu pozagrobowym mogły chronić zmarłego władcę. Przez wiele wieków rasa była trzymana i hodowana wyłącznie w cesarskim pałacu, a mniejsze osobniki noszone były jako maskotki w dworskich rękawach. Ostatnią miłośniczką i hodowczynią pekińczyków była cesarzowa Cixi (zmarła w 1908 roku).

[madohora]

Pierwszego przedstawiciela tej rasy pokazano w Wielkiej Brytanii w 1893 r. W roku 1900 z królewskiej hodowli angielskiej psy przekazano do Niemiec i Holandii, a także do Ameryki.

[madohora]

Przeważnie posiadają długi włos, prosty, bujny. Gruby podszerstek. Wyraźna kryza występuje wokół szyi. Uszy, tył nóg, ogon oraz palce powinny mieć obfite pióra. Kolorystycznie mogą występować wszystkie rodzaje umaszczenia oprócz albinotycznego. W przypadku łat oba kolory muszą występować na tułowiu bez wyraźnej przewagi któregokolwiek z nich. Kłąb powinien być biały.

[madohora]

Psy wymagają częstego czesania, nie wymagają jednak strzyżenia. Gubienie sierści jest znaczne. Mają małe wymagania co do ruchu i pokarmu. Schorzenia jakie są możliwe u tej rasy to: wypadanie gałki ocznej, owrzodzenie rogówki, wodogłowie, problemy z porodem, wady rozwojowe serca i naczyń, kamienie moczowe, zadyszka, rozszczep podniebienia, problemy z oddychaniem(u wszystkich starych psów)

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dokładne pochodzenie rasy nie jest znane. Wiadomo, że pointer powstał w Wielkiej Brytanii. Przypuszcza się, że jego przodkami były legawce (psy myśliwskie wykorzystujące górny wiatr) z Włoch, Hiszpanii oraz Portugalii, przywiezione na Wyspy Brytyjskie przez oficerów angielskich po zakończeniu hiszpańskiej wojny sukcesyjnej w 1713 roku, a następnie krzyżowane z psami ras takich jak foxhound, greyhound, seter czy bloodhound. Nazwa rasy pochodzi od angielskiego wyrazu "point" ("wskazywać"). Nawiązuje ona do zastygania psa tej rasy w bezruchu z wyciągniętą przednią łapą, wskazującą myśliwemu położenie zwierzyny. Pierwotnie pointer używany był do wystawiania zajęcy, które następnie były gonione przez charty lub do wystawiania ptactwa, które było płoszone przez płochacze i łowione w sieci. Rasa zyskała dużą popularność po 1700 roku, kiedy to upowszechniło się polowanie na ptaki z bronią palną, jako że pointer umiał precyzyjnie wskazywać miejsce, w którym znajdowała się zwierzyna.

[madohora]

Głowa: silnie zaznaczony przełom, połączony z lekko wklęsłą kufą. Zgryz nożycowy.

Oczy: okrągłe; orzechowe u jasnych, brązowe u ciemniej umaszczonych psów.

Nos: szeroki, ciemny, z nieco wklęsłym grzbietem.

Uszy: osadzone raczej wysoko, zwisające blisko głowy.

Szyja: długa, sucha, bez podgardla.

Tułów: mocny, z wysokim kłębem i płynną linią grzbietu.

Ogon: prosty, średniej długości, zwężający się od nasady ku końcowi, trzymany na równi z linią grzbietu, co podkreśla pozycję stójki przy wystawianiu.

[madohora]

Psy tej rasy wymagają regularnego ruchu na świeżym powietrzu i są dość odporne na wysokie temperatury, ale źle znoszą mrozy. Najczęściej spotykane u psów tej rasy dolegliwości to choroby skóry, dystrofia oraz głuchota. Długość życia: 12 do 14 lat.

[madohora]

Poczta Polska wyemitowała 3 lutego 1969 r. znaczek pocztowy przedstawiający głowę pointera o nominale 8,5 zł, w serii Rasy psów. Druk w technice offsetowej na papierze kredowym. Autorem projektu znaczka był Janusz Grabiański. Znaczek pozostawał w obiegu do 31 grudnia 1994 r.

[madohora]

Nie wiem co się teraz stanie
Pan mnie zabiera napolowanie
Może jakąś kaczkę złapię
Bo tylko tyle potrafię

[madohora]

Pudel duży – jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji pudli.

[madohora]

Wzmianki na temat białych psów pasterskich występujących w rejonie Podhala pojawiają się w XVII wiecznej pozycji "Oeconomia ruralis et domestica" autorstwa Kohlera. Tam też jest informacja, że kiedyś psy te nie pełniły funkcji stricte pasterskich, ale były trzymane do obrony stada przed wilkami i złodziejami, stąd była preferowana ich biała szata, która miała je wyróżniać.

[madohora]

Owczarek podhalański jest bardzo starą rasą regionalną. W drodze selekcji uzyskano białe, duże, odporne i odważne psy charakteryzujące się umiejętnością samodzielnej pracy. Zwierzęta hodowano w izolacji geograficznej w rejonie Tatr zarówno po słowackiej jaki polskiej stronie gór. Tradycja mówi, że szczególnie dorodne psy pochodziły z okolic słowackich Liptów, stąd ich regionalna nazwa – liptoki

[madohora]

Sylwetka – prostokątna; tułów długi, masywny; kłąb wyraźnie zaznaczony; ogon długi i owłosiony, noszony poniżej linii grzbietu; szyja i uda obficie owłosione; kończyny muskularne; głowa mocna, wysoko noszona, oczy i nos ciemne, uszy trójkątne, średnio duże, przylegające.
Głowa – proporcjonalna, mózgoczaszka z profilu lekko wypukła. Bruzda czołowa płytka, stop wyraźny, ale niezbyt stromo załamany. Kufa mocna, zwężająca się łagodnie, szeroka, tej samej długości lub nieco dłuższa niż mózgoczaszka. Wargi ściśle przylegające, ciemne, zgryz nożycowy, dopuszczalny cęgowy. Wierzchołek nosa czarny.
Oczy – średniej wielkości, wyraziste, nieco skośnie osadzone, ciemnopiwne. Brzegi powiek ciemne.
Uszy – osadzone na wysokości zewnętrznego kącika oczu lub nieco wyżej, średniej długości, trójkątne, dosyć grube i mocno owłosione. Przylegają wewnętrzną krawędzią do głowy.
Tułów – długi i masywny, kłąb wyraźny. Klatka piersiowa głęboka, żebra skośne, nieco płaskie. Grzbiet prosty, szeroki, lędźwie szerokie, dobrze związane, zad lekko spadzisty. Brzuch nieznacznie podciągnięty.
Kończyny przednie – muskularne, proste, mocne, ale o niezbyt grubej kości. Łopatki skośne, przylegające, śródręcze nieznacznie wysunięte ku przodowi. Łapy duże, zwarte, owalne. Owłosienie między opuszkami.
Kończyny tylne – proste, umiarkowanie kątowane, nieco odstawione do tyłu, śródstopie ustawione pionowo.
Ogon – niezbyt wysoko osadzony, noszony poniżej linii grzbietu. W ruchu unoszony ponad tułowiem, ale nie zakręcony. W spoczynku sięga do stawu skokowego, może być lekko zagięty do góry.

[madohora]

Szata tej rasy ma właściwości samoczyszczące. Mocno ubrudzony pies nawet substancjami na bazie olejów dość łatwo sam się oczyszcza. Tę cechę podhalańczyki zawdzięczają zawartej w sierści lanolinie, która chroni psy przed wodą, chłodem, insektami i brudem[7]. Dawniej z sierści owczarków wykonywano przędzę, z której robiono skarpety i swetry.

[madohora]

Czuwacz słowacki (słow. slovenský čuvač) – rasa psa pochodząca ze Słowacji, zaliczana do psów pasterskich. Podlega próbom pracy

[madohora]

OWCZARKI ROSYJSKIE

Jest ich kilka odmian. Najwięcej rozpowszechniony był w Rosji przedwojennej syberyjski owczarek C. f. sibiricus — nie wiele różnią cy się od wilczura okrągło głowy, długo włosy, czarnej, białej lub sza rej maści. Z obszarów przedwojennej Rosji pojawiał się na zachodzie spora dycznie owczarek zwany ,,Łaiką“ — pies średniej wielkości o szpicza stym pysku i takich uszach, z zakręconym do góry ogonem. Pies ten maści wilczej używanym był w Rosji d'o polowań na niedźwiedzie. Na przedwojennych wystawach psów pojawił się również rosyjski Medeljan, pies olbrzymiego wzrostu i ogromnej siły. Okazy tc były bardzo rzadkie i bardzo wysoko cenione. W bolszewickiej Rosji zainteresowanie się psami owczarskiemi zwrasta — podobno organizowane są tam masowe hodowle tych psów T dla eksploatacji ich skór i sierści. Krak bliższych danych i charakter tej książki nie pozwala mi na opisanie psów stref arktycznych, rozsianych po okolicach podbieguno wych. Psy te należałoby również zaliczyć do grupy psów owczarskich. Studjum ich odmian, zwyczajów i charakterystyki stwarza wdzię czy temat dla przyrodńika i pisarza. O amerykańskich psach północy pisze obszernie i pięknie James Oliwer Curwood.

[madohora]

W klasyfikacji FCI rasa ta została zaliczona do grupy II – Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła, sekcja 2.2 – psy górskie[2]. Nie podlega próbom pracy

[madohora]

Psy tej rasy są zrównoważone, niezależne, nieufne wobec obcych, czujne, stanowcze i terytorialne – na własnym terenie nie tolerują obcych. Często wykazują skłonności dominacyjne. Mogą sprawiać problemy niedoświadczonemu opiekunowi. Nieumiejętnie prowadzone stają się agresywne.

[madohora]

Odporny na zimno, źle znosi warunki miejskie, zdecydowanie bardziej odpowiada mu pobyt na wolnym powietrzu.

[madohora]

Haller w r. 1757, opisując pudla w swej historii naturalnej i Buffon w r. 1793 stwierdzają zgodnie, iż ojczyzną pudla jest Hiszpania. Niegdyś zaliczał się pudel do najwięcej poszukiwanych psów.

[madohora]

Wszystkie psy są ok, tylko pudel nie ten teges. A jak jeszcze użyję zdrobnienia (nazwa serwisu plotkarskiego to się dopiero porobi)

[madohora]

Głowa o prostych konturach, stop łagodny, kufa mocna i nieco krótsza od czaszki. Zgryz nożycowy. Oczy w kształcie migdałów, barwy czarnej, ciemnobrązowej lub ciemnobursztynowej, osadzone lekko skośnie na wysokości przełomu nosowo-czaszkowego. Nos duży, grzbiet nosa idealnie prosty. Ogon osadzony wysoko.

[madohora]

Pudel średni – rasa psa, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji pudli. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów użytkowych

[madohora]

Po I wojnie światowej i odzyskaniu niepodległości powstały zrzeszenia kynologiczne. Hodowcy i miłośnicy rasy pudel zrzeszeni byli w Polskim Związku Hodowców Psów Rasowych w Warszawie. W literaturze i czasopismach kynologicznych tamtego okresu uznawano pudle za rasę zasiedziałą, zadomowioną i tak powszechną, że nikt tego stanu specjalnie nie akcentował. II wojna światowa przerwała działalność polskiej kynologii, a po wojnie, choć sytuacja polityczna i gospodarcza kraju była trudna, kilka osób powoli zaczęło reaktywować związek kynologiczny. W 1948 roku powstały pierwsze oddziały Związku w Warszawie, Poznaniu, Wrocławiu, Inowrocławiu, Katowicach i Bydgoszczy oraz ukazał się pierwszy numer "Psa". Zaczęto pudla popularyzować jako psa domowego do towarzystwa, łatwego w hodowli i wychowaniu. W 1954 roku w Warszawie powstała sekcja "pudla i chow-chow", której celem było skupienie miłośników ras. Udzielano wtedy wskazówek dotyczących żywienia, wychowania, pielęgnacji. Ponadto organizowano pokazy rasy i kursy strzyżenia psa. Dwa lata później (1956 r.) po raz pierwszy wydano bezpłatnie rozdawane broszurki pt. Pudel – wzorzec i pielęgnacja. Pierwsza po wojnie Specjalna Wystawa Pudli odbyła się 20 listopada 1960 roku.

[madohora]

We wrześniu 1948 roku zorganizowano I Ogólnopolską Wystawę Psów Rasowych we Wrocławiu, w której uczestniczyły dwa duże pudle, czarny i biały. W 1954 roku powstała w Warszawie sekcja pudla i chow-chowa, a 20 listopada 1960 roku został zorganizowany pierwszy przegląd tej rasy, w którym udział wzięło 40 pudli, w tym 20 dużych, 16 średnich i 4 miniaturowe.

[madohora]

Alpy są bardzo wysokie góry. Część ich oddziela Francyą i Szwajcaryą od Włoch. W kilku miejscach prowadzą przez nie drogi, czasem bite, w znacznej wy sokości. Jedna z tych przełęczy nosi imię św. Bernarda i wznosi się 7686 stóp paryskich czyli 13167 a sążnia wiedeńskiego nad poziom morza. Przejdzie nią z doliny rzeki Rodanu do doliny rzeki lombardzkiej, zwanej Dora Baltea, wpadającej do Padu. Na tej przełęczy, jak i na kilku innych w Alpach, jest dom gościnny 7609 st. p. czyli 1303 V 3 sążnia wiedeńskiego nad powierzchnią mo rza, w którym podróżni, mianowicie w czasie zawieruch śnieżnych, znajdują schronienie. Zima trwa tutaj ośm do dziewięciu miesięcy, a to sroga zima. W najcieplej szych miesiącach letnich woda marznie co rano i wie czór. Dni pogodnych bez mgły, zawieruchy śnieżnej lub burzy jest w roku bardzo mało. Tylko w lecie pada śnieg w wielkich płatkach, w zimie zwykle w postaci suchych, małych, kruchych kryształów lodowych tak drobnych, że je wiatr przez najmniejszą szparę we drzwiach lub oknach przeciśnie. Taki śnieg tworzy w zimie najmniej 7 do 8 stóp grubą warstwę, a miejscami zaspy do 40 stóp wysokie, które wszystkie ścieżki i parowy zasypują i za lada poruszeniem jako śnieżnice usuwają się ku dolinom Podróż przez tę przełęcz tylko w lecie w pogodę jest zupełnie bezpieczna, podczas burzy zaś i w zimie gdy śnieg zakrywa liczne rozpadliny i przepaści, staje się równie uciążliwą jak niebezpieczną. Co rok pochła nia ta góra kilka ofiar, albowiem wnet wpadnie podró żny do rozpadliny, wnet zasypie go śnieżnica lub mgła tak go otoczy, że zabłądziwszy ginie od znużenia i gło du albo wreszcie zapada w sen, z którego się już nigdy więcej nie zbudzi. Podróżujących podczas wielkiego mrozu na owych wysokościach napada prawie zawsze nieprzezwyciężona śpiączka. Mróz, utrudzenie i jedno- stajność okolicy usypia czynność mózgu. Najpierw woł- nieje obieg krwi w zewnętrznych naczyniach, potem za czyna w całem ciele wolniej krążyć, aż wreszcie naj pierw w członkach, a nakóniec w mózgu zupełnie ustaje. Człowiek zapada w słodkie, spokojne drzymanie i za sypia wreszcie na wieki. Tejto śpiączce tylko bardzo silna wola zdoła się oprzeć; jest ona tak wielka, że przemaga podróżnego w każdej postawie ciała. Zakon nicy zamieszkujący gospodę na przełęczy św. Bernarda znaleźli 1829 r. na środku drogi człowieka zmarzłego, stojącego zupełnie prosto, z kijem w ręku i z nogą pod niesioną do stawienia kroku. Nieco wyżej naleziono wuja jego także zmarzniętego. Bez prawdziwie chrześciańskiego poświęcenia się zakonników byłaby przełęcz św. Bernarda tylko kilka, tygodni w roku bez niebezpieczeństwa przystępną. Od ósmego wieku poświęcają się oni ratowaniu podróżnych 42 i opiekowaniu się niemi. Liczba przebywających tę prze łęcz dochodzi rocznie 16 do 20,000. Bezpłatne przyjmo wanie ich kosztuje przeszło 50,000 franków'. Silne ka mienne zabudowania, w których ogień nigdy nie gaśnie, mogą w potrzebie kilkaset ludzi pomieścić; równie wiel kie są zapasy klasztorne. Najosobliwszą jest jednak zawsze gotowa służba bezpieczeństwa, którą sławne na cały świat psy skutecznie wspierają. Codzień idzie dwóch pachołków klasztornych, obeznanych z niebezpiecznemi miejscami przełęczy, jeden z najniższego sałaszu kla sztornego w górę do gospody, drugi na dół. Podczas niepogody albo usuwania się śnieżnie liczba ich potraja się, oprócz tego towarzyszy im kilku zakonników. Są zaopatrzeni w łopaty, żerdzi, nosze i środki orzeźwia jące. Żaden podejrzany ślad nie zostaje pominionym, ciągle odzywają się znaki, bacznie zważają na psy. Psy te są bardzo wprawne w tropowaniu człowieka, nieraz oblatują z własnej woli całemi dniami wszystkie dro żyny i parowy górskie. Gdy znajdą skostniałego czło wieka, najkrótszą drogą pędzą do klasztoru, szczekają głośno i sprowadzają do nieszczęśliwego zawsze goto wych zakonników. Napotkawszy na śnieżnicę, starają się nadzwyczaj ostrym węchem odkryć w niej ślad człowie ka, a gdy się to stanie, zabierają się zaraz do odko pania zasypanego, przyczem ostre pazury i wielka siła bardzo im są pomocne. Gdy im się nie uda odkopać

[madohora]

Jest to jeden z niezliczonych wypadków świadczący o usługach, które pies człowiekowi oddawać może za pośrednictwem węchu. Zmysł ten u psów jest w wyso kim stopniu rozwinięty. Utraciwszy go pies niedołężnieje w najwyższym stopniu. Szczenięta pozbawione węchu łaziły nihyto zupełnie zdrowe po gnieździe, lecz nie mogły znaleźć cyców matki, i zamiast nich chwytały kudły ogrzanego kożucha owczego tak, że im musiano wstrzykiwać mleko do pyszczka. Nie czuły nawet bli skości matki, jeżeli się jej nie dotknęły. Gdy zaczęły biegać, często się zabłąkały i nie mogły napowrót tra fić do gniazda. Jadło poznawały wzrokiem, nie mogąc rozróżnić mięsa od chleba. Przedmioty silnej woni nie sprawiały na nich żadnego wrażenia, albo daleko słab sze, aniżeli u zdrowych psów sprawiać zwykły, i po dłuższym dopiero czasie, a gdy podrosły, nie okazy wały najmniejszego przywiązania do pana swego. W sposób wzruszający ocalił w roku 1628 mały pies życie swojemu panu na górze Gotarda (w Szwaj- caryi). Starosta Kasper Brandenberg z Zug opuścił kon no z jednym służącym i wiernym psem dom gościnny poniżej przełęczy gotardzkiej \ aby się dostać do wój

[madohora]

Drugi wypadek jest następujący. Niedawno łódź rybacka bliska była zguby, nie mogąc dla wiatru i wzbu rzonego morza dostać się do szyi cieśniny prowadzącej do maleńkiej przystani Harristown 2 w stanie New-Hamp- shire 3 . Ludzie znajdujący się na brzegu byli w naj większej obawie, nikt nie mógł podać pomocy, a nie bezpieczeństwo co chwila wzrastało. Między nimi był także wielki pies nowofundlandzki. Widząc, co się dzieje z łodzią, niepokoił się bardzo, zaczął żałośnie skowy- czeć, wreszcie rzucił się do wody i popłynął wprost ku łodzi. Po niesłychanych wysileniach zdołał naboniec zbliżyć się do niej. Rybacy sądząc, że pragnie dostać się do łodzi, chieli go wciągnąć do niej, ale napróżno; pies tego nie chciał, lecz pływał ciągle naokoło łodzi. Wreszcie jeden z rybaków rzucił koniec liny znajdują cej się na łódce w morze, jak gdyby się domyślił, czego pies chce. Tego też istotnie pies chciał, uchwyciwszy bowiem w pysk linę, powrócił z nią do brzegu, gdzie go z radością przyjęto, za pomocą liny bowiem przy ciągnięto szczęśliwie łódź do brzegu. Nowa Fundlandya jest to wielka wyspa przy wscho dnim brzegu Ameryki północnej, należąca do posiadłości angielskich. Jest większa od Galicyi, bo ma 1690 mil powierzchni, ale tylko do 100,000 mieszkańców. Ona jest ojczyzną jednej z najpiękniejszych i najszacowniej szych odmian psów. Gdy Anglicy 1622 r. pierwszy raz przybyli na tę wyspę, psów tych tam jeszcze nie było, i nie wiadomo, skąd się wzięły. Mają być mieszańcami wielkiego pudla czy też psa owczarskiego i francu skiego psa rzeźniczego, który znowu jest mieszańcem charta i innego psa gończego. Co bądź, pies nowofund- landzki, który dochowuje się dotąd jako czyste gniazdo, jest prześliczne zwierzę z szeroką i długą głową, gru- bawym pyskiem, niezbyt długiemi, wiszącemi, kudłatemi uszami, silnemi piersiami i grubą szyją, dosyć wysokiem 50 silnemi nogami, długim, gęstym, miękkim, kędzierza wym, prawie jedwabistym włosem, dosyć długim kudła tym ogonem i znacznie rozwiniętemi pletwówkami mię dzy palcami. Ubarwienie jego jest rozmaite. Niektóre są czarne z rudawo żółtemi plamami nad każdem okiem, pod gardłem i na kolanach. W Nowej Fundlandyi znacho- dzą się prawie tylko same takie. Rzadsze są czarno i biało lub biało i brunatno plamiste, tudzież jednostaj nie białe i czarnawo brunatne.

[madohora]

Widząc człowieka tonącego, natychmiast śpieszy na pomoc, podsuwa mu głowę pod pachę i podnosi go tym sposobem ponad wodę. Znane są także wypadki ocalenia przez niego ludzi na pół zmarzłych. Ląd wietrzy z okrętu w wielkiej odległości, bo przeszło dwóch mil, i oznajmia to szczekaniem.

[madohora]

Przyrodnicy rozróżniają dwie odmiany nowofund- landczyków, większą 32 cale wysoką, i mniejszą do chodzącą tylko 24 cali wysokości. Tę odmianę zwą także psem labradorskim od Labradoru, wielkiej krainy sta łego lądu amerykańskiego naprzeciw, to jest na zachóodod od Nowej Fundlandyi, czyli św.-jańskim od głównego miasta tej wyspy St. Johns

[madohora]

Drugi wypadek jest następujący. Przy jednym z hotelów paryskich znajdował się chłopiec do cz55 szczenią butów. Miał dużego czarnego pudla, który mu pomagał zarabiać na chleb. Pudel bezustannie cho dził po ulicy, walał sobie łapy w ścieku, a potem na stępował przechodzącym na obuwie, i tym sposobem skłaniał ich do użycia usługi pana swego, który widząc przechodzącego eleganta z powalanemi butami, wpraszał się z usługą swoją. Pewien Anglik, który stanął w tym hotelu, usłyszawszy o zmyślnym pudlu, postanowił na być go. Lecz przywołany właściciel jego nie okazywał wiele ochoty do pozbycia się równo wiernego jak prze myślnego zwierzęcia. Anglik wynagrodzenie ofiarowane początkowo za psa podniół z 10 do 15 luidorów 1 , chłopiec uległ naleganiom i sprzedał psa. Nazajutrz pojechał pies z nowym panem swoim do Londynu, a chłopiec za niedługo zaczął żałować wiernego i użytecz nego towarzysza. Lecz jakież było zdziwienie jego, gdy po upływie dwóch tygodni ni stąd ni z owad zjawił się pudel znowu przed hotelem. Umknął Anglikowi, gdy ten znowu do Paryża przyjechał. Odtąd dawny pan jego ni gdy z nim się już nie rozłączył. U nas pudlów mało trzymają, nibyto dlatego, iż są wielkie; jednakże znamienite uzdolnię tego psa czyni z niego bardzo miłego i wdzięcznego towarzysza czło wieka. Pudel nie doznający krzywdy i biedy jest naj- krotochwiłniejszy ze wszystkich psów. Węch ma wybor ny i jak to powyżej o psie Indyanina opowiedziano, to 56 samo pudel powąchawszy trzewik lub inną część odzieży zgubionego dziecka, odszukuje takowe. Słuch ma dosko nały, z daleka poznaje i rozeznaje głos nietylko co do dźwięku, ale także co doz naczenia jego, zna też dobrze chód domowników, ale wzrok ma kiepski, pana swego nie rozezna nim z daleka. Nadzwyczajną łatwość roze znawania dźwięków, oraz domowników po chodzie uwa żałem i u innych psów. Widziałem pieski, które sły szały kroki przychodzących ze szkoły dzieci, gdy ich jeszcze nikt inny nie słyszał, i jak szalone biegały od jednych drzwi do' drugich, aby czem prędzej przywitać się z ulubieńcami swemi; znały też doskonale czas ich przyjścia ze szkoły, i jeżeli tylko mogły, wskakiwały wówczas na okna, wyglądając z niecierpliwością na ulicę. Jak wiele innych psów, tak i pudle znają doskonale czynności panów swoich i zastosowują się do nich. Sam miałem pieski, które dobrze wiedziały, czy idę do szkoły lub na przechadzkę, nie naprzykrzały się mi nigdy, gdy przed wyjściem z domu brałem książkę jaką, ale sko- rom w lecie tylko sięgnął po łopatkę od roślin lub ka zał któremu z towarzyszących mi uczniów wziąć puszkę na rośliny, nikt nie utrzymał piesków, tyle było szcze kania i przymilania się, ażeby je wziąć ze sobą. Gdym się niekiedy w czasie wakacyj wybierał gdzie w drogę, pieski siadały na podróżnym kuferku lub tłumoku, ażeby ich tylko nie zapomnieć i nie zostawić w domu. Przecha dzania się na jednem miejscu tam i sam nie lubiły i za miast nawracać się, stawały i oglądały się, niby na znak

[madohora]

Bardzo zalecającym przymiotem pudlów jest ich łagodność i dobroduszność. Dlatego też bywają ulubień cami dzieci. Pozwalają im jeździć na sobie, przewracać się i szamotać sobą bez warczenia, kąsania lub niecier pliwienia się. Często nawet pudlowi jadło z gęby wyjąć można, na co mało który pies zezwoli. Dla tejto dobro- duszności swojej pudel nie jest zdatny na dobrego stró ża. Gdyby go szczuto na człowieka, przypatruje się pa nu swemu, i temu, ua którego go szczuto, jak gdyby się zastanawiał nad niepodobieństwem takiego postępo wania, iż pan jego szczuje go na istotę podobną do siebie. Dlatego też najłatwiej da się powodować dobro cią, biciem nic się nie wskóra. Bity stracha się, mięsza się, głupieje, tak jak i dziecko niczego się nie nauczy, gdy kto stoi nad niem z kijem w ręku. Mimo to prze63 cież nie brak mu przebiegłości. Nie ma nic pocieszniej- Bzego, jak gdy usiłuje wymknąć się na dwór, wiedząc, że mu to nie wolno. Jużto będzie udawał, że nie ma ochoty wyjść, a skoro się nie uważa na niego, jak strzała mknie za drzwi, gdy je kto otworzy, już też będzie podnosił nogę przy ścianie, jak gdyby miał po trzebę wyścia na dwór, a gdy się go puści, to o po trzebie zapomniał, i pędzi czy to w odwiedziny jakie, czy gdziekolwiek indziej się mu zamarzyło. Gdy mu się zaś żadna z sztuczek jego nie uda, najspokojniej układa się pod stołem łub indziej, gdyby nigdy nic. Otóż kła mie i kłamstwem wykręca się, jak człowiek. Raz gonił pudel kruka na łące. Był to kruk chowany, więc nie bardzo bojaźliwy, a jak się zdaje, z psami oswojony. Stawił się więc pudlowi i krzyknął na niego: Hultaju, hultaju! Pies stanął jak wryty, nie mógł widać pojąć i ptaka i głosu ludzkiego w jednej osobie. Inne psy pudel nie bardzo lubi, a może i one go nie lubią, najchętniej bawi się z pudłami, a jak w ogóle psy, tak i on lubi wolność i swobodę. Włóką staje się pies tylko wtedy , jeżeli go nikt w domu nie przywiązał do siebie, jeżeli w domu nie doznaje niczego jak bicia i złego obejścia się, głodu i nędzy. Zupełnie to samo widzimy u ludzi

[madohora]

O niepospolitym rozumie pudla świadczy także na stępujący wypadek. Przed niedawnym czasem p. Winseman, aptekarz w Bruxeli, wracając wieczorem do do 65 spostrzegł przed swemi drzwiami małego pudla wynędz niałego i widocznie wielkie cierpiącego bóle. Zrazu p. W. zamierzył go odpędzić, i w rzeczy samej psisko wy straszone chciało się oddalić, lecz zawlókłszy się o pa rę kroków, gwałtownie poczęło jęczeć i skowyczeć. Uli towawszy się nad psem, obejrzał go p. W. i przekonał się, że miał nogę złamaną. Wziął go tedy do domu i po dwu miesiącach pies został zupełnie wyleczony. Nie będąc miłośnikiem psów pokojowych, podarował go p. W. przyjacielowi swemu. Może w rok później wieczorem przybiega ów pudel do domu p. W., dobija się do drzwi, i gdy je otworzono, wpada do swego dobroczyńcy z oznakami największej radości, skacze, skomli, liże ręce i tym podobnie. Po chwili zaś patrzy w oczy p. W. i zwraca głowę ku drzwiom, jak gdyby zapraszał, aby za nim poszedł. Zrazu nie zważał na to p. W., lecz gdy pies ciągle to samo czynił, zwrócił na siebie uwagę nietylko p. W., ale wszystkich obecnych. Musi w tern być coś nadzwyczajnego, rzekł p. W. i otworzył drzwi Natychmiat pobiegł ku nim pudel, ale ciągle oglądając się, czy p. W. idzie za nim. Tym sposobem zaprowa dził pies pana W. przed drzwi domu, i tutaj wskazał mu oczyma małego wyżełka z złamaną nogą, którego tu wyraźnie na to przyprowadził, aby zarówno został wyleczonym, jak niegdyś on sam. Domyślił się też na tychmiast p. W., o co się rozchodzi, wziął chorego pie ska do siebie, a tak zmyślnego i dobrego opiekuna jego odebrał od przyjaciela i do śmierci przy sobie chować postanowił

[madohora]

Pudelek powyżej wspomniany nietylko w wdzięcz nej pamięci zachował wyświadczone sobie dobrodziej stwo, ale zobaczywszy innego psa nawiedzonego tem samem nieszczęściem, własną sobie przypomniał niedolą i zaprowadził go tam, gdzie przypuszczał, iż i dla niego wyżebrze politowanie i ratunek. I wyprosił. Jak pię knie wydają się obok tego psa owe głazy w postaci ludz kiej, ba nawet mniej niż głazy, bo głaz samochcąc i do browolnie nikogo nie urazi, które nieraz z nabożnym i słodziuchnym wyrazem na twarzy wzdychają nad nie dolą ludzką wobec tych, którzy nie znają albo przynaj mniej zdają się nie znać ich usposobienia rzeczywistego, a zdzierają, kogo się tylko da zedrzeć, i wydzierają, komu się jeno da co wydrzeć, a gdy ich biedny poprosi o jał mużnę, gdyby go przynajmniej po ludzku odprawili, nie, złają, wyszydzą, sponiewierają, kijem odpędzą, ze scho dów strącą lub policyantem pogrożą. Nie wierzą oni, iż „sąd bez miłosierdzia temu, który miłosierdzia nie czynił

[madohora]

Oficer ten, jak się później okazało, był rzeczywi ście zabity, i wraz z drugim w jednym pochowany został grobie. Piesek nie odstąpił grobu i sprawił, że dwie ro dziny znalazły swych poległych krewnych. Zdarzenie to opowiadali ci sami żołnierzy jakie muś malarzowi, ten zaś ogłosił je w pewnem piśmie niemieckiem. Piesek ów był pincz, a oficer był go kilka dni przed śmiercią swoją kupił. Wypadków [tak przykładnego przywiązania psów do panów swoich znanych jest wiele. Dowodzą one do statecznie, że zwierzęta nie są wcale tak bezmyślnem

[madohora]

Szkoda, że pisma szwedzkie nie podały, jaki to był pies. Co do pinczów zasię, wiadomo, że to są psy nader rozumne, wesołe, żywe i czujne, ale i niespokoj ne. Wszystkie bardzo lubią chwytać myszy, szczury i krety. Podniósłszy wysoko głowę do góry, pincz wietrzy i wyziera na wszystkie strony, a gdzie się tylko coś szmernie, zbliża się ostrożnie i cicho, przystaje spokojniutko, nagle daje susa, uderza przedniemi łapami w zie mię i już mato mysz, to kreta, chwytając ich, jak się przekonano, na jednej dłuższej przechadzce 4 do 5, a czasem nawet 14 do 18 sztuk. Kretów nie zjada, lecz je zakopuje; myszy zjada tyle, aż się nasyci, resztę zo stawia. Ta zręczność pinczów w chwytaniu szczurów zwróciła uwagę Anglików na nie, a bogate próżniaki, które i tak nie wiedzą, jak czas zabić, urządzają sobie dla miłej zabawy przy pomocy pinczów wielkie polowa nia na szczury. Że te polowania nie odbywają się bez zakładów i znacznych stawek, rozumie się samo przez się. Anglicy parzą pinczów z małemi buldogami i otrzy mują odmianę pinczów o gładkich włosach nieco podo bną do jamników, ale o wyższych i prostych nogach i z stojącemi albo tylko na końcu zgiętemi uszami. Są one prawie wszystkie ciemno ubarwione, plamiste są rzadkie. Ciało mają smukłe, głowę tęgą, pysk długi i tępo zakończony, ogon gładki, zaginany w tył lub wprzód. Ta odmiana pinczów jest jakby stworzona do polowania na szczury. Łączą one właściwą sobie zręczność z za jadłością buldogów. W Londynie są ludzie dostarczający majętnym próżniakom do polowań powyżej wspomnia nych potrzebnej ilości szczurów żywych. Polowanie od bywa się w jakim składzie starym, w piwnicy lub in- nem podobnem miejscu. Widzowie ustawiają się nao koło pod ścianą, poczem wpuszczają szczury tuzinami, niekiedy nawet setkami, a nakoniec kilka pinczów, zwy kle tylko dwóch. W niektórych najzawołańszych dziel71 nicach Londynu są miejsca stale urządzone do odby wania tych polowań. Bojowisko wysypane jest piaskiem i otoczone parkanem, poza którym mieszczą się szlachetni widzowie. Właściciele tych bojowisk, należący zwykle do najniższych warstw ludności, pobierają od widzów prócz wstępnego jeszcze pewne wynagrodzenie za każdego szczura. Skoro się zbierze dostateczna liczba widzów, właściciel bojowiska wnosi klatki ze szczurami i wypu szcza je. Szczury jakby przeczuwając smutny koniec, który ich czeka, gonią jak szalone po bojowisku, szu kając dziury jakiej do wymknięcia się. Gdy się nieco uspokoją, wnoszą pinczów i teraz zaczyna się dopiero mordowanie na wielkie rozmiary.

[madohora]

Większej odmiany tych pinczów używano dawniej do wyganiania lisów z nór. Jeden lub dwa psy wystar czały zupełnie do tego. Zdolności umysłowe pinczów są znakomite. Okazują •wiele rozumu, wiele rozwagi i zręczności i umieją do brze zastosować się do każdego położenia. Wiadome są •wypadki, iż pincze znały się na pieniądzach i same sobie kupowały za nie rzeczy do jedzenia. Pewien pincz kradł drobne pieniądze, gdziekolwiek mu się to udało, biegł do piekarza i kupował sobie pieczywo. Gdy mu raz piekarz dał przypaloną bułkę, przestał chodzić do niego i przeniósł się do innego mieszkającego na prze ciwnej stronie ulicy. Odwaga pinczów, mianowicie zmięszanych z buldo gami, jest niepospolita. Anderson opowiada w dziele swojem o jeziorze afrykańskiem Ngami kilka bardzo ciekawych wypadków. Jeden z tych psów, imieniem We nus, tyle miał odwagi, że się rzucił na uciekającego nosorożca 1 zranionego, i tak się uchwycił zębami gónej wargi tego potężnego zwierza, że nosorożec nie mógł się uwolnić od zajadłego napastnika, lecz zatrzy mywany od niego podał strzelcom sposobność do po nownych śmiertelnych strzałów. Innym razem ten cam pies bardzo podstępnym sposobem zagryzł szakala \ Pewnego dnia przemknął się szakal około miejsca, gdzie pies zwykł był pić i kąpać się. Zoczywszy szakala, ukrył się natychmiast i tak smutną i sponiewieraną przybrał postać, że szakalowi przyszła myśl uraczenia się nim. Zbliżył się więc śmiało; lecz pies upatrzyw szy sposobną chwilę, jednym skokiem rzucił się mu na gardło i tak zdradnie go pochwycił, że duszony w kil ku minutach skonał.

[madohora]

Nieco odmienne od pinczów, o których dotąd była mowa, są te, [z któremi się zwykle spotykamy. Są to psy co do wejrzenia prawie najbrzydsze, prócz bardzo mądrego i dowcipnego wyrazu żywych oczu. Włos mają długi, równy albo nieco falisty, niekiedy z pięknym po łyskiem jedwabistym, ale zawsze pomierzwiony, zakry wający całą twarz, kark ich gruby, ciało długie, ogon ku dłaty, a jeżeli z dobrego pochodzą gniazda, nogi kró tkie, tak że długość ciała prawie trzy razy przenosi wy sokość. Poczochrany łeb pijaka z urzędu z czołem ukry łem w nierozczesanym włosie, z pomierzwioną brodą i skudlonemi bokobrodami, zakrywającemi policzki psame oczy i koniec nosa, miałby wiele podobieństwa do głowy najbrzydszego pincza, gdyby nie głupowaty wyraz mdłych oczu bez myśli i duszy, sprawiający, że głowa pincza z pięknem okiem i mądrym, figlarnym wyrazem twarzy jest pod każdym względem piękniejsza od co dopiero opisanego łba pijaka. Prócz tego posia dają pincze nasze takie przymioty, jakich nie posiada żaden pijak, są żywe i zabawne, do człowieka w wyso kim stopniu przywiązane, uważne na wszystko, przymi- lające się i grzeczne dla przyjaciół panów swoich, w podróży czujne i wyborne stróże woza i koni, do których wiele okazują przywiązania. Jeden tylko przy miot mają spólny z wielu pijakami, że się lubią gryść z innemi psami, nie są jednak zaczepnemi. W tern więc wielkiej części pijaków należy się pierwszeństwo.

[madohora]

O rozumie pinczów zamieszczam tu jeszcze jeden przykład. Pewna pani w Niemczech miała pincza, który dla rozumu swego, zwinności i przywiązania do niej stał się ulubieńcem całej rodziny. Wszakże zbytecznie pieszczony lubił się zakradać do łóżka pani i tam sy piać, a to nie u nóg w kąciku, owszem kładł się do samego środka, jeżeli jeno mógł. Skoro tylko wieczór rozbierano niego, był tam zaraz i pies, aby się przed panią dostać do łóżka, której nie bardzo chętnie, nie kiedy nawet warcząc ustępował miejsca. Raz po dłuż szej nużącej przechadzce pani dostała się pierwej do łóżka, a piesek musiał poprzestać na kąciku u nóg. Ale to mu nie było w smak, bo i on był na przechadzce 76 i chciał wygodnie leżeć. Cóż tedy zrobił? Żeby mu na niczem nie zbywało, miał i w nocy w kąciku w gar nuszku wodę. Właśnie gdy pani chciała zgasić świecę stojącą przy łóżku, wstał, zezkoczył z łóżka i udał się wprost ku garnuszkowi z wodą, lecz zamiast pić, lizał go tylko po brzegu, wreszcie oblizując się i pomruku jąc i jakby czegoś prosił, wrócił ku łóżku. Pani domy śliła się też natychmiast, że pewnie zapomniano nalać wody do garnuszka. Więc wstaje z łóżka, aby to uczy nić. Atoli w garnuszku było pełno wody. Otóż pies hultaj udał, jak gdyby się mu pić chciało i jak gdyby nie było wody w garnuszku, a to wszystko uczynił dlatego, aby panią wywieść w pole czyli raczej z łóżka, i pod stęp udał mu się doskonale, bo ledwie pani opuściła łóżko, on jednym skokiem był na niem i zajął sam śro dek, skąd oczywiście dopiero przemocą usunięty został. I nie byłże to rozum, wyborny rozum, obliczenie jak najdoskonalsze

[madohora]

Więcej od wszystkich prawie innych zwierząt przy wiązał się pies do człowieka i poddał się mu. Prawie żadne inne zwierzę nie okazuje mu tyle wierności, tyle 7S przywiązania, tyle bezinteresownej przychylności, co pies, żadne też prócz psa nie rozeszło się wraz z nim po ca łej kuli ziemskiej, towarzysząc mu jako wierny przyja ciel i użyteczny sługa. Pies dopomógł człowiekowi do osiągnienia tak wielkiej przewagi nad resztą zwierząt, on ułatwił człowiekowi podbicie zwierząt pożytecznych, on przyczynia się skutecznie do odpierania i wytępia nia istotnych szkodników. Nietylko siła, rączość i wy borne zmysły psa, ale zarówno jego umysłowe uzdol nienie, jego roztropność i wytrwała wierność nadały mu już od najdawniejszych czasów, od najpierwszych za czątków rozwoju rodu ludzkiego taką wagę i wartość, jaką prócz niego mało które zwierzę posiada. Jakiż tedy zaszczyt przynosi człowiekowi niegodziwe często kroć obchodzenie się z psem, mianowicie gdy się pod starzeje?

[madohora]

Wracając do oznak dobrych psów, widzimy, że po Wysokiem czole i szerokiej czaszce z tęgim, szerokim nosem można się spodziewać rozumu i ostrego węchu, a że pies bez wętern wspomniałem. Ospałość i leniwość nie świadczy nigdzie, ani u ludzi, ani u zwierząt, o bogatem uposa żeniu umysłów em. Nie trudno także odróżnić wesołość i nieszkodliwą swywolą, rokująca dobrze, od podstępnej złośliwości i kapryśności. Pies podstępny, lubiący ukrad kiem ugryść, nie zbliży się nigdy do nas z otwarto ścią, z wesołem, głośnem szczekaniem i żywo mar- dając ogonem. Mardanie ogonem przerywane, szybko ustające, podnoszenie ogona i spuszczanie go, warcze nie, pomrukiwanie, przerywane ujadanie, wszystko to świadczy o podstępnem, złośliwem usposobieniu, nie mniej wyszczerzanie zębów i jeżenie włosów na grzbie cie i karku za lada powodem i zaraz od małości. Jak człowiek złośliwy, skryty, podstępny nie zna żartu, ani nie jest zdolen zabawić się na prawdę z innymi i roz- śmiać się serdecznie, tak poznać i psa w towarzystwie z innemi, przy zabawie. A co do chowających psy nie podobna tu przemilczeć onego barbarzyńskiego zwyczaju obcinania im uszów i ogona. Jest to oszpeceniem zwie rzęcia, pozbawieniem go jednego z głównych środków do objawiania usposobienia swego, jakże bowiem pies ma ogonem mardać, skoro go nie ma? wreszcie pozba wieniem zmysłu tak ważnego, jakiem jest słuch, nie zbędnej zewnętrznej ochrony, danej od samej natury. Przyrodnicy bez ogródki zowią ten zwyczaj barbarzyń stwem, okrucieństwem, a kaleczącym w ten sposób zwierzęta odmawiają wszelkiego uczucia ludzkiego. I słu sznie. Ile już u nas nagadano, ile napisano o podniechu zupełnie głupieje, już powyżej o sieniu oświaty i moralności; ile rozmaitych doradzano środków! Do celu atoli nie zbliżono się ani na piędź. Zapomniano zupełnie o tern, że lud mający bezustanną styczność z przyrodą, żyjący wśród niej i z niej, ale nie znający jej należycie i nie przywiązany do niej sercem, przedewszystkiem za pomocą wiadomości przyrodniczych oświecać i kształcić należy, wszakże nie pamięciowo tylko i rozumowo, lecz mając szczegółowo uczucie na względzie. Brak uczucia to wada główna ludu naszego, to jego grzech śmiertelny, a przy przebiegłości rozu mowej już dosyć wygórowanej skałą, o którą rozbijać się będą jeszcze długo wszystkie usiłowania zmierzające do jego rzetelnego podniesienia

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Skóra jest elastyczna, miękka, przylegająca i bez fałd. U pudli czarnych, brązowych, srebrnych kolor skóry jest taki jak barwa umaszczenia, u białych pudli natomiast skóra jest srebrzysta. Pigment ciemny występuje na powiekach, wargach, nosie, dziąsłach oraz podniebieniu. U pudli brązowych i morelowych może być jaśniejszy. Różowe przebarwienia czy kolor inny niż czarny jest wadą.

[madohora]

[madohora]

Pudel Toy to niewielki, elegancki piesek, mający 24-28 cm w kłębie i ważący około 3-4 kg. Jego czaszka jest zaokrąglona, stop niezbyt wyraźny, kufa wydłużona. Uszy długie i płaskie, przylegające do policzków. Oczy w kształcie migdałów, patrzące bystro i czujnie. Zgryz nożycowy, uzębienie mocne i kompletne. Wyraźna bruzda czołowa i grzebień potyliczny (ten ostatni może być słabiej zaznaczony niż u odmiany miniaturowej). Szyja mocna, średniej długości, łukowato wygięta, bez luźnej skóry. Sylwetka kwadratowa, o możliwie zbliżonej długości i wysokości w kłębie. Klatka piersiowa pełna, grzbiet prosty, krótki, nie może być karpiowaty ani łęgowaty. ogon osadzony wysoko. Kończyny proste, równoległe, o dobrze umięśnionych udach. Łapy małe, owalne, o wysklepionych palcach.

[madohora]

Rasa ma tendencje do infekcji uszu, łzawienia oczu, kłopotów z układem trawiennym, zaburzeniami pracy serca, PRA (Progressive Retinal Atrophy) oraz IMHA (Immune Mediated Hemolytic Anemia).

[madohora]

[madohora]

Dalmatyńczyk (wyżeł dalmatyński[4], chorw. dalmatinac) – jedna z ras psów, należąca do grupy psów gończych, posokowców i ras pokrewnych, zaklasyfikowana wraz z rodezjanem do sekcji ras pokrewnych. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską należy do grupy psów użytkowych. Typ wyżłowaty[6]. Nie podlega próbom pracy

[madohora]

101 dalmatyńczyków – powieść autorstwa Dodie Smith z 1956 roku
101 dalmatyńczyków – film animowany z 1961 roku
101 dalmatyńczyków – film fabularny z 1996 roku
101 dalmatyńczyków – serial animowany z 1997 roku
102 dalmatyńczyki – film fabularny z 2000 roku (Sequel filmu z 1996 roku)
101 dalmatyńczyków II. Londyńska przygoda – film animowany z 2003 roku, kontynuacja produkcji z 1961 roku
Psi patrol – Dalmatyńczyk Marshall

[madohora]

Khan to doberman, który uratował życie swojej małej opiekunce, 17-miesięcznej Charlotte. Dziewczynka bawiła się na traw-niku, kiedy podpełzła do niej żmija. Siedzą-cy obok pies zauważył niebezpieczeństwo i przerzucił dziecko, chwytając je za pielu-chę. Niestety, okazało się, że żmija ukąsi-ła Khana. Trafił do weterynarza. Na szczę-ście uszedł z tej przygody z życiem. Mama Charlotte jest zdania, że pies odpłacił swym zachowaniem za okazywaną mu miłość. Wcześniej mieszkał z ludźmi, którzy go źle traktowali i został im odebrany

[madohora]

Jerzyki to niezwykle szybkie ptaki. Osiągają prędkość nawet 112 km/godz

[madohora]

Lwica Liberty i tygrysica Tiger Lili to dwie najbliższe przyjaciółki, które zamieszka-ły wspólnie w Noah’s Ark Animal Sanc-tuary. To amerykański ośrodek ratownic-twa i rehabilitacji zwierząt w Locust Grove w stanie Georgia, gdzie znalazło schro-nienie ponad 1500 zwierząt. Lili trafiła tu z jednego z ogrodów zoologicznych, któ-ry nie mógł swej podopiecznej zatrzymać. Pięć lat później dołączyła półtoraroczna wówczas tygrysica z minizoo. Początkowo samice sąsiadowały wybiegami, ale koci-ce wyraźnie do siebie lgnęły, więc posta-nowiono sprawdzić, jak zachowają się, gdy żadna bariera nie będzie ich dzielić. Ist-niały pewne obawy, bo tygrysy to z natu-ry samotnicy i taka przyjaźń w naturalnych warunkach byłaby niemożliwa. Tymcza-sem Liberty i Tiger Lili rzuciły się sobie w ramiona jak stęsknione za sobą rodzo-ne siostry. Choć różnią się usposobieniem, wciąż były nierozłączne. A gdy pewnego dnia Tiger Lili zabrano do dentysty, Liber-ty płakała za nią i nie mogła się uspokoić, dopóki jej współlokatorka nie wróciła.

[madohora]

Długość tułowia od rękojeści mostka do guza siedzeniowego nie powinna u psów przekraczać 5%, a u suk 10% wysokości w kłębie. Tył powinien być mocny, klatka piersiowa powinna sięgać za łokieć, przedpiersie dobrze rozbudowane.

[madohora]

W polowaniach ceniono jego zaciętość i upór. Obecnie są to psy towarzyskie i energiczne. Pudel duży jest bardzo aktywny, inteligentny, wrażliwy, ma żywiołowe usposobienie i chętnie się uczy. Dorosłe samce mogą mieć trudności z zaakceptowaniem psów tej samej płci. Inne zwierzęta domowe pudle z reguły akceptują, są też łagodne wobec dzieci.

[madohora]

Głowa o prostych konturach, stop łagodny, kufa mocna i nieco krótsza od czaszki. Zgryz nożycowy. Oczy w kształcie migdałów, barwy czarnej, ciemnobrązowej lub ciemnobursztynowej, osadzone lekko skośnie na wysokości przełomu nosowo-czaszkowego. Nos duży, grzbiet nosa idealnie prosty. Ogon osadzony wysoko.

[madohora]

Ze względu na bardzo dobre proporcje ciała, szybkość i zwinność, whippet przez wielu ludzi uznawany jest do dziś za ideał psa wyścigowego. Hodowcy chcieli otrzymać psa zbliżonego widokiem do greyhounda, lecz znacznie mniejszego, niewymagającego i tańszego w utrzymaniu. Pod koniec XIX wieku rosło zainteresowanie wyścigami chartów, wzrosło więc również zainteresowanie biednych robotników whippetem. Greyhound wciąż pozostawał psem typowo elitarnym, zaś whippet stał się psem dostępnym właściwie dla każdego, więc bardzo szybko stał się popularny także jako pies rodzinny.

[madohora]

Głowa: Długa, delikatna, o wyraźnie spłaszczonej czaszce
Oczy: Ciemne, owalne, błyszczące, czujne, dość szeroko rozstawione, z lekkim stopem pośrodku
Uszy: Małe, delikatne, w kształcie płatka róży
Nos: duży, jego wierzchołek wysunięty jest poza krawędź szczęki. Barwa nosa powinna współgrać z umaszczeniem, dopuszcza się kolory czarny, błękitny i wątrobiany.
Kufa: Silne szczęki z równym i kompletnym zgryzem nożycowym
Szyja: Długa, muskularna, elegancko wygięta.
Kończyny: Łopatka ukośna, przednie nogi proste, o niezbyt szerokim rozstawieniu, w przeciwieństwie do tylnych, głęboko kątowanych i dobrze umięśnionych w udach, silnie podpierających tułów
Ogon: Długi, stopniowo zwężający się, lekko wygięty ku górze, w ruchu wzniesiony łagodnym łukiem, lecz nie ponad grzbiet. Jest pozbawiony pióra.
Tułów: Pierś głęboka, grzbiet szeroki, muskularny, lędźwie silne
Łapy: Zgrabne, wyraźnie wykrojone, wysoko wysklepione, opuszki grube i mocne.

[madohora]

Skóra jest cienka i delikatna, wymaga pielęgnacji odpowiednimi przyrządami. Są spotykane u tej rasy alergie pokarmowe i kontaktowe. W starszym wieku zdarzają się kłopoty z krążeniem, nowotwory i problemy z kręgosłupem. Jest dość wrażliwy na surowe, zewnętrzne warunki atmosferyczne tj. mróz, czy silne nasłonecznienie. Dzienną porcję pożywienia należy dzielić na dwa posiłki, hodowcy zalecają wręcz, by przynajmniej jeden składał się z wyłącznie naturalnych składników. Często potrzebuje preparatów wapniowo-witaminowych. Przekarmienie whippeta może spowodować u niego powstawanie przepuklin. Według statystyk bazy The Whippet Archive, średnia długość życia wynosi 12 lat.[7] Najczęstszą przyczyną śmierci oprócz podeszłego wieku są wypadki, takie jak zderzenia z samochodem lub innym pojazdem, wypadki podczas biegu itp. (7,28%). Kolejną są nowotwory (6,43%), następnie problemy z sercem i układem krążenia (2,89%), choroby związane z układem moczowym i rozrodczym (1,83%), choroby układu pokarmowego lub nerwowego (w obu przypadkach 0,94%), oraz inne choroby.

[madohora]

Nowofundland – rasa psa zaliczana do grupy molosów w typie górskim, wyhodowana na Nowej Fundlandii w Kanadzie – stąd jej nazwa. Początkowo użytkowana była przez rybaków jako pies pociągowy, a współcześnie jako pies-towarzysz i pies ratowniczy. Potocznie nazywany jest wodołazem

[madohora]

Włos: Odporny na przemoczenie i wilgoć. Włos okrywy umiarkowanej długości i prosty bez loków (bywa lekko falisty). Podszerstek miękki i gęsty, gęstszy zimą niż latem; włos na czaszce, kufie i uszach krótki i delikatny; pióra na przednich i portki na tylnych kończynach

[madohora]

Psy tej rasy przejawiają średnie ryzyko do wystąpienia skrętu żołądka, często tragicznego w skutkach. Oczekiwana długość życia wynosi 11 lat. Z racji swojego rozmiaru przejawiają skłonność do dysplazji stawu biodrowego.

[madohora]

Nazwa bloodhound skojarzeniowo wskazuje na psa pracującego „na farbie”, czyli idącego za śladami krwi rannej ofiary, jednak wcześniejsza nazwa angielska blooded hound oznaczała psa czystej krwi. Fakt ten znajduje potwierdzenie w historii rasy. Współczesne bloodhoundy są potomkami w głównej linii psów św. Huberta, które przez wiele stuleci były hodowane w klasztorze w Ardenach, całkowicie izolowane od możliwości krzyżowania się z innym psami. Psy św. Huberta bezpośrednio wywodziły się od dawnych gończych psów celtyckich, które opaci jako zapaleni myśliwi objęli opieką. W 1066 roku Wilhelm Zdobywca sprowadził je do Anglii. Aktualnie FCI nie rozróżnia psów św. Huberta i bloodhoundów, przyjęło dla nich jeden wzorzec, który opisuje psa głównie w typie angielskim.

[madohora]

Nie ma tutaj wzmianki, że ta rasa psa nie przetrwała do naszych czasów. Dopiero niedawno została ponownie odtworzona i dzisiaj zaczyna się cieszyć coraz większym powodzeniem.

[madohora]

Sierść bloodhounda jest krótka, włos na głowie i uszach bardzo delikatny i miękki, na spodzie ogona nieco dłuższy i sztywny. Umaszczenie rude, czarne lub wątrobiane z podpalaniem. Akceptowane są małe plamy w kolorze białym na ogonie, łapach i klatce piersiowej. Psy o maści płowej muszą mieć wyraźnie pigmentowany nos.

[madohora]

Bloodhound jest odporny na niekorzystne warunki klimatyczne, wymaga za to sporej dawki ruchu. Do najczęściej występujących u przedstawicieli tej rasy schorzeń należą dysplazja stawów biodrowych i łokciowych oraz zwyrodnienia kręgosłupa. Bloodhoundowi grozi także skręt żołądka. Należy pilnować jego wagi, gdyż nadwaga u psa tej rasy może prowadzić do niewydolności serca i nerek. Pielęgnacja szaty nie nastręcza szczególnych trudności, szczególną uwagę należy przykładać do utrzymywania w czystości fałd skórnych oraz higieny oczu i uszu. Długość życia: 10 do 12 lat.

[madohora]

Chow chow
(Chiny)

[madohora]

Shih tzu
(Tybet)

[madohora]

Basenji
(Demokratyczna Republika Konga)

[madohora]

Biedna, biedna małpka mała
Siedzi za kratkami,
A tak chciałaby pohasać
Razem z dzieciaczkami.
Stoi grzecznie przed kratami
I prosi oczkami,
By jej chociaż raz zezwolić
Pobawić się z wami.

[madohora]

Głowę tę i nogi opisał Pallas w 1773 r. (Nov. Comment. Acad. Petropolit. T. XVII, p. 590) 2 ). Dzięki temu odkryciu, przekonano się o rozmiarach, kształ cie zewnętrznymi pokryciu ciała nosorożcaAvłochatego. Do równie świetnych zdo byczy, ze względu na budowę Rh tiehorhinus, należy całkowity skielet tego zwierzęcia, znaleziony w Bawaryi w dolinie rzeki Innu, niedaleko Aschau, w r. 1869, w glinie pod pokładem torfu 3 ). Skielet ten jest własnością Gabinetu Paleontologicznego w Monachium.

[madohora]

Gatunek ten zaginionego nosorożca, odznacza się głową (czaszką) wydłużoną, z boków mocno ścieśnioną i stosunkowo wysoką, Szczególniej w części tylnej czyli potylicowej. Ogólny zarys głowy, widzianej z góry, przypomina mniej więcej wy dłużony sześciokąt nieforemny, w którym dwa boki najkrótsze utworzone są przez przedni koniec pyska i krawędź ciemieniowo potylicową, dwa najdłuższe tworzą k. k. górnoszczękowe i licowe, dwa zaś boki pośredniej długości tworzą kk. skro niowe. Część potylicowa czaszki (właściwie potylice boczne i górne) płaska, mniej więcej czworokątna, jednakowej prawie szerokości przy podstawie czaszki jak i przy sklepieniu, mocno ku tyłowi pochylona ponad guzami stawowemi, tak, że yuzy są dalej ku przodowi położone niż górny koniec czaszki czyli krawędź ciemieniowo potylicowa. Do najważniejszych jednak charakterów wyróżniających Eh. t i c h o r h i n u s od wszystkich znanych gatunków nosorożca, należy prze groda nosowa kostna całkowita , która nietylko rozdziela nozdrza zupełnie, ale nadto łączy się z lemieszem i podpiera kości nosowe i przednią część kości czołowych. Przegroda ta jest ściśle zrośnięta u dołu z kk. między szczęków emi i górnoszczękowemi u góry zaś z nosowemi i częścią czołowych. Niekiedy tylna część przegrody noso- wój bywa nieskostniała. Okolica nosowa, czyli przedni koniec pyska, widziany z góry i z przodu, jest kątowaty (zwykle4-okątny), tępy, słabo wypukły, ku przodowiiku dołowi zgięty i zakończony 3 tępemi wyniosłościami, z których środkowa większa i dwie boczne mniejsze. Zewnętrzne brzegi przedniśj części kości nosowych wy datne, powierzchnia zaś ich górna nierówna i opatrzona mniój lub więcśj rozwi niętą podłużną krawędzią czyli wręgą. Przednia część kk. górnoszczękowych, bezzęb na, opatrzona jest 2 nieznacznemi rowkami bocznemi, po jednym z każdej strony przebiegającemi. Najbardziśj naprzód wysunięty na dolnej powierzchni głowy, ko niec k. k. międzyszczękowyeh jest .zgrubiały, rozszerzony, posiada ślady 2 zębodo- łów; tworzy on w połączeniu z przednim brzegiem kostnej przegrody nosowćj, pe wien rodzaj mostu kostnego, poprzecznie położonego, 4 kątnego. który pośrodku jest opatrzony wręgą czyli krawędzią. Doły skroniowe podługowate i stosunkowo wąskie; powierzchnia czaszki pomiędzy dołami skroniowemi dość szeroka, ograni czona brzegami grubemi. Eh. tichorhinus posiadał dwa rogi, jeden osa dzony na kościach nosowych, drugi zaś na kościach czołowych; przyczepy rogów sty kają się z sobą prawie bezpośrednio, są nierówne, pokryte licznemi drobnemi wy niosłościami i brózdkami. Przedni przyczep jest węższy, prawie czworokątny, wy pukły, oddzielony słabem zagłębieniem od tylnego, mało wypukłego, lecz bardzo nierównego i znacznie szerszego. Otwory zewnętrzne nosa , mają kształt półksiężycowaty, górny brzeg posiadają łukowaty, dolny zaś prosty. Otwór podoczodolowy (foramen i n f r a o r b i- t a 1 e) położony jest nieco ku tyłowi poza otworami nosowemi. Zęby trzonowe w szczęce górnój, ustawione są w szeregi proste i wogóle u ga tunku tego, przy stosunkowo długiój czaszce, trzonowe zęby są mniejsze niż u E h. M e r c k i i. Długość głowy Eh. tichorhinus równa się trzy razy wziętśj jej wysokości. Długość otworów nosowych zewnętrznych Eh. tichorhinus = '/i całkowitśj długości głowy. Szerokość głowy mieści się więcej niż dwa razy w jej długości. Przedni brzeg oczodołu przypada u Eh. t i c h. w środku długości głowy i nad ostatnim zębem trzonowym. Tylny kąt otworu nosowego, leży w ‘/ 3 części przedniej długości głowy nad 3 zębem trzonowym górnym. Stosunek szerokości górnego brzegu okolicy potylicowój, czyli krawędzi cie- mieniowo-potylicowej, do największój szerokości czaszki wynosi 2:3, do długości zaś czaszki 2 : 7. Tylny koniec podniebienia (przedni brzeg otworów nosowych wewnętrznych) posiada pośrodku tępy wyrostek, przypada w pierwszej połowie długości podstawy głowy i sięga do ostatnich zębów trzonowych Szczęka dolna czyli żuchwa z przodu zeszczuplona, najwęższa przed pierwsze- mi zębami trzonowemi, na końcu zaś samym zaokrąglona, słabo pośrodku wycię ta i posiada ślady 4-cb zębodołów. Połówki szczęki dolnśj ścieśnione z boków i opatrzone wyraźnemi zagłębieniami, często grzebieniami do przyczepów mięśni. Wyrostki kątowe małe i słabo pozaginane. Przednie spojenie dość długie, na górnej powierzchni równe, na dolnśj zaś opatrzone zagłębieniem trójkątnem. Z powodu wielkiśj roli jaką odgrywają zęby w Paleontologii, musimy co kolwiek bliżój rozpatrzyć zęby trzonowe kopalnych nosorożców, pomimo bowiem prac licznych badaczów, jak Pallasa, Mercka, Campera. Fischera, Cuviera, Kaupa, Owena, Blainvillea, Meyera, Brandta, rozróżnienie gatunków noso rożca po zębach przedstawia dość znaczne trudności. Według prac Pallasa, J. Cuviera, G. Fischera, J. F. Brandta i H. Meyera, nosorożce kopalne posiadały podobnie jak żyjące, zęby przodowe czyli sieczne i zęby trzonowe. Rhinoceros tichorhinus posiadał zęby przodowe w obudwu szczę kach, w górnej dwa, w dolnej zaś 4-y, jak o tern świadczą ślady zębodołów zacho wanych w k. k. międzyszczękowyck i na końcu szczęki dolnśj, widoczne na cza szkach tego gatunku, znalezionych w różnych miejscowościach. Zęby przodowe istniały tylko w młodym wieku nosorożca, u dorosłych zaś zwierząt wypadały, po zostawiając tylko ślady zębodołów. Zębów trzonowych wszystkie nosorożce żyjące i kopalne mają po 7 z każdśj strony, tak w szczęce górnśj jako też i dolnśj. zęby te z wiekiem zwierzęcia ście rają się coraz mocniśj aż do korzenia. Zużywają się zęby w porządku od przodu ku tyłowi, zużyty całkowicie ząb wypada a zębodół zarasta do pewnego stopnia. Zwykle w czaszkach Rh. tichorhinus niema pierwszego zęba trzonowego. Z powodu ścierania się i zużywania, korona zębów trzonowych ciągłśj ulega zmianie, przyjmuje coraz odmienny deseń, aż do chwili całkowitego zużycia. W każdym zębie trzonowym nosorożca należy rozróżnić korzeń, podstawę. czyli szyjkę i koronę. Podstawa zębów trzonowych nosorożca jest zwykle czworo kątna, rzadko trójkątna (ostatni górny ząb), dla tego też można w niej odróżnić brzeg czyli stronę zewnętrzną, wewnętrzną, przednią i tylną, a nadto kąty odpowie dnie, szczególniśj zewnętrzne przedni i tylny. Na podstawie wznosi się korona pokryta szkliwem czyli emaliją a często jeszcze i cementem (powłoką zewnętrzną); korona posiada wyniosłości pagórkowate porozdzielane zagłębieniami czyli dolinami i zatokami. W koronie zębów trzonowych (Tab. XIII fig. 1) górnych nosorożca, odróżnić się daje: 1 ) Wyniosłość pagórkowata zewnętrzna, która się wznosi na brze gu zewnętrznym zęba muiśj więcśj prostopadle i jest nieco pofałdowana. Od niśj odchodzą dwie wyniosłości poprzeczne, przebiegające wpoprzek koronę zęba od brzegu zewnętrznego do wewnętrznego, a mianowicie: 2) Wyniosłość pagórkowata przednia, która się łączy z wyn. zewnętrzną i tworzy kąt przedni, 3) Wyniosłość pa górkowata tylna idzie na wewnątrz, a po krótkim przebiegu rozdziela się na dwie gałęzie, z których jedna krótsza ostrogowata, udaje się ku przodowi, druga zaś znacznie dłuższa łukowata, ku tyłowi zęba. Pomiędzy temi dwiema wyniosło ściami, przednią i tylną, znajduje się zagłębienie środkowe, rozszerzone ku górze, a zwężające się na dnie. Gałąź przednia, ostrogowata wyniosłości tylnśj oddziela górną część zagłębienia środkowego, jako zatolcę środkową. Z górnego brzegu tćj zatoki wznosi się wyrostek bardzo znaczny u Rb. t ich o r li i n u s i skierowany ku wewnętrznemu brzegowi zęba. Na tylnym brzegu zęba znajduje się zagłębienie tylne , znacznie mniejsze od zagłębienia środkowego. Wyniosłości pagórkowate są bardzo wyraźne na młodych zębach, opatrzone na wierzchołku ostremi krawędzia mi, znacznie oddalonemi od siebie. Przy pierwszem starciu zużywa się emalija na wierzchołku wyniosłości, znikają krawędzie ostre, pokazuje się lcośó (substancyja) zębowa pośrodku, obwiedziona dookoła emaliją czyli szkliwem. W miarę tego jak starcie zębów postępuje i schodzi do coraz grubszych części wyniosłości pagór kowatych, szerokość substancyi zębowśj obwiedzionśj szkl

[madohora]

W trakcie poszukiwań naukowych w 1929, oprócz wspomnianego nosorożca nr 2, odkryto tuż po nim duże fragmenty jeszcze dwóch nosorożców włochatych, tzw. trzeciego i czwartego nosorożców staruńskich, oba jednak były reprezentowane przez części szkieletowe, bez części miękkich. Okaz nr 3 obejmował kręgosłup, fragment czaszki, fragment jednej kończyny przedniej i kawałki żeber, zaś okaz nr 4 był najbardziej niekompletny ze wszystkich dużych kręgowców Staruni i reprezentowany był przez łopatkę i nieliczne inne kości. Oprócz tego w ozokerycie udokumentowano inne skamieniałości, zarówno roślinne, jak i zwierzęce (ślimaki, bogaty taksonomicznie i ilościowo zespół owadów, drobne kręgowce). Wszystkie znaleziska z 1929 trafiły do Krakowa. Prace terenowe z lat późniejszych (do 1932 włącznie) prowadzone były na mniejszą skalę i w ich trakcie nie odkryto nowych ciał dużych kręgowców.

[madohora]

Nic też dziwnego, że Eu ropejczycy tak u siebie w starej Europie jak i we wszystkich częściach świata które opanowali, wyniszczyli w- krótkim czasie doszczętnie lub prawie doszczętnie rozliczne gatunki większych zwierząt, które z pierwotnymi mieszkańcami owych krain żyły od tysięcy lat, warunkując często ich istnie nie. W ten sposób na terenie Europy zniknął zupełnie tur i alka olbrzymia, na wyginięciu jest żubr, koziorożec, bóbr, łoś. niedźwiedź, ryś żbik i wiele innych. W Ameryce wytę piono doszczętnie gołębia wędrownego i aby wyniszczyć In dian. w ytępiono niemal zupełnie bizona. Wybito w Oceanie lodowatym półn. wydrę morską a w cieśninie Berynga krowę Stellera. W Afryce Burowie wyniszczyli zupełnie piękną kwagę, bo z jej skóry sporządzali sobie worki na zboże. Prawie zupełnie wytępili też zebrę górską i zebrę Burcliella. W Afryce środkowej t. zw. myśliwi, zniszczyli już niemal wspaniały jej świat zwierzęcy. Zdaje się, zginął tam już biały nosorożec a zapewne niedalekim jest czas, jeżeli się stosunki niezmierną; gdy z powierzchni Afryki znikną ostatnie słonie, nosorożce, bawoły, żyrafy, wielkie antylopy i strusie. Archai czny świat zwierzęcy Australji i wysp jej sąsiednich, również się nie ostał i jest bliskim zupełnej zagłady. Nawet olbrzy mie wieloryby, morsy i foki krain podbiegunowych wkrótce będą należały do przeszłości. Dla ozdoby kobiecych kapelu szy, zostaje wystrzeliwanych każdego roku miljony ptaków a wiele gatunków pięknie ubarwionych, zostało w ten sposób w ostatnich dziesiątkach lat doszczętnie wytępionych. Czło wiek cywilizowany, gospodarzy podobnie jak w świecie zwie rzęcym także i w świecie roślinnym, pustoszy ziemię coraz bardziej, niedbając o los przyszłych swych pokoleń. Pod- tym względem, dzisiejsza cywilizowana ludzkość, jest na po wierzchni ziemi jak gdyby rakiem, który ją toczy, który buja i przerasta nadmiernie, jak bujają zwykle tkanki nowotwo rów, które w końcu jednak, zniszczywszy podłoże na kto rem wyrosły, zawsze same ulega ją rozpadowi i śmierci.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Nosorożec jawajski występuje w nizin-nych lasach tropikalnych, w pobliżu obszarów wodnych i w zbiornikach błot-nych. Lubi się w nich tarzać, bo pomaga-ją mu utrzymać niską temperaturę ciała oraz zapobiec oparzeniom słonecznym. Do życia potrzebuje soli, dlatego może pić wodę morską, aby uzupełnić jej brak w organizmie. Róg, który mają tylko sam-ce (samice mają małe guzy), nie jest uży-wany do walk tak często, jak mogłoby się zdawać. Częściej – do zeskrobywania bło-ta czy wyrywania roślin. Nosorożec żywi się głównie pędami, owocami i młody-mi liśćmi, obdzierając drzewka ruchliwą, spiczastą wargą. Biegnący ssak wzbudza popłoch u innych gatunków i jest w stanie rozgonić stado słoni lub przerwać polo-wanie grupy lwów. Nie ma naturalnych wrogów, a największym zagrożeniem dla niego jest człowiek. Spadek liczebności związany jest głównie z działalnością kłu-sowników. Ocenia się, że obecnie żyje nie więcej niż 35 – 60 nosorożców jawajskich

[madohora]

POKDARPACKIE. AGRESYWNE WILKI OTOCZYŁY MĘŻCZYZNĘ W LESIE - Interia - 03.03.2021

[madohora]

SYNDROM KRÓTKIEGO KRĘGOSŁUPA. NIETYPOWA WADA GENETYCZNA U PSÓW - Interia - 03.03.2021

[madohora]

ZABRZE. ZASTRZELILI DZIKA, KTÓRY RZUCIŁ SIĘ NA PRZECHODNIA I POLICJANTA - 03.03.2021

[madohora]

[madohora]

SFOTOGRAFOWANO PTAKA, KTÓRY MIAŁ WYGINĄĆ 170 LAT TEMU - Interia - 08.03.2021

[madohora]

[madohora]

Lamy to zwierzęta roślinożerne, któ-re w sytuacjach stresujących zaczynają pluć w stronę przeciwnika. Starają się tra-fić wrogowi między oczy. Co ciekawe, nie „strzelają” śliną, lecz śmierdzącą wydzie-liną z żołądka. Można je spotkać w Ame-ryce Południowej – w Peru, Boliwii, Argen-tynie i Chile. To zwierzęta juczne.

[madohora]

Ogon

Jest stosunkowo krótki, lekko szablasty, noszony poniżej linii grzbietu lub równo z nim, nie sięgający poniżej stawu skokowego.
Gruby u nasady, zwężający się ku końcowi.
Posiadają tzw. pióro, czyli wydłużoną sierść na ogonie, dłuższą u nasady i skracającą się ku końcowi.

[madohora]

Wszelkie odstępstwa od wzorca rasy są traktowane jako wady, a ich ocena zależy od stopnia, wpływu na zdrowie czy zdolność do pracy. Niektóre wady są traktowane jako dyskwalifikujące w przypadku gdy seter jest agresywny lub znacznie lękliwy. Dodatkowo samce muszą mieć w pełni wykształcone oba jądra, całkowicie w worku mosznowym.

[madohora]

Seter irlandzki – jedna z ras psów, należąca do grupy wyżłów w sekcji wyżłów brytyjskich i irlandzkich, w typie seterów. Według klasyfikacji FCI podlega próbom pracy[1]. Typ wyżłowaty

[madohora]

Istnienie w Irlandii czerwonych i czerwono-białych seterów udokumentowane jest już w XVII w. Poza Irlandią mało kto wie o istnieniu dwóch ras seterów irlandzkich. Seter irlandzki czerwono-biały jest niewątpliwie rasą starszą, z której w wyniku świadomej, selektywnej hodowli wyewoluował seter o jednolicie czerwonym umaszczeniu, bowiem dawne "ptaszniki", które przybyły z kontynentu do Irlandii, z całą pewnością nie były jednobarwne. Kiedy na początku drugiej połowy XIX wieku pojawiły się na ringach wystawowych, było wiele nieporozumień odnośnie do ich właściwego umaszczenia, wtedy istniało mniej więcej tyle samo psów czerwonych, co czerwono-białych. Później jednak odmiana mahoniowa stała się znacznie liczniejsza, a w końcu XIX stulecia jednolicie czerwony seter irlandzki usunął w cień setera czerwono-białego, który stał się tak rzadki, że sądzono, iż wyginął. W Irlandii w roku 1944 założono klub, którego celem miało być uratowanie odmiany czerwono-białej. Na wiele się to nie zdało i pod koniec lat 60. XX wieku do księgi hodowlanej wpisywano zaledwie 7 czerwono-białych szczeniąt. Powołano zatem do życia komitet, którego zadaniem było opracowanie planu hodowlanego tej odmiany setera. Rasa znalazła zapalonych miłośników i udało się ją uratować od całkowitego wyginięcia. W 1989 roku FCI uznało setera czerwono-białego jako właściwą i odrębną rasę. Obecnie przedstawiciele tej rasy pojawiają się dość licznie na wielu kontynentach, jednak w Polsce są one mało znane.

[madohora]

Uszy

Osadzone na wysokości oczu, ale daleko z tyłu głowy, zwisając przylegają ściśle do głowy.

[madohora]

Szyja

Odpowiedniej długości, bardzo muskularna, w żadnym wypadku zbyt mocna, lekko wygięta, bez śladów podgardla.

[madohora]

Szerokie i umięśnione, uda długie, kości śródstopia powinny mieć odpowiednią długość. Kolana ugięte prawidłowo, stawy skokowe nisko nad ziemią, równolegle, nie mogą być ani zbieżne, ani rozbieżne. Golenie mocne, dobrze umięśnione, o silnych ścięgnach.

[madohora]

Chesapeake Bay Retriever – jedna z ras psów, należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów dowodnych. Zaklasyfikowana jest do sekcji psów aportujących. Typ wyżłowaty. Podlega próbom pracy

[madohora]

Pochodzi z rejonu zatoki Chesapeake leżącej na wschodnim wybrzeżu USA. Przodkami rasy była para szczeniąt uratowana z rozbitego statku

[madohora]

Szata jest szorstka, krótka, z gęstym wełnianym podszerstkiem. Umaszczenie występuje od żółtobrązowego do ciemnobrązowego, czasami z małym białym znaczeniem na klatce piersiowej.
Kolor czarny oraz albinos jest dyskwalifikujący.

[madohora]

Curly coated retriever jest rasą o wiele mniej rozpowszechnioną na świecie, niż inni jego krewni z grupy retrieverów. Pierwszy pies sprowadzony został do Polski z Finlandii w 2003 roku, a pierwsza suka w roku 2006 ze Szwecji.

[madohora]

Podstawową funkcją jaką pełnił kiedyś, to udział w polowaniach, przede wszystkim jako pies aportujący. Potrafi też dobrze tropić i płoszyć. Psem do towarzystwa stał się później.

[madohora]

RETRIVER

[madohora]

brązowe
brązowe z plamkami lub dereszowatymi znaczeniami
ciemny deresz
jasny deresz (na zdjęciu)
białe z brązowymi znaczeniami (tzw. bielak)
czarne (bardzo rzadkie)
czarne z żółtym podpalaniem.

[madohora]

Pierwszy raz zaprezentowano tę rasę na wystawie psów w Hanowerze w 1879 roku. Wyżeł niemiecki długowłosy został tam przedstawiony wraz z wyżłem niemieckim krótkowłosym jako rodzime rasy niemieckie. Na tej samej wystawie ogłoszono także wzorzec obydwu ras.

[madohora]

Silny, zrównoważony, spokojny i stateczny; w efekcie doskonały pies wystawiający, szczególnie przeznaczony do polowania na drobną zwierzynę i ptactwo. Jest to rasa obdarzona wspaniałym charakterem, posłuszna i inteligentna, o łagodnym i dostojnym wyglądzie.

[madohora]

Wyżeł duński jest to jedna z ras psów należąca do grupy wyżłów, zaklasyfikowana do sekcji wyżłów kontynentalnych, w podsekcji psów w typie gończych. Podlega próbom pracy.

[madohora]

Pierwszy zapis mówiący o czeskim psie canis bohemicus pochodzi z roku 1348, z czasów panowania Karola IV Luksemburskiego, a wzmianka dotyczy podarku króla dla margrabiego brandenburskiego Ludwika, którym było kilka psów myśliwskich. Pierwsze wizerunki ówczesnego czeskiego psa myśliwskiego pochodzą już z roku 1520. Do roku 1882 odmiana nosiła nazwę czeski pies, w latach 1882-1896 czeski wyżeł, zaś po roku 1896 czeski fousek. Właśnie w 1896 powstaje w Písku stowarzyszenie hodowców rasy, działające do czasów I wojny światowej. Po raz pierwszy wystawiono fouska w roku 1905 na wystawie w Wiedniu i otrzymał tam on tytuł championa. I wojna światowa spowodowała znaczny regres hodowli, do tego stopnia, że rasa stanęła na granicy zagłady. Rozpoczęto proces regeneracji fouska z obcej krwi, sprawdzając uprzednio pochodzenie psów kierowanych do hodowli na podstawie ksiąg rodowodowych (w Austrii fouski rejestrowane były jako wyżły niemieckie szorstkowłose), a jedynym, który nie korzystał w hodowli z psów z importu był Hostička, który uratował rasę od wyginięcia. W 1924 w Czechosłowacji powstał Klub Hodowców Czeskiego Fouska, który działa do dziś. II wojna światowa nie dotknęła rasy, a w 1949 na wystawie w Pradze po raz pierwszy zaprezentowano fouska w pokaźnej ilości. 21 maja 1963 wzorzec rasy został zatwierdzony przez FCI.

[madohora]

Ewald Karel Korthals był twórcą pralinii gryfonów, do której użył szorstkowłosych wyżłów heskich, francuskich gryfonów oraz holenderskich psów wodnych. W 1888 została otwarta księga rodowodowa dla wyżłów niemieckich wyhodowanych przez Korthalsa, a sama hodowla była kontynuowana od 1896 roku przez barona szwajcarskiego Ginginsa d'Eclepens.

[madohora]

Użytkowość
Pies myśliwski, lubi pracę w wodzie.

[madohora]

Głowa: Kufa nieco krótsza od czaszki oraz nieco większa długość tułowia od wysokości w kłębie to podstawowe proporcje zaznaczone w standardzie rasy. Włos na głowie podobnie jak na cały ciele ma być długi i obfity, oznacza to, że sierść psa opada na grzbiet nosa, broda jest obfita i długa a na całej długości kufy pies ma wąsy. Czaszka psa powinna być szeroka i zaokrąglona, a stop – wyraźny. Nos psa jest stosunkowo duży o szerokim grzbiecie, czarny lub czekoladowy, w zależności od umaszczenia. Wargi powinny być grube, dobrze pigmentowane zakryte długim włosem, podobnie jak w przypadku nosa dopuszczalny kolor pigmentu i krawędzi warg to czekoladowy bądź czarny. Oczy okrągłe, pożądane ciemnobrązowe. Jedną z charakterystycznych cech rasy są uszy, powinny być one nisko osadzone (linia oczu lub niżej), długie (ułożone wzdłuż kufy wraz z włosem powinny sięgać co najmniej 5 cm poza nos, a małżowina sięga dalej, niż kącik warg), szerokie i płaskie, porośnięte długim włosem.

[madohora]

Wychowanie
Barbet nie jest psem o dominującym charakterze i nie sprawia problemów wychowawczych. Wymaga jednak zapewnienia mu odpowiedniej dawki wysiłku fizycznego i psychicznego. Łatwy w szkoleniu i inteligentny, może brać udział w takich konkurencjach jak: agility, obedience, dock-diving

[madohora]

Tułów

prosty i dobrze umięśniony grzbiet. Kłąb zaznaczony. Szerokie i dobrze umięśnione lędźwie. Zad nie przebudowany i nie ścięty. Klatka piersiowa głęboka i sięgająca do łokcia, przedpiersie miernie zaznaczone, żebra daleko zachodzące. Brzuch łagodnie podkasany

[madohora]

Z roku na rok ich populacja wzrasta (w Związku Kynologicznym w Polsce jest zarejestrowanych około 1200 psów tej rasy – stan w 2008 r. Coraz częściej i liczniej można je spotkać na wystawach psów rasowych i innych imprezach kynologicznych.

[madohora]

Kolejna wersja głosi, że pierwsza para kotów tej rasy została wykradziona przez sługę ze świątyni Lao-Tsun i sprzedana milionerowi amerykańskiemu Vanderbiltowi w 1920.

[madohora]

Bardzo przyjacielskie i życzliwe w stosunku do ludzi, koty te są inteligentne i towarzyskie, ale nie nachalne. Potrafią porozumieć się z innymi domowymi zwierzętami. Bardzo lubią dzieci. Są raczej nieufne wobec obcych, szybko przywiązują się do swojej rodziny, wybierając sobie szczególnie jednego z jej członków. Nie lubią samotności i potrzebują towarzystwa ludzi.

[madohora]

Zaraz się we mnie miłość do kotów zbudzi
To zwierzak łaknący kontaktu z ludźmi
Wśród kociej rasy aż taki jest wyjątek
A może to dopiero czegoś początek....

[madohora]

2) K^oty krótkowłose a) Koty siamskie Kot siamski (Felis maniculata nobilis), albo malaj- ski należy do najpiękniejszych i najszlachetniejszych kotów i cieszy się szczególniejszemi względami miło śników tych zwierząt. Koty siamskie, jak sama nazwa wskazuje, pochodzą z Azji południowej. Zwłaszcza mieszkańcy Siamu z wielkiem zamiłowaniem i pieczo łowitością hodują te luksusowe zwierzątka. Przez długi czas koty siamskie były w Europie wielką rzadkością i płacono za nie olbrzymie wprost sumy, bowiem wład cy Siamu wielce zazdrośni o te koty, które stanowią ozdobę pałacu królewskiego, nie pozwalali wywozić samców tej rasy poza granice swego państwa. Jedynie samice mogły być sprzedawane cudzoziemcom i to za wielkie sumy. Czyniono to z rozmysłem. Chodziło bo wiem o to, że kotkę siamską nie należy krzyżować z kotami innych ras, a to z tej przyczyny, iż zagraża niebezpieczeństwo jej życiu przy wydawaniu na świat kociąt-mieszańców, które są zwykle znacznie większe od kociąt siamskich czystej krwi, te bowiem są niezwy kle małe. Jest to charakterystyczne dla tej rasy. Pomimo zakazu wywozu kotów siamskich, trafiły one do Anglji i Francji i z biegiem czasu rozpowszech niły się w tych krajach, a nadto w Belgji, Ameryce i t. p
Kot siamski posiada bardzo efektowne umaszcze- nie, którego kontrasty wywołują niesłychany efekt. Jest to naogół kot zgrabny i elastyczny. Kot sjamski powinien odznaczać się następujące- mi cechami: Głową powinien mieć małą, szeroką między ocza mi i zwężającą się ku górze; czoło płaskie, ścięte, nos dość szeroki i długi, wyraźnie oznaczony, wargi pełne, oczy formy migdała, umieszczone nieco ukośnie do kie runku linji nosa, o tęczówce ciemno-niebiesko-zielon- kawej z czerwonemi przebłyskami, gdy zwierzątko jest podniecone; uszy dość długie, szerokie u nasady i opu- szone wewnątrz. Tułów wydłużony, nogi cienkie, również powinna być cienka szyja. Ogon charakterystyczny, znacznie krótszy od ogo na kotów europejskich. Bywa czasem prosty i cienki, tępo zakończony, częściej zaś przegięty, jakby złama ny, skręcony, jak u buldoga. U nasady ogona znajduje się prawie zawsze guzowate zgrubienie, które charak teryzuje tę rasę. Sierść powinna być krótka, miękka, jedwabista w dotyku; na pyszczku, nogach i ogonie z bardzo du żym połyskiem; powinna dobrze przylegać, aby nie po grubiać zwierzątka. Maść charakterystyczna: sztuki dorosłe powinny mieć na całem ciele (z wyjątkiem głowy, łap i ogona) umaszczenie kremowe, srebrzystawo - słomkowe, ja sno pomarańczowe, złocisto - żółte. Są to odcienie najbardziej poszukiwane (im jaśniejsze, tern le piej). Zazwyczaj na grzbiecie odcień bywa cokolwiek ciemniejszy, gdy natomiast na brzuchu — jaśniejszy. Głowa (całkowicie lub prawie całkowicie), uszy, ogon i łapy powinny być ciemno - bronzowe (barwy ciemnej wydry). Na ciemnej masce bardzo efektownie wydziei wartość kota siamskiego, zależy wiele od dobrej ma ski. Wewnątrz uszów puch winien być biały. Często na piersiach znajduje się biała plama, którą wzorzec to leruje. Natomiast inne plamy uważane są za wady Wąsy powinny być długie i jasne zarówno jak i szcze cinki brwi. Sztuki dojrzałe mają na przedramionach również kiście długich włosów. Na brzuchu znajdują się białe plamki. Kocięta tej rasy przychodzą na świat białe.

[madohora]

Są bardzo inteligentne, chętnie uczą się różnych sztuczek. Ciekawskie, śmiałe, łatwo nawiązują kontakty i lubią wizyty gości. Dobrze czują się w obecności innych kotów lub psów. Mają duży temperament, znane są z przywiązania do właściciela, jeśli go stracą, mogą to nawet przypłacić zdrowiem. Starają się towarzyszyć opiekunowi we wszystkich domowych czynnościach, głośno domagają się pieszczot i zainteresowania. Bywają także zazdrosne. Nie powinny być posiadane przez osoby, które większość czasu spędzają poza domem.

[madohora]

Z uśmiechem przyznać to muszę
Że wśród kotów to "staruszek"
Skory do psot i do zabawy
Chcesz mieć kota. Nie ma sprawy

[madohora]

b) Koły bezogonowe

Do rzędu nader oryginalnych kotów należą bezwąt- pienia koty bezogonowe Man (Manko) oraz koły korn- walijskie, które są właściwie warjantem kotów poprzed nich. Istnieje przekonanie, że koty bezogonowe pocho dzą z wyspy Man, znajdującej się na morzu irlandz- kiem, gdzie miały powstać w drodze selekcjonowania kotów abiśsyńskich. Prawdopodobnie jednak koty bez ogonowe importowano do Europy ze Wschodu, a miano wicie z Chin i Japonji — krajów pobliskich Sjamowi i wyspom malajskim—będącym ojczyzną kotów krótko- ogoniastych. Ostatnia koncepcja ma więcej szans praw dopodobieństwa również i dlatego, iż na starych malo widłach chińskich i japońskich widzi się często podo bizny kotów bezogonowych o sylwetce dzisiejszej. Koty bezogonowe w Europie są chowane głównie na wyspach brytyjskich. Chowają je również chętnie w Ameryce Północnej. Kot bezogonowy powinien odznaczać się następu- jącemi cechami: Głową powinien mieć szeroką, dość zgrabną, lecz małą (mniejszą niż u kota europejskiego) o dużych uszach, zlekka zaokrąglonych u góry. Tęczówka oczu powinna być ubarwioną w uzależnieniu od umaszczenia futerka — koty czarne powinny mieć oczy pomarań czowej barwy, białe niebieskiej barwy, gniade powinny mieć oczy żółte a srebrzyste — zielone;
tułów możliwie krótki; szyja dłuższa niż u kota europejskiego; nogi przedinie powinny być znacznie krótsze od tylnich, wskutek czego kot bezogonowy ma wygląd króliczy; ogona nie powinno być wcale, nawet w postaci szczątkowego odrostka; sierść miękka, dość długa, o podbiciu zlekka ko- smatem, przy dotknięciu przypominająca sierść kró liczą; umaszczenie różne: w zasadzie wymaga się uma- szczenia jednolitego, a zwłaszcza bardzo poszukiwane jest umaszczenie czarne, rzadkie u tej rasy oraz jeszcze rzadsze — białe; piękne są również odmiany srebrzy sta centkowana; spotyka się jednak wiele sztuk grania stych, które nie powinny być tolerowane. Skala oceny punktowej dla kotów bezogonowych: 1) Głowa, uszy i oczy 10 2) Tułów i nogi « 25 3) Umaszczenie i zwartość futerka 25 4) Za kompletny brak ogona 25 5) Symetrja i kondycja 15 Razem 100 Koty bezogonowe posiadają charakterystyczne ru chy: gdy zwierzęta te biegną, wyglądają raczej jak kró liki. Koty te polują doskonale na szczury i myszy i wskutek tego mogą być użyteczne w gospodarstwie. Przywiązują się przy tern do swego chlebodawcy. Sa mice kotów bezogonowych odznaczają się mlecznością i troskliwością w stosunku do swych dzieci. Hodowcy kotów bezogonowych troszczą się usil nie o to, aby koty te nie posiadały nawet szczątkowego ogona i dlatego w przytoczonej skali oceny dużą uwa gę udzielono tej właściwości. Trzeba przyznać, że obec nie omawiana cecha dziedziczy się dość uporczywie nawet w wypadkach krzyżowania kotów bezogonowych z kotami o ogonach normalnych

[madohora]

[madohora]

c) Koty abissyńskie

Kot abissyński (The Abessinian Cat, Chat d'Aby- ssinie) cieszy się w ostatnich czasach dość znacznem powodzeniem wśród miłośników kotów rasowych w Europie Zachodniej. W Anglji powstał nawet spe cjalny klub hodowców tych kotów (Abessinian Cat Club). We Francji również istnieje wielu hodowców kotów abissyńskich. Kot abissyński pochodzi prawdopodobnie od dzi kiego kota nubijskiego i różni się znacznie od kota europejskiego. Jest to mały i zgrabny kot, który, po winien odznaczać się następującemi charakterystycz- nemi cechami: głowę powinien mieć wydłużoną, pyszczek śpi- czasty; uszy szerokie u nasady i ostro zakończone; oczy duże, błyszczące o tęczówce zielonej, żółtej lub orzechowej; szyję średniej długości; piersi niezbyt szerokie, tułów wydłużony o należycie wysklepionej klatce pier siowej, elastycznej i zwartej budowy; nogi o cienkiej kości, wyższe niż u kota europej skiego o małych stopach i czarnych podeszwach; ogon dość długi, smukły; sierść krótka, cienka, zwarta. umaszczenie wysoce swoiste: zasadnicza barwa brunatno - złocista, przyczem na przestrzeni poszcze gólnych włosów występują pręgi ciemno - brunatne i czarne, im wyraźniej odgraniczone, tern lepiej, wsku tek czego całość futerka nabiera pięknego wyglądu, przypominającego futerko dzikiego królika (zajęcza- ka). Umaszczenie tego rodzaju występuje naogół pra wie o jednakowem natężeniu na całem tułowiu, z wy jątkiem bodaj linji grzbietowej, gdzie jest ciemniej44 sze; wewnętrzna strona łap i barwa sierści brzucha o jaśniejszych nieco tonacjach jednak w pełnej har- monji z barwą partji górnej futerka lecz bez morengo- watości. Najbardziej pożądany odcień podkładu dolnpartji futerka żółty lub pomarańczowy. Naogół pod szycie futerka kota abissyńskiego powinno być inten sywne, a bynajmniej nie matowe. Białe plamki należą do wad. Skala oceny według systemu 100 punktowego przewiduje dla kota abissyńskiego: 1} za tułów, umaszczenie i typ 40 pkt. 2) ,, głowę i uszy 15 „ 3) „ oczy 10 „ 4) „ ogon 5 „ 5) „ nogi i stopy 5 „ 6) „ jakość sierści 10 „ 7) ,, symetrję i wielkość 5 „ 8) „ kondycję 10 „ Razem 100 pkt. Koty abissyńskie bywają zazwyczaj silne i zdro we. Nadają się przedewszystkiem dla hodowli ama torskiej. Okazy czysto rasowe o wybitnych cechach piękności należą do rzadkości, co właśnie pociąga i za chęca do pracy nad kotami tej rasy.

[madohora]

Koty abisyńskie to jedna z najstarszych ras. Jej pochodzenie nie jest do końca wyjaśnione. Według bardzo rozpowszechnionej, ale zupełnie nieprawdopodobnej legendy rasa liczy sobie już kilka tysięcy lat i pochodzi z Abisynii (obecna Etiopia). Podobizny rzekomych "Abisyńczyków" można odnaleźć na płaskorzeźbach i posągach pochodzących z Egiptu czasu faraonów.

[madohora]

d) Koty krótkowłose długoogoniaste Miłośnicy kotów rasowych hodują również liczne odmiany kotów krótkowłosych długoogoniastych prze ważnie pochodzenia europejskiego, a w każdymbądź razie ustalone w drodze selekcji kotów różnorod nego pochodzenia przez europejskich hodowców. Nie wchodząc w detale, dotyczące nieustalonych czę stokroć, drugorzędnych zresztą cech tych kotów, nale ży jednak podkreślić, że tak powiem, zasadnicze, cha rakterystyczne dla tej grupy zwierzątek. Krótkowłose koty długoogoniaste bywają prze ważnie duże, zgrabne o wysmukłej sylwetce. Według wymagań wzorców krótkowłosy rasowy kot długoogoniasty powinien posiadać: Głową wąską o wydłużonym pyszczku z wyraźnie zaznaczonym nosem i stojących krótkouwłosionych uszach, o różnorodnej barwnej tęczówce oczu w zależ ności od umaszczenia futerka; tułów zgrabny, wysmukły, dość długi; nogi długie; ogon długi, cienki, zwężający się ku końcowi, ostro za kończony; sierść powinien mieć krótką, zwartą, dość szorstką w dotyku, połyskującą; umaszczenie różnorodne, jednolite umaszczenie jest najbardziej poszukiwane. Należy przytem prze strzegać, aby kot nie wykazywał śladów domieszki krwi kotów długowłosych, co się często zdarza. Różno rodne odmiany europejskich kotów krótkowłosych no szą swoiste nazwy, tak więc — krótkowłose koty nie bieskiej maści nazywają maltańskie mi, również wło- skiemi, a nawet rosyjskiemi (te ostatnie cięższej budo wy). Koty te powinny mieć futerko szaroniebieskie, jest najbardziej poszukiwane. Należy przytem prze strzegać, aby kot nie wykazywał śladów domieszki krwi kotów długowłosych, co się często zdarza. Różno rodne odmiany europejskich kotów krótkowłosych no szą swoiste nazwy, tak więc — krótkowłose koty nie bieskiej maści nazywają maltańskie mi, również wło- skiemi, a nawet rosyjskiemi (te ostatnie cięższej budo wy). Koty te powinny mieć futerko szaroniebieskie, ra- Kot krótkowłosy (egipski) „ Ramzes“ p. M. Risch (według ,,Kleintier und Pelztier"). czej jaśniejsze, niż zbyt ciemne. Wadliwe jest futerko o maści czarniawej, plamiste, białe plamy są niedo puszczalne. Krótkowłose koty o maści jasno - popiela tej, posiadają często nos i podeszwy czekoladowej ma 47 zwę — cypryjskich. Naogół krótkowłose koty niebie skiej maści mają nos i podeszwy ciemne oraz oczy o po marańczowej tęczówce, natomiast oczy zielone są wa dliwe. Wśród odmiany czarnej kotów krótkowłosych wy selekcjonowano odmianę, zwaną — egipską o wybitnie wysmukłej sylwetce. Umaszczenie czarne nie powinno mieć domieszki innych barw, podszycie zaś powinno być kasztanowate lub gniado - czarne, lecz nie popie late. Koty czarne nie powinny mieć najmniejszych śsladów białego; nos i stopy czarne, oczy wyraziste, okrągłe, duże o ognistej, pomarańczowej barwy tę czówce. v Koty żółte krótkowłose noszą nazwę hiszpań skich. Koty żółte bywają różnych odcieni, poczynając od kremowych do pomarańczowych. Koty o maści ognisto - pomarańczowej, czyli, tak zwane czerwone, noszą nazwę kapskich. Największą zaletą tych kotów jest wyrównany ton futerka, natęże- żenie pigmentu w umaszczeniu stanowi szczegół, doty czący upodobań hodowców. Oczy u tych kotów bywają złocisto - pomarańczowe do brunatnych włącznie. Koty białe powinny być czysto białe, oczy o nie bieskiej tęczówce. Duże koty białe krótkowłose o wię kszej głowie i walcowatym tułowiu spotykają się w Ro sji dość często. Uwzględnia sęi również odmiany białe z żółtemi oczami. Koty króktowłose pręgowane, srebrzysto - szare oraz bure spotyka się bardzo często. Koty graniaste nie zalicza się do zwierząt rasowy Skala oceny punktowej dla tej grupy kotów jest następująca: 1) Głowa — 25 pkt. a) kształt 10 b) oczy 10 c) uszy 5 2) Tułów 10 3) Nogi — 10 pkt. a) przednie 5 b) tylne 5 4) Ogon — 10 pkt. a) długość 5 b) kształt 5 5) Maść 20 6) Symełrja, ogólna piękność i kondycja 25 Razem 100 Koty krótkowłose długoogoniaste pod względem użytkowym przewyższają inne rasy kotów. Wśród kotów krótkowłosych spotyka się świetne szczurołowy, których hodowla posiada bardzo ważne znaczenie dla kraju. Drogą odpowiedniej selekcji moż na wyprodukować wśród omawianej grupy bardzo silne i odważne zwierzęta. Jestto bardzo ciekawe i po żyteczne zagadnieni

[madohora]

W 1934 roku Abisyńczyki zawitały do USA. Dzięki pracy Virginii Cobb oraz innych amerykańskich hodowców rasa ta rozwinęła się na kontynencie amerykańskim. W Europie praca nad rasą przebiegała swoim torem efektem czego są obecnie dwa typy kotów abisyńskich: – amerykański (uznany przez CFA) – jest bardziej smukły, posiada większe uszy ustawione z boku głowy, o głębszym kolorze, oraz – europejski (uznany przez FIFe) z mocniejszą budową, większą głową i mniejszymi uszami, a także z mniej intensywnym kolorem.

[madohora]

Początkowo miała małe, osadzone na szczycie głowy uszy i niewielkie, okrągłe oczy. Obecnie uszy abisyńczyków są bardzo duże, szerokie u podstawy, lekko zaokrąglone na końcu. Na tylnej części ucha charakterystyczny rysunek sierści "odcisk kciuka Mahometa". Uszy razem z podbródkiem powinny tworzyć kształt trójkąta równobocznego. Oczy duże, o migdałowym kształcie z wyraźną obwódką w kolorze tickingu.

[madohora]

[madohora]

Dokładne pochodzenie kotów egipskich mau jest nieznane, ponieważ nie istnieją na ten temat żadne dokumenty. Prawdopodobnie powstały w latach 50. jako krzyżówka kota amerykańskiego krótkowłosego, kota abisyńskiego i kota syjamskiego. Celem hodowców było stworzenie rasy podobnej do kotów widniejących na starożytnych egipskich malowidłach. Jednak według innych źródeł różnice w budowie ciała między kotami mau a rasami cętkowanymi powstałymi w wyniku krzyżówek (jak ocicat i kot bengalski) wskazują na naturalne pochodzenie tej rasy. CFA zatwierdziła rasę w 1968.

[madohora]

Koty mau są żywotne, chętne do zabawy i odważne. Chętnie przebywają z ludźmi i lubią, kiedy poświęca im się uwagę. Przywiązują się do jednej lub dwóch osób i są nieufne wobec obcych ludzi i zwierząt. Wobec obcych kotów mogą być agresywne. Łatwo uczą się aportować. Cechą szczególną tej rasy jest energiczne machanie ogonem przypominające oznaczanie terenu moczem, oraz duża "gadatliwość". Głos kotów mau jest melodyjny, choć przeważnie niegłośny.

[madohora]

Cyprus cats, also known as Cypriot cats, Saint Helen cats, and Saint Nicholas cats, are a landrace of domestic cat found across the island of Cyprus. A standardized breed is being developed from them; among cat fancier and breeder organizations, it is presently fully recognized by the World Cat Federation (WCF), with breeding regulated by the World Cat Congress (WCC), under the name Aphrodite's Giant; and provisionally by The International Cat Association (TICA) as the Aphrodite. All three organizations permit shorthaired and semi-longhaired versions and no out-crossing to other breeds.

[madohora]

Czy z tym kotem jakaś ściema
Nic po polsku o nim nie ma
A wygląda jak nasz Mruczek
Muszę jeszcze się poduczyć

[madohora]

Chartreux – rasa kota pochodząca z Francji. Możliwe, że był najbardziej powszechną rasą we Francji.

[madohora]

Koty kartuskie prawdopodobnie zostały sprowadzone do Francji z Afryki w XV wieku przez mnichów z zakonu kartuzów. Są najstarszą rasą hodowaną w Europie.

[madohora]

Budowa kota kartuskiego jest bardzo podobna do kota brytyjskiego krótkowłosego. Charakterystyczną różnicą między tymi rasami jest budowa głowy kota: u kota brytyjskiego jest bardziej okrągła, a u kota kartuskiego wpisana w trapez. Ponadto kot kartuski powinien mieć nos prosty, bez wyraźnego stopu w przeciwieństwie do kotów brytyjskich krótkowłosych, które tę cechę odziedziczyły w procesie kształtowania rasy po kotach perskich. Poniżej zdjęcie młodej kotki rasy kot kartuski.

[madohora]

Koty kartuskie zwykle wiążą się z jedną osobą i często chodzą za nią po całym domu. Nie są agresywne, są dobre dla dzieci i innych zwierząt. Przepadają za pieszczotami.

[madohora]

Pies myśliwski lżejszy od posokowca hanowerskiego i posiadający lepszy od niego węch i umiejętność pracy na farbie. Szczególnie przydatny przy tropieniu dzika, sarny, jelenia, muflona i kozicy.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Posokowiec hanowerski – jedna z ras psów myśliwskich należąca do grupy psów gończych, posokowców i ras pokrewnych. Zaklasyfikowana do sekcji posokowców. Typ wyżłowaty[2]. Podlega próbom pracy

[madohora]

Jamnik to pies małego wzrostu, o krótkich nogach i wydłużonym tułowiu[2]. Krótkość ich nóg jest spowodowana dziedziczną achondrodystrofią, którą ludzie wykorzystali do stworzenia tej rasy.

[madohora]

Jego pochodzenie budzi wątpliwości, miłośnicy jamników twierdzą, że pochodzi ze starożytnego Egiptu. Wizerunki psów o długich tułowiach i krótkich nogach pojawiły się na ścianach świątyń. Już w starożytnym Egipcie istniały liczne rasy psów, z których część uwieczniono na płaskorzeźbach i posągach świątynnych. Archeolodzy znaleźli rysunki odpowiadające jamnikowi w świątyni w Bescheb. Naukowcy jednak nie są pewni, czy w tym przypadku chodzi o jamnika, czy o podobnego psa. Pierwsze europejskie wzmianki o jamnikach pochodzą ze średniowiecznych Niemiec. W XIV wieku można było przeczytać: "Psy o krótkich nogach wchodzą o wiele łatwiej pod ziemię niż inne i są bardziej przydatne do polowań na borsuki".

[madohora]

Rozpowszechnienie jamnika w Europie w XVI/XVII wieku zapoczątkowało wielokierunkowy rozwój tej rasy. Jednym z kierunków rozwoju była adaptacja jamnika do warunków zimowych, co objawiło się zmianami we wzorcu (masywniejsze łapy, skrócona kufa, większe uszy), który nie jest akceptowany w wielu krajach europejskich (jedynie w krajach skandynawskich). Jamnik adaptował się z trudem do chłodniejszego klimatu przez wiele dziesięcioleci, co było wynikiem wtórnego, lepszego przystosowania do ciepła.

[madohora]

Jamnik wymaga szczególnej troski i zainteresowania właściciela. Psy te mają szczególne wymagania jeśli chodzi o tresurę i rozrywkę. Wymagają dużo uwagi, w przeciwnym razie mogą stać się agresywne i groźne. Niektóre nie tolerują dzieci. Przy odpowiednim ułożeniu jamnik może bardzo zaprzyjaźnić się z dzieckiem.

[madohora]

Jamniki są postrzegane jako symbol Niemiec. Wizerunek tych zwierząt był wykorzystywany przez rysowników w komiksach politycznych w celu ośmieszenia III Rzeszy. Oficjalną maskotką wybraną przez MKOL na Letnie Igrzyska Olimpijskie 1972 w Monachium został jamnik o imieniu Waldi

[madohora]

Kot orientalny – rasa kota należąca do tej samej grupy co kot syjamski, o smukłej budowie ciała, giętkim grzbiecie, klinowatej głowie i skośnych oczach. Różnica polega jedynie na umaszczeniu. Koty syjamskie mają charakterystyczne umaszczenie, zaś orientalne występują w około czterdziestu odmianach.

[madohora]

[madohora]

Jamnik krótkowłosy – jedna z ras jamnika. Jest jego pierwotną postacią, która pochodzi od dawnych psów gończych z terenów dzisiejszych Niemiec. Głównym przeznaczeniem jamnika krótkowłosego jest gonitwa za zwierzyną, płoszenie i norowanie, chociaż obecnie jamniki dobrze sprawdzają się jako psy trzymane w mieszkaniach do towarzystwa. Włos krótki, gęsty i gładko przylegający, który nie powinien być zbyt delikatny ani zbyt obfity.

[madohora]

Jamnik szorstkowłosy – rasa psa domowego, najmłodsza odmiana jamnika wyhodowana na początku XX wieku, najprawdopodobniej przez skrzyżowanie jamnika krótkowłosego z szorstkowłosymi pinczerami i terierami. Podobnie jak jamnik krótkowłosy jest uparty i ma bardzo silny instynkt. Jamnik szorstkowłosy jest głównie psem myśliwskim, tzw. norowcem. Ta odmiana jamnika jest wykorzystywana do wypłaszania królików z nor.

[madohora]

WZORZEC RASY: wydany przez niemiecki klub hodowców, z siedzibą w Mo- nachjum: 1) Ogólna charakterystyka: jest to pies średniej wielkości, o dość wydłużonym korpusie, mocny, muskularny, nie pozbawiony przy tern pewnej wyniosłej wytworności. Wysokość psa waha się w grani cach od 55—65 cm. suki zaś 50—60 cm. Do wybitnych jego zalet należy zaliczyć czujność, wierność, przywiązanie, odwagę, nie przekupność i znakomity węch — które to cechy predysponują go do celów ochronnych i do służby bezpieczeństwa. 2) Głowa: wielkość proporcjonalna do wymiarów ciała — su cha, szeroka między uszami. Czaszka lekko wypukła z zaznaczoną brózdą pośrodku. Kości policzkowe niewystające, zlewają się łagodnie z ogólną linją głowy. Płaszczyzna czoła tworzy z grzbietem nosa równoległą, u nasady nosa lekko załamaną linję. Pysk długi i su chy, zwęża się klinowo w szpic, szczęki i uzębienie silne, dobrze za chodzące, wargi ściśle przylegające. Uszy wysoko osadzone, średniej wielkości, szerokie u nasady, kończą się szpiczasto i nastawione są ku przodowi. U szczeniąt tej rasy uszy podnoszą się dopiero w wieku od 4 do 8 tygodni. Oczy średniej wielkości kształtu migdałów, nieco skośne, możliwie ciemnego koloru. Wyraz oczu żywy, rozumny i w stosunku do obcych nieufny. 3) Szyja: silna i muskularna, średniej długości, bez podbródka, w podnieceniu podniesiona — zresztą trzymana prosto. 4) Tułów: pierś głęboka, nie zaszeroka, żebra płaskie, brzuch lekko podciągnięty. Grzbiet prosty i silny, długość grzbietu powinna przewyższać miarę wysokości psa,, (licząc od ziemi do łopatek). Zwie rzęta z krótkiemi grzbietami, z wysokiemi nogami, podlegają dyskwa lifikacji. — Zad szeroki i mocny, opada łagodnie. 5) Ogon: przypominający twardą i zwartą kitę, sięga poniżej isitawu skokowego i jest często na końcu wbok zgięty, zwisa wolno, w podnieceniu i w biegu bywa podniesiony nieco wyżej, lecz nie po nad grzbiet. Od czasu do czasu trafiają się zwierzęta bezogoniaste od urodzenia i tych do dalszego chowu używać nie należy. 6) Nogi: przednie, oglądane ze wszystkich stron — proste, bar ki dobrze przylegające, muskularne. Skoki tylne w goleniach pełne i muskularne. Kość goleniowa z kością stopową tworzy wyraziście rozwarty kąt. Staw skokowy silnie rozwinięty. 7) Stopy: krągłe, krótkie, zwarte i wypukłe — podeszwa twar da, pazury barwy ciemnej, krótkie i mocne. Tak zwany ,,pazur wil czy", czasem się przytrafiający, nie dodaje, ani nie ujmuje nic war tości isztandartu. Ponieważ powoduje on często zaszerokie rozstawia nie tylnych skoków, powinien być raczej usunięty. 8) Maść: czarna, stalowo-szara, szaro-popielata, złocisto-czer- wona, lub kasztanowata. Przypominać może ona też typową maść wil czą z mniej albo więcej uwydatnionym ciemnym nalotem. Białe plamki na piersi i na palcach są u pięknych okazów dopuszczalne, lecz mniej pożądane. Podszycie sierści, za wyjątkiem psów maści czarnej, zawsze jasne. Szczenięta uzyskują właściwą maść dopiero po wykłuciu się włosa górnego. 9) Sierść: rozróżniamy zasadniczo trzy odmiany: twardowłosą, szorstkowłosą i długowłosą. Twardowłosy owczarek posiada sierść krótką, twardą, gęstą i silnie przylegającą. Dłuższym nieco włosem jest pokryte pod brzusze i golenie nóg tylnych, gdzie włos tworzy t. zw. majtki. Gło wa, wnętrze uszu, przody nóg, są owłosione krótko. Szyja — silniej i gęściej. Długość włosu jest rozmaita. Jednostajnie krótką sierść uważać należy za wadliwą. Szorstko-włosy owczarek posiada sierść krótszą od twardo-wło- sego psa. Zasadnicza różnica między niemi jest ta, że na tych czę ściach ciała, htóre u twardo-włosego są pokryte włosem długim, jest szorstko-włosy pies obrośnięty włosem drucianym. Ponadto posiada on szorstko zaznaczone brwi i brodę oraz gładki ogon. W miocie psów twardo-włosych trafiają się czasem szorstko-włose szczenięta.

[madohora]

Hodowlę owczarka niemieckiego budowano na Horandzie i jego potomkach, stosując chów wsobny i ostrą selekcję potomstwa. Nowa krew do chowu wsobnego była wprowadzana przez suki, zawsze jednak pochodzące z użytkowych gniazd pasterskich. W wyniku chowu krewniaczego i upodobań niektórych hodowców do dużych psów hodowla owczarka przybrała w pierwszym ćwierćwieczu XX stulecia nie taki kierunek, jaki obrali założyciele rasy. Około 1925 roku psy tej rasy stały się zbyt wysokie, kwadratowe i niezgrabne, brak im było cech postrzeganych przez Stephanitza jako idealne. Notowano ponadto coraz więcej wad charakteru oraz mnożyły się braki w uzębieniu. W roku 1922 Max von Stephanitz wprowadził system regularnych przeglądów licencyjnych, na których analizowano i przeprowadzano surową krytykę każdego kandydującego do rozpłodu psa, z dokładnym opisem i poleceniem, jak go hodować.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W pierwszej chwili przeczytałam "zesrane":/. Ale z jednej strony boję się byków, przeraża mnie ich siła a z drugiej współczuję zwierzakowi.

[madohora]

[madohora]

Jest to bardzo stara, jedna z najstarszych ras psów, zaliczana do psów pierwotnych, zwana czasem psem kabulskim. Powstała w górach Afganistanu, gdzie psy te były użytkowane jako psy myśliwskie i pasterskie. Powstanie rasy datuje się na czasy przed naszą erą. Ich wizerunki znane są z kamiennych rzeźb pochodzących z około 2200 p.n.e. Pierwotnie używane były do polowań na wilki, lisy i gazele, a także do pilnowania i obrony stad. Występowała w 3 odmianach, z których długowłosa dała początek dzisiejszym chartom afgańskim. W obrębie rasy wyhodowano 2 typy: pustynny (bell murray) oraz górski (ghazni). Zmniejszające się zainteresowanie rasą pustynną doprowadziło do zaprzestania jej hodowli[

[madohora]

W klasyfikacji FCI rasa ta została zaliczona do grupy X – charty, sekcja chartów długowłosych.
Rasa jest zarejestrowana od 1930 roku w AKC i CKC.

[madohora]

Poczta Polska wyemitowała 3 lutego 1969 r. znaczek pocztowy przedstawiający głowę charta afgańskiego o nominale 60 gr, w serii Rasy psów. Druk w technice offsetowej na papierze kredowym. Autorem projektu znaczka był Janusz Grabiański. Znaczek pozostawał w obiegu do 31 grudnia 1994 r.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Za bezpośredniego przodka boksera uważa się brabanckiego bullenbeissera. Hodowlę bullenbeisserów prowadzili myśliwi, wykorzystujący je do polowania na niedźwiedzie, wilki i dziki[4]. Zadaniem bullenbeissera było złapanie osaczonej przez psy naganiające zwierzyny i przytrzymanie jej do momentu przybycia myśliwego. Aby dobrze spełnić swoją rolę pies ten musiał mieć możliwie szeroką kufę z szeroko rozstawionymi zębami. Mógł w ten sposób mocno wgryźć się i przytrzymać ofiarę. Każdy bullenbeisser, który posiadał te cechy był przydatny w polowaniu i tym samym nadawał się do dalszej hodowli, która dawniej kierowała się wyłącznie jego użytecznością. W ten sposób wyselekcjonowano psa o szerokiej kufie i z wysoko umieszczoną truflą nosa

[madohora]

W klasyfikacji FCI rasa ta została zaliczona do grupy II – pinczerów, sznaucerów, molosów, szwajcarskich psów pasterskich, psów do bydła oraz innych ras. Zaklasyfikowana do sekcji psów molosowatych w typie mastifa. Należy do ras podlegających próbom pracy

[madohora]

Pies żywiołowy, wesoły i skłonny do zabaw. Jest bardzo cierpliwy i delikatny w stosunku do dzieci. W Polsce ich charakter oceniany jest za pomocą testów psychologicznych przeprowadzanych przez ZKwP. Sprawdza się w szkoleniu, wymaga jednak odpowiedniej stymulacji i regularnych ćwiczeń. Jest psem rodzinnym, towarzyskim, źle znoszącym samotność.

[madohora]

Pies obronny. Boksery używane są również w ratownictwie, w dogoterapii oraz jako psy policyjne. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską należy do grupy psów pracujących

[madohora]

U psów tej rasy istnieje ryzyko wystąpienia skrętu żołądka. Boksery są psami podatnymi na nowotwory, alergie, oraz zapalenia górnych dróg oddechowych. Są psami bardzo źle znoszącymi skrajne, tj. bardzo wysokie i bardzo niskie temperatury, m.in. ze względu na budowę kufy.

[madohora]

[madohora]

Bouvier des Flandres – jedna z ras psów, należąca do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów zaganiających. Typ wilkowaty, dogowaty. Podlega próbom pracy

[madohora]

Bouvier des Flandres to pies o masywnej i krępej sylwetce. Z wyglądu przypomina sznaucera olbrzymiego.

[madohora]

Bouvier des Flandres to rasa psów czujnych, aktywnych i pojętnych. Cechuje je lojalność i odwaga[3]. Nieufne wobec obcych, czasem uparte. Zrównoważone, cierpliwe w stosunku do dzieci. W stosunku do obcych osób bywają bardzo nieufne. Doskonale sprawdzają się w roli psa obronnego i stróżującego. Nie mają jednak skłonności do ujadania ani atakowania bez powodu

[madohora]

Pielęgnacja wymaga konsekwencji, pies powinien być czesany oraz trymowany w zależności od potrzeby. Jeżeli pies jest wystawiany wymagany jest włos odpowiedniej długości.

[madohora]

To się przyznam proszę pana
Pomyliłam te psy z rana
Wzięłam go za sznaucera
A na mnie pies innej rasy spoziera*

*Jest bardzo podobny do sznaucera olbrzymiego

[madohora]

W roku 1925 odbyła się we Frankfurcie nad Menem wystawa, na której poddano surowej ocenie owczarki i wyselekcjonowano osobniki, mające mieć od tej pory najsilniejszy wpływ na kształtowanie rasy według założeń von Stephanitza. Zwycięzcą wystawy został pies Klodo von Boxberg.

[madohora]

Niezależny pies cichy w domu, ale szybki i czynny na wolnym powietrzu, o żywym usposobieniu. Trudny do ułożenia; obecnie rzadko wykorzystywany w myślistwie, za to popularny na wystawach psów. Dzieci w domu tolerują, natomiast często dążą do dominacji nad innymi domowymi zwierzętami. Wymagają zabaw ruchowych dla "upustu" energii, lecz nie powinny być spuszczane ze smyczy na otwartym terenie (dobrym rozwiązaniem jest coursing).

[madohora]

[madohora]

Dziedziczenie genu długiego włosa
Osobniki krótkowłose mogą być nosicielami recesywnego genu długiego włosa. Jeśli oboje rodzice krótkowłosi noszą taki gen, wówczas w miocie mogą urodzić się pośród szczeniąt krótkowłosych, szczenięta o włosie długim. Szczenięta długowłose wpisywane są wtedy do ksiąg rodowodowych Owczarków Niemieckich Długowłosych. Urodzone w takim miocie szczenięta krótkowłose mogą, ale nie muszą, nosić w sobie recesywny gen długiego włosa i w kolejnych pokoleniach mogą dawać w połączeniu z nosicielami genu długiego włosa, długowłose szczenięta. W miotach rodziców długowłosych nie mogą pojawić się szczenięta krótkowłose ani w pierwszym, ani w kolejnym pokoleniu. Krzyżowanie osobników długo i krótkowłosych jest zabronione. Współcześnie rodzicom krótkowłosym można wykonywać badania genetyczne na obecność recesywnego genu długiego włosa.U szczeniąt ( 1-2 miesiące) uszy są oklapnięte, co nie jest wadą.

[madohora]

Owczarek niemiecki długowłosy jest psem szybko się uczącym i blisko współpracującym z człowiekiem, którego obecność jest niezbędna w prawidłowym rozwoju psa. Cechuje go duża odwaga, wierność i przywiązanie do właściciela oraz do pozostałych członków rodziny. Nadaje się do mieszkania z dziećmi, lubi się bawić. Sprawdzają się na szkoleniach różnego typu, nadają się jako psy rodzinne, policyjne, stróżujące, ratownicze i obrończe. Są aktywne i ruchliwe, wymagają codziennego zaspokajania tych potrzeb.

[madohora]

Przy tak małym obrazku nietrudno je pomylić

[madohora]

Buldogi angielskie to stara rasa wywodząca się z linii buldogów. Buldogi wyodrębniły się z mastifów około 1100 lat temu.

[madohora]

W klasyfikacji FCI rasa ta została zaliczona do grupy II – Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła, sekcja 2.1 – Molosy typu mastifa. Psy tej rasy nie podlegają próbom pracy

[madohora]

Buldog nie jest psem pracującym, jednak coraz częściej zdarzają się osobniki wysoce odporne na warunki atmosferyczne oraz wysiłek. Poprzez skróconą kufę i krępą budowę ciała, psy tej rasy dość często mają problemy z oddychaniem przy wysokich temperaturach, niezalecane jest spacerowanie z takim psem w czasie upalnego lata. W czasie zabawy to właściciel powinien ustalić limit igraszek – psy tej rasy z powodu szczerych chęci i wielkiego zaangażowania w zabawę, po prostu się zapominają, i nie zważając na swoje zmęczenie kontynuują zabawę, która może zakończyć się przykrym incydentem. Dość często w czasie zabawy zapominają o delikatności i wyczuciu, dlatego ważnym jest by to właściciel psa wyznaczał granice zabawy.

[madohora]

Buldog angielski jest psem wesołym, z natury łagodnym, spokojnym i kochającym właściciela. Zdarzają się jednak osobniki pobudliwe i nerwowe. Bywa on również wyjątkowo cierpliwy i kochającym dzieci psem domowym, niestety dość często nie zdającym sobie sprawy ze swojej siły i masy. Są czujne, nie wymagają zbyt dużo ruchu i z reguły nie są hałaśliwe. Bywają dominujące i wymagające stanowczego traktowania ze strony właściciela, jednak nie może być to bicie czy szarpanie, ponieważ na agresję bez wahania buldog odpowie agresją.

[madohora]

Dysplazja stawu biodrowego dotyka 72% buldogów angielskich według Orthopedic Foundation for Animals. Jest to pierwsza ze 173 przebadanych ras, która najczęściej zapada na tę chorobę

[madohora]

[madohora]

Włos powinien być odporny na niepogodę. Szata jest dwuwarstwowa: włos okrywowy – obfity, szorstki i twardy; podszerstek miękki, gęsty i krótki. Przy systematycznym trymowaniu psa włos okrywowy również powinien mieć warstwy. Niepożądana jest rzadka sierść, bez podszerstka. Dopuszcza się lekko falującą.
Dopuszczalne jest umaszczenie szare, pszeniczne, płowe, kremowe, rude lub prawie czarne. Akceptowane pręgowania w każdym z tych kolorów. Pożądane ciemne znaczenia na uszach i kufie.
Wykluczone umaszczenia: białe, łaciate podpalane lub czarne.

[madohora]

Pierwotnie pies myśliwski, łowca szkodników, szczurołap. Obecnie głównie pies do towarzystwa, rzadko używany jako pies myśliwski. Cairny coraz częściej wykorzystuje się w tropieniu, tańcu z psem, agility.

[madohora]

[madohora]

Ojczyzną borzoja jest prawdopodobnie Środkowy Wschód. Przodkami tych psów były sprowadzone ze wschodu psy plemion tatarskich, a ich regularną hodowlę przez rosyjską arystokrację specjalnie do polowań na wilki, lisy, zające i jelenie, datować można prawdopodobnie na początki XIV i XV wieku.

[madohora]

Przyjemny oraz łagodny pies do trzymania w domu pod warunkiem zapewnienia mu odpowiedniego wybiegu. Oprócz systematycznej i czasochłonnej pielęgnacji niezbędnej do utrzymania wystawowego wyglądu, borzoje wymagają także codziennej aktywności ruchowej, dzięki której utrzymują się w dobrej kondycji.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Lekki chód, wypięta klatka piersiowa oraz puszysty ogon, noszony zazwyczaj na grzbiecie.

[madohora]

Lassie, wróć! (ang. Lassie Come-Home) – powieść Erica Knighta, opowiadająca o przygodach psa (suki) rasy owczarek szkocki długowłosy imieniem Lassie.

[madohora]

Elo – rasa psa, niezarejestrowana w FCI.

Rasę elo utworzył niemiecki hodowca bobtaili, Heinz Szobries. W 1987 roku wystartowała hodowla psów pod nazwą Elo, do powstania której partycypowały bobtaile, chow chowy i eurasiery. Celem Szobriesa było stworzenie psa wybitnie rodzinnego, przystosowanego do warunków miejskich. Nazwa jest zastrzeżona tylko dla psów hodowanych zgodnie z regulaminem towarzystwa hodowli i badań nad rasą elo.

[madohora]

Selekcji dokonuje się pod względem zachowania wobec dzieci. Ze względu na to, iż hodowla powstała stosunkowo niedawno, jest ona nieustabilizowana, a niektóre osobniki nie odpowiadają jej założeniom. Podjęto także próby stworzenia odmiany mniejszej, powstałej z krzyżowania: pekińczyka, szpica małego i elo oraz krótkowłosej (krzyżowanie z udziałem dalmatyńczyka).

[madohora]

Budowa
Briard jest psem formatu prostokątnego, muskularnym i zwinnym. Posiada on charakterystyczne podwójne ostrogi (wilcze pazury) na tylnych kończynach – specyficzna cecha rasy. Uszy do niedawna kopiowano, obecnie coraz częściej pozostawia się naturalne, ogon briarda jest zakończony tzw. „fajką”, powinien być noszony nisko

[madohora]

Pies lojalny, ale odznaczający się niezależnością. Najczęściej „pies jednego pana”. Czujny, odważny, aktywny, niezbyt wylewny w okazywaniu uczuć, obcych traktujący z rezerwą, w stosunku do dzieci zwykle cierpliwy, lecz nie zawsze przyjazny. Wobec innych zwierząt z reguły tolerancyjny, ale zdystansowany. Dość trudny w szkoleniu, odpowiedni raczej dla doświadczonego właściciela. Chow chow, u którego zaniedbano proces socjalizacji, może wyrosnąć na psa zamkniętego w sobie, wycofanego, a nawet agresywnego. Ma doskonały węch i silny instynkt łowiecki, na spacerach może być groźny dla wytropionej dzikiej zwierzyny. Cichy. Może reagować nerwowo na niespodziewane próby zbliżenia się do niego z boku, gdyż głęboko osadzone oczy upośledzają widzenie boczne.

[madohora]

[madohora]

Cocker spaniel angielski został wyhodowany jako pies myśliwski do wypłaszania ptactwa łownego.
Początkowo słowo "spaniel" było terminem ogólnym i oznaczało psa myśliwskiego określonego typu. W końcu zaczęto rozróżniać spaniele służące do pracy w wodzie (dowodne) i inne, które pomagały myśliwym na lądzie (lądowe). Spaniele lądowe zostały później podzielone na wystawiające zwierzynę (setery) i springery, które wypłaszały ptaki z zarośli, umożliwiając myśliwym ich ustrzelenie. Te dawne springer spaniele są przodkami wszystkich obecnie uznawanych ras spanieli użytkowanych. Zdarzało się, że z jednego miotu szczeniąt pochodziły psy większe - springery, używane do wypłaszania dużych ptaków, i mniejsze których zadaniem było zmuszanie do lotu drobniejsze ptactwo, takie jak słonki[3]. Właśnie od słonki (ang. woodcock) pochodzi pierwszy człon nazwy rasy

[madohora]

Spaniele przybyły do Anglii wraz ze swoimi hiszpańskimi właścicielami, a niektórzy angielscy arystokraci kupili lub otrzymali je jako podarki. Wykorzystywali te psy w swoich posiadłościach do celów myśliwskich. Wzrost popularności spanieli odzwierciedlają liczne wzmianki w literaturze angielskiej, w tym w dziełach Geoffreya Chaucera z XIV wieku i w sztukach William Shakespeare`a w XVI wieku

[madohora]

W roku 1893 Kennel Club w Wielkiej Brytanii uznał cocker spaniele za odrębną rasę (określenie angielski dodano do nazwy rasy później). W 1902 wydano oddzielny jego wzorzec. Wtedy też w Londynie powstał Cocker Spaniel Klub[6]. Od tego czasu obowiązkowo prowadzone są osobne linie hodowlane dla springer spanieli i cocker spanieli. Ta rasa znalazła licznych zwolenników także w Ameryce, ale już na początku XX wieku zaczęto hodować cocker spaniele w typie amerykańskim. Te psy były trochę mniejsze od angielskich cockerów, a amerykańscy hodowcy zwracali większą uwagę na walory wystawowe niż użytkowe tych psów. W tym czasie w Ameryce oba typy cocker spanieli konkurowały ze sobą.

[madohora]

II wojna światowa zdziesiątkowała polską populację psów rasowych. Pierwszy cocker spaniel, który przybył do kraju po 1945 nazywał się Colinwood Gay Solider, pies o umaszczeniu biało-czekoladowym, będący prezentem dla ZKwP od angielskiego pułkownika. Zwierzę to przyszło na świat w 1948 i zostało wpisane do Polskiej Księgi Rodowodowej pod numerem M-I-5/50. W latach 50. i do połowy lat 60. hodowla tej rasy nie rozwijała się najlepiej, z powodu braku doświadczenia hodowców oraz braku odpowiedniego materiału genetycznego[6]. Zaczęła rozwijać się dopiero w latach 60. i 70., głównie za sprawą psów o imionach: BAR vom Rennstieg, Lystrup Davey oraz KATHLEEN vom de Stromhutte. W latach 70. polska hodowla cockerów była nastawiona przede wszystkim na import tej rasy z Anglii

[madohora]

Szata powinna być przylegająca, gładka, jedwabista, oraz niezbyt długa na grzbiecie, obfita na łapach, krótka na głowie, a także nie może być skręcona ani sztywna.
Maść powinna być jednokolorowa (czarna, złota, czarna-podpalana, czekoladowa-podpalana,czekoladowa) lub kolorowa (biało-czekoladowa, biało-czarna, biało-pomarańczowa, biało-złota, lemon roan, tricolour, orange roan, blue roan, liver roan). U psów jednokolorowych kolor biały dopuszczalny jest tylko i wyłącznie na klatce piersiowej (przedpiersi)

[madohora]

Cocker spaniel angielski jest psem myśliwskim (płochacz), lecz sprawdza się również jako aporter drobnej zwierzyny. Do II wojny światowej był najbardziej cenionym psem do towarzystwa. Obecnie najczęściej hodowany jako pies rodzinny.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Rasa wywodzi się z Niemiec, nazwa pochodzi od nazwiska Karla Friedricha Louisa Dobermanna[3] (ur. 2 stycznia 1834, zm. 9 czerwca 1894) jej twórcy, pierwszego hodowcy, który był również poborcą podatkowym, właścicielem zakładu przerobu odpadów rzeźnianych, a także hyclem. Przypuszczalnie najostrzejsze ze złapanych psów rozmnażał, kojarząc ze znanymi wówczas „psami rzeźnickimi” (pochodzącymi od dawnych rottweilerów[4], pomieszanych z występującymi w Turyngii psami owczarskimi o maści czarnej z kasztanowym podpalaniem). Wyhodowane psy były czujne, często były używane jako psy stróżujące i policyjne, z czasem otrzymując przydomek „psów żandarmów”. Używano ich również do tępienia dużych gryzoni.

[madohora]

Sylwetka dobermana powinna być zbliżona do kwadratu (zwłaszcza u samca), szyja smukła i dobrze umięśniona. Dymorfizm płciowy powinien być wyraźnie zaznaczony, a wygląd jak u płci przeciwnej jest wadą dyskwalifikującą. Głowa dobermana powinna być sucha, (brak luźnej skóry), oczy o kształcie migdała, ciemnych tęczówkach i żywym wyrazie, barwa nosa zgodna z umaszczeniem. Mocne szczęki i dobrze wypełniona kufa. Uszy oklapłe, dosyć wysoko osadzone, często cięte na typ tzw. "wiewiórki". Tam, gdzie cięcie uszu jest niedozwolone – pożądane są średniej wielkości, przednimi krawędziami dobrze przylegające do policzków.

[madohora]

Ma on duże znaczenie zarówno dla zdolności użytkowej, jak i eksterieru psa. Chód jest elastyczny, zwinny, swobodny i obszerny. Przednie kończyny wyrzucane są możliwie jak najdalej. Kończyny tylne zapewniają wydajną i elastyczną siłę napędową. Ogólne wrażenie chodu dobermana przypomina chód rasowego konia dorożkarskiego.

[madohora]

Doberman to urodzony stróż[6]. Jest psem o zrównoważonym, silnym charakterze. Mimo swego temperamentu i ruchliwości potrafi zachować spokój. Jest psem przywiązującym się silnie do członków rodziny, jego kontakty z dziećmi są bardzo dobre. Psy te są nad wymiar czułe i opiekuńcze. Wymaga bliskiego kontaktu z człowiekiem oraz szkolenia w zakresie posłuszeństwa ogólnego. Pełen temperamentu i energii, wymaga sporej, codziennej porcji ruchu.

[madohora]

[madohora]

Skoro jest przepalona, skorzystam z okazji i zdrzemnę się na twoim łóżku.

[madohora]

Prawdopodobnie przodkami obecnego doga były: niemiecki bullenbeisser, jak i „Hatz und Saurüden” (psy tropiące i polujące na dzika, które przypominały krzyżówkę muskularnego mastifa angielskiego z greyhoundem). Na dworach początkowo były trzymane psy tego typu do polowań na grubego zwierza. Później wraz ze spadkiem liczebności m.in. dzików na terenie dzisiejszych Niemiec ograniczano hodowle doga. Znalazł wtedy uznanie jako pies towarzyszący wśród wyższych warstw społecznych. Pierwszy wzorzec doga niemieckiego, który znacznie odbiegał od współczesnego standardu, został ustalony w Berlinie w roku 1880 Rasę nazwano dogiem niemieckim. Wielkim miłośnikiem tej rasy był kanclerz niemiecki Otto von Bismarck.

[madohora]

Psy przyjazne, mocno przywiązane do właściciela, lubią dzieci. Wobec innych zwierząt domowych są tolerancyjne, pod warunkiem, że są od wczesnych lat przyuczane do ich obecności. Dogi niemieckie są powściągliwe i ostrożne wobec obcych; występujące osobniki agresywne powinny być wyłączane z dalszej hodowli. Posłuszeństwo można wyegzekwować konsekwentnym i stosunkowo wczesnym wychowaniem.

[madohora]

Częstą chorobą – właściwie śmiertelną w skutkach jest skręt żołądka. Dogi często mają wspomniane problemy z sercem, kośćmi oraz ze stawami.

[madohora]

Według Księgi rekordów Guinnessa najwyższym dotychczas żyjącym psem był dog niemiecki o imieniu Zeus, który 4 października 2011 roku mierzył 111,8 cm w kłębie

[madohora]

[madohora]

Już w XIV wieku hodowano foksteriery, które towarzyszyły sforom psów gończych w czasie nagonki na lisa lub pracowały pod ziemią (wypłaszały z nor). Starszą odmianą są foksteriery gładkowłose. Szorstkowłose pojawiły się znacznie później, dopiero po roku 1814, dzięki pracy hodowcy angielskiego Jacka Russela, który poświęcił się hodowli różnych odmian terierów szorstkowłosych. W roku 1875 powstał w Anglii klub hodowców foksterierów (Fox Terrier Club), który jednak nie uznawał terriera szorstkowłosego. Do ich większej popularności doszło po roku 1913, kiedy to powstało Wire Fox Terrier Association. Organizacja zalegalizowała trymowanie, foksteriery szorstkowłose szybko wyparły foksteriera gładkowłosego. Skorygowana trymowaniem sierść dodawała psom urody, a szorstkość włosów lepiej chroniła psy przed wiatrem i zębami szkodników.

[madohora]

Po odpowiednim i cierpliwym szkoleniu foksterier może stać się psem posłusznym i zrównoważonym. Jest to pies ruchliwy, wesoły, ciekawski, o bardzo żwawym temperamencie. Często pies ma jednego właściciela. Jest oddany członkom domowego stada, a w stosunku do obcych ludzi odnosi się raczej przyjacielsko.

[madohora]

Gdy założysz z nim jakąś sprawę
On cię wkręci zaraz w zabawę
Chociaż padniesz już na kolana
Nic z tego. On może tak i do rana.

[madohora]

OWCZARKI HOLENDERSKIE

Zbliżone są one wyglądem do niemieckich owczarków. Wystę pują w trzech zasadniczych odmianach, gładko, długo i szorstko-wło- sej. Najwięcej ciekawy je ; st typ s zo rstko - włos ego owczarka, przedsta wiający psa średniej wielkości o wyrazistym pysku i pięknych trójkąt nych uszach, zbudowanego silnie i proporcjonalnie. Psy te posiadają wybitnie inteligentny wyraz oczu i duże czarne lśniące nosy. Maści są przeważnie czerwonej, bronzowej, stalowej lub czarnej.

[madohora]

Psy tej rasy są posłuszne i skore do nauki, opanowane i czujne. Są one tolerancyjne wobec innych zwierząt, akceptują dzieci.

[madohora]

W 1891 roku profesor Adolf Reul z Belgijskiej Szkoły Nauk Weterynaryjnych zainicjował proces selekcjonowania (z 8 uznawanych wówczas standardów) 4 głównych linii hodowlanych uzyskując jeden podstawowy typ o 4 maściach i rodzajach szaty, obecnie uznawanych za odrębne rasy lub za odmiany owczarka belgijskiego, w zależności od narodowego klubu danego kraju. Są to:

[madohora]

Owczarki belgijskie to rasa dość trudna przez swoją silną potrzebę ruchu, dlatego nie jest polecana początkującym hodowcom. Są to psy bystre, inteligentne i bardzo czujne, skore do współpracy. Zaliczane są do psów obronnych

[madohora]

Z uwagi na dużą sprawność, dzielność oraz wyśmienity węch, groenendaele służą w policji. Ponadto są znakomitymi tropicielami, ratownikami oraz przewodnikami niewidomych.
Przedstawiciele tej rasy osiągają sukcesy w "psich" sportach, m.in. w agility.

[madohora]

Malinois jest średniej wielkości psem krótkowłosym o kwadratowej sylwetce i silnym umięśnieniu. Budową przypomina owczarka niemieckiego.

[madohora]

Długa sierść szpica wilczego nie wymaga częstego czesania. Psy tej rasy są narażone na alergie skóry oraz niedoczynność tarczycy. Wymagają zapewnienia ruchu, kłopotliwe może być ich głośne szczekanie. W wyniku właściwego szkolenia zdobywają dobre wyniki w konkursach posłuszeństwa. Surowość opiekuna prowadzi do agresywnych zachowań psa.

[madohora]

[madohora]

Jest to jedna z najstarszych ras świata. Dokładne jej pochodzenie nie jest znane, ale wiadomo, że były już znane w starożytnym Egipcie, Rzymie i Grecji. Kwestia nazwy tej rasy nigdy nie była jednoznaczna. Rasa ta pochodzi z wyspy Meledy (Kalimachos w 230 p.n.e. pisał o niej jako o wyspie Melitaeus), znajdującej się na Morzu Śródziemnym, a uznanej mylnie za Maltę. Według Strabona psy te w starożytności zamieszkiwały Maltę, która kiedyś nazywała się Melita. Maltańczyk nigdy nie był psem pracującym, miał dotrzymywać ludziom towarzystwa. Posiadaczem suki tej rasy był między innymi żyjący w I w. n.e. rzymski gubernator Malty, który zamówił portret swojego psa. Z 1607 roku pochodzi zaś informacja o maltańczyku sprzedanym za równowartość 2000 dolarów.

[madohora]

Strzyżenie tej rasy psów jest wymagane sporadycznie. Pies nie linieje, ale wymaga codziennego czesania włosa[1] i pielęgnacji oczu. Maltańczyk może mieć skłonności do chorób uszu i zębów lub cierpieć na alergie pokarmowe.

[madohora]

Poczta Polska wyemitowała 3 lutego 1969 r. znaczek pocztowy przedstawiający głowę maltańczyka o nominale 20 gr, w serii Rasy psów. Druk w technice offsetowej na papierze kredowym. Autorem projektu znaczka był Janusz Grabiański. Znaczek pozostawał w obiegu do 31 grudnia 1994 r.

[madohora]

Lubię towarzystwo ludzi
Ze mną się nie będziesz nudził
Widzisz mam taką sprawę
Że ja ci wymyślę zabawę!

[madohora]

Mops – rasa psa należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji małych psów molosowatych. Typ dogowaty. Nie podlega próbom pracy.

[madohora]

W historii mopsa można znaleźć różne hipotezy pochodzenia jego przodków. Najbardziej wiarygodna (według Veldhuisa) jest teoria, mówiąca o przybyciu mopsa z Chin szlakiem jedwabnym. Ta rasa, jak donoszą historycy i archeolodzy, mogła być tworzona nawet przez 1000 lat w obrębie Dworu Chińskiego. Odkrywane są szkielety mopsów w starożytnych grobowcach z niemalże każdej dynastii. Do wojen opiumowych (XIX wiek) mopsy, jak i inne chińskie rasy miniaturowe, mogli posiadać tylko przedstawiciele dworu cesarskich Chin. Za hodowlę poza murami pałacu groziła kara śmierci. Te psy pozostawały przez setki lat tajemnicą zarówno dla świata, jak i samych Chińczyków. Sytuację zmieniły dopiero liczne potyczki wojskowe (w tym wyżej wspomniana wojna) oraz kontakty handlowe brytyjsko-chińskie, dzięki którym Brytyjczycy weszli w posiadanie chińskich małych psów do towarzystwa. W tym okresie zaistniała moda na tego typu psy, które były w posiadaniu m.in. królowej angielskiej.

[madohora]

Najczęściej spotykane umaszczenie to piaskowe z czarną maską, ale dopuszczalne jest także płowe, czarne i srebrzyste.

[madohora]

Mops jest typowym psem do towarzystwa.

[madohora]

Ważne jest częste oczyszczanie fafli mopsa, by zapobiec dość częstemu problemowi występowania grzybicy w jego "zmarszczkach".

[madohora]

W 2016 roku Brytyjskie Stowarzyszenie Weterynaryjne zaapelowało, by ze względu na obciążenia chorobami i dobro psów nie podejmować pochopnie decyzji o zakupie takiego zwierzęcia

[madohora]

Ze względu na poważne problemy zdrowotne, z jakimi zmagają się psy tej rasy, Holandia zakazała w 2019 roku ich hodowli

[madohora]

Airedale terrier – jedna z ras psów, należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów wysokonożnych. Typ wilkowaty. Fakultatywnie podlega próbom pracy

[madohora]

Psa tej rasy cechuje łatwość uczenia się, duża inteligencja oraz wrodzone zamiłowanie do wody, umiejętność pływania, a nawet nurkowania. Ma wesołe usposobienie, zawsze skory do zabawy. Jest dobrym stróżem i obrońcą. Wymagana konsekwencja we wprowadzaniu nawyków żywieniowych – dorosłe psy często mają niepohamowany apetyt i zjadają drobne przedmioty znalezione na spacerze.

[madohora]

Airedale terrier to pies długogłowy. Wielką sztuką w hodowli było uzyskanie tak długiej i wąskiej głowy, a jednocześnie tak solidnego kośćca. Airedale powinien mieć grube, proste nogi, wspaniały korpus, głęboką klatkę piersiową i krótkie lędźwie. Powinien być psem kwadratowym, ale o płynnej górnej linii szyi i tułowia (sylwetka jego nie może być rysowana samymi liniami prostymi). Powinien mieć długą szyję, ale krótki grzbiet. Powinien być mocny, ale jednocześnie nie za szeroki. Jego ogon musi być długi i prosty lub lekko wygięty, pionowo noszony – ale najważniejsze jest wysokie osadzenie. Ideałem jest, gdy ogon jakby "stoi na plecach", a za nim da się jeszcze zarysować zad.

[madohora]

Psy te nie gubią włosów, jednak potrzebują regularnego trymowania.

[madohora]

[madohora]

Rasa ta, jak wskazuje nazwa pochodzi ze Szkocji, gdzie była używana od bardzo dawna. Psy podobne do współczesnych collie występowały w tych rejonach już w XVI wieku. Na drodze wieloletnich krzyżowań i selekcji hodowlanych udało się uzyskać cechy podobne do tych jakie prezentuje obecny wzór rasy. Collie krzyżowane były przede wszystkim z seterami. Po raz pierwszy owczarka szkockiego zaprezentowano na oficjalnej wystawie psów rasowych w 1860 roku w Birmingham w Anglii. Psy nosiły wtedy szatę koloru czarnego lub czarno-białego. Na 1871 rok datuje się pojawienie i rozwój popularności śniadego umaszczenia. Pierwszym collie o takim właśnie umaszczeniu był OLD COCKIE. Pierwszy collie marmurkowy urodził się w 1873 roku. Pierwsze owczarki szkockie w Polsce pojawiły się w 1924 roku.

[madohora]

Jego inteligencja oraz aktywność i chęć do pracy pozwala na użycie go do stróżowania, jako psa pasterskiego a także do towarzystwa. Jego szata jest odporna na niesprzyjające warunki i niskie temperatury. Pies tej rasy nadaje się do takich dyscyplin kynologicznych jak: Agility czy Frisbee.

[madohora]

Szata jest długa i gęsta. Włosy okrywy mocne i twarde, podszerstek miękki, gęsty i puszysty. Grzywa obfita. Ogon gęsto owłosiony.

Rozróżnia się trzy uznawane przez FCI rodzaje umaszczenia:

Śniade – kolor szaty od jasnozłotego do mahoniowego, grzywa biała. Oczy brązowe.
Tricolor (czarne) – szata czarna z białą grzywą, podpalane plamy na pysku, klatce piersiowej i brzuchu. Oczy brązowe.
Blue-merle – marmurkowy. Szata srebrno-niebieska o przenikającym się rysunku. Na pysku i łapach występuje podpalanie. Oczy niebieskie (dopuszczane tylko u psów tego koloru) lub brązowe.

Umaszczenia nie dopuszczalne przez FCI:

Białe - psy te rodzą się ze skrzyżowania dwóch marmurkowych i często są ślepe lub głuche. Można także krzyżować ze sobą osobniki białe z innymi kolorami. Na psach tych występują często nieliczne znaczenia. Białe collie uznawane są tylko w USA;
Śniade merle - rodzą się ze skrzyżowania marmurków ze śniadymi psami. Mają one często niebieskie oczy (jedno lub dwa) a na sierści srebrny nalot. Takie collie nie są uznawane przez FCI, lecz tak jak białe tylko w USA.

[madohora]

[madohora]

Maść płowa z czarnym nalotem i maską bądź czarna. Sierść jest bardzo krótka na głowie i trochę dłuższa na pozostałych częściach ciała.

[madohora]

Wady dyskwalifikujące Przodozgryz, tyłozgryz, słabo zaznaczona krawędź czołowa, spiczasty pysk, znaczne braki zębowe, owłosienie kędzierzawe lub jedwabiste, brak podszycia, łaciatość, usposobienie nerwowe, lękliwe lub zdecydowanie napastliwe.

[madohora]

Słowo pfudel w języku starogermańskim oznaczało kałużę, we Francji psy tego typu nazywano barbetami ze względu na ich kosmate brody. Z historii tej rasy wyłania się opinia dotycząca pochodzenia z Islandii, skąd sprowadzano na Stary Kontynent średniej wielkości psy zaganiające, krzyżowane następnie z psami myśliwskimi. W ten sposób otrzymywano osobniki o kosmatym włosie (czyli włosie pierwotnym dla pudla), który w związku z pełnionymi funkcjami przez te psy (dowodnymi) odpowiednio strzyżono. Nieprzypadkowo, w związku z tym faktem, klasyczne strzyżenie pudla najbardziej przypomina dawne przeznaczenie tych zwierząt. O ile islandzkie korzenie pudla są jedynie hipotezą, o tyle pewne jest, że w XVI wieku rasa ta była już powszechnie spotykana w Niemczech. Jej przedstawiciele byli tam używani do polowań na ptactwo wodne. Pierwszy wzorzec rasy został opracowany w roku 1880.

[madohora]

Maść jednolicie czarna, biała, brązowa, srebrna, płowa (wzorzec rasy FCI). W Stanach Zjednoczonych właściciele nie mają przeszkód w wystawianiu pudli np. o maści izabelowej, podpalanych czy łaciatych.

[madohora]

Ze względu na specyfikę włosa u tej rasy (podszerstek wyrasta ponad włos okrywowy, zwija się przez to spiralnie lub tworzy kędziory), aby uzyskać pożądany wygląd, konieczna jest regularna i staranna pielęgnacja. Nawet psy niebiorące udziału w wystawach i strzyżone "na owieczkę" zamiast "na lwa" trzeba strzyc raz na 2-3 miesiące i systematycznie, bardzo dokładnie czesać. Pyszczek i łapy goli się raz na dwa tygodnie.

[madohora]

U psów tej rasy występuje średnie ryzyko wystąpienia, często tragicznego w skutkach, skrętu żołądka. Przeżycie psa w takim wypadku zależne jest od jak najszybszego udzielenia mu pomocy przez weterynarza. Skrętowi żołądka można do pewnego stopnia zapobiegać dzięki umieszczeniu miski psa na podwyższeniu oraz niepozwalaniu mu na wysiłek fizyczny bezpośrednio po posiłku. Poza skrętem żołądka pudlowi dużemu grozić może także dysplazja stawów. Ogólnie rzecz biorąc są to jednak psy zdrowsze i bardziej odporne niż pozostałe rasy pudli.

[madohora]

Pudle należą do grupy psów pochodzących od psa pierwotnego Canis familiaris intermedius. Był to pies średniej wielkości, którego szczątki pochodzące z epoki brązu (ok. 1600 lat p.n.e.) odnaleziono w Szwajcarii, Austrii i Czechach. W Europie pudle (ang. poodle, barbette) są znane od kilkuset lat. Ich nazwa pochodzi od starogermańskiego słowa "puddeln", co oznacza pluskać się w wodzie. W XV wieku powstawały pierwsze wizerunki pudli w sztuce, głównie malarstwie, stad wniosek, że musiały być już w tym okresie znane jako typ psa. Pudle początkowo były wyspecjalizowanymi psami myśliwskimi do polowań wodnych.

[madohora]

Szata pudli jest gęsta, wełnista, kędzierzawa tworząca po rozczesaniu runo jednolite na całym ciele. Umaszczenie pudli powinno być jednolite, bez łat czy plam. Można wyróżnić pięć rodzajów umaszczenia pudli:

biały,
czarny,
brązowy – czysty, dość ciemny, jednolity i ciepły odcień, który nie może przechodzić w kolor beżowy ani jaśniejsze kolory.
srebrny – nie może przechodzić w czerń lub biel,
morelowy (apricot) musi być jednolity. Nie może być zbliżony do koloru beżowego lub kremowego, ani rudego, kasztanowego, brązowego lub ich odcieni.

[madohora]

W rankingu psów pod kątem inteligencji użytkowej i posłuszeństwa wśród 79 ras pudel jest na drugim miejscu po Border Collie

[madohora]

Najpopularniejszymi miłośnikami i właścicielami pudli byli: Karol Wielki, Beethoven, Maria Callas czy Annelise Rothenberger.

[madohora]

ORZESZE. FIONA BYŁA TAK CHUDA ŻE KOŚĆ PRZEBIŁA JEJ SKÓRĘ - www.tvp.pl - 24.03.2021

[madohora]

[madohora]

PLUSKWY ZADOMOWIŁY SIĘ JUŻ W CAŁYCH KATOWICACH - www.katowice24.info - 27.03.2021

[madohora]

LUBELSKIE. KOZIOŁEK TERRORYZOWAŁ OKOLICĘ. OKAZAŁO SIĘ ŻE WCZEŚNIEJ SIĘ NAD NM ZNĘCANO - Gazeta - 28.03.2021

[madohora]

ZWIERZĘTA W ŚMIERTELNYM POTRZASKU - Interia - 29.03.2021

[madohora]

TARNOWSKIE GÓRY. KIEŁBASY NASZPIKOWANE WKRĘTAMI. KTOŚ ZNĘCA SIĘ NAD ZWIERZĘTAMI - Radio Kielce - 29.03.2021

[madohora]

ŚWIEŻA KAPUSTA NA ŚMIETANIE

Główkę kapusty
poszatkować, obgotować w osolonej wodzie, odcedzić,
zalać powtórnie gorącą wodą, dodać soli i trochę cukru
do smaku i gotować, aż lekko zmięknie. Zrobić zasmażkę
z łyżki tłuszczu, mąki i jednej cebuli, rozprowadzić ją
kwaterką kwaśnej śmietany. Zasmażkę ze śmietaną wlać
do kapusy i poddusić 10—15 minut.
Bardzo dobra jest taka kapusta, jeśli użyje się
zamiast świeżej, kapusty ukiszonej na prędce wedle
przepisu podanego pod nrem 2. Kapusty takiej już się
nie obgotowuje i nie odcedza, lecz gotuje na własnym
kwasie.

[madohora]

Polacy celowali zawsze pod tym względem i świecili przykładem całemu światu. Nasza li teratura przepełniona jest pięknymi opisami walk podjazdowych, w których kawalerja różnych cza sów dokazywała cudów. Ileż to razy gnano w kilka szabel całe hordy żołnierstwa wrogiego, ileż razy zapędzali się nasi junacy w samo serce armji nieprzyjacielskiej, siejąc trwogę i popłoch. Dość wspomnieć barwne i buńczuczne epi zody z trylogji Sienkiewicza, owe sławne podcho dy Chowańskiego, Kmicica, czy Wołodyjowskiego, owo szarpanie cofającej się armji, która nie znała ni chwili spokoju, owe podjazdy cudowne, trzy mające w szachu olbrzymie siły nieprzyjaciel' skie. Są to niezawodnie epizody fantastyczne, których aktorami były postacie nieistniejące, nie mniej przeto pierwowzorem ich były realne fakty i zdarzenia, nie bledsze od tych żyjących w powieści.

[madohora]

Tamaryny czerwonorękie po wkrocze niu na terytorium tamaryn srokatych zaczy-nają posługiwać się ich „językiem”. Nie-jako zmieniają swój „akcent” i stosują długie nawoływania typowe dla swoich pobratymców. Robią to po to, żeby unik-nąć konfliktów, a przede wszystkim walk o miejsce do życia i pożywienie. Takie jest zdanie naukowców, którzy obserwowali zachowanie 15 grup małp tamaryn żyją-cych w brazylijskiej Amazonii.Tamaryna czerwonoręka, zwana też zło-toręką, zamieszkuje duży obszar między krajami Ameryki Południowej – północną Brazylią, Gujaną, Surinamem, a być może nawet Wenezuelą. Z kolei tamaryna srokata ogranicza się do tropikalnych lasów Brazylii.

[madohora]

Ptasznik goliat osiąga pra-wie 30 cm średnicy i żywi się ptakami lub innymi pająkami. Samica może wstrzyknąć samcowi trującą toksynę, jeśli pomyli adoratora z ofiar

[madohora]

Ariranię amazońską, zwaną też wydrą olbrzymią, zwierzę uważane za lokalnie wymarłe, zaobserwował Sebastián Di Mar-tino, dyrektor ds. ochrony przyrody Rewil-ding Argentina. – (...) Nie mogłem uwierzyć [własnym oczom]. Byłem bardzo szczęśli-wy. Nie wiedziałem, czy podążać za tym osobnikiem, czy też wracać do stacji, by opowiedzieć innym o wspaniałym zdarze-niu – opowiada Di Martino, który nagrał spotkanie na telefonie komórkowym.– Wydry te kontrolują populacje ryb (...). To wspaniałe, duże zwierzęta. Mogą osią-gać długość 1,8 m, a dorosłe osobniki ważą ponad 30 kg – dodaje Di Martino

[madohora]

Reproduktory oryentalne usunięto na bok, nasz Aghil-Aga po śmierci swej pani, o mało, że niesprzedany jakiemuś pejsatemu Ickowi do wożenia mleka w Tarnowie, idzie na odległy folwark jako koń wierzchowy pod pisa rza prowentowego, a do gumniskiego stada dostaje się na reproduktora, zakupiony od ks. Pless, pól-krwi „Peterhof“, ze znaczną przymieszką Norfolka. Ciężki, 180 ct. wysoki, ordynaryjny Peterhof, zaczął w Gumniskach odchowywać szlachetne „sanguszkowskie 11 oryentalne klacze, przeciętnie 154 ctm. wysokie! I stało się to, co wszędzie przy takiej hodowli się dzieje, a mianowicie: że wyprodukowano roślejsze konie cięższego kalibru, ale wyprodukowano je kosztem dobrego gatunku, normalnej budowy, suchości, szlachetności, typu i dobrych zalet oryentalnych matek. Prawdziwem szczęściem było dla gumniskiego stada, że tak jego właściciel, dziś nieżyjący ks. Eustachy Sangu- szko, jak i jego koniuszy p. Fróhlich spostrzegli dość wcześnie, że stado w Gumniskach potrzebuje przecież re produktora innego niż Peterhof pochodzenia, innej szlache tności i klasy, wreszcie innej rodowej tradycyi! Obcy Pe terhof, sprzedany za wysoką cenę, dostaje się do Król. Polskiego, poprawiać tamtejsze konie przez dodawanie im „wzrostu i masy“; męski przychówek po nim poszedł prze ważnie jako wałachy do wojska, albo na folwarki do brony; córki wyeliminowano od chowu ze stada, a zatrzymano tylko te klacze, w których ani kropelki krwi Peterhofa nie było. Nie mając na razie odpowiedniego młodszego reproduktora krwi wschodniej, przypomniano sobie wtedy, że kiedyś na niskie szków jeden z folwarków posłano do użytku pisarza prowentowego STEFAN BOJANOWSKI gniadego Aghil-Agę, dawnego wierzchowca ks. Heleny. Zapomnianego, wychudzonego i zniszczonego, spro wadzono do Gumnisk pod jesień 1891 roku i umieszczono znowu w książęcych stajniach; oczyszczono, odżywiono, dano wypocząć po ciężkiej pod oficyalistą służbie —i prze znaczono do stada. Poczciwy, jedenastoletni Aghil-Aga, syn syna pustyni, urodzony i wychowany arab na wołyńskiej ziemi, umiał się panu swemu za tę pamięć sowicie odwdzięczyć, bo wszystkie po nim w Gumniskach przychowane konie były i są dobre. stadzie nowy ród dawnych gumniskich koni, z krórego Rząd i Kraj zakupują znaczną ilość reproduktorów, oficerowie zaś bardzo wiele dzielnych wierzchowców; po nim wreszcie do chowały się Gumniska odpowiednich matek do prowadze nia dalej celowego chowu oryentalnych „sanguszkowskich" koni. Po śmierci śp. ks. Eustachego prowadzą stado gum- niskie dalej: matka i opiekunowie jedynego jego syna, mło- dziuchnego obecnie ks. Romana. Miejmy nadzieję, że syn ś. p. Ks. Eustachego, do rósłszy i objąwszy majątki, otoczy swoje stado opieką i troskliwością taką, jak tego nazwisko rodziny Sangu szków i tradycya ich starego, od Gedyminów wywodzą cego się rodu wymaga. syn w Gumniskach musiał z biegiem lat zostać wykluczo nym od dalszego miejscowego chowu z powodu stosunku blizkiego pokrewieństwa do tamtejszych koni. Zostaje zatern sprzedany i idzie 16-go października 1902 r. na gali cyjskie Podole, jako reprodukror do Jabłonowa, znanego z chowu szlachetnych oryentalnych koni. Tutaj nie umie so bie jednak zaskarbić względów i łaski właścicielki tamtej szego stada „Dzieduszyckich“ koni. Z tego korzysta nie daleki sąsiad p. Włodzimierz S i e m i g i n o w s k i, i w je sieni 1903 r. zakupuje w Jabłonowie Aghil-Agę do swego zaszczytnie znanego torskiego stada koni pół-krwi angiel skiej, aby niektórym z nich dodać znowu krwi i zalet ory-entalnego konia.

[madohora]

[madohora]

MARTWE ŁABĘDZIE W STAWIE - Wyborcza - 30.03.2021

[madohora]

NIEMAL 200 ŻÓŁWIKÓW Z GALAPAGOS NADANO JAKO PAMIĄTKI - Gazeta - 30.03.2021

[madohora]

Na początku zeszłego wieku doberman został oficjalnie uznany za psa policyjnego.

[madohora]

Ma on duże znaczenie zarówno dla zdolności użytkowej, jak i eksterieru psa. Chód jest elastyczny, zwinny, swobodny i obszerny. Przednie kończyny wyrzucane są możliwie jak najdalej. Kończyny tylne zapewniają wydajną i elastyczną siłę napędową. Ogólne wrażenie chodu dobermana przypomina chód rasowego konia dorożkarskiego.

[madohora]

Szpic – nazwa określonego typu psa, obejmująca grupę wielu ras z północy, wschodu i centralnej części kontynentu euroazjatyckiego oraz z podbiegunowych obszarów Ameryki Północnej, a także z Grenlandii i Islandii. Psy z tej grupy odznaczają się stosunkowo pierwotną budową, słabo zmienioną przez człowieka.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Rzewuski, którego dziwnie wabiło do siebie życie awan turnicze, rzuca się, wojuje, ugania i rozbija za końmi, historyę, florę, faunę i język Arabii studyuje, a nie myśląc 0 przyszłości, czyta w gwiazdach, trwoni olbrzymi majątek 1 po pustyniach farysuje — jak urodzony Arab. Skoro się jednak zaczęły w końcu wypróżniać wory dukatów i coraz to groźniejsze o jego majątkach i włościach z kraju nad chodziły wieści, wraca do rodzinnego Sawrania młody ma rzyciel i szaleniec pustyni, na którego barki spadły teraz nielada kłopoty i troski. Ze zakupionych za bajońskie sumy w Arabii koni, wysyła Rzewuski w r. 1819 przez Livorno kró lowi wirtemberskiemu do jego stada koni oryentalnych w Weil pod Stuttgartem 8 wspaniałych ogierów i 12 najszlachetniej szych klaczy, reszta zaś koni płynie do Marsylii i potem do Paryża, zafantowana przez bankiera i handlarza koni Dautza z Konstantynopola, któremu Emir znaczne był winien sumy. W Paryżu grecki negocyant Sakelario, wspólnik Dautza przej muje konie i urządza dla nich ostentacyjne przyjęcie, aby zwrócić na nie szerokiej publiczności uwagę, a przez to prędzej korzystnych znaleźć nabywców. Sprzedaż ta nie była jednak tak łatwą, bo te wspaniałe ogiery i klacze były zbyt drogie jako konie użytkowe dla przeciętnego miastowego kupca. Przypadkowo poznaje Sakelario polskiego podróż nika p. Giżyckiego, obywatela z Podola, który zwiedzając stolicę Francyi, zaszedł do stajen bankiera, aby jako amator i znawca zobaczyć zakupione przez Emira prześliczne okazy. Od niego dowiaduje się Sakelario, że chociaż Rzewuski chwi lowo w finansowych znajduje się kłopotach, to jednak jest SYLWETKI KONI OKYENTALNYCH I ICH HODOWCÓW 33 jeszcze takim polskim magnatem, że mu można konie do kraju odesłać, a na spłacenie długu spokojnie poczekać. A gdy Sakelario otrzymał wiadomość od swego przyjaciela Karola Sicarda, osiadłego w Odessie, że p. Giżycki jest wiarogodną osobą i że na jego zdaniu można polegać, to uszczęśliwiony śle list z propozycyą układu do Rzewuskiego. Dwaj są- siedzi pp. Sobański i Giżycki, poręczają u Sakelaria i u Dautza dług Emira, podobno przeszło 60.000 złp. wynoszący, a zwol nione w ten sposób Kohejlany wychodzą z Paryża do po dolskiego Sawrania z koniuszym Schlitterem i wiernym ko zakiem Sokołem, którzy koni Emira w stolicyi Francyi dzień i noc jak oka strzegli.

[madohora]

Jeszcze ten kraj tak miły, rodzony,
Gdy księżyc się wznosił na stepach czerwony,
Bo w noc nawet i ślepy, poznałby te stepy
Po kwiatów rodzinnych zapachu

[madohora]

[madohora]

Jak Arabowie wyprowadzają pochodzenie swoich naj szlachetniejszych koni od pięciu klaczy Proroka, — tak rodo wody najcenniejszych reproduktorów i matek królew skiego wirtemberskiego stada sięgają sześciu klaczy zaku pionych przez Emira w Arabii, a mianowicie: Hassfoury, Geyrany, Abu-Loulou, Murany, Schakry i Elkandy. Z ośmiu zaś ogierów, które królowi posłał Rze wuski, odegrał najwybitniejszą rolę w stuttgarskiej hodowli siwy ogier „Gumusch-Bournon, który był do 1824 r. reproduktorem w pepinierze tamtejszego stada. Zachwiany, powiedzmy majątkowo zrujnowany fanta styczny Emir nie znalazłszy uspokojenia w zabiegach o spła cenie długów i uregulowanie majątków, ani w pracy nad pod niesieniem ludu, ani wreszcie we farysowaniu, poezyi i spis kowaniu, zrażony do przyjaciół, krewnych i żony, zerwał z ludźmi i w ostatnich latach całkiem skozaczał. Biały bur nus Beduina zamienił na chłopską świtę, wygnał z domu wszelką elegancyę, wytworność i zbytek; stajnię obrał sobie za mieszkanie, skóra końska była odtąd jego posłaniem, sio dło poduszką, a nakryciem burka kozacza. Ostatni raz wi dziano go 14 maja 1831 r. pośród dymu i kul na polach daszowskich, — a jak fantastyczne było jego życie, tak i śmierć do dziś dnia tajemnicą okryta. Ulubiony biały ogier „Muktar-Tab“ bez siodła i uzdy, spieniony, zdy szany i błotem schlastany wpadł na dziedziniec stajenny w Sawraniu, zwiastując przejmującem rżeniem śmierć swe go pana, którego ciała nie odszukano. Że nie poległ na polu bitwy, i że nie spoczął w poświęconej mogile, to pe wna, ale gdzie i jak zginął, tego nikt nie wie... I wszystko, co pozostawił po sobie, rozwiało się i roz prószyło nieomal bez śladu; majątki uległy częściowo kon fiskacie, kozacka drużyna wróciła do pługa, a wspaniale konie rozeszły się po szerokim świecie i zginęły między ludźmi tak, że głębiej, chyba tylko studyując historyę wię kszych stad, jak n. p. Sanguszków, Branickich, DzieduszySYLWETKI KONI ORYENTALNYCH I ICH HODOWCÓW 37 wskich, Siemieńskich, Baworowskich czasem przypadkowo spotkać się można z nazwiskiem oryentalnego konia ze stada Emira. Wprawdzie Wacław Rzewuski pisał sam o swoich ko niach p. t. „Sur les chevaux orientaux et provenants de races orientales“, ale nawet i ten, drukiem nieogłoszony, rękopis gdzieś zginął, bo syn lir. Jarosława Potockiego, Wieńczysław, siostrzeniec Emira, ofiarował go p. Teofilowi Rutkowskiemu, b. marszałkowi szlachty bracławskiej, a ten krótko przed zgonem (1881 r.) przekazał to ciekawe pismo jednemu ze swoich przyjaciół, o którego nazwisku piszący te słowa, mimo najdalej idących poszukiwań i starań, od nikogo, nawet od jego wnuczki, dowiedzieć się nie może. Biegną lata jeden za drugim, o śmierci złotobrodego Emira krążą legendowe wieści: po pałacach możnych pa nów, w szlacheckich dworkach, podczas uroczystości ro dzinnych, na polowaniach i wieczorami przy kominku opo wiadają sobie ludzie fantastyczne i pełne uroku rzeczy o dziwnem życiu skozaczałego Farysa i cuda o jego spro wadzonych z Arabistanu koniach, których pochodzenie od pięciu klaczy Proroka ponoś sto stwierdzało medali i per gaminów arabskich. Pod wrażeniem takich o Emirze wspo mnień wzrasta, dojrzewa i zaczyna chować oryentalne ko nie hr. Juliusz Dzieduszycki, syn Kajetana, a poto mek tego starego Dzieduszyckich rodu, którego zamiłowanie do koni krwi wschodniej pozostało do dziś dnia dziedzi- cznem, bo nieomal u wszystkich mężczyzn, a nawet u wielu kobiet tej rodziny jest jakiś talent wrodzony, tkwi jakaś „żył ka", która od wieków ciągnie ich i zachęca do chowu oryen- talnych koni, a zarazem daje im pewną odrębną umiejęt generacyami nabytą rutynę wychowywania tych właśnie koni lepiej, jak wielu innych to robi. Hr. Juliusz Dzieduszycki rysuje nam się na tle mi nionych czasów i wspomnień o nim jako postać niezwykła, rzadka, — na wskroś oryginalna. Pan na Jarczowcach i licz nych włościach, uzdolniony i niezwykle bystry, — wycho- waniec zachodniej kultury, znawca starożytnych języków i ulubieniec salonów, leży często w stajni na perskim dy wanie w zwykłym podolskim kożuchu i z fajką w ręku — zagłębiony w księgach Homera! Trafnie scharakteryzował jego zdolności niedawno zmarły ś. p. Józef Skarbek Bo rowski, pisząc, że gdyby hr. Juliusz Dzieduszycki był się poświęcił chemii lub astronomii, to byłby równie zasłynął w świecie uczonych, jak zasłynął między hodowcami oryen- talnych koni. Stado jarczowieckie, które hr. Juliusz odziedziczył po ojcu, może nie mogło się dawniej współubiegać co do szla chetności i wysokości krwi oryentalnej z takiemi stadami jak n. p. Emira Rzewuskiego, ks. Sanguszków w Sławucie, hr. Branickich w Białocerkwi, Żurowskich lub Rzyszczew- skich, ale wedle zachowanej do dziś dnia tradycyi i nie licznych niestety zapisków musiało ono jednak należeć do jednych z najlepszych stad w kraju. Ojciec bowiem hr. Juliusza, Kajetan, otrzymał znaczną ilość klaczy po matce swej ur. Bielskiej, a klacze te pochodziły z tej epoki kiedy Bielski ożeniony z Daniłowiczówną, właściciel klucza Rych- cice, ciągnącego się od Mikołajowa pod Sambor, odziedzi czył znane i wysoko niegdyś cenione stado Daniłowiczów. Oprócz tego p. Kajetan Dzieduszycki zakupił wspólnie z dziadem p. Oktawa Orłowskiego z Połowiec pewną ilość SYLWETKI KONI ORYENTALNYCH I ICH HODOWCÓW 39 klaczy ze stada Morskich na Wołyniu, których konie ród swój wywodziły od Sobieskich koni. Z początkiem XIX wieku Ańcuta, koniuszy Kickiego, ostatniego w. koniu szego koronnego, przeprowadził z Królestwa do przemy skiej ziemi jego stado, które „Królewskiem“ się zwało, bo było resztką stada Sobieskich z Żółkwi, które to stado w dom ich weszło od Daniłowiczów, a ci je po Żółkiew skich mieli. Stado „Królewskie" Sobieskich przeszło potem w dom Tarłów, Morskich, Radziwiłłów i Kickich. Część koni Kickiego nabył właściciel Rozdwian p. Szypowski, ówcze sny pełnomocnik Kickich, część p. Jan Pietruski z Rudy, a część p. Kajetan Dzieduszycki do Jarczowiec. Widzimy zatem, że w jarczowieckiem stadzie był dobór jak najcen niejszych matek pochodzenia przeważnie znanego, należą cych do wysoko uszlachetnionej wschodnio-polskiej rasy, którą wedle dziś przyjętej terminologii „pół-krwi oryentalną" nazywamy.

[madohora]

sunek tych koni był prześliczny, wzrost nie mały, a wśród całego jego pokolenia przemagała, a raczej z nader małymi tylko wyjątkami panowała maść siwa. Konie te żyły nad zwyczaj długo i były w użyciu prawie niezdarte! Bagdad za kończył swój żywot w Jarczowcach w 35 roku życia, a po tomstwo jego rozchwytywane rozchodziło się po całej prze strzeni ziem polskich, — bo zalety: użytkowość, siła odzie dziczania się i piękność tych koni były tak wielkie, że każdy nieomal szlachcic-ziemianin musiał mieć w swojgj stajni przynajmniej jednego syna lub wnuka Bagdada! Z potomków Bagdada początkowo wydzierżawia, a na stępnie zakupuje za 6000 kor. węgierskie stado rządowe w Babolnie syna jego, młodego białego Bagdada ur. w Jar czowcach 1851 r. z Gazelli rasy Koheil Agjus, co świadczy pochlebnie o hodowlanej wartości jarczowieckiego stada. Z innych potomków Bagdada odznaczył się „Pielgrzym", który w stadzie hr. Aleksandra Dzieduszyckiego w Izydo- rówce wydał znakomite konie. Jeden ze synów Pielgrzy ma, siwy ogier tego samego, co i ojciec nazwiska, był przez lat wiele reproduktorem na Podolu u marszałka Ale ksandra Sadowskiego w jego krasnostawieckiem stadzie, w którem wytworzył jeden z najdoskonalszych i najdziel niejszych rodów tamtejszych oryentalnych koni. Stary Bag dad wycisnął na jarczowieckich koniach niezatarte piętno, które się przez lat szeregi i u innych przebijało koni, gdyż nie istniała może ani jedna w Polsce większa stadnina, w któ- rejby krwi Bagdada nie było

[madohora]

[madohora]

Ssaki zamieszkują zarówno środowiska wodne (walenie i brzegowce), jak i lądowe (większość), opanowały także przestrzeń powietrzną (nietoperze). Obecnie żyje na świecie ponad 5800 gatunków ssaków. Z wyjątkiem nielicznych jajorodnych stekowców, wszystkie współczesne ssaki są żyworodne.

[madohora]

Przedstawiciele tylko dwóch grup ssaków wykazują się jadowitością. Ukąszeniu niektórych ryjówek (rzęsorki, Blarina brevicauda) i almików towarzyszy wydzielanie niezbyt silnego jadu. Samce dziobaka mają jadowe ostrogi na tylnych nogach.

[madohora]

Skóra ssaków jest gruba i zbudowana z dwóch warstw: naskórka i skóry właściwej. Spełnia funkcję ochronną, tworzy torbę lęgową u torbaczy, błonę lotną u nietoperzy i innych ssaków poruszających się lotem ślizgowym oraz błonę pławną u ssaków wodnych. W skórze występują gruczoły łojowe, potowe, zapachowe i mleczne.

[madohora]

Liczba elementów budujących obręcz barkową jest przeważnie mniejsza od liczby elementów budujących obręcz barkową gadów. Z reguły występuje tylko łopatka z pozostałością kości kruczej w postaci wyrostka kruczego łopatki. Jedynie u stekowców występuje kość krucza jako osobny element pasa barkowego oraz nadmostek. Obojczyk jest dobrze rozwinięty jedynie u ssaków wykonujących kończynami ruchy odwodzące (np. krety, nietoperze, małpy). U kopytnych i innych ssaków, które wykonują nieskomplikowane ruchy tylko w jednej płaszczyźnie, obojczyk uległ zanikowi. Pas miedniczny, podobnie jak u gadów, zbudowany jest z jednej kości miednicznej, która powstaje ze zrośnięcia kości biodrowej, łonowej i kulszowej. U ssaków, u których kończyny tylne zanikły (walenie, brzegowce), miednica uległa redukcji. Szkielet kończyn jest podobny do szkieletu innych kręgowców lądowych, jednak w związku z różnymi sposobami poruszania, kończyny ssaków uległy specjalizacji, która wyraża się w tendencji do skracania jednych, a wydłużania innych elementów oraz do redukcji liczby palców. U parzystokopytnych palec I ulega uwstecznieniu, palce II i V zmniejszają się, a palce III i IV rozwijają (typ paraksoniczny). U nieparzystokopytnych zmniejszają się wszystkie palce oprócz III (typ mezaksoniczny). Nietoperze mają normalnie zbudowany tylko I palec, a pozostałe są silnie wydłużone i połączone błoną lotną. U waleni i brzegowców następuje skrócenie kości ramieniowej, przedramienia, nadgarstka i dłoni oraz wydłużenie palców i powielenie ich liczby (hiperdaktylia). U płetwonogich dobrze rozwinięte i przystosowane do pływania są obie pary kończyn.

[madohora]

selenodontyzm – guzki korony tworzą półksiężycowate listewki. Występuje u przeżuwaczy.

[madohora]

plicidentyzm – podobny do lofodontyzmu, ale bardziej skomplikowany. Występuje u gryzoni.

[madohora]

Do dróg i narządów oddechowych ssaków należą nozdrza zewnętrzne, jamy nosowe, nozdrza wewnętrzne, przewód gardzielowy, krtań, tchawica, oskrzela i płuca. Krtań otwiera się do gardzieli głośnią. Wejście do krtani zamknięte jest przez nagłośnię i chrząstki nalewkowe. U niektórych ssaków (np. małpy) tchawicy towarzyszą worki powietrzne, które działają jako rezonatory głosu. W procesie wymiany gazowej obok ruchów żeber bierze udział także przepona.

[madohora]

Układ krwionośny charakteryzuje się asymetrycznym układem głównych pni żylnych. Występuje tylko lewy łuk aorty. Rozwija się on z lewostronnego naczynia czwartej pary zarodkowych łuków tętniczych. Od łuku aorty odchodzą 4 tętnice: tętnica podobojczykowa lewa i prawa oraz tętnica szyjna wspólna lewa i prawa. Do głównych naczyń żylnych należą: żyły płucne, żyły czcze przednie, żyła czcza tylna oraz żyła wrotna wątroby. U ssaków nie występuje układ wrotny nerek. Serce składa się z całkowicie oddzielonych od siebie 2 komór i 2 przedsionków. Prawa część serca – „żylna” – zbiera krew odtlenioną z całego organizmu i tłoczy ją do naczyń płucnych, a lewa strona odbiera natlenowaną krew z płuc i przekazuje do aorty. Między przedsionkami i komorami występują zastawki: zastawka trójdzielna (w prawym przedsionku) i zastawka dwudzielna (w lewym przedsionku). U stekowców zastawka trójdzielna znajduje się w lewym przedsionku, a w prawym występuje tylko jedna zastawka. W sercu ssaków występują również 3 zastawki półksiężycowate, które uniemożliwiają cofanie się krwi z aorty i tętnicy płucnej do serca. Erytrocyty ssaków są bezjądrzaste i przeważnie okrągłe. Jedynie u wielbłądowatych występują erytrocyty o kształcie owalnym.

[madohora]

Układ nerwowy, a szczególnie mózgowie osiąga u ssaków najwyższy stopień rozwoju spośród zwierząt. W mózgu stekowców występuje wtórne sklepienie mózgowe, które jest częścią kresomózgowia i pierwszy raz pojawiło się u gadów. U łożyskowców półkule mózgowe połączone są ciałem modzelowatym. Kora mózgowa jest słabiej lub silniej pofałdowana. U owadożernych, gryzoni, zającokształtnych i nietoperzy mózg jest gładki. Silnie pofałdowana jest kora mózgowa płetwonogich i waleni, a najsilniej – człowieka. U większości ssaków najważniejszą rolę spełnia zmysł węchu. Dobrze rozwinięte są również zmysły słuchu i wzroku, choć większość ssaków (z wyjątkiem niektórych naczelnych) widzi dwubarwnie

[madohora]

podwójna – uchodzi do pochwy dwoma oddzielnymi przewodami. Występuje u słoni, góralków, słupozębnych oraz niektórych gryzoni i nietoperzy.

[madohora]

dwurożna – macice w dużym stopniu zlane w jeden twór. Występuje u waleni, brzegowców, owadożernych, wielu drapieżnych i kopytnych.

[madohora]

Ze względu na to, jaki jest kontakt jaja płodowego z macicą, wyróżnia się bezłożyskowce – gdy związek ten jest luźny (większość torbaczy) i łożyskowce – kosmówka zrasta się z błoną śluzową macicy.

[madohora]

Poza stekowcami wszystkie ssaki są żyworodne. Zaplemnienie jest wewnętrzne, a zapłodnienie następuje z reguły zaraz po zaplemnieniu. Czas trwania ciąży jest krótszy u drobnych ssaków (np. u drobnych gryzoni ciąża trwa około 3 tygodni), a dłuższy u dużych (u słonia indyjskiego około 22 miesiące).

[madohora]

[madohora]

NIEMIECKI SZORSTKOWŁOSY PINCZER (SZNAUCER)

Możnaby tego psa nazwać również niemieckim, szorstkowłosym terrierem, gdyż poza pewnemi różnicami w wyglądzie zewnętrznym, zdradza on wszystkie te cechy charakteru, które terrierom otworzyły wrota na świat szeroki. Żywy temperament, awanturnicze usposobienie, dają się już zauważyć u szczeniąt. Gdy na piaszczystem podwórku zabawiają się i gonią wzajemnie, podnosząc takie obłoki kurzu, że głowy od ogona odróżnić nie sposób. W okresie wieku męskiego, staje się pinczer nieco poważniejszy od foxterriera jest jednak zawsze gotowy do skoku na szczura lub kota, do których to stworzeń pała niepowściągniętą nienawiścią. In teligenty i bystry, przyswaja sobie szybko dobre zasady wychowania i daje się łatwo prowadzić. Jest on na swój wzrost wybitnie silny, wytrwały i wytrzymały na zmiany atmosferyczne. Pozatem jest pinczer psem wiernym ,bardzo przywiązanym do swego pana i doskonałym stróżem, co wspólnie z jego zewnętrznymi walorami, stawia go dzisiaj na czele psów modnych i poszukiwanych. Niemieccy kinologowie, uważają go za produkt typowo rodzimy, wywodzący się z pinczera wirtemberskiego z domieszką krwi irlandzkiego terriera.

[madohora]

1) Głowa: proporcjonalna, silna i wydłużona, dosyć wąska, 0 plaskiem czole, z silnie rozwiniętą tylną częścią czaszki. 2) Pysk: w właściwej proporcji do reszty głowy, silnie uwydat niony. Stosunek długości miary od nasady czołowej, do końca nosa 1 od nasady czołowej do tyłu czaszki wyraża się jak 1 do lV 2 . — Płasko wypukły grzbiet nosa zwęża się nieznacznie ku przodowi. Nos foremny, płaski, czarny i duży. Wargi nie zachodzą za siebie, przylegają jednak ściśle, tworząc zaokrąglone kąciki. Nasada czoła uwydatniona przez szorstkowłosy zarost. Dolna szczęka o silnie roz winiętym kośćcu policzkowym, bardzo mocna i niewystająca. Uszy wysoko osadzone, miernie skrócone. Oczy nieduże, ciemne, owalne spoglądają bystro i inteligentnie zpod krzaczastych brwi . 3) Szyja: niedługa, muskularna, lekko zgięta i podana ku przo dowi. 4) Tułów: zwarty i lekko z boków przypłaszczony. Grzbiet tęgi i krótki z dobrze rozwiniętem nadnerczem. Klatka piersiowa głęboka i owalna, z silnie zaznaczonym oboj czykiem. Brzuch podciągnięty. 5) Ogon wysoko osadzony, wzniesiony zawsze ku górze, dobrze skrócony. 6) Nogi przednie mocne, zupełnie proste, łopatki ustawione skoś nie. Skoki muskularne ,lekko zgięte w stawie skokowym. Stopa o krót kich przegubach, mała, okrągła, zwarta, z wypukłymi palcami i twardą podeszwą. 7) Sierść: włos szorstki, ostry i twardy — niezakrótki i nieprzy- legający — ułożony warstwami. Na głowie trochę krótszy, lecz rów nież twardy, tworzy przy końcu pyska charakterystyczne, lecz nieza- długie bokobrody i wąsy, oraz ostre łuki brew. Nogi są owłosione krótko. 8) Maść: najwięcej charakterystyczną jest maść przypominająca mieszaninę kolorów „pieprzu i soli“. Z innych maści wymienię stalo wo - szarą, srebrno - szarą, względnie brudno - czarną, brunatno lub żółto nad oczami, na pysku i na kończynach nóg podpalaną. Czerwona maść jest nie pożądana, gdyż przypomina irlandzkiego terriera. Pazury ciemne. Waga: od 12 do 16 klg. — wysokość od 30 do 45 cm. 10) Wady: zawysokie nogi, zadługi grzbiet, zbyt ciężka i okrągła głowa, zakrótki, lub zawąski pysk, nieschodzące się szczęki, zaszeroką pierś, wykręcone łokcie, skośnie położone uszy. Zamiękka i wełnista sierść. Jasno srebrna, kremowa, różowa lub żółta maść, jasne plamy na ciele, za wyjątkiem dopuszczalnej białej plamki na piersiach. Jasne oczy, jedwabisty włos na głowie i rozwarte palce.

[madohora]

Najprawdopodobniej przodkiem sznaucera olbrzymiego była stara górnobawarska odmiana psa wiejskiego, używanego do zaganiania i stróżowania. Przed drugą wojną światową hodowlę rozwinął Calaminus, który nigdy nie ujawnił z jakimi rasami krzyżował osobniki hodowlane. Aby uzyskać odpowiednią maść i uszlachetnić sylwetkę, pewne jest, że do krzyżowania użył czarnego doga niemieckiego. Spekuluje się, że użyte zostały także pudle duże.

[madohora]

Początkowo psy te były hodowane tylko na terenach wiejskich przez chłopów wykorzystujących je do stróżowania gospodarstw, a także pilnowania wozów browarskich (stąd dawna nazwa sznaucer piwny). Zaliczany do psów obronnych

[madohora]

WZÓR RASY. 1) Ogólna charakterystyka: ogólny wygląd buldoga daje nam obraz gładkowłosego, przysadkowatego psa, o nieco niskiej, lecz sze rokiej zwartej i muskularnej postaci. W stosunku do całości ciała, wybija się na pierwszy plan ciężka i obszerna głowa o krótkim pysku, szerokiej i zadartej mordzie. Szeroka pierś i wybitnie rozwinięty sze roki zad, uzupełniają całość potężną, lecz niepozbawioną ruchliwości i elastyczności. 2) Głowa: musi być duża, im większa tern lepsza. Miara obję tości głowy dookoła uszu, powinna conajmniej dorównywać wyso kości psa. Gdy spoglądamy na głowę z przodu, musi się ona wydawać wysoka od kąta dolnej szczęki, do górnej krawędzi czoła, przytem winna być ona szeroka i kanciasta. Zaokrąglone policzki sięgają po wyżej oczu. Profil musi być również wysoki, odległość karku od nosa jest natomiast bardzo mała. Czoło płaskie, nie powinno wystawać, ani też łagodnie zlaweć się z partją pyska. Skóra na czole ii głowie jest pełna zmarszczek i fałd. Kości ciemieniowe szerokie, kanciaste i wyso kie, tworzą między oczami głęboką i szeroką brózdę. Oczy ciemne i okrągłe są nisko osadzone pod czaszką i jaknajdalej oddalone od uszu, białka oczu nie śmią być widoczne. Małe i cienkie uszy, są jakoby tylnem przedłużeniem boków czaszki. Za najodpowiedniejsze uważa się uszy, podobne do różyczek, to zn. gdy dolne krawędzie uszu są wgięte do wewnątrz — górne zaś są podniesione i w tył podane tak, że wnętrzne muszli usznej staje się widoczne. Odległość od podstawy szczęki do nosa musi być bardzo mała, linja zaś prostopadła od gruczołów śluzowych oczu, do kąta warg — długa. Pysk szeroki, krótki, zadarty do góry. Skóra na policzkach głę boko pomarszczona. Długość linji biegnącej od środka oczu do końca nosa musi odpowiadać odległości, od końca nosa, do kącików warg. Nos czarny i szeroki, warga górna gruba, po bokach zwisająca zakrywa całkowicie szczękę, zęby nieśmią być widoczne. Szczęki po tężne i kanciaste —kły silne i od siebie dobrze oddalone. Dolna szczę ka dłuższa od górnej, wygięta jest ku górze i tak szeroka, że umożliwia pomieszczenie w prostej linji sześciu obok siebie stojących, małych zębów przednich (siekaczy). 3) Szyja: miernej długości — raczej krótka, gruba i głęboka, wypukła w okolicy karku, pokryta jest grubemi fałdami, które opa dając po obydwu bokach, tworzą podwójny podbródek sięgający po przez dolną szczękę do piersi
4) Ramiona szerokie, głębokie, skośne i wybitnie muskularne. 5) Pierś bardzo szeroka, okrągła, wystająca, skraca pozornie wy sokość przednich nóg. Klatka piersiowa mocna, wydłużona i owalna, żebra wypukłe. Brzuch podciągnięty. 6) Grzbiet krótki bardzo szeroki w barkach, opada tuż za łopat kami i zwężając się ku tyłowi podnosi się w okolicy nadnercza, skąd opada znowu łukiem ku ogonowi. 7) Ogon średnio długi, nisko osadzony, u nasady gruby i wysta jący prosto, zgina się i opada prostopadle, zwężając się ku końcowi w cienki szpic
Jest on w całej swojej rozciągłości okrągły, gładki, delikatnie i kró tko owłosiony i niepowinien być śrubowato skręcony ,lub też w inny sposób zniekształcony. 8) Nogi przednie proste, mocne, muskularne, — muskuły gór nego ramienia uwypuklone silnie nazewnątrz, co pozornie stwarza wy gląd nóg krzywych. Łokcie opuszczone i odstające od klatki piersiowej. Stopy nóg przednich wygięte nieco nazewnątrz. średniej wielkości — zwarte. Rozdziały między palcami są wyraźnie zaznaczone, stawy środ kowe palców wypukłe. Nogi przedhie wydają się krótsze, od nóg tylnych. 9) Nogi tylne: muskularne, o grubym kośćcu, stosunkowo dłuższe od przednich. Stawy skokowe są silnie opuszczone, kość goleniowa dłuż sza niż u wszystkich innych psów. dobrze zaokrąglona. Stopy tylne są mocne, małe i również nieco nazewnątrz podane. Ta specyficzna konstrukcja kośćca nóg powoduje charaktery styczny dla buldogów, ciężki i związany chód. Spoglądając na biegną cego buldoga, ma się wrażenie, że dotyka on ziemi końcami palców nóg przednich, podczas gdy tylne nogi jakoby za sobą pociąga. W biegu wysuwa prawy bark naprzód, podobnie jak koń w galopie. 10) Sierść gładka, delikatna, krótka i dobrze przylegająca, — w dotknięciu twarda, lecz nie szorstka. 11) Ciężar: 25 klg .dla psa jest wagą najwięcej pożądaną. Suki mogą być nieco lżejsze i delikatniejszej budbwy. Wysokość od 40 do 45 — cm. 12) Maść może być jednostajna, lub jednostajna z ciemną maską, jednak zawsze wyraźna. Najczęściej spotykane odmiany maści są: lnorengowata lub biała i ciemno żółta lub płowa jednak zawsze wyraźnie, jak i kombi nacje plam tych barw. Wady: do nich zaliczyć należy wadliwą budowę, małą głowę, jasne oczy i nos, duże uszy, wystające kły, rozdwojony nos, zbyt długi pysk. opadający brzuch i obcięty ogon. Maść czarna i myszata jest nie pożądana. Ocena punktowa wydana przez angielski kennel klub: ogólny wy gląd 10, głowa 13, łuki brwi 4, oczy 5, uszy 4, pysk 10, szczęki 3, uzę bienie 6- pierś i szyja 5, krzyż 5, tułów 5, barki (plecy) 5, nogi przed nie 5, nogi tylne 5, figura 5, ogon 5, sierść i maść 5. Razem 100. Najlepsze psy hodowli kontynentalnej pochodzą z psiarni M. v. Lindholm — Kopenhaga. Zwinger Union - Giesen (Niemcy). Zwinger Clarina — Baden. W Polsce (Warszawa. Kraków, Poznań) spotykamy coraz więcej czystych okazów tych psów

[madohora]

[madohora]

W klasyfikacji FCI rasa ta została zaliczona do grupy II – Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła, sekcja 2.1 – Molosy typu mastifa. Psy tej rasy nie podlegają próbom pracy

[madohora]

Samice mają dwurożne macice

[madohora]

Jako jedną z najbardziej rozpowszechnionych grup ssaków gryzonie spotyka się na każdym kontynencie z wyjątkiem Antarktyki. Jako jedyne lądowe łożyskowce skolonizowały Australię i Nową Gwineę bez udziału człowieka. Ludzie umożliwili tym stworzeniom rozprzestrzenienie się na wiele odizolowanych wysp oceanicznych. Przykład stanowi szczur polinezyjski. Rodentia przystosowały się do prawie wszystkich siedlisk lądowych, od mroźnej tundry (gdzie potrafią przeżyć pod śniegiem) do gorących pustyń. Niektóre zamieszkują drzewa, jak pewne wiewiórkowate czy ursonowate. Inne, jak gofferowate czy golec piaskowy, prowadzą prawie całkowicie podziemny tryb życia w zbudowanych przez siebie skomplikowanych systemach nor. Inne bytują na powierzchni ziemi, ale korzystają też z nory, w której mogą się schronić. Bobry i piżmak amerykański znane są z częściowo wodnego trybu życia[3], jednakże gryzoniem, który najlepiej zaadaptował się do wodnego środowiska, jest prawdopodobnie Crossomys moncktoni z Nowej Gwinei. Gryzonie radzą sobie także w siedliskach stworzonych przez człowieka: na obszarach rolniczych i miejskich

[madohora]

Strategia radzenia sobie z sezonową obfitością pokarmu polega na jedzeniu, ile tylko się da i magazynowaniu nadmiaru w postaci tkanki tłuszczowej. Występuje ona u świstaków, które to gryzonie mogą być jesienią o 50% cięższe niż wiosną. Podczas długiej zimy zwierzęta korzystają z nagromadzonych rezerw tłuszczu, ulegając hibernacji. Bobry żywią się liśćmi, pączkami i wewnętrzną warstwą kory wzrastających drzew, jak też roślinami wodnymi. Magazynują żywność na zimę, powalając niewielkie drzewa i ulistnione gałęzie jesienią, zanurzając je pod wodą i zagrzebując koniec w mule, by je zakotwiczyć. Dzięki temu mają dostęp do zapasów żywności przetrzymywanych pod wodą, nawet kiedy lód pokryje staw

[madohora]

Gryzonie wykazują szeroki zakres zachowań społecznych. Występuje wśród nich pierwszy poznany system kastowy wśród ssaków, spotykany u golca piaskowego. U pieska preriowego występują rozległe kolonie[40]. Dalej spotyka się grupy społeczne, a także samotniczy tryb życia u popielicy szarej, której dorosłe osobniki mają zachodzące na siebie areały żerowania, żyją jednak w osobnych gniazdach i żerują samodzielnie. Gromadzą się na krótko podczas sezonu rozrodczego w celu dobierania się w pary. Goffer również żyje samotnie poza sezonem rozrodczym. Każdy osobnik drąży złożony układ tuneli i utrzymuje własne terytorium.

[madohora]

Do najbardziej społecznych gryzoni należą świstaki. Typowo tworzą one kolonie opierające się na więziach pomiędzy samicami. Samce po odstawieniu od sutka rozchodzą się i jako osobniki dorosłe wiodą wędrowny tryb życia. Współpraca u susłów i świszczy różni się pomiędzy gatunkami. Zazwyczaj obejmuje alarmowanie się przez zagrożeniem, obronę terytorium, dzielenie się pokarmem, ochronę miejsc gniazdowania i przeciwdziałanie dzieciobójstwie. Nieświszczuk płowy buduje wielkie miasta, mogące rozciągać się na wiele hektarów. Jamy nie łączą się ze sobą. Są drążone i zamieszkiwane przez terytorialne grupy rodzinne zwane koteriami. Koteria zwykle składa się z dorosłego samca, trzech lub czterech dorosłych samic, kilku nie przystępujących do rozrodu roczników i młodych z ostatniego roku. Osobniki w obrębie koterii są do siebie przyjaźnie nastawione, wrogo natomiast do innych.

[madohora]

Gryzonie wykorzystują zapachy w wielu sytuacjach, w tym w komunikacji wewnątrz- i międzygatunkowej, oznaczaniu ścieżek i zakładaniu terytoriów. Mocz dostarcza informacji genetycznych, w tym o gatunku, płci i konkretnym osobniku, a także informacji metabolicznych na temat dominacji, zdrowia i statusu reprodukcyjnego. Związki związane z głównym układem zgodności tkankowej (MHC) wiążą się z kilkoma białkami moczu. Zapach drapieżnika hamuje jednak epatowanie własnym

[madohora]

Mysz domowa znaczy terytorium moczem, który zawiera feromony. Podobnie wykorzystuje mocz w rozpoznawaniu się osobników i kontaktach społecznych. Może to czynić na różne sposoby:

[madohora]

efekt Whittena: feromony znajomych samców wywołują u populacji samic zsynchronizowaną ruję

[madohora]

efekt Lee–Boota: feromony dojrzałej samicy wywołują supresję lub wydłużenie cyklu rujowego innej samicy przebywającej z nią w jednej grupie, w której nie ma samców

[madohora]

Terytorialne bobry czy wiewiórki (sosnowiórka czerwona) poszukują i zaznajamiają się z zapachami swych sąsiadów. Odpowiadają mniej agresywnie, jeśli to któryś z nich dokona wtargnięcia, niż gdyby to był osobnik obcy czy poszukujący własnego terytorium. Po angielsku określa się to zjawisko terminem „dear enemy effect”

[madohora]

Szczury laboratoryjne, zaliczane do gatunku szczur wędrowny, wydają z siebie krótkie ultradźwięki o wysokiej częstotliwości podczas rzekomo przyjemnych sytuacji, jak zabawa w zapasy, gdy antycypują podaż morfiny, podczas parzenia się czy łaskotania. Wokalizacje, określane jako świergotanie, porównywano do śmiechu i interpretowano jako coś pozytywnego. W badaniach klinicznych świergot wiąże się z pozytywnymi emocjami, wytwarza się więź z osobą łaskoczącą. W efekcie badane szczury szukały łaskotania. Jednak z wiekiem tendencja do świergotania spada. Jak większość odgłosów szczurów, świergot wydawany jest z częstotliwością zbyt dużą dla ludzkiego ucha niewyposażonego w specjalistyczny sprzęt. By stwierdzić świergot, wykorzystuje się urządzenie służące do wykrywania nietoperzy.

[madohora]

Gryzonie, jak wszystkie łożyskowce z wyjątkiem naczelnych, dysponują jedynie dwoma rodzajami czopków siatkówki. Odbierają one światło niebieskie-UV o krótkiej fali oraz zielone o fali pośredniej. Wobec tego są dichromatyczne. Dostrzegają jednak ultrafiolet, widzą więc światło, którego nie zauważa człowiek. Nie wiadomo do końca, jaką funkcję pełni dostrzeganie przez nie UV. Przykładowo brzuch koszatniczki odbija więcej światła UV, niż jej grzbiet. Jeśli więc zwierzę to, zaniepokojone, wstanie na tylne łapy, inne osobniki zobaczą jego brzuszną stronę ciała, co może je zaalarmować. Jeśli gryzoń stoi na czterech łapach, jego gorzej odbijający promienie UV grzbiet czyni go mniej widocznym dla drapieżników. Za dnia światło ultrafioletowe dostępne jest w obfitości, jednak w nocy już nie. Rankiem dochodzi do znacznego wzrostu stosunku natężenia światła ultrafioletowego do widzialnego, odwrotnie wieczorem. Wiele gryzoni wykazuje aktywność zmierzchową. Wrażliwość na UV byłoby więc dla nich znacznym udogodnieniem. Nie wiadomo, jaką wartość miałoby widzenie ultrafioletu dla gatunków nocnych

[madohora]

Wibracje mogą dostarczyć innym osobnikom tego samego gatunku informacji na temat podejmowanych zachowań, niebezpieczeństwa ze strony drapieżnika, utrzymania grupy oraz zalotów. Ślepiec lewantyński był pierwszym ssakiem, w przypadku którego udokumentowano porozumiewanie się za pomocą wywoływania wibracji podłoża. Ten drążący pod ziemią gryzoń uderza głową w ściany budowanych przez się korytarzy. Pierwotnie uważano, że zachowanie to stanowi część budowania przezeń tuneli, jednakże później odkryto, że tworzy ono uporządkowane w czasie sygnały docierające na dalekie odległości do sąsiadujących osobników

[madohora]

Niektóre gatunki gryzoni wiodą monogamiczne życie. Dorosły samiec i dorosła samica tworzą u nich długo trwający związek. Monogamia u gryzoni może przybierać dwie formy: obligatoryjną i fakultatywną. W pierwszym przypadku oboje rodziców sprawuje opiekę nad potomstwem i odgrywa istotną rolę w zwiększeniu szans na przetrwanie swych dzieci. Jest tak u myszaka kalifornijskiego, myszaka plażowego, malgaszoszczura wielkiego i bobrów. Samce w przypadku takich gatunków kopulują jedynie ze swymi partnerkami. Poza zwiększoną opieką nad potomstwem obligatoryjna monogamia zmniejsza ryzyko, że samiec nigdy nie znajdzie partnerki bądź pokryje bezpłodną samicę. W monogamii fakultatywnej samiec nie sprawuje bezpośredniej opieki rodzicielskiej. Zostaje z jedną samicą, ponieważ nie ma szans na znalezienie innej z powodu przestrzennego rozmieszczenia osobników. Przykład wydaje się stanowić tutaj nornik preriowy (Microtus ochrogaster). Samce tego gatunku strzegą i bronią samic w swym sąsiedztwie[

[madohora]

Promiskuityzm polega na posiadaniu licznych partnerów seksualnych przez zarówno samce i samice. Również spotyka się go u gryzoni. U gatunków takich jak myszak białostopy samice wydają na świat mioty, w których poszczególnych młodych nie łączy wspólne ojcostwo. Promiskuityzm prowadzi do zwiększonej konkurencji pomiędzy nasieniem różnych samców, które mają w związku z tym większe jądra. Jądra afrowiórki namibijskiej mogą osiągać 20% długości jej głowy i tułowia[69]. Pewne gatunki gryzoni rozwinęły elastyczne systemy parzenia się, wahające się pomiędzy monogamią, poligamią i promiskuityzmem.

[madohora]

U większości gatunków, jak szczur wędrowny czy mysz domowa, owulacja następuje w regularnym cyklu. U innych, jak norniki, indukuje ją kopulacja. W trakcie tej ostatniej samce niektórych gatunków pozostawiają mating plug w pochwie samicy. Spełnia on dwojaką rolę: zabezpiecza nasienie przed wypłynięciem na zewnątrz, a samicę przed zaplemnieniem przez innego samca. Samica potrafi jednak usunąć ten czop, zarówno zaraz po połączeniu, jak i po kilku godzinach

[madohora]

Matka zagniazdowników mało się stara przy budowie gniazda, niekiedy w ogóle nie zawraca sobie tym głowy. Rodzi na stojąco i młode wydostają się na świat za nią. Utrzymuje kontakt głosowy ze swymi wysoce ruchliwymi dziećmi. Są one względnie niezależne i odstawienie następuje po kilku dniach. Jednak opieka matki (karmienie, czyszczenie) trwa nadal. Miot gryzoni może przybierać różną liczebność. Samice, które wydały na świat mniej liczne mioty, mniej czasu spędzają w gnieździe

[madohora]

Wśród licznych gatunków gryzoni dochodzi do dzieciobójstwa. Praktykują je osobniki dorosłe obu płci tego samego gatunku co młode. Zaproponowano kilka możliwych wyjaśnień tego zachowania, wśród nich stres związany z ilością pożywienia, konkurencję o zasoby, unikanie niewłaściwie ukierunkowanej opieki nad potomstwem i, jeśli chodzi o samce, czynienie matki na powrót gotową na przyjęcie adoratora. To ostatnie postępowanie jest dobrze znane u naczelnych i lwów, gorzej natomiast znane u gryzoni. Dzieciobójstwo zdaje się być szeroko rozpowszechnione u nieświszczuka płowego, włączając w to zabójstwa dokonywane przez wkraczające na cudzy teren samce i imigrujące samice, jak też okazjonalny kanibalizm – pożeranie własnego potomstwa. Dla ochrony przez dzieciobójstwem ze strony innych osobników dorosłych samice unikają ich bądź też okazują bezpośrednią agresję potencjalnym sprawcom, łączą się z licznymi samcami, występuje wśród nich terytorializm i wczesne rozwiązywanie ciąży. U niektórych gryzoni obserwuje się też zabijanie płodów. Samica dominująca świstaka stara się powstrzymać reprodukcję samic podporządkowanych. Zachowuje się w stosunku do nich wrogo, jeśli zajdą w ciążę. Stresuje je, co powoduje u nich poronienie.

[madohora]

Ponieważ laboratoryjne myszy domowe i szczury wędrowne są szeroko wykorzystywane jako modele w badaniach naukowych, nastąpił duży postęp w wiedzy o ich zdolnościach poznawczych. Szczury wędrowne wykazują błąd poznawczy, obróbka informacji zależy u nich od pozytywnego bądź negatywnego afektu. Przykładowo szczury laboratoryjne trenowane do odpowiedzi na specyficzny ton poprzez naciśnięcie dźwigni i otrzymanie nagrody, a innej dźwigni w odpowiedzi na inny ton w celu uniknięcia kary w postaci rażenia prądem, z większym prawdopodobieństwem odpowiedzą na ton pośredni, naciskając dźwignię związaną z nagrodą, jeśli przed chwilą ktoś je połaskotał (co uwielbiają).

[madohora]

Szczury wędrowne wykorzystują społeczne uczenie się w szerokim zakresie sytuacji, szczególnie jednak jeśli chodzi o preferencje zdobywania pożywienia. Uczenie się o odpowiednich zasobach pożywienia podzielić można na 4 etapy:
przed urodzeniem, w macicy płód wykrywa cząsteczki przenoszące zapach pochodzące z pokarmu jego matki, przenikające barierę łożyskową. Krótko po urodzeniu noworodek odpowiada pozytywnie na pokarmy, które wyczuwał in utero.
w czasie karmienia przez matkę młode uzyskuje informację o diecie swej matki zawartą w mleku. Preferuje później pokarm, który matka jadała podczas laktacji.
gdy młode szczury są odstawiane od piersi i zaczynają spożywać stały pokarm, osobniki dorosłe służą im za przewodników. Żerują tam, gdzie żerują dorosłe zwierzęta lub gdzie te ostatnie pozostawiły swój zapach.
w okresie adolescencji i dorosłego życia wybór pożywienia zależy od interakcji społecznych i może zachodzić daleko od miejsc żerowania. Szczury wyczuwają zapachy na futrze, wibryssach i w oddechu innych osobników. Silnie preferują jedzenie, które wcześniej spożywały inne szczury[85]. Oznacza to, że nie będą jeść trutek unikanych przez starsze osobniki

[madohora]

Historia kolonizacji kontynentów przez gryzonie jest złożona. Pochód wielkiej nadrodziny myszowych (Muroidea) (chomikowate, myszowate) może obejmować aż do 7 kolonizacji Afryki, 5 – Ameryki Północnej, 4 – Azji Południowo-Wschodniej, 2 – Ameryki Południowej i do 10 – Eurazji

[madohora]

20 milionów lat temu w zapisie kopalnym pojawiły się skamieniałości w widoczny sposób przynależące do współczesnych rodzin, takich jak myszowate. Do miocenu, kiedy to Afryka zderzyła się z Azją, afrykańskie gryzonie, jak jeżozwierze, rozprzestrzeniły się w Eurazji[97]. Pewne gatunki kopalne osiągały bardzo duże rozmiary w porównaniu z dzisiejszymi ich krewnymi. Bóbr olbrzymi Castoroides ohioensis osiągał 2,5 m długości oraz 100 kg masy ciała[98]. Jednak największym znanym gryzoniem jest Josephoartigasia monesi, przedstawiciel pakaranowatych, o długości ciała 3 m

[madohora]

Po połączeniu się Ameryk Przesmykiem Panamskim około 3 miliony lat temu pewne gryzonie wzięły udział w wielkiej wymianie amerykańskiej. Nieznaczna liczba gatunków, jak pewne ursonowate, skierowała się na północ, natomiast bawełniaki (Sigmodontinae) ruszyły na południe[104]. Zróżnicowały się tam szybko lub, wedle innego poglądu, zróżnicowały się już w Ameryce Północnej i Środkowej przed przekroczeniem nowego pomostu lądowego.

[madohora]

W klasyfikacji FCI rasa ta została zaliczona do grupy II – pinczerów, sznaucerów, molosów, szwajcarskich psów pasterskich, psów do bydła oraz innych ras. Zaklasyfikowana do sekcji psów molosowatych w typie mastifa. Należy do ras podlegających próbom pracy

[madohora]

Niestety coraz częściej te psy znajdują się w rękach młodych, nieodpowiedzialnych ludzi którzy stwarzają potencjalne zagrożenie swymi pupilami. Na szczęście od soboty ma się to zmienić, oby tylko prawo było egzekwowane.

[madohora]

American Pit Bull Terrier często mylony jest z rasą Amerykański staffordshire terier. Sytuacja ta wynika z faktu, że w USA istnieją dwie organizacje kynologiczne, które uznają inne rasy. Pies może być rejestrowany podwójnie, jako American Staffordshire Terrier i American Pit Bull Terrier, lub pojedynczo.

[madohora]

Airedale terrier – jedna z ras psów, należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów wysokonożnych. Typ wilkowaty. Fakultatywnie podlega próbom pracy

[madohora]

Maść jest jednolita. Spotykane są różne odcienie czerwieni. Pożądana jest barwa od czerwieni do koloru słomy pszennej. Na piersi i łapach czasami mogą występować białe znaczenia. Na łapach uznawane są one za błąd, natomiast biała plamka na piersi przy maści jednolitej jest dopuszczalna.

[madohora]

Terier szkocki razem z West Highland white terrierem znajduje się na etykiecie whisky Black & White.

[madohora]

W Edynburgu znajduje się kamienna fontanna ze statuą przedstawiającą skye terriera, znanego jako Greyfriars Bobby. Została ufundowana w 1872 przez baronową Angelię Georginę Burdett-Coutts w celu upamiętnienia psa, który po śmierci swojego pana przez niemal 14 lat mieszkał przy jego grobie.
Psy tej rasy posiadali królowa Wiktoria, jej syn król Edward VII oraz jego żona Aleksandra.

[madohora]

YORKSHIRE TERRIER

Rasa ta przypominająca minIaturę skye terriera rozpowszechniona najwięcej w hrabstwie Yorkshire, wywodzi stamtąd swą nazwę. Pochodzenie jej nie jest znane.

[madohora]

BEDLINGTON TERRIER.

Twardowłosy, maści szarej, niebieskiej lub czerwonej, wzrostu 40 cm. i wagi od 10 — 11 kg. o dopuszczalnej jasnej barwie nosa i oczu.

[madohora]

Przodkowie psów tej rasy były wykorzystywane przede wszystkim przez górników z okolic Newcastle. Były to zwierzęta dobrych cechach myśliwskich, wykorzystywany w polowaniach na lisy, borsuki i wydry oraz na szkodniki – szczury. Psy trzymano też z myślą o walkach psów. Z początku znane były od miejsca pochodzenia jako rothbury terier, miały pierwotnie cięższe ciało i krótsze kończyny

[madohora]

Niestety według ostatnich opublikowanych statystyk Związku Kynologicznego w Polsce w roku 2016 zarejestrowanych w Polsce było zaledwie 13 dorosłych egzemplarzy rasy, w urodziły się w tamtym roku tylko 3 szczenięta

[madohora]

Sealyham to pies bardzo przyjacielski, wrażliwy i czarujący, o dużej dozie humoru – często nazywany klaunem wśród terierów. Jednocześnie jest silny psychicznie, czujny i odważny, a, jak każdy terier, potrafi być uparty.

[madohora]

Cairn terrier – jedna z ras psów, należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów krótkonożnych. Typ wilkowaty]. Nie podlega próbom pracy

[madohora]

Cairn terrier pochodzi z Inverness w Szkocji. Król szkocki Jakub VI rozkazał wysłać z Edynburga sześć „ziemnych terrierów” do Francji w prezencie. Prawdopodobnie były one przodkami cairnów. Najstarsza hodowla cairn terrierów powstała ok. 1837 r. i była prowadzona przez kapitana Macleoda z Drynoch na wyspie Skye. Pierwotnie przedstawicieli rasy nazywano szorstkowłosymi skye terrierami, co jednak wywołało protesty miłośników skye terrierów. Obecna nazwa pochodzi od szkockiego określenia kamiennych kopców usypywanych na granicach posiadłości. Kopce takie należały do ulubionych kryjówek lisów i innych szkodników, na które polowały cairn terriery. Cairn terrier jest uznawany za przodka terierów szkockich, a jego bliskim krewniakiem jest west highland white terrier. Jako rasa oficjalnie uznany w 1912 roku

[madohora]

Po upadku potęgi Hiszpanji. zadomowiły się spaniele w Anglji. Ze starych kronik dowiadujemy się jak były one ongiś w Anglji cenione. Król Henryk III wydawał rocznie sto tysięcy złotych gulde nów na zakup najpiękniejszych okazów — nosił je w koszyczku za wieszonym u szyi i nierozstawał się z nimi nawet podczas audjencji i podczas nabożeństw w kościele. Do spopularyzowania tej rasy poza granicami Anglji przyczynił się najwięcej król Karol II — stąd też nazwa jednej z odmian — oraz jego następca Jakób II. Pies ten stał się ulubieńcem wytwornych dam w Europie średniowiecznej i noszony był według nakazów ówczesnej mody, na biuście. Van Dyk w swoich obrazach uwiecznił dwumaścistego spaniela, malarze jak Landseer lubowali się w trójmaścistych odmianach. W XVII w. w jednym z klasztorów w Bolonji, hodowano te pieski i sprzedawano je za pokaźne sumy ówczesnej arystokracji. Różnica między staremi, a nowemi rasami karłowatych spanieli, polega na odmiennym wyglądzie pyszczka i nosa. Modne dziś krótkie głowy o zadartych noskach, odziedziczone zostały najprawdopodob niej dzięki domieszce krwi mopsa.

[madohora]

1) Ogólna charakterystyka: o charakterze tych karłów można powiedzieć, iż są one w obejściu wybitnie wytworne, towarzyskie, inteligentne i przywiązane. Są również bardzo czujne i niepozbawione żyłki myśliwskiej. Większe i silniejsze okazy oddawały nieraz dobre usługi w polowaniach na przepiórki, na cietrzewie i na ptactwo błotne Dzisiaj spadły one do roli typowych piesków wystawowych. Hodowla ich jest bardzo trudna, suczki są przeważnie bezpłodne, lub giną wraz z młodemi przy porodzie. Jako psy bardzo delikatne, wymagają pieczołowitej pielęgnacji skóry, ciągłego umiejętnego czesa nia i niezawiele kąpieli. Włos winien być od czasu do czasu natłusz czany czystą wazeliną, gdyż inne tłuszcze jełczeją. Małe luksusowe odmiany, należy odżywiać umiejętnie i nie przeładowywać słodyczami — konieczne są również spacery i tylko w dnie pogodne. Zewnętrznym wyglądem przypominają one owłosionego karło watego mopsa. Jako reprezentanci jednej z najstarszych ras, przedsta wiają spaniele typ ’zupełnie wyrównany i rzadko znajdą się między niemi wadliwe okazy. 2) Głowa: głowa i czoło — kuliste, czoło tworzy u nasady głę boką brózdę i wypuklizną dotyka prawie zadartego noska. U niektórych piesków jest ta brózda tak głęboka, że można tam łatwo ukryć małą kulkę. Nos jest czarny, głęboki, szeroki o wielkich noz drzach. Dolna szczęka szeroka i wygięta do góry, schodzi się szczel nie z odpowiednio dostosowaną szczęką górną- 3) Oczy: osadzone szeroko, zwrócone nawprost, są bardzo duże, koloru ciemnego (czarnego). Duże czarne źrenice, powiększają wygląd oczu. Typowemi są oczy lekko łzawiące. 4) Uszy: bardzo długie, u średnio wielkich psów dóchodzi dlu gość ich do 25 om. Są one osadzone nisko i ozdobione frendzlami. Naj dłuższe uszy posiada King Charles, sięgające do 30 cm. Rys. 111. Prince Charles. 5) Uwłosienie: długie, jedwabiste, miękkie, faliste, bez loków. Uszy i nóżki są ozdobione długiemi i dobrze rozwiniętemi frendzlami. Ogon, który powinien być skrócony do 10 cm. jest upiększony jedwa bistym wachlarzem sięgającym do 15 cm. długości. Ogon nie powi nien się wznosić ponad grzbiet. 6) Maść: wedle odmian. King Charles posiada maść kruczą, lśniącą, mahoniowo pod palaną nad oczami i na policzkach i typowe czerwone odznaki na odnóżach. Blenheim Spaniel jest psem dwumaścistym, posiada on na srebr no - białem tle kasztanowate lub czerwone równomiernie rozmiesz czone plamy. Uszy i policzki są czerwone. Na czole pomiędzy uszami, znajduje się foremna biała łysinka w kształcie półksiężyca—w pośrod ku tej łysinki figuruje czerwona plamka, wielkości dwugroszówki. Blen heim odznacza się od innych odmian, dłuższą grzywą na piersiach. Prince Charles Spaniel -— trójmaścisty, posiada maść białą z czarnemi łatami, ugrupowanemi jak u Blenheim Spaniela. Uszy i spód ogona są czerwone. Prince Charles nie posiada plamki na czole. Ruby spaniel posiada jednolitą czerwoną maść i nos czerwony jak zresztą wszystkie odmiany. Waga karłowatych spanieli waha się między 3 do 5 kg

[madohora]

[madohora]

Szata i umaszczenie

Szata jest długa i jedwabista, zupełnie bez loków. Lekka falistość dopuszczalna. Obfite pióra. Zupełnie nie trymowana.

Uznane umaszczenia:

1. Blenheim: głęboki kasztanowo-rudy kolor łat równomiernie rozmieszczonych na perłowobiałym tle. Znaczenia na głowie symetryczne z miejscem między uszami na wysoko cenioną plamę (znaczenie) w kształcie rombu (jest to charakterystyczna cecha rasy).

2. Tricolor (trójkolorowe): czarne i białe łaty równo rozmieszczone z podpalanymi znaczeniami nad oczami, na policzkach, wewnątrz uszu, na wewnętrznej stronie kończyn i spodzie ogona. Jakiekolwiek inne kolory lub rozkład barw w najwyższym stopniu niepożądane.

3. Black and tan (czarne podpalane): kruczoczarne tło z podpalaniem nad oczami, na policzkach, wewnątrz uszu, na klatce piersiowej i pod spodem ogona. Podpalanie powinno być w żywym odcieniu. Białe znaczenia niepożądane.

4. Ruby (rubinowy): jednolity kolor głęboko czerwony. Białe znaczenia niepożądane.

[madohora]

Maltańczyk – nazwa oryginalna: Maltanase mana – jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji biszonów i ras pokrewnych w podsekcji biszony. Typ lisowaty. Nie podlega próbom pracy

[madohora]

MOPS

Zalicza się również do ras wymierających. Jest on minjaturą angielskiego mastiffa i buldoga. Niegdyś był to pies bardzo modny nietylko w Anglji, dziś natomiast już nawet starsze panie (których jest zresztą coraz mniej na świecie) dobierają sobie do towarzystwa typy więcej modenne. Niezaprzeczoną zasługą mopsa jest to, że posłużył do odświeże nia krwi pewnych ras (spaniele) i że dał początek istnienia nowym modnym rasom, do iktórych w pierwszym rzędzie należy zaliczyć fran cuskiego buldoga. Mops jest pielskiem nieco ciężkim i muskularnym, nie powinien on jednak posiadać beczułkowatego wyglądu. Wzrost jego dochodzi od 25 do 30 cm., waga od 5 do 8 kg. Głowę posiada wielką i ciężką — czoło wypukłe. Mordkę czarną, krótką, kanciastą — nos krótki i czar ny. Pysk ozdobiony jest czarną maską. Czoło pokryte głębokiemi fał dami. Oczy duże, czarne, wyłupiaste, pełne wyrazu i ognia. Uszy małe cienkie i czarne. Szyja krótka, gruba, mięsista, bez podbródka, jednak dobrze sfałdowana. Tułów krótki i zwarty, dobrze wysklepio- ny, pierś szeroka. Ogon podwójnie zakręcony i oparty na biodrach. Nogi niezawysokie, mulsikularne, dobrze umieszczone pod tułowiem. Stopy średnio długie — palce dobrze rozdzielone — pazury czarne. Sierść delikatna, krótka i błyszcząca. Maść srebrno szara, lub płowa, tworzy wyraźny kontrast z czarną maską na pysku i czarną wąską linją na grzbiecie, sięgającą od tyłu głowy do ogona. W Anglji są naj więcej cenione do dzisiejszego dinia mopsy czarne. Psy te posiadają skłonność do tycia, dlatego wskazanem jest dawać im możność używania ruchu, tembardziej, że są one nie czułe na wpływy atmosferyczne.

[madohora]

Ważne jest częste oczyszczanie fafli mopsa, by zapobiec dość częstemu problemowi występowania grzybicy w jego "zmarszczkach".
Dysplazja stawu biodrowego dotyka 68,7% mopsów według Orthopedic Foundation for Animals. Jest to druga ze 173 przebadanych ras, która najczęściej zapada na tę chorobę

[madohora]

W 2016 roku Brytyjskie Stowarzyszenie Weterynaryjne zaapelowało, by ze względu na obciążenia chorobami i dobro psów nie podejmować pochopnie decyzji o zakupie takiego zwierzęcia.
Jest dobrze przystosowany do życia w małym mieszkaniu, nie wymaga całogodzinnych spacerów na świeżym powietrzu.
Ze względu na poważne problemy zdrowotne, z jakimi zmagają się psy tej rasy, Holandia zakazała w 2019 roku ich hodowli

[madohora]

Dawniej wykorzystywano pudle do szukania trufli, czy aportowania zwierzyny z wody. Obecnie jest to pies rodzinny i reprezentacyjny.

[madohora]

Szpic miniaturowy pomeranian ma wesołe usposobienie i żywy temperament. Jest ruchliwy, ciekawski, wszędobylski i chętny do zabawy. Bardzo przywiązany do opiekuna, wrażliwy i oddany, nie lubi zostawać na długo sam

[madohora]

TWYŻSZE MANDATY ZA SPACER Z PSEM BEZ SMYCZY - Wyborcza - 08.04.2021

[madohora4]

SZPIC JEDWABNY

Rasa ta pochodzi z krzyżówki szpica karzełka z pieskiem maltańskim. Różni się od szpica karzełka przepięknym długim jedwabistym włosem. Włos nie powinien być falisty, ani kędzierzawy, ani też mehaty i układać winien się on tak, jak u innych szpiców t. i,, luźnie, równo i prosto. Maść biała* — oczy i nos czarne. Czasami zdarzają się czarno maściste okazy. Szpic jedwabisty, posiada tak zw. „łapki zajęcze" — nieco dłuższe od stopek (łapek) szpica karłowatego.

[madohora]

SZIPPERKE

Zewnętrznym wyglądem, przypomina minjaturę owczarka. Ojczyzną jego jest Belgja. Jest to piesek nadzwyczajnie czujny, ruchliwy i interesujący się wszystkiem co się koło niego dzieje. Jest on stwobawy i wskutek tego jest on zarówno milutkim towarzyszem, jak rów nież doskonałym stróżem. Maść posiada czarną. Wzrost dochodzi do 30 cm., waga około 5 klg. Są okazy osiągające zaledwie 3 kg. wagi.

[madohora]

[madohora]

CHARCIK WŁOSKI

Z budowy i wyglądu, przypominają one minjaturę gładkowło- sego charta angielskiego. Odznaczają się pozatem więcej wypukłą i okrągłą głową i charakterystycznym drepczącym krokiem.
Sierść posiadają krótką jedwabistą. Maść jest rozmaita, lecz zawsze wyraźna — czerwonoszara, niebieskawo szara, kremowa, czar na. Biała z czarnem i moręgowata, jest mniej pożądana. Waga nie powinna przewyższać 5 kg. Najwięcej pożądaną wagą przez miłośni ków tego psa jest 4 kg

[madohora]

W klasyfikacji FCI rasa ta została zaliczona do grupy X – charty, sekcja chartów krótkowłosych. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów ozdobnych i do towarzystwa

[madohora]

NIEMIECKIE KARŁOWATE PINCZERY

Rozróżniamy trzy odmiany tych lilipucich pinczerków, odmianę gładkowłosą i szorstkowłosą, oraz t. zw. pinczerka małpiastego.

[madohora]

GŁADfKOWŁOSY PINCZEREK.

Symetrja budowy i wygląd tego pieska odpowiada w zupełności wzorcowi rasy gładkowłosego niemieckiego pinczera. Typy odbiega jące od wymogów wzorca, należy uważać za wadliwe. Wobec tego waga pieska nie powinna przewyższać 3 i pół kg. Maść posiada czarną podpalaną, łaciastą względnie koloru sarniego (Rehfarbe) stąd jego dru ga niemiecka nazwa — Rehpinscher. U nas jest on popularnie zwany ratlerkiem.

[madohora]

Pies rasy miniaturowej, proporcjonalnie zbudowany. Zarys sylwetki powinien zamykać się w kwadracie. Uszy wysoko osadzone, stojące lub załamane w kształcie litery V. Ogon osadzony wysoko, często przycięty

[madohora]

Szata krótka, raczej twarda, gładko przylegająca bez podszerstka.

[madohora]

Umaszczenie czarne lub czekoladowe z rudymi znaczeniami (podpalaniami) na policzkach, wargach, żuchwie, podgardlu, nad oczami, na dolnej połowie, kończynach przednich, w okolicach odbytu lub jednolicie rude w różnych odcieniach. Włos krótki, gęsty, lśniący i liniejący.

[madohora]

Pies o żywym temperamencie, odważny, bystry i spostrzegawczy. Lubi spacery. Ma silny instynkt łowiecki oraz stróżujący. Zazwyczaj przejawia nieufność w stosunku do obcych, bywa szczekliwy. Z racji swojej dominującej osobowości oraz przykuwającego uwagę wyglądu, rasę tę często określa się mianem "Króla Toyów" ("King of the Toys"). Pinczery przywiązują się do jednego, ewentualnie dwóch członków rodziny.

[madohora]

Są to psy odważne, wesołe i pojętne, lojalne w stosunku do swojej rodziny, lecz nieufne wobec obcych. Posiadają porywcze usposobienie.

[madohora]

GRYFFONY BRUKSELSKIE
GRIFFON BRUXELLOIS.

Są to malutkie bardzo oryginalne pieski, powstałe najprawdo podobniej z krzyżowania szkockiego terriera z pinczerkiem. Rasa ta pochodzi z Brukseli i zalicza się dzisiaj do ras bardzo modnych. Są to stworzenia bardzo miłe. żywe, mocne, o zwartej budowie ciała i wielkiej żywotności. Posiadają dużą inteligencję. Wybitne gniazda pinczerków małpiastych i gryfonów Brukselskich pochodzą z psiarni „Waldheim“ i Bruxelles“ w Frankfurcie nad Menem. — Właściciel Karol Huth. (1933 rok)

[madohora]

Głowa: okrągła, silnie owłosiona niezbyt długim, ostrym i odsta jącym włosem (ebouriffe) — 1 dłuższym nieco nad oczami i dokoła no sa, oraz na policzkach i wargach. Krawędzie warg są czarne. Koniec pyszczka zdobi ostra broda i wąsy. Ciemny nalot na brodzie i wą- sach jest dopuszczalny. Dolna szczęka porośnięta ostrym włosem, jesit nieco zadarta do góry. Zęby nie powinny być widoczne. Nos czarny, krótki tworzy z nasadą czoła widoczną brózdę. Oczy duże, okrągłe czarne, otoczone są czarną obwódką — rzęsy dobrze widoczne. Pies posiada charakterystyczny wianuszek ostrych włosów dokoła oczu, zakrywający również cały grzbiet nosowy. Uszy stojące, ucięte w szpic. Ogon noszony wysoko, skrócony do dwóch trzecich. Nogi proste niezbyt wysokie — pazury czarne. Owłosienie twarde, szorstkie, gęste i nie krótkie. Maść ryża. Waga najwięcej pożądana od 3 do 3 i pół kg., w każ dym razie nie powyżej 4 kg. Do wad zalicza się: miękki, jedwabisty, zbyt długi włos, zakry wający zupełnie cały pysk i oczy, gdyż wskazuje to na pokrewieństwo z pieskiem bolońskim. Następnie wadliwe są jedwabisty czub na wierzchołku głowy, brunatny nosi, jasne oczy, widoczne zęby, białe odznaki na piersi i na odnóżach, oraz zawątła budowa. Ocena punktowa: twardy włos 15, ryża maść 10, oczy 7, nos i pysk 7, uszy 3, nogi i tułów 5, wzrost 3. Razem 50. Rasa ta różni się od pinczerków małpiastych silniejszą budową i maścią

[madohora]

[madohora]

Gryfoniki belgijskie nie zyskały dużej popularności. W Polsce występuje kilkadziesiąt osobników tej rasy. Na świecie dość znane są w Rosji, Czechach, Skandynawii oraz Stanach Zjednoczonych.

[madohora]

MOPS JAPONSKI CHIN

[madohora]

Nagi peruwiańczyk występuje w trzech wariantach wielkościowych, podobnych pod względem morfologicznym:

nagi pies peruwiański duży (wzrost: 50 - 65 cm, waga 12- 25kg)
nagi pies peruwiański średni (wzrost: 40 - 50 cm, waga 8- 12 kg)
nagi pies peruwiański miniaturowy (wzrost: 25 - 40 cm, waga 5 - 8kg)

[madohora]

Nagi pies peruwiański z usposobienia jest psem spokojnym i przyjaznym, nieufnym wobec obcych. Nagie ciało może być całkiem bezwłose, lub posiadać pojedyncze włoski na głowie i ogonie. Skóra jest koloru szarego, czarnego lub ciemnobrązowego, czasami w jasne różowe łatki na łapach i pysku. Cechuje się także tym, że ma wyższą temperaturę ciała, która wynosi ok. 39 stopni. W większości przypadków peruwiańczyki mają braki w uzębieniu, szczególnie w zębach przedtrzonowych.

[madohora]

[madohora]

Rasa chow chow pochodzi z Mongolii. W starożytności uznawana za przeciwnika złych duchów i stróża świątyń przed ich złym wpływem. Znana jest już od ponad 2000 lat, ale została opisana dopiero w 1903 roku przez American Kennel Club. Rasa ta kiedyś była używana do polowań na wilki, gdyż psy te mają długą sierść (około 10 cm), grubą skórę (około 3-4 mm) oraz cechuje je duża zawziętość. Ze względu na ich wytrzymałość, siłę i odporność na trudne warunki pogodowe wykorzystywano je również jako środek transportu w górach Tybetu. Do Wielkiej Brytanii chow chow trafił po raz pierwszy w roku 1780.

[madohora]

Lekki chód, wypięta klatka piersiowa oraz puszysty ogon, noszony zazwyczaj na grzbiecie.

[madohora]

Pies lojalny, ale odznaczający się niezależnością. Najczęściej „pies jednego pana”. Czujny, odważny, aktywny, niezbyt wylewny w okazywaniu uczuć, obcych traktujący z rezerwą, w stosunku do dzieci zwykle cierpliwy, lecz nie zawsze przyjazny. Wobec innych zwierząt z reguły tolerancyjny, ale zdystansowany. Dość trudny w szkoleniu, odpowiedni raczej dla doświadczonego właściciela. Chow chow, u którego zaniedbano proces socjalizacji, może wyrosnąć na psa zamkniętego w sobie, wycofanego, a nawet agresywnego. Ma doskonały węch i silny instynkt łowiecki, na spacerach może być groźny dla wytropionej dzikiej zwierzyny. Cichy. Może reagować nerwowo na niespodziewane próby zbliżenia się do niego z boku, gdyż głęboko osadzone oczy upośledzają widzenie boczne.

[madohora]

Zarówno u osobników męskich, jak i żeńskich występuje linienie. U samic może pojawić się zrzucenie sierści po oszczenieniu się. Ich pielęgnacja obejmuje regularne szczotkowanie oraz rzadsze kąpiele. Częste uczulenia spotykane są po szczepieniach. Typowe dla rasy problemy zdrowotne to choroby oczu (jak dwurzędowość rzęs), skóry (prócz alergii także tendencja do podrażnień) i układu kostno-stawowego (słabe więzadła, luźne stawy kolanowe). Długość życia wynosi przeciętnie 9 do 12 lat.

[madohora]

Właścicielem psa tej rasy był między innymi Sigmund Freud, który często wprowadzał swojego chow chow na sesje z pacjentami, uważał bowiem, że zwierzę wywiera kojący wpływ na pacjentów. Psy tej rasy otrzymała także w prezencie królowa Wiktoria.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pointer to inteligentne psy myśliwskie, a zarazem pierwsza na świecie rasa ofi-cjalnie uznana. Opis i rysunek czworono-ga o imieniu Major zamieszczono w 1865 roku w brytyjskim czasopiśmie „The Field”. Na Wyspy sprowadzali je w XVI i XVII wieku kupcy i marynarze z Hiszpanii i Portu galii. Za ocean jako pierwszy dotarł z Anglii w 1876 roku samiec Sensation. To jego wizerunek znajduje się w logo prestiżowej amerykań-skiej organizacji kynologicznej Westminster Kennel Club. Z kolei najsłynniejszą suczką była Judy. Podczas drugiej wojny świato-wej służyła w Royal Navy. Pływała m.in. na pokładzie HMS Grasshopper. Gdy w lutym 1942 r. okręt zatonął, aktywnie pomaga-ła w ratowaniu marynarzy. Trafiła do japoń-skiej niewoli, gdzie otrzymała status jeńca wojennego. Za zasługi na polu walki została odznaczona Medalem Dickin. Wyróżnienie to przyznawano zwierzętom, które wykaza-ły się szczególnym bohaterstwem w służbie w siłach zbrojnych oraz cywilnych służbach ratunkowych brytyjskiej Wspólnoty Naro-dów. W latach 1943 – 1949 otrzymało go w sumie: 18 psów, 3 konie, kot i 32 gołębie

[madohora]

Ale to nie jest żadna sensacja, tygrysy już od lat atakują ludzi.

[madohora]

PSY CZY KOTY - Interia - 17.04.2021

[madohora]

UWAGA! TĘDY CHODZĄ JEŻE - www.tvp.pl - 20.04.2021

[madohora]

NIE MÓGŁ ZNIEŚĆ WIDOKU MARTWYCH ZWIERZĄT - Wyborcza - 20.04.2021

[madohora]

[madohora]

Słoń to zwierzę duże
Ciężary dźwiga duże
Nawet najtrudniejsze
Odbywa podróże

[madohora]

Po śnieżystych polach
Lis sobie szybko biegnie
Nawet oko ludzkie
Rzadko go tu dostrzegnie

[madohora]

Dzikie koźlice na górach wysokich
Mają tam swoje schroniska
Żywią się trawą, liściem, rośliną
Ciągle zmieniają pastwiska

[madohora]

Kot parzy się zwykle dwa razy do roku, z koń cem lutego lub na początku marca, drugi raz z po czątkiem czerwca. Znane są każdemu nieznośne śpiewy kotów podówczas. Koczur bywa wtedy bardzo zły, ko cice, które go sobie wyszukały, zasiadają zwykle na około niego, on mruczy grubym głosem, one miauczą przeraźliwie, a wśród tego śpiewu weselnego często gę sto uderzy jedna drugą porządnie łapką po pyszczku. Kotka nosi swój płód 54 dni; rodzi pięcioro do sze ścioro ślepych młodych, które dopiero dziewiątego dnia zaczynają widzieć. Kotka wyszukuje sobie zwykle dla odbycia połogu miejsce ukryte, a dzieci swe ukrywa także, o ile i jak długo może, mianowicie przed ko- czurem, który je pożera. W niebezpieczeństwie przenosi je matka na inne miejsce. Nie chwyta ich atoli zębami, lecz lekko wargami. Pewna kotka znosząc ułowione myszy, zwykła była trzymać je za ogon. Przenosząc dzieci swe, brała je także za ogon, a kocięta chwytały się pazurami ziemi, utrudniając matce przenoszenie. Właścicielka kotki pokazała jej tedy, jak ma brać dzie ci, i otóż kocica pojęła tę naukę natychmiast. Koty w maju wypadłe najlepsze mają być do chowania. Kot swojski parzy się nietylko u nas, ale i winnych kra jach z kotami dzikiemi, a młode z tego złączenia są zdatne do rozpłodu. Mimo to przekonano się dosta- ecznie, że kot swojski nie pochodzi od żadnego dzikiego kota, ale jest odrębnym gatunkiem, którego pier wotną ojczyzną jest Egipt, Nubia lub Kordofan, krainy ciepłe, suche i nieznające wiele deszczu. Jakoż kot swojski dotąd lubi ciepło, a nienawidzi mokra. Przeto nie ma go też w krajach bardzo zimnych, np. w Gren- landyi i Laponii. Już w Petersburgu koty nie są liczne. Między chorobami, którym koty podlegają, naj zwyklejszą i najniebezpieczniejszą jest świerzb. Środ kiem zaradczym ma być kwiat siarczany nasypany na chleb grubo masłem posmarowany. Chleb kraje się W kostki i daje się kotowi. Dobrą jest rzeczą dać także zdrowemu kotowi niekiedy kilka kawałków takiego chle- ba. Niekiedy mają koty tasiemca. Środkiem zaradczym mają być ziarnka owocu róży dzikiej', zwanej u nas także głogiem, tudzież odwar kwiatu rośliny kusso, którego w każdej aptece dostanie. Niebezpiecznemi stają się koty, gdy pokąsane od psa wściekłego dostają wodo- wstrętu. Zdarza się to wszakże dosjć rzadko. Koty trójbarwne w niektórych okolicach uważają za czarownice i zabijają je. Chińczycy jedzą koty, tak samo Francuzi i Włosi. Skórki używane są na futra. Piękność koży 2 nie zależy od podniebia (klimatu), lecz od czystości miejsca, w którem się kot chowa, i od sta rannego pielęgnowania go. Najpiękniejszych kóż kocich dostarcza Holandya, po niej Szwajcarya i Styrya, na 36 podlejszych Moskwa. Jaki pan, taki kram. W Holandyi służący godzący się do służby wymawiają sobie chowa nie kilku kotów. W Holandyi i północnych Niemczech koty często trzebią, skutkiem czego bywają większe i włos mają piękniejszy i dłuższy. Najdroższe są czarne, od 1 do 2% talara za sztukę, wszystkie inne płacą się po '/ 4 do a / 4 talara. Znane w handlu junaty są to wła śnie czarne koty holenderskie. Roczny dowóz kocich kóż do Lipska czyni 1,300,000 sztuk, a wartość miliona sztuk podają na 235,000 talarów. Według krajów wy pada na Niemcy, Danią, Holandyą i Szwajcaryą 400,000 sztuk, na Anglią, Francyą i Włochy 70,000, na Tur cją, Węgry, Galicyą 30,000, na Moskwę 12,000 sztuk. Czyby i u nas nie można chować takich kotów, jak w Holandyi? Nie. Nasamprzód same stamtąd nie przyj dą. Powtóre trzebaby je utrzymywać tak chędogo i sta rannie , jak się to dzieje w Holandyi, a o tern trudno u nas myśleć. Stajnie pełne gnoju i pajęczyn, nie- lepsze od nich częstokroć mieszkania ludzkie, bydło z poprzysychanem na całem ciele łajnem, jak rok długi nie myte i nie czesane, jeżeli Bóg sam nie ulituje się i nie omyje go czasem za pomocą deszczu, kuchnie częstokroć obrzydliwsze od chlewika dostatecznie prze konywają, że nam w ogóle co do ochędożności jeszcze daleko do Holendrów. Nic też w tern dziwnego; mie szkamy od nich z jakie 120 mil na wschód i nie nad morzem i między wodami jak oni, a powtóre skoro u nas niezawodnie dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięudzi, a kto wie, czynie dziesięć razy więcej, rodzi się bez szwanku, wzrasta pięknie, żyje błogo i umiera szczę śliwie w niezamąconym spokoju i przykładnej zgodzie z wszelakiem plugastwem łażącem i niełażącem, na co i po co wymagać, ażeby u nas tak było, jak w onej wiecznie myjącej się i szorującej Holandyi! Co kraj, to obyczaj. Święta prawda, z tą jednak różnicą, że ten obyczaj nie wszędzie chwalebny i ponętny.

[madohora]

Rozmaite odmiany barwne, m.in. czarna, biała, ruda, niebieska, kremowa i inne, istnieje ich około 150. Także kolor oczu może być różny: niebieski, pomarańczowy lub mieszany (jedno niebieskie drugie pomarańczowe).

Koty perskie dzielą się na:

szylkretowe
szynszylowe
jednobarwne
dwubarwne
colorpoint

[madohora]

Większość kotów syjamskich ma doskonały apetyt, dlatego utrzymanie szczupłej sylwetki takiego kota jest dla właściciela niemałym wyzwaniem. Koty syjamskie odznaczają się długowiecznością – mogą żyć nawet 20 lat.

[madohora]

Może chcesz się o tym przekonać
Jest taki kot co nie ma ogona
Pochodzi z wyspy Man
A resztę - sprawdź sobie sam!

[madohora]

[madohora]

Średniej wielkości kot, smukły, doskonale umięśniony, o migdałowych oczach. Sierść krótka, z niewielka ilością podszerstka. Waga od 2,5 do 5 kg.

[madohora]

No więc tutaj nie ma sprawy
Kotek chętny do zabawy
I do tego ma odwagę
Może zakup go rozważę

[madohora]

Pierwotnie przedstawicieli amerykańskich kotów krótkowłosych nazywano po prostu „krótkowłosymi”. Według zapisków z pierwszej amerykańskiej wystawy, która odbyła się w 1895 roku w Madison Square Garden w Nowym Jorku, w pokazie wzięło udział 46 osobników tej rasy. Rok później jeden z kotów został wystawiony na sprzedaż za 2500 USD. Krótkowłose koty były jedną z pierwszych pięciu ras, które w 1906 roku uznało i zarejestrowało The Cat Fanciers’ Association (CFA). Pomimo że jest to rasa wywodząca się z Ameryki Północnej, jej pierwszym zarejestrowanym przez CFA przedstawicielem (i jednocześnie oficjalnym championem) był urodzony w 1900 roku w Wielkiej Brytanii rudy, pręgowany kocur o imieniu Bell of Bradford. Po sprowadzeniu go do USA, przez dziewięć lat brał udział w różnych wystawach i tylko raz nie odniósł zwycięstwa

[madohora]

[madohora]

Cymric (inna nazwa: długowłosy Manx) – rasa kota powstała w Kanadzie lub USA. Istnienie długowłosych Manksów nie od razu zostało zaakceptowane.

[madohora]

Tułów długi, dobrze umięśniony. Bardzo krótki ogon, zakrzywiony lub zawinięty o długości do 10 centymetrów. Trójkątna głowa z wysokimi kośćmi policzkowymi. Duże uszy. Oczy owalne, szeroko osadzone, duże, skośne w kierunku uszu. Masa ciała od 2,5 do 4 kg.

[madohora]

Dobrze umięśniony kot o masie 2,5-5 kg. Sierść półdługa, jedwabista, bez podszerstka, po bokach ciała, na brzuchu i ogonie dłuższa. Występuje w barwach:czarna, brązowa, niebieska, liliowa, cynamonowa, płowa, ruda, kremowa, szylkretowa, dymna, może być także paskowana (tabby). Jeśli kot jest pasiasty nad oczami, występuje charakterystyczny znak w kształcie litery M. U wielu kociąt występuje rysunek na sierści, ale z wiekiem kolor zazwyczaj staje się jednolity. Głowa trójkątna, z dużymi uszami. Oczy zielone, o kształcie migdałów. Nogi długie, przednie nieco krótsze od tylnych, łapy małe, okrągłe. Ogon cienki i długi.

[madohora]

Nebelungi są średniej wielkości, muskularne i pełne gracji. Ich łapy są długie i owalnie zakończone. Długi ogon nebelunga ma lekko zaokrągloną końcówkę. Nieco spłaszczona głowa jest osadzona na smukłej szyi. Czoło oraz prosty nos tworzą kąt wypukły. Uszy są duże, delikatne i skierowane do przodu. Nebelungi mają szeroko rozstawione, zielone oczy o kształcie migdałów. Futro jest niebieskie, ze srebrzystym połyskiem.

[madohora]

Historia rasy jest ściśle związana z rasą kotów syberyjskich. Legenda głosi, że pierwsze koty z oznaczeniami pojawiły się w okolicach Petersburga w XVII wieku. Był to efekt samoistnych krzyżówek kotów syberyjskich z niezwykle popularnymi wówczas na arystokratycznych salonach kotami syjamskimi.

[madohora]

Nazwa kotów Neva Masquerade pochodzi od przepływającej przez Petersburg rzeki Newy i od wystawnych balów maskowych, jakie wydawali rosyjscy władcy. Neva ma na pyszczku oryginalną „maseczkę”, która odróżnia ją od innych kotów syberyjskich.

[madohora]

Chętne do zabawy, wspinaczki i skoków, potrzebują wysokobodźcowego otoczenia, stąd też doskonale radzą sobie w licznej (także wielogatunkowej) gromadzie. Nie ma w nich cienia agresji; raczej unikają bójek i domowych konfliktów.

[madohora]

Abisyński ticking to charakterystyczna cecha umaszczenia – każdy włos ma na przemian kilka ciemniejszych i jaśniejszych prążków i ciemną końcówkę, co tworzy cętki. Wymagania rasy to pięć ciemnych pierścieni na ogonie i na czole znak w kształcie litery M.

[madohora]

Długość życia : 13–17 lat
Charakter: przywiązany do właściciela, wesoły, może mieszkać z innymi zwierzętami (innymi kotami, psem), ma silny charakter, chętny do zabawy, lubi dzieci; nie lubi samotności i odosobnienia
Wygląd ogólny: kot średniej wielkości, elegancki, umięśniony, smukły; waży od czterech do ośmiu kilogramów.
Głowa: W kształcie zmodyfikowanego klina, o szerokiej żuchwie i krótkim nosie.
Uszy: średniej wielkości
Oczy: duże, o kształcie migdałów i nieco skośne.
Szata: krótka, lśniąca, delikatna, ściśle przylegająca do ciała, składająca się z włosów o kilku ciemniejszych pasmach. Ciemne pasma tickingu powinny być wyraźnie odgraniczone od jaśniejszego tła. Zbyt duża ilość podszerstka jest niepożądana.
Tułów: średnich do dużych rozmiarów, niezbyt smukły, ale i niekrępy, umięśniony, gibki i zgrabny. Klatka piersiowa mocna – dobrze rozwinięta, mocne stopy zwarte, owalne; ogon nieznacznie mniejszy na końcu, dość długi .
Maść: ticking abisyński w sześciu podstawowych odmianach kolorystycznych: brązowej, czekoladowej, liliowej, płowej, niebieskiej i cynamonowej. Dodatkowo wszystkie wymienione w odmianach srebrzystych. Dokładnie oddzielone, ciemne cętki w tonacji dopasowanej do jaśniejszego tła, na czole znak „M”. Na ogonie najmniej pięć ciemniejszych pierścieni; jego koniec jest ciemny, w podstawowym kolorze kota. Oczy we wszystkich kolorach, z wyjątkiem niebieskich. Wokół oczu charakterystyczny, ciemniejszy „makijaż”, który otacza jaśniejsza sierść (barwa zależna od maści kota).
Pierwsze w Polsce: od roku 1997
Przygotowanie do wystawy: obcięcie pazurów, wyczyszczenie uszu (zachować ostrożność) i przemycie oczu w „kącikach” – nie wymaga długich i męczących (zarówno dla kotka jak i właściciela) przygotowań.

[madohora]

Po raz pierwszy pojawiła się w 1946 roku w hodowli dr Scheuera-Karpina, ale oficjalnie powstała w 1951 roku z odłamu przyjętego przez hodowców. Kocięta o kręconej sierści uzyskano dzięki krzyżówkom z kotem rasy rex kornwalijski (cornish rex). Zarówno FIFe, jak i LOOF uznały rasę niemiecki rex. Organizacja CFA nie odróżnia jej natomiast od kotów rasy rex kornwalijski lub devon rex. Rasa niemiecki rex jest niezwykle rzadka.

[madohora]

Kot w „owczym kożuszku”, łatwy w pielęgnacji. Futro reksów niemieckich nie ma włosów ościstych, dzięki czemu wygląda miękko i jak zamsz. To owłosienie jest krótkie i puszyste z tendencją do robienia się loczków. U reksów niemieckich dopuszczalne są futra we wszystkich kolorach występujących u europejskich kotów krótkowłosych, a więc wszystkie futra jednobarwne, z prążkami na włosach, łaciate i tabby.

[madohora]

Savannah są oznaczane za pomocą dużej litery F (od ang. Filial) oraz liczby (np.: F1, F2, F4, F5). W ten sposób oznacza się pokolenie danego kota oraz stopień pokrewieństwa z serwalem[2]. Tak więc, Savannah F1 będzie pierwszym pokoleniem po serwalu (serwal jako jeden z rodziców), F2 - dwa pokolenia po serwalu (serwal dziadek) i tak dalej.

Dodatkowo stosuje się jeszcze oznaczenia literowe - A,B,C i SBT. Wykorzystuje się je do określania czy i gdzie pośród przodków danego kota Savannah wystąpiła inna rasa, tzw. „outcross” (kot domowy, ale nie Savannah). Zwykle, gdy krzyżuje się dwa odrębne gatunki (tutaj kot domowy i serwal) pojawia się problem bezpłodności u samców. W związku z tym, hodowcy Savannah musieli łączyć samice Savannah z samcami innych ras, aż do obniżenia procentu genów serwala na tyle, aby uzyskać płodnego samca Savannah. Aktualnie TICA, w związku z podniesieniem puli genowej w obrębie rasy i płodnością samców od pokolenia F5, nie dopuszcza już outcrossów i innych połączeń niż serwal x Savannah i Savannah x Savannah).

Wyżej wymienione litery oznaczają:

- A - jedno z rodziców jest kotem domowym, ale nie będącym Savannah,

- B - oboje rodziców to Savannah,

- C - oboje rodziców, oraz wszyscy dziadkowe to Savannah,

- SBT - rodzice, dziadkowie oraz pradziadkowie to Savannah. Skrót SBT pochodzi od „Stud Book Tradition” i oznacza, że kot jest pełno rasowy, może brać pełnoprawny udział w wystawach TICA i otrzymywać tytuły.

[madohora]

[madohora]

Zwisłouchy są kotami bardzo sympatycznymi i przyjaznymi. Lubią zabawę, są bardzo przymilne.
Jest kotem łagodnym, zrównoważonym i spokojnym, o umiarkowanym temperamencie. Bardzo przywiązuje się do rodziny, jednak najczęściej wybiera sobie jedną osobę i staje się jej najlepszym przyjacielem. Nie jest jednak natrętny w domaganiu się pieszczot. Najczęściej żyje w zgodzie z kotami i innymi zwierzętami domowymi.
Mimo że koty te nie są zbyt skoczne, uwielbiają polować.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Do dzisiaj lubię ten film

[madohora]

[madohora]

Grzbiet nosa tego psa jest skrócony, a stop jest wyraźnie zaznaczony. Psy tej rasy mają tzw. przodozgryz, czyli dolne siekacze wystają przed górne. Uszy od 2012 roku pozostawione w stanie naturalnym, szeroko rozstawione. Ogon zazwyczaj wysoko osadzony, wcześniej najczęściej kopiowany, teraz również pozostawiony w stanie naturalnym – współcześnie kopiowanie (a także nakłanianie do kopiowania) jest w wielu krajach (w tym w Polsce) prawnie zabronione.

[madohora]

Dość duży, masywny pies, o skróconej kufie, z małą fałdą nosową, i wysuniętej trufli nosowej poza linię fałdy. Z natury odważny, ciekawski, otwarty, choć wygląd może wydawać się groźny, z natury buldogi są łagodne i przyjacielskie wobec ludzi i innych zwierząt

[madohora]

Cairn terrier – jedna z ras psów, należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów krótkonożnych. Typ wilkowaty. Nie podlega próbom pracy

[madohora]

Popularność tej rasy w Polsce jest dość znaczna.

[madohora]

Zarówno u osobników męskich, jak i żeńskich występuje linienie. U samic może pojawić się zrzucenie sierści po oszczenieniu się. Ich pielęgnacja obejmuje regularne szczotkowanie oraz rzadsze kąpiele. Częste uczulenia spotykane są po szczepieniach. Typowe dla rasy problemy zdrowotne to choroby oczu (jak dwurzędowość rzęs), skóry (prócz alergii także tendencja do podrażnień) i układu kostno-stawowego (słabe więzadła, luźne stawy kolanowe). Długość życia wynosi przeciętnie 9 do 12 lat.

[madohora]

Właścicielem psa tej rasy był między innymi Sigmund Freud, który często wprowadzał swojego chow chow na sesje z pacjentami, uważał bowiem, że zwierzę wywiera kojący wpływ na pacjentów.
Psy tej rasy otrzymała także w prezencie królowa Wiktoria.

[madohora]

Brak podszerstka i delikatna skóra sprawiają, że pies ten w zimniejszym klimacie stosunkowo łatwo marznie. Jego krótki, twardy i ściśle przylegający do skóry włos nie wymaga wiele pielęgnacji, aczkolwiek pomocne może być okresowe wyczesywanie sierści. Dobermany, jako rasę gładkowłosą, charakteryzuje długi okres linienia.

[madohora]

W klasyfikacji FCI rasa ta została zaliczona do grupy II - Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła, sekcja 2.1 - Molosy typu mastifa, jako pies do towarzystwa i stróżujący[5]. Nie podlega próbom pracy. Jest też zaliczany do psów obronnych

[madohora]

Głowa – wydłużona, wąska, łuki brwiowe dobrze rozwinięte, jednak bez szczególnego uwydatnienia; mięśnie policzkowe tylko lekko zaznaczone, w żadnym razie silnie uwydatnione; przełom czołowy – wyraźnie zaznaczony; nos dobrze rozwinięty i wykształcony, szeroki, z dużymi otworami, czarny (wyjątek – dogi maści arlekinowej, u których tolerowana jest barwa cielista); kufa głęboka i jak najbardziej prostokątna; szczęki dobrze wykształcone, szerokie; zgryz – nożycowy.
Uszy – z natury wiszące, wysoko osadzone, średniej wielkości.
Ruch – harmonijny, elastyczny, lekki, miarowy i sprężysty. Kończyny widziane zarówno z przodu, jak i z tyłu muszą poruszać się równolegle.
Skóra – przylegająca, naprężona. U psów jednobarwnych dobrze pigmentowana, u arlekinów w rozkładzie zabarwienia występują plamki pigmentu.

[madohora]

Foksterier jest psem o instynkcie łowieckim, sprawdzającym się nie tylko w pracy w norach, jako pies wypłaszający np. lisy, ale także na powierzchni, gdzie może być dzikarzem, płochaczem czy tropowcem. Chętnie pracuje także w wodzie.

[madohora]

Wszelkie odstępstwa od wzorca rasy są traktowane jako wady, a ich ocena zależy od stopnia, wpływu na zdrowie czy zdolność do pracy. Niektóre wady są traktowane jako dyskwalifikujące w przypadku gdy seter jest agresywny lub znacznie lękliwy. Dodatkowo samce muszą mieć w pełni wykształcone oba jądra, całkowicie w worku mosznowym.

[madohora]

Ja tam nie wiem proszę pana
Po co komu polowania
Po co to latanie z psami
I znęcanie się nad zwierzętami

[madohora]

Mają opinię przyjacielskich wobec ludzi, jednak maszerzy często mają kłopoty z ich gotowością do bójek z innymi psami, psy te często przejawiają też tendencje do polowania. Lubią dzieci oraz są życzliwe w stosunku do obcych. Posiadają silne poczucie hierarchii w stadzie i związane z tym skłonności do prób dominacji członków rodziny. Są psami przystosowanymi do niskich temperatur i ciągłej pracy, potrzebują odpowiedniego zajęcia w postaci np. zawodów z odpowiednio ciężkim uciągiem, biegania przy rowerze lub regularnych bardzo długich spacerów. Nie znoszą samotności i bezczynności. Zostawione same sobie szukają sobie zajęcie za ogrodzeniem, niszczą i kopią doły. Alaskan to pies niezależny i uparty, tresura tej rasy jest bardzo ciężka. Wrodzony instynkt nakazuje im być na przodzie, dlatego ciągną na spacerach. Alaskan malamute jest dobrą rasa dla osób, które prowadzą aktywny tryb życia i są w stanie poświęcić mu dużo czasu.

[madohora]

Chociaż używane są jeszcze jako psy pociągowe (głównie dla rekreacji i w sportach zaprzęgowych), najczęściej utrzymywane są dzisiaj jako psy rodzinne oraz reprezentacyjne. Nie spełniają się jako psy stróżujące.
Najlepiej jeśli pies ma okazję brać udział w psich sportach tj.: wyścigi zaprzęgów (sanie i wózki), uciągi (weight pulling), skijoring lub skijöring (pies ciągnący człowieka na nartach), canicross (bieg z psem), dogtrekking (bieg na orientację z psem), bikejoring (pies ciągnący człowieka na rowerze), zawody psów jucznych.
Rasa ta stworzona została do ciągnięcia dużych ładunków z niewielką prędkością, dlatego też nie jest predestynowana do udziału w wyścigach. W zaprzęgu nie nadają się do biegów sprinterskich, znacznie lepiej sprawdzają się na długich dystansach. Dość licznie biorą udział w wielkich światowych wyścigach psich zaprzęgów takich jak: Iditarod, La Pirena, Alpentrail, Yukon Quest, Femundslopet, Copper Basin 300, Klondike Sled Dog Race, Finnmarkslopet, La Grande Odyssée, Nordic Open.
Specjalnością psów tej rasy, nazywanych „lokomotywami północy” są jednak próby uciągu, czyli konkurencja wymagająca nie szybkości, lecz siły i doskonałej techniki ciągnięcia. Rekordowy uciąg jednego psa (pies Bering, wł. Katerina Trnena, Czechy) na zawodach na terenie Polski to 4900 kg. Zawody te organizowane są na dystansie 30 m, z wózkiem na szynach załadowanym najczęściej klocami z ołowiu.

[madohora]

Psy Seppali dały początek hodowli tej rasy na kontynencie amerykańskim, gdzie jako szybkie i wytrzymałe prędko zyskały sławę i uznanie. Rozwój hodowli doprowadził do zarejestrowania rasy przez „Amerykański Kennel Club”. Krzyżówki z miejscowymi psami doprowadziły do uzyskania typu uniwersalnego. Psów używano nie tylko w sporcie, ale również w pracy – do przewożenia niezbyt ciężkich ładunków i poczty.

[madohora]

Husky syberyjski to pies silny umiarkowanie, zwarty, o sportowej sylwetce formatu skróconego prostokąta.

[madohora]

Głowa: średniej wielkości, proporcjonalna do tułowia.
Kufa jest średniej wielkości, zwęża się stopniowo w stronę wierzchołka nosa. Koniec kufy nie jest ani szpiczasty, ani kwadratowy. Wierzchołek nosa czarny u psów szarych, płowych i czarnych. Koloru wątrobianego u psów rudych (maści miedzianej). Brązowy lub cielisty u psów maści białej. Zgryz nożycowy. Dopuszczalny jest brak zębów P1.
Uszy są średniej wielkości trójkątne, wysoko osadzone i zbliżone do siebie, są grube i obficie porośnięte włosiem. Koniec ucha lekko zaokrąglony, stoi prosto do góry.
U husky spotykana jest różnobarwność tęczówek.
Oczy są brązowe lub jasnoniebieskie, przy czym często jedno może mieć inny kolor niż drugie. Są w kształcie migdała i osadzone lekko skośnie[2]. Oryginalną i często poszukiwaną cechą są niebieskie tęczówki.
Szyja: średniej długości, dumnie noszona, gdy pies stoi, w kłusie szyja opuszcza się tak, że głowa noszona jest lekko do przodu, obficie owłosiona.
Tułów: silny zwarty, linia grzbietu prosta, kłąb wyraźny, lędźwie dobrze umięśnione, zad prosty, klatka piersiowa głęboka.
Kończyny przednie: mocne i proste, równoległe względem siebie.
Kończyny tylne: średnio kątowane, mocne, uda dobrze umięśnione.
Ogon: w kształcie lisiej kity, dobrze owłosiony, osadzony powyżej linii grzbietu i noszony w kształcie sierpowatego łuku, gdy pies ma napiętą uwagę.
Kościec: mocny, ale nie ciężki.
Ruch: lekki, płynny, zwinny, swobodny, żywy i elegancki; ze względu na swój ciężar ciała i wielkość husky jest najszybszym z północnych ras psów zaprzęgowych.
Wady: Brak prawidłowo wykształconych obu jąder w mosznie, oraz wszystko co odbiega od oficjalnego wzorca.

[madohora]

Zdecydowana większość dzisiejszych szpiców prawdopodobnie wywodzi się od psa północnego, który zamieszkiwał około 20 tys. lat temu północne obszary Eurazji, a pochodził od wilka arktycznego. Niewielka część szpiców ma cechy wskazujące na pochodzenie od dingo, który z kolei wywodzi się od wilka azjatyckiego. Dotyczy to zwłaszcza rasy basenji z Azji Mniejszej oraz niektórych łajek z południowo-wschodniej Azji. Często do szpiców zalicza się jedynie rasy pochodzące od psa północnego.

[madohora]

Oczy: umiarkowanie duże, okrągłe, w odcieniu ciemnej ochry, z czarną oprawą.
Nos: duży, czarny, zaokrąglony.
Uszy: trójkątne, wysoko osadzone.
Ogon: długi, osadzony na linii zadu.
Sylwetka: nieco wydłużona, o prostym, mocnym grzbiecie i szerokim, mocnym zadzie.
Kończyny: krótkie, proste, równolegle ustawione, dobrze przylegające do tułowia.

[madohora]

[madohora]

Aby pies miał efektowną szatę wymagana jest jej regularna pielęgnacja. Ze względu na dużą aktywność, konieczne jest zapewnienie odpowiedniej dawki codziennego ruchu. Collie są podatne na dysplazję stawów biodrowych. W tej rasie występują także choroby oczu - PRA (postępujący zanik siatkówki) i CEA (anomalia oczu collie) a także nadwrażliwość na iwermektynę (tzw. defekt genu MDR1) która prawdopodobnie dotyczy większej części populacji. Częściej niż u innych ras występuje też rak kości i przerost dziąseł.

[madohora]

Po ośmiu latach działalności Phylaksu powstał nowy związek, utworzony przez rotmistrza Maxa von Stephanitza 3 kwietnia 1899 roku. Kiedy von Stephanitz wraz ze swoim przyjacielem Arturem Mayerem był w Karlsruhe na wielkiej ogólnokrajowej wystawie hodowlanej, ich uwagę zwrócił jeden z prezentowanych na tej wystawie psów. Był to pracujący owczarek w typie pierwotnym, silny, wytrzymały i sprężysty. Pies nazywał się Hektor Linksrhein i stał się nowym nabytkiem von Stephanitza do jego psiarni w Grafrath. Hodowca nadał mu nowe imię Horand von Grafrath i zarejestrował go pod numerem 1 w księdze hodowlanej owczarków niemieckich.

[madohora]

Właściciel psa opisał go słowami: "Horand ucieleśniał dla entuzjastów rasy spełnienie ich najdroższych marzeń. Był to pies, jak na te czasy, duży (61 cm), o potężnej budowie, pięknych liniach i szlachetnej głowie. Był silny i sprężysty, jak stalowy drut. Jego wspaniałej budowie odpowiadał charakter. Horand był cudowny w posłusznej wierności dla swego pana, był prostolinijny i szczery. Miał naturę gentlemana, połączoną z nieograniczoną pasją życia i pracy. Mimo że nie przeszedł gruntownej tresury w młodym wieku, był przy boku swego pana uważny na jego najmniejsze skinienie. Pozostawiony sam sobie, stawał się skończonym rozrabiaką i niepoprawnym prowokatorem bójek. Zawsze dobrze usposobiony wobec spokojnych ludzi, nieufny, ale nieulękły wobec obcych, uwielbiał dzieci. Jego błędy w zachowaniu były wadami wychowania, nigdy skłonnościami charakteru. Horand cierpiał po prostu na nadmiar niespożytej energii, był szczęśliwy i wniebowzięty, kiedy ktoś się nim zajął – był wtedy najszczęśliwszym z psów."

[madohora]

Pekińczyk – jedna z ras psów należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji spanieli japońskich i pekińczyków. Typ jamnikowaty. Nie podlega próbom pracy

[madohora]

Pekińczyki pochodzą od azjatyckich wilków, a ich rasa – na podstawie analiz DNA – uznawana jest za jedną z najstarszych na świecie. Pekińczyki posiadają wspólne korzenie z shih tzu, długowłosym chihuahua, mopsem i papillonem.

[madohora]

Pierwsze pekińczyki dotarły do Polski przed rokiem 1925, ponieważ na odbywającej się wówczas Wszechpolskiej Wystawie w Warszawie były dwa i to różnych właścicieli. W wydanej w 1928 roku książce Maurycego Trybulskiego pt. "Psy, rasy, hodowla, tresura i leczenie" napisano: "Hodowlę piesków pałacowych posiada u nas p. Vostrakowa w Warszawie" – a więc istniała już hodowla. W 1928 roku Maria Bruner sprowadziła z Australii psa Togo, który trwale zaznaczył się w hodowli okresu międzywojennego. Polskie pekińczyki przetrwały II wojnę światową i na pierwszej powojennej wystawie w 1948 roku wystąpiły trzy pekińczyki z hodowli okresu międzywojennego – m.in. Sing Tsar i Hoan-go z hodowli "of White Cottage". W latach siedemdziesiątych we wszystkich oddziałach związku hodowców zarejestrowanych było 800 – 900 pekińczyków.

[madohora]

Pekińczyki są psami niezależnymi i nieufnymi wobec obcych, choć są swojemu opiekunowi wiernie oddane. Lubią spokój. W kontaktach z większymi psami, zaatakowane, potrafią walczyć w swej obronie a także właściciela, zaliczane są do psów odważnych i walecznych.

[madohora]

W Polsce jest to rasa mało popularna.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Delikatna, krótka i zwarta, dopuszczalne są wszystkie kolory i ich kombinacje.

[madohora]

Według aktualnego stanu wiedzy rasa pochodzi z Nowej Fundlandii i powstała w wyniku krzyżówek psów zamieszkujących wyspę Indian Beotuk z dużymi psami do polowań na niedźwiedzie, które na wyspę przywieźli około 1100 roku wikingowie. Za protoplastę nowofundlandów uważana jest wymarła już rasa o nazwie St. John's dog[. Rasę ukształtowała zapewne także domieszka krwi ras psów przywiezionych z Europy przez rybaków (nie wyklucza się udziału ras hiszpańskich) – jednakże podstawowe cechy rasy pozostały niezmienione i już od około roku 1600 można mówić o dużej stałości rasy – zarówno z punktu widzenia morfologii, jak i użytkowości (cechy charakteru). Dzięki temu nowofundland jest odporny na wpływ nawet bardzo surowych warunków klimatycznych – w tym zwłaszcza przy pracy w wodzie.

[madohora]

Czarne, biało-czarne i brązowe

Czarne; czasami występują białe znaczenia na piersi, palcach lub na końcu ogona;
Biało-czarne, preferowane przez hodowców rozmieszczenie znaczeń: czarna głowa, odcięta białą kryzą od reszty, czarny zad i czarna wierzchnia część ogona – pozostała część ciała biała, może mieć jednak minimalne czarne nakrapianie (lepiej żeby go nie było[dlaczego?]) (uwaga: klasyfikacja FCI odróżnia biało-czarnego nowofundlanda od przypominającego go biało-czarnego landseera ect, stanowiącego odrębną rasę, nie uznawaną przez wiele organizacji kynologicznych).
Brązowe: odcienie od czekoladowego do koloru brązu;
Stalowe (niebieskie), biało-brązowe, dropiate – występują, lecz nie są uznawane przez wzorzec FCI (psy o takim umaszczeniu w FCI nie uzyskują praw hodowlanych).

[madohora]

Ta rasa od zawsze mnie fascynowała. Zakochałam się w niej oglądając jakąś starą rycinę i potem zaczęłam śledzić historię i wszystko co dotyczyło się tej rasy. Cieszy mnie też że rasa uzyskała klasyfikację.

[madohora]

Opublikowane w 2004 roku w Science wyniki badań DNA, przeprowadzonych na przedstawicielach 85 ras, pozwoliły ustalić listę 14 ras pierwotnych.

[madohora]

Lhasa apso
(Tybet)

[madohora]

Akita (Japonia)

[madohora]

– Panie doktorze, naszą Misię użądliła osa!
– Czy to pies, czy kot?
– Owad, panie doktorze, owad!

[madohora]

Święte prawa własności według terierów
Jeśli coś lubię – to jest moje.
Jeśli coś mam w pysku – to jest moje.
Jeśli coś mogę zabrać – to jest moje.
Jeśli miałem to przed chwilą – to jest moje.
Jeśli coś jest moje, to w żadnym wypadku nie może być twoje.
Jeśli coś upuszczę z pyska – to jest moje.
Jeśli coś wygląda jak moje – to jest moje.
Jeśli coś zobaczyłem pierwszy – to jest moje.
Jeśli czymś się bawiłeś i to coś wypadło ci z rąk – to automatycznie staje się moje.
Jeśli coś jest złamane lub zepsute – to jest twoje.

[madohora]

Spotykają się dwa psy i jeden mówi do drugiego:
– Wiesz, tak wytresowałem mojego pana, że jak mu podaję łapę, to on mi daje swoją.

[madohora]

Kowalski spotyka Nowaka na spacerze z właś­nie kupionym psem:
– Dlaczego wybrałeś jamnika?
– Bo mam pięcioro dzieci i chciałem, żeby wszystkie mogły go głaskać równocześnie.

[madohora]

Co do usposobienia, odznaczają się te psy nadzwy czajną wiernością i przywiązaniem do pana swego, przy- tem są mądre i do nauki sposobne. Do wody lepszych psów nie ma; pływają bardzo chętnie i z niezwykłą łatwością, nurkują jakby jakie zwierzęta morskie i mogą po całych godzinach bawić w wodzie. Przytem wszystko im jedno, jak im wypadnie pływać, pod wodę czy za wodą. Bez żadnej poprzedzającej nauki idzie nowofund- landczyk bez uprzykrzenia po każdy przedmiot do wody, nawet w najtęższy mróz, i pi-zynosi go panu swemu, człowiek za$ię nie może mu większej zrobić przyjemno ści, jak gdy mu wiele podaje sposobności do bawienia w wodzie, i nie ma nic zabawniejszego, jak widzieć do brego pływaka wraz z nowofundlandczykiem w wodzie. Pies nie posiada się z radości widząc, że i człowiek zarówno jak on obeznany z wodą, i radość tę wszeł- kiemi objawia sposobami. Wywraca koziołki, pływa to przed panem swoim, to za nim, przesuwa się nurkiem popod nim, i znowu chce go kawałek niby nieść i pod pierać, słowem swywoli uciesznej nie ma końca i gra nic. A gdy wreszcie pan znużony wraca ku brzegowi, pies stara się zatrzymać go jeszcze w wodzie.

[madohora]

ZAWODY W KTÓRYCH SPRAWDZAJĄ SIĘ PSY - Interia - 25.04.2021

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NUROGĘSI BEZPIECZNIE PRZESZŁY PRZEZ WISŁOSTRADĘ - Metro - 26.04.2021

[madohora]

MEKSYK. ALIGATOR WTARGNĄŁ NA BOISKO - Interia - 27.04.2021

[madohora]

MĘŻCZYZNA WYŻYŁ SIĘ NA TABLICZCE OSTRZEGAJĄCEJ PRZED JEŻAMI - www.katowice24.info - 27.04.2021

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W PSEUDOHODOWLI OKRYTO PRAWIE 250 PSICH ZWŁOK - Interia - 30.04.2021

[madohora]

PONAD 250 PADŁYCH PSÓW. RESZTA W FATALNYCH WARUNKACH - Interia - 01.05.2021

[madohora]

POLACY POKOCHALI KUNDELKI - Interia - 02.05.2021

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

GŁODNA I AGRESYWNA NIEDŹWIEDZICA POLARNA ZAPUŚCIŁA SIĘ DO WIOSKI W ROSJI - Interia - 13.05.2021

[madohora]

USA. TYSIĄCE PSZCZÓŁ ZGINĘŁO W ROZGRZANEJ CIĘŻARÓWCE - Interia - 22.05.2021

[madohora]

Do niektórych jeszcze nie dociera że jak wyginą pszczoły to będzie po nas

[madohora]

WIELKA BRYTANIA. NIEDŹWIEDZIE WYDOSTAŁY SIĘ Z WYBIEGU. ZOSTAŁY ZASTRZELONE - Interia - 23.05.2021

[madohora]

[madohora]

Niedźwiedź słoneczny to najmniejszy i jeden z najrzadziej występujących gatun-ków tych drapieżnych ssaków. Ma prawie 70 centymetrów, potężne przednie kończy-ny z dużymi pazurami, które sugerują przy-stosowanie do wspinaczki. Można go spo-tkać w lasach tropikalnych, gdzie za siedlisko wybrał gęste lasy deszczowe. Pazurami zrywa korę drzew, aby dotrzeć do pszczół i innych zwierząt zamieszkujących drzewa. Ssak ten może powodować szkody, gdy wchodzi na pola uprawne, plantacje i sady. Z tego też powodu ludzie polują na niedźwie-dzie słoneczne. Zagraża im też silne wylesia-nie terenów oraz handel dzikimi zwierzętami.

[madohora]

Po polsku zachował się 30-latek z gminy Świdnica i zapłacili za to pszczelarze z trzech miejscowości. Bo nie uwierzył dyrektywom UE, zlekcewa-żył unijne zakazy i spryskał pole rzepa-ku niedozwolonym środkiem. A rano na pole przyleciały pszczoły. Część zatruła się od razu, a inne zaniosły toksynę do swych uli. W tak idiotyczny sposób facet zabił za jednym zamachem 7,5 miliona pszczół i wyrządził straty na grubo ponad pół miliona złotych

[madohora]

Słoń

Wśród mieszkańców puszcz i dżungli
Słoń, przyjaciel ludzi,
Chociaż wielki i potężny
Postrachu nie budzi.
Silny jest i trqbq swojq
Gdy tego potrzeba,
Powyrywa z korzeniami
Niepotrzebne drzewa.

[madohora]

Wielbłęd jest to duże zwierzę
Na południu znane,
Na pustyni służęc. ludziom
Okrętem nazwane.
Jednogarbne przez Saharę
Wzdłuż i wszerz wędruję,
A dwugarbne, powolniejsze
Indie zamieszkuję

[madohora]

Lew, drapieżne to stworzenie,
Królem dżungli jest nazwany,
Budzi postrach w każdym miejscu
I nie mile jest widziany.
Drżq przed nim wszyskie zwierzęta,
Każde prawie go unika,
A na jego ryk potężny
W dżungli wielka jest panika

[madohora]

Niebezpieczne to stworzenie
Z szablami u pyska,
Chodzi dziwnie niespokojnie
I oczami błyska.
Dzikiem zwie się, mieszka w lesie,
Gdy spotka człowieka,
Jeśli w porę się nie schroni,
Straszna śmierć go czeka.

[madohora]

tologicznego w Monachium. W naszym kraju, głowy, kości i zęby Rh. tiehorhinus nie są rzadkie i były znajdowane w rozmaitych miejscowościach. Pierwszą wzmiankę 0 nosorożcu kopalnym w języku naszym spotykamy w dziele St. Staszica: O zie- miorodztwie Karpatów i innych gór etc. w Warszawie 1815 r., gdzie na str. 10 autor pisze: „Pod miastem Kamieńczykiem wydobyto w roku 1810 z ziemi w sa mych widłach ujścia rzeki Liwca do Bugu, szczękę dolną, w r. 1815 pod temże miastem w Bugu znaloziono ogromną głowę, tak pierwsza jak druga zdają się na leżeć do Nosorożca

[madohora]

Z pośród państw środkowej i zachodniej Europy, Polska najdłużej zachowała swoją pierwotną szatę roślinną i swój pierwotny świat zwierzęcy. Było to następstwem tego. że na ród nasz w swoim charakterze niemiał z natury już, tak wy bitnego instynktu niszczycielskiego jaki u wielu innych naro4 dó w się spotyka. Pr żytem jako naród rycerski, zamiłowanym był w łowach na grubego zwierza, którymi czas pokoju sobie uprzyjemniał i z tego powodu troskliwą opieką otaczał zwie- rzostan, aby się należycie mógł rozmnażać i by go kiedy ś nie zabrakło. Ztąd od najdawniejszych czasów władcy Polski a następnie sejm y wy dawały przepisy , regulujące łowiectwo i karzące srogo ich przekroczenie. Celem pielęgnowania zwierzyny , zakładali królowie a za ich przykładem i możni panowie w Polsce, rozległe zwierzyńce dla grubego zwierza. Dzięki tym staraniom, zachował się w Polsce tur aż do r. 1627, gdy indziej w Europie ślad po nim z dawna zaginął. Podo bnie przechował się do czasów ostatnich również żubr. Do żyły też dotąd w Polsce zwierzęta gdzieindziej już do trady cji należące jak: łoś, bóbr, niedźwiedź, ryś, żbik i wilk. W Tatrach chociaż w niewielkiej ilości mamy jednak kozice i świstaka. Niestety w ostatnich dziesiątkach łat i na zie miach Polski pod tym względem rzeczy biorą gorszy obrót a to w następstwie, z jednej strony nadmiernego tępienia różnych gatunków, czem zaraziliśmy się od niemieckiego sąsiada, z drugiej zaś strony z powodu pogorszenia się warunków jakie dla istnienia zwierząt są niezbędne a to przez coraz większe wy cinanie lasów, wyrębywanie starych drzew z dziuplami, ni szczenie krzaków i zarośli, osuszanie wód stojących i bagien oraz zanieczyszczanie potoków i rzek. odpływami trują cymi fabryk. Ostatnia wojna, która w tak straszny sposób zniszczy ła Polskę, zdziesiątkowała również i jej zwierzostań. Padł ofiarą wojny przedewszystkiem żubr w Puszczy Biało wieskiej, którego ostatni okaz w r. 1921, zginął z ręki kłuso wnika. Bóbr przechował się zaledwie w nielicznych żere miach, rozproszonych w Wileńszczyźnie na Podlasiu i w Au- gustowskiem. Ze zwierząt drapieżnych, niedźwiedź, niegdyś w całej Polsce pospolity, obecnie nie przekracza ilością kil kudziesięciu osobników, w Tatrach, Karpatach oraz w okoli cach Łunińca na Polesiu. Nie wiele liczniejszym jest pię kny ry ś, napotykany w Karpatach, na Polesiu i w W ilen- szczy źnie. Mniej licznym jeszcze od ry sia jest żbik, trzyma jący się na Podkarpaciu głównie Wschodniej Małopolski, Również jednak i mniejsze drapieżne zwierzęta jwydra, kuny. norka i tchórz, stają się coraz rzadszymi a na wet ilość lisów, tych dla rolnika z powodu zjadania myszy najpożyteczniejszych zwierząt, uległa po wojnie znacznemu zmniejszeniu. Z innych grup ssawców, widzi się ogromny ubytek przedewszystkiem pośród nietoperzy, powstały już nie przez bezpośrednie tępienie, ale z powodu wyniszczenia spróchniałych drzew, których dziupla służyły im za krjówki

[madohora]

EPIDEMIA PTASIEJ GRYPY - Gazeta - 29.05.2021

[madohora]

AUSTRALIA. DIABŁY TASMAŃSKIE ROZMNOŻYŁY SIĘ NA WOLNOŚCI - Interia - 31.05.2021

[madohora]

ŚNIĘTE RYBY W DOLINIE TRZECH STAWÓW - Wyborcza - 03.06.2021

[madohora]

Według australijskich naukowców na świecie żyje około 50 miliardów ptaków należących do 9700 gatunków. To pierwsze tak szeroko zakrojone badania w tym zakre-sie. W szacowaniu specjaliści z Uniwersyte-tu Nowej Południowej Walii w Sydney oparli się na danych pozyskanych dzięki obser-wacjom miłośników przyrody zebranych w bazie eBird oraz na specjalnym algoryt-mie. Liczebność poszczególnych gatunków jest bardzo zróżnicowana, także wśród tych rodzimych. Na przykład lorysy niebiesko-brzuchej jest 19 mln, kakadu żółtoczubej 10 mln, a przepiórnika czarnopierśnego zaledwie około 100 osobników. Do klubu miliarderów należą nieliczni – wróbel zwy-czajny (1,6 mld), szpak zwyczajny (1,3 mld), mewa delawarska (1,2 mld) oraz dymówka (1,1 mld). Z kolei liczebność nieprzekracza-jąca 5 tys. osobników dotyczy aż 12 proc. globalnych zasobów. Wśród nich jest wie-le krytycznie zagrożonych, np. rybitwa chiń-ska, gąszczak krzykliwy i wodnik molucki

[madohora]

am, gdzie jest więcej mrówek, tam jest mniej pająków – zauważył Andreas Fischer z kanadyjskiego Simon Fraser University, analizując badania innych naukowców. Po czym przeprowadził swoje i odkrył, że domo-we pajęczaki nie wchodzą na powierzchnie, po których spacerowały wścieklice zwy-czajne. Fischer sądzi, że są one szczegól-nie agresywne i umieją zabijać intruzów, któ-rzy wkroczyli na ich teren. W wyniku ewolucji oba gatunki nauczyły się więc omijać sie-bie nawzajem. Fischer uważa, że wściekli-ce zostawiają na swych szlakach chemiczne ślady odstraszające inne stworzenia. Co cie-kawe, zbadane pająki nie omijały dróg poko-nywanych przez inne gatunki mrówek. Ucze-ni nie wiedzą, co za tym stoi, i zapowiadają kolejne etapy eksperymentów, dzięki którym być może uda się wygonić nieproszonych gości z domów

[madohora]

Samicom myszy kalifornijskich, które stra-ciły partnera z powodu śmierci lub zostały przez niego porzucone, trudno jest zaufać następnemu samcowi. Obawiają się, czy będzie on w wystarczającym stopniu słu-żył im pomocą i prawidłowo opiekował się ich ewentualnym potomstwem. Dlatego zra-nione psychicznie „panie” nie spieszą się z nawiązywaniem nowej bliskości.W przeciwieństwie do większości gryzo-ni to gatunek monogamiczny – pary wiążą się na całe życie. Zatem gdy stanie się coś, co przerwie tę więź, „wdowa” jest nieco zde-zorientowana i nieufna. Tak uważają amery-kańscy uczeni z Saint John’s University

[madohora]

ATAKI WRON W WARSZAWIE - Metro - 06.06.2021

[madohora]

ZGNILEC AMERYKAŃSKI U PSZCZÓŁ NA TERENIE KATOWIC - Moje Katowice - 08.06.2021

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kochać powinieneś go ułanie, szanować i dbać o niego bardziej niż o siebie samego, bo jest twoim wiernym służką i przyjacielem, to warzyszem nieodłącznym twojej doli i niedoli, pracownikiem bezimiennym twojej buńczucznej świetności — twoją istotą ! W połyskach dnia jasnego i chłodach nocy niesie cię jego niezmordowany trud ku sławie i otacza poezją jak rzewną, tak twoja tęsknota, lub mocną i ostrą, jak twoja broń dzwoniąca. On po tysiąc razy powraca cię życiu —wiatro- nogi zbawca — gdy od śmierci dzieli cię tylko westchnienie... On jest mocnem wiązaniem twe go życia z czynem i twej miłości z prawdą. Twoją wolą i ręką kierowany idzie ochotnie zawsze tam, dokąd zaprowadzi go twoja ambicja, zachcianka, lub obowiązek żołnierski. Jego tru dem szczędzisz swoje członki znużone bojem, czy marszem, jego sprytowi ufnie zdajesz się na łaskę w noce czarne, kiedy twoje zmęczone oko drogi nie wypatrzy. Jego wyostrzone zmysły wyczują zdradliwie czające się kroki wroga w chwili, gdy myśl twoja za tęsknotą wybiegnie daleko od placu bitwy. ...I jego radosne rżenie wita ci? skoro prze stąpisz próg stajni, a mądre i szlachetne oko mówi więcej i serdeczniej, niż najwymowniejsze słowa. Jego wierność przykuje go do miejsca, na które padniesz ranny śmiertelnie... I jego, jego marsz ostatni towarzyszyć ci będzie na spoczynek wifeczny... Kochaj go więc ułanie i Szanuj, bo on ci służkę najwierniejszym i przyjacielem. Kochając, dbaj o niego bardziej, niż o siebie samego, bo każdy trud dla niego podjęty opłaca ci się so wicie, ach, jak sowicie! Dbaj o niego! Ani to łatwe, ani trudne. Trzeba tylko chcieć. Trzeba chcieć myśleć stale za siebie i za niego, tak, jakby twoja istota w dwoistem żyła ciele. Trzeba też pamiętać o jego potrzebach, tak, jak się pamięta o sobie, w smutku, czy ra dości, wywczasie, czy znoju, w dniach obfitości wszelakiego dobra, czy nędzy. Bo widzisz ułanie, koniowi winieneś to wszystko co sobie. Brudnyś to się myjesz i czyścisz, konia '?- Z ' ,~iodnyś J esz > też jeść musi. Je śliś chory — leczysz się i wypoczywasz, leczże chorego konia. Zimno ci, mokro i źle, nie za pominaj, że koń twój z tobą cierpi. Cóż prost szego, jak pamiętając o sobie, pamiętać o koniu, który w dodatku wymaga dla siebie znacznie mniej, niz ty ułanie. A jeśli twój koń jest czysty, syty i nie kaleki, to już pracuje dla ciebie nie wie dząc co to zły humor, lub zła wola. Nie sie cię wtedy do ostatniego tchu i jakże często życiem swojem pieczętuje swój trud i swoją gorliwość. Przypomnijmy sobie, tak pokrótce, co należy się koniowi. Strawę konia powinny w zasadzie stanowić tylko owies, siano, względnie trawa świeża i ko niczyna sucha, lub świeża. Wojna i trudności z mą idące w dostarczeniu owsa, jako obroku, zmusiły nas do karmienia koni jęczmieniem, ży tem, lub nawet sucharami prasowanymi, składa jącymi się z mieszaniny siana, otrębów, odpad ków z mliwa i mąki drzewnej. Ponadto weśzła w używanie jako karma kukurydza i tak zwana tnelassa t. j. gruby poślad cukru. W czasie ostatecznej nędzy wystarczyć musiała koniom sieczka, lub nawet niezdrowa wyka. Jeśli się ko nia karmi normalnie owsem, to bez obawy złych następstw można go w razie konieczności, poić nawet bezpośrednio po obroku, chociaż to nigdy nie jest właściwem. Nie wolno jednak nigdy, pod żadnym pozorem, dawać mu pić po jęczmieniu, lub co gorsza po życie, bo się go naraża zawsze na ciężką chorobę, a często na śmierć. Do jęczmienia i żyta trzeba konia przyzwy czaić wolno, dając mu stopniowo coraz większe dawki tego ziarna, mięszanego z owsem i siecz ką. Jęczmień i żyto należy bezwarunkowo mo czyć uprzednio conajmniej przez dwadzieścia cztery godzin, ponieważ niemoczony pęcznieje w żołądku końskim gwałtownie, powodując kol ki, wzdęcie, lub skręt kiszek. Melassę powinno sięmieszać z ziarnem i skra- piać wodą dość suto, tak, jak sieczkę. Tuczy ona konia, lecz nie daje mu siły i wytrzymałości. Kukurydzę powinno się śrutować, gdyż w tej formie jest zdrowsza dla organizmu końskiego i chętnie jedzona. Koniczyna i trawa świeża by wa czasem niebezpieczna, w każdym zaś razie, zwłaszcza w początkach używania jej, sprowadza lekkie zaburzenia w organizmie.

[madohora]

Paść konia najlepiej nocą, lub przed wscho dem słońca na łąkach suchych, gdyż kwaśna trawa z łąk bagnistych jest niezdrowa. Jeśli się karmi konie owsem, nigdy nie zać chodzi obawa przekarmienia, t\oń może stądzień cały nad żłobem pełnym i jeść ile zechce. Nigdy i w żadnym jednak wypadku, nie można sobie na to pozwolić z jęczmieniem lub żytem, nawet wte- dy, gdyby organizm konia był do tego rodzaju ziarna zupełnie przyzwyczajony. Tu należy stoso wać pewne maximum, zależne od stopnia wytrzy małości każdego zwierzęcia i jego Stanu zdrowia. Konia niezdrowego nie należy wogóle kar mić i owsem, gdyż w niektórych wypadkach po woduje i to ziarno bardzo złe następstwa. W czasie wzdęcia lub kolek musi koń przejść na zupełnie ścisłą djetęi nie jeść niczego opróczsiana. Wskazanem jest dawać koniowi zdrowemu, od czasu do czasu, warzywa pastewne, lub ogro dowe, jak buraki, marchew, lub ziemniaki. Nale ży je jednak wtedy krajać dość drobno i mie szać z sieczką. Dla dodania apetytu koniom nie bardzo żartym można mieszać ziarno z solą bydlęcą, lub kuchenną. Jeść powinien koń trzy razy dziennie, t. j. ra no około 6-ej, w południe i wieczór około 6-ej. Gorącćgo i zmęczonego konia nie wolno karmić ziarnem, ani poić, gdyż wywołuje to ochwat. Musi on dostać natychmiast siana w dowolnej ilości, a dopiero po kilku godzinach wolno go poić i karmić. Poi się konia trzy razy dziennie, zawsze przed obrokiem. Koń zdrowy pije za wsze dużo i chętnie. , Najlepiej poić wodą studzienną i rzeczną, źle jest używać wód stojących lub bagnistych. To krótkie pouczenie o karmieniu i pojeniu konia nie wyczerpuje, oczywiście, w zupełności tematu. Należy zawsze w kwestjach niepewnych zwracać się z prośbą o radę do starszego pod oficera, oficera, lub nawet weterynarza, zwła szcza jeśli chodzi o dyetę w czasie, lub po cho robie konia. Przedewszystkiem zaś należy znać organizm konia i ostrożnie (w miarę po trzeby) wypróbować jego odporność na różnego rodzaju obroki. Indywidualność bowiem natury końskiej, jest niemniejszą od ludzkiej, a co za tern idzie rozmaitą jest reakcja koni na ten sam sposób żywienia.

[madohora]

en rynsztunek to też jeden z kłopotów żołnierza. Stale winien lśnić od czystości, jeśli nie ma zniszczeć w bardzo krótkim czasie. Na słońcu i deszczu skóra i rzemienie zsychają się i bardzo łatwo pękają. Trzeba je zatem od cza su do czasu silnie natłuszczać. Żelazo, więc munsztuk, wędzidło, sprzączki i strzemiona na leży czyścić piaskiem i wodą, by nie dopuścić do nich rdzy. Nie powinno się doprowadzać do tego, by do czyszczenia używać aż papieru szkla nego, lub co gorsza pilnika, choć zdarza się, że rdza tak pokryje którąś z części metalowych rynsztunku, że niechlujny ułan, na gwałt przed przeglądem, pokryjomu, aż pilnika się chwyta, by usunąć plamy z rdzy. Czystość rynsztunku świadczy zawsze o jego właścicielu.

[madohora]

la austryackiej hodowli koni szlachetnych pierwszo rzędnego znaczenia są przedewszystkiem dwa węgier skie stada rządowe t. j. stado w Kisber i stado w B a- bolnie, z których pierwsze wychowuje konie pełnej krwi angielskiej, oraz wysoko uszlachetnione konie pół-krwi, drugie zaś prowadzi wyłącznie chów koni oryentalnych. Stado w Babolnie założone, a raczej dawniej już tam istniejące, zreorganizowane zostało w r. 1789. Pod wpływem nader korzystnych warunków miejscowego kli matu, gleby i sposobu wychowu, koń oryentalny w Ba bolnie staje się z czasem znacznie większym i grubszym, aniżeli jego przodkowie, ale w dalszych generacyach za nikają u niego pewne właściwości i zaciera się powoli ten odrębny typ i kontur rysunku, tak bardzo charakteryzujący konia oryentalnego, urodzonego i wychowanego pod skwar- nem niebem Arabistanu. Do odświeżania zatem krwi zaczęto sprowadzać i spro wadza się do Babolny od czasu do czasu jeszcze do dziiaj oryginalne oryentalne ogiery i klacze i tak: w r. 1825 handlarz Danz przyprowadza z Konstantynopola ogiery: „Anaze", — „Nedżdi-Baba“, — „Durzy“, — „Kokeb“, — i „Siglavi 11“ pierwotnie do węgierskiego stada w Mezó- hegyes przeznaczonego. W r. 1827 dostają się również z Konstantynopola do Babolny przez handlarza Glischo ogiery: „Dahes“ i „Messrour“, a w r. 1836 komisya rzą dowa, wysiana pod komendą pułkownika br. Herberta do Syryi, przyprowadza ogiery: „Arial", — „Anis“, — „Da- haby“, — „Ebrzelbar", — „Farhanz", — „Kader“, — „Scha- gya“, — „Tsheleby", — „Nader“, — „Achmar“, — „Assil“, — „Arslan“, — „Elbas“, — „Koreischan", — „Knejes", - „Szamar" i „Nassr". W szesnaście lat później i to w r. 1852 komisya rządowa, wysłana na Wschód pod komendą ma jora von Gottschling, przyprowadza stamtąd sześć oryen- talnych ogierów, a mianowicie: „Dahomana“, — „Gidrana- Elbedavi“, — „Gidrana", — „Majoum“, — „Meneghi 11 , — „Mersoug“ i „Saidan el Togan“. Tego ostatniego zakupna szczęśliwem nazwać nie można, bo z owych sześciu ogie rów okazały się zdatnymi do chowu, ale jako mniej war tościowe reproduktory, tylko dwa i to: „Gidran-Elbedavi“ i „Mersoug", z których pierwszy posłany został do stada w Mezóhegyes, drugi zaś poszedł gdzieś na wieś na zwy kłą stacyę. Z reszty: „Dahoman“ oddany został do użytku pod wierzchem jednemu z oficerów artyleryi, „Majoum“ padł na zapalenie kiszek, „Meneghiego“ sprzedano, a „Sai dan el Togan“ posłany został jako koń zaprzęgowy do dworskich stajen we Wiedniu. Wobec tego Rząd, zawsze dbały o chów koni oryen- talnych w Babolnie, widział się zmuszonym w SYLWETKI KONI ORYENTALNYCH I ICH HODOWCÓW 9 komisyę na Wschód celem zakupienia odpowiedniejszego materyału rozpłodowego, aniżeli ten, który w r. 1852 za kupił major Gottschling. Misya ta, która miała do spełnienia niełatwe zadanie, powierzoną została przez Rząd wytrawnemu znawcy koni oryentalnych pułkownikowi Rudolfowi von Bruder- mann, a w skład komisyi wchodzili: rotmistrz Hr. Fry deryk Westphalen, porucznik Edward Lóffler, weterynarz Georg Fischbacher i Dr. med. Franci szek Brauner, którym do pomocy dodano jednego pod oficera i dziesięciu żołnierzy XI pułku ułanów. Pułkownik Brudermann ze swoją doskonale zorganizo waną, a od kilku miesięcy do takiej uciążliwej wyprawy przy gotowywaną drużyną, wyruszył 11 października 1856 r. na da leki Wschód z tryesteńskiego portu na parowcu „Europa 11 . Jakkolwiek w większych miastach Wschodu, jak w Kai rze, Smyrnie, Aleksandryi, Beyrut, Damaszku, Alepie i t. d. można czasem nabyć przypadkowo dobrego oryentalnego konia n. p. od baszów, odwołanych z wilajetów, którymi rządzili, albo od urzędników europejskich ambasad i kon sulatów, czasem od wojskowych i turystów, niekiedy od bogatego kupca lub nawet od zwykłego handlarza, a prze- dewszystkiem od pielgrzymów z Mekki powracających, - to przecież pułkownik Brudermann, wyruszywszy już raz na Wschód daleki, wolał udać się po oryentalne konie tam, gdzie jest kolebka tej rasy, do tych koczujących i wojo wniczych pokoleń pustyni, które swe konie do dalekich marszów, napadów, wojen i znoszenia wszelkich niewygód od wieków generacyami wychowują, do tych Beduinów, którzy nie mogą się obejść bez prawdziwie dobrego konia o wypróbowanej dzielności, ze szlachetnego i wysokiego rodu, stwierdzonego wiarogodnem świadectwem, w języku wschodnim „hudjes“ nazwanem, którego Arab w pustyni dla konia przez siebie uchowanego podobno nigdy nie fałszuje, gdyż wedle jego religijnych pojęć kara za czyn taki spa dłaby nietylko na niego, i rodzinę, ale nawet na jego wnu ków i prawnuków! Arab kupca okradnie, sprzedanego konia odbije, — przyczem właściciela może nawet życia pozba wić, — Europejczyka na koniu z całą przyjemnością zrę czniej od żyda oszuka, ale jak ludzie, dobrze tamtejsze stosunki znający, zapewniają, nigdy nie wystawi fałszywego świadectwa o pochodzeniu urodzonego u niego konia, bo w jego pojęciu i przekonaniu takie świadectwo to re likwia, — to rzecz święta! Pułkownik Brudermann, narażając się na niebezpie czeństwa i na największe niewygody, dotarł wreszcie po siedmiu miesiącach najuciążliwszej podróży do tych za padłych zakątków i głuszy w pustyniach Arabistanu, w któ rych koczownicze i wojujące Beduinów plemiona tylko jak najszlachetniejsze i jak najcenniejsze wychowują konie, a z takich zakupił tam 16 ogierów i 50 klaczy, które w drodze do nowej ojczyzny 14 urodziły źrebiąt. Do pomocy w prowadzeniu zakupionych koni wysłany został do Damaszku major Ludwik Puls, który-zabrał ze sobą weterynarza i dziesięciu dragonów. Pułkownik Bru dermann z ludźmi i końmi powrócił z wyprawy na wojen nym parowcu „St. Lucia 11 22 lipca 1857 r. i to do tego sa mego tryesteriskiego portu, z którego przed 10 miesiącami ne ulice Tryestu, przepełnione gapiącą się na ten dziwny i ciekawy orszak gawiedzią, poprowadzono synów, córy i wnuków pustyni do niezbyt odległej Lippicy, gdzie się znajduje prywatne dworskie stado cesarskie, aby tam tylko przenocować, a nazajutrz w dalszą wyruszyć już drogę, i to do Prestranka, który jest filią lippickiego stada. W Pre- stranku zastał pułkownik dworską depeszę z poleceniem, aby się tam tak długo zatrzymał, dopóki nie przybędzie ce sarz Franciszek Józef zobaczyć zakupione konie. Cesarz przyjechał specyalnym pociągiem 28 lipca o 2 w nocy, a przegląd koni rozpoczął się o 5 rano. Słońce wznosiło się coraz to wyżej po niebieskim stropie po nad wierzchołki poważnego Karstu, a rzucając jasne złociste promienie na drogi, place i ogrody Pre stranka, wysuszało trawniki, które przed chwilą świeciły milionami perełek brylantowej rosy. Skromny Prestranek przybrał niezwykle uroczysty wygląd, bo wszystko co żyło, świąteczne przywdziawszy szaty, w gronie licznych gości z bhzka i z daleka przybyłych, szerokiem, barwnem i we- sołem kołem obiegło plac, na którym miał się odbyć prze gląd sprowadzonych koni. Z uderzeniem godziny 5-ej na wieżyczce staroświec kiego gmachu, w którym się mieści Zarząd stada, a w któ rym przed laty mieszkali Cystersi, cesarz w otoczeniu swej świty, dostojnych gości i panów ster hodowli krajowej w swych rękach dzierżących, udał się na plac, na którym w szeregach i grupach ustawione były niecierpliwie prze glądu czekające konie. Najpierw przedstawiono cesarzowi zakupione prze śliczne szlachetne 12 STEFAN BOJANO WSK[ entalnym fantazyą i życiem, iście po mistrzowsku pokazy wały swe lekkie, zgrabne i wspaniałe ruchy. Po nich przy szła kolej na urodziwe klacze, które pełne gracyi i wdzięku, przeprowadzane bawiły się lekkim galopkiem lub wycią gniętym kłusem, figlarnie kokietując na lewo i na prawo to cesarza samego, to jego otoczenie, to tłumy zacieka wionych widzów. Koniec tego ciekawego i ślicznego prze glądu stanowiło 14 młodziuchnych źrebaczków, które zro dziły się w drodze, a oddzielone na chwile od matek, nie cierpliwie i rzewnie za niemi rżały, zasypywane przez pu bliczność garściami najpiękniejszych kwiatów. Młody naówczas monarcha, a dzisiaj jeszcze znako mity jeździec, wielki znawca i lubownik koni, zachwyca się ślicznymi przybyszami z dalekiego Wschodu, dokła dnie ogląd

[madohora]

Jakim trzeba być idiotą aby zmasakrować zaskrońce. I jeszcze jedno ktoś z komentujących pisze:
"A gdyby kogoś ukąsiły albo udusiły"
- Nic by się nie stało, bo zaskrońce nie są jadowite jak i padalce (jaszczurki) a te dwa gatunki często są mylone, przez takich osobników, którzy wszystkie zwierzęta by unieszkodliwiły - nie są szkodliwe. Co więcej oba gatunki są pod ochroną.

[madohora]

AMSTAFF POGRYZŁ 3,5 LETNIE DZIECKO - Interia - 12.06.2021

[madohora]

Jak cennym materyałem hodowlanym musiał być ten ogier, tego najlepiej to dowodzi, że Aghil-Aga pozo staje w Babolnie jako reproduktor w tamtejszej pepinierze rządowej do r. 1865 i byłby pozostał jeszcze znacznie dłu żej, gdyby temu nie przeszkadzał stosunek pokrewieństwa, w jaki przez chów wszedł z tamtejszymi końmi. Ks. Roman Sanguszko, który dobrze znał Aghil-Agę, dowiedziawszy się, że jest do nabycia, zakupił go za 10,000 kor. do swego chrestowieckiego stada. Aghil-Aga pożegnał zatem węgierskie stado rządowe i poszedł na Wołyń do prywatnego ksią żęcego stada, gdzie zastał swoich pobratymców, których w tym mniej więcej czasie sprowadził książę z dalekiego Wschodu, a więc białego „Mahometa", — drooiastego „Anazego“, — śronowatego „Seglavi-Ardzebi’ego“ — i si wego „Koheilan-Abu’a“ z czarnym ogonem i grzywą, które to konie Świerczyński i Czerniawski w r. 1857 zakupili w Arabii do sławuckiego stada; — dalej: wywodowego karego „Seglavi’ego“ (Black-Arabian), zakupionego w stajni ks. Leedes, — białego „Indyanina'*, przyprowadzonego przez Kalkuttę do Anglii, — „Dzielabi’ego", zakupionego w ziemi Iemen, — wreszcie białego „Szemsa“, nabytego przez księcia w Kairze i skarogniadego „Feruk-Hana“, za kupionego przez hr. Juliusza Dzieduszyckiego w Paryżu w stajni cesarza Napoleona III. Aghil-Aga był długie lata wysoko cenionym repro duktorem w Sławucie i mimo podeszłego wieku rodziły się tam po nim doskonałe konie, a jednym może z naj lepszych był jego syn, który to samo co i ojciec otrzymał nazwisko. Młody Aghil-Aga urodził się 23 kwietnia 1880 roku z matki „Mimi“ sławuckiego chowu; — a zatem koń ten, dziś jeszcze żyjący i dobrem cieszący się zdro wiem, wywodzi ród swój po stronie ojca wprost z Arabii, po stronie zaś matki od tych koni, które niegdyś tworzyły stada hetmańskie, a do dziś dnia przez ks. Sanguszków z iście rycerską miłością, systematycznie są jeszcze chowane i uszlachetniane w kierunku jak najczystszej krwi wschodniej. Młody Aghil-Aga dostaje się jako reproduktor do Gumnisk pod Tarnowem do tamtejszego książęcego stada. Stado to, pierwotnie założone z materyału przeważnie slawuckich koni, ujął w pewne systematyczne hodowlane ramy ks. Władysław Sanguszko, wielki znawca oryental- nych koni, autor pism: „O chowie koni“, Lwów 1839 r. i „Rachunku sumienia*' Kraków 1848 r. W r. 1836 zakłada Książe dla gumniskiego stada „Książkę rodową**, w której do dziś dnia prowadzi się dokładne zapiski i rodowody poszczególnych koni

[madohora]

Przez długie lata gumniskie stado prowadzone było wyłącznie w kierunku chowu koni krwi wschodniej, do piero w drugiej połowie zeszłego wieku odstąpiono po raz pierwszy od dawnej wiekowej tradycyi w chowie „san- guszkowskich“ koni, widzimy bowiem tam już innej krwi reproduktora i to angielskiego vollbluta „Bar le Duc’a" po Orphelin z Ceres po Lanercost; — ale ten kierunek wkrótce porzucono i wrócono do reproduktorów krwi wscho dniej, a w gumniskiem książęcem stadzie spotykamy się znowu z oryentalnymi reproduktorami: kasztanowatym „01ympem“, — siwym „Remnikiem“, — gniadym „Sułta nem", — siwym „Rawelinem“, — a przedewszystkiem gnia dym młodym, wyż wspomnianym „Aghil-Agą“. Jako koń pięknych form, stalowych nóg, wypróbowanej dzielności i łagodnego temperamentu, był on koniem wierzchowym siostry ks. Eustachego, księżniczki Heleny, o której umie- jętnem użyciu konia pod wierzchem opowiadają starzy lu dzie do dzisiaj, o której wyjątkowej piękności nie zaginie sława i o której rękę dobijała się najświetniejsza młodzież nasza i wielu zagranicznych panów, między którymi byli i tacy, którzy blizko tronów stali. Wtedy w Gumniskach spotkać było można dwie skończone piękności niewieście, a zarazem dwa prześliczne kontrasty, księżniczkę Helenę, brunetkę o klasycznych rysach, i księżnę Maryą z hr. Borch, żonę jej rodzonego brata ks. Pawła, typową blondynkę, posiadającą dziwny czar jaki

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Giok przyprowadził Bagdada z dalekiego Wschodu w r. 1840 do Lwowa i umieścił go w stajni na gródeckiem przedmieściu. Hr. Kajetan, dowiedziawszy się o nim, kilka razy do Lwowa przyjeżdżał, ażeby go kupić, ale Grek za konia żądał sumy bajońskiej. Nie mogąc sam targu dobić, posłał syna. — Hr. Juliusz dostał od ojca na kupno pełny u 7 os dukatów w złocie, zabrał wszystkie swoje pienią dze i pojechał powozem, czterema cugowymi końmi do Lwowa. Zobaczywszy Bagdada tak się zapalił, że dał za niego wszystkie dukaty, które od ojca otrzymał i te, które ze swojej zabrał szkatuły, a było ich podobno dość sporo, — sprzedał cztery konie, powóz, dery, a nawet i bat bogato srebrem okuty, ażeby żądaną za konia uzupełnić sumę i sam na Bagdadzie do Jarczowiec wierzchem przyjechał, a furman pieszo do domu powrócił.

[madohora]

KLESZCZE CZEKAJĄ AŻ POJAWI SIĘ OFIARA - Gazeta - 20.06.2021

[madohora]

NIE ŻYJE NAJSŁYNNIEJSZY LEW NA ŚWIECIE - Interia - 20.06.2021

[madohora]

[madohora]

NIEDŻWIEDŹ ZAATAKOWAŁ TROJE LUDZI - Interia - 21.06.2021

[madohora]

WARSZAWA. KOBIETĘ RANO OBUDZIŁ WĄŻ - Interia - 22.06.2021

[madohora]

Szkielet ssaków wykazuje duży stopień skostnienia.

[madohora]

Kości mózgoczaszki u osobników dorosłych połączone są szwami i tworzą jednolitą puszkę, a u osobników młodych połączone są luźno błoną łącznotkankową. Wolnymi kośćmi w czaszce są tylko kostki słuchowe, żuchwa i kość gnykowa. Trzy kości puszki mózgowej łączą się w miejscu zwanym ciemiączkiem. Plan budowy czaszki ssaków jest podobny do planu budowy czaszki gadów. Przeważnie mózgoczaszka jest większa od trzewioczaszki. Jamę nosową od ustnej oddziela kostne podniebienie. Duża jama nosowa od przodu połączona jest z nozdrzami zewnętrznymi, które tworzą otwór gruszkowaty, a od tyłu z nozdrzami wewnętrznymi. Kość jarzmowa i wyrostek kości skroniowej tworzą łuk jarzmowy. Oczodół może być połączony z dołem skroniowym (u większości ssaków) lub całkowicie otoczony pierścieniem kostnym (przeżuwacze, koniowate, naczelne). Żuchwę buduje jedna kość, której połówki są zrośnięte lub złączone tkanką łączną. Żuchwa łączy się stawowo z panewką kości skroniowej.

[madohora]

Zęby nie występują u kolczatki, mrówkojada, łuskowców i fiszbinowców. Osadzone są w zębodołach kości szczękowej lub żuchwy i złożone są z jednego lub kilku korzeni oraz korony. U niektórych ssaków zęby szczególnie narażone na ścieranie (np. siekacze gryzoni) nie mają korzeni i dzięki temu wykazują nieograniczony wzrost. Przeważnie u ssaków występuje difiodontyzm (wymiana zębów w trakcie życia). U niektórych (nietoperze, ryjówki) zęby mleczne zanikają jeszcze przed urodzeniem. U waleni występuje monofiodontyzm, tzn. brak uzębienia mlecznego.

[madohora]

Niekiedy między kłami a przedtrzonowcami występuje przerwa – diastema. Budowa i liczba zębów są ważną cechą taksonomiczną, a u niektórych gatunków elementem dymorfizmu płciowego.

[madohora]

Układ pokarmowy w zależności od pobieranego pokarmu cechuje się rozmaitymi przystosowaniami (np. złożony żołądek przeżuwaczy bądź żołądek małp liściożernych m.in. z rodzaju Colobus). Przewód pokarmowy zbudowany jest z jamy gębowej, gardzieli, przełyku, żołądka i jelit: cienkiego i grubego, kończącego się odbytem. U większości ssaków (oprócz stekowców i waleni) występują wargi. Przedsionek jamy gębowej ograniczony jest z jednej strony przez wargi i policzki, a z drugiej przez zęby i dziąsła. U niektórych ssaków (np. susły, chomiki, małpy) występują torby policzkowe, które służą do magazynowania pokarmu. Sklepienie jamy gębowej tworzy podniebienie twarde, które przechodzi w miękkie. W jamie gębowej znajdują się gruczoły ślinowe. Silnie umięśniony język jest pokryty brodawkami (np. smakowymi) i spełnia różne funkcje. Może służyć do formowania kęsów, chwytania pokarmu (np. bydło), chłeptania (mięsożerne), chwytania owadów (kolczatka, mrówkożer, mrówkojad, łuskowce). Żołądek może być prosty i tylko histologicznie zróżnicowany na część wpustową i odźwiernikową lub złożony. Część wpustowa charakteryzuje się cienkimi ścianami pozbawionymi gruczołów, a część odźwiernikowa – grubymi ścianami z licznymi gruczołami. Trawienie chemiczne w żołądku zachodzi przy udziale soku żołądkowego. Dalsze trawienie następuje w dwunastnicy z udziałem enzymów zawartych w soku trzustkowym. U większości ssaków wątroba posiada pęcherzyk żółciowy. Nie występuje on u waleni, nieparzystokopytnych, góralek i niektórych gryzoni. W jelicie czczym i krętym zachodzi wchłanianie strawionego pokarmu. U większości ssaków silnemu rozrostowi ulega jelito ślepe, w którym przy obecności flory bakteryjnej następuje rozkład błonnika. Długość przewodu pokarmowego jest z reguły większa u ssaków roślinożernych, niż u mięsożernych. Przewód pokarmowy stekowców i torbaczy kończy się kloaką. U łożyskowców otwory odbytowy i moczowo-płciowy są od siebie całkowicie oddzielone.

[madohora]

SĘP KASZTANOWATY W POLSCE - Interia - 22.06.2021

[madohora]

Brzegowce zamieszkujące Stary Świat dotarły w eocenie lub oligocenie do Ameryki Południowej, która była w owym czasie kontynentem odizolowanym. Najstarsze znane manaty znane są ze środkowego miocenu. Pierwsze eoceńskie diugonie żywiły się trawą morską porastającą płycizny Morza Tetydy i innych ciepłych mórz trzeciorzędu. Dzisiejsze brzegowce to zwierzęta wyłącznie tropikalne, zasiedlające rzeki i estuaria. Obecnie rodzina manatów obejmuje zaledwie trzy gatunki, zaś rodzina diugoni tylko jeden. Drugim, który jednakże dotrwał jedynie do końca XVIII wieku, była syrena morska, która wyginęła w 27 lat po jej odkryciu.

[madohora]

Do rzędu dydelfokształtnych zaliczana jest jedna występująca współcześnie rodzina:
Didelphidae J.E. Gray, 1821 – dydelfowate
wymarłe rodziny gatunków znanych z pokładów górnej kredy:
Derorhynchidae
Sparassocynidae
oraz rodzaje o niepewnej pozycji taksonomicznej (incertae sedis):
Szalinia1
Peratotherium
Paradidelphys
W literaturze spotykane jest równoważne określenie Didelphoidea.

[madohora]

[madohora]

Chociaż zarówno góralki jak i słonie zaliczane są do tego samego kladu zwanego afroterami (Afrotheria), wcale nie są najbliższymi sobie w sensie ewolucyjnym łożyskowcami. Góralki i słonie są bardziej bliskie syrenom niż sobie nawzajem. Chociaż wszystkie cztery grupy wywodzą się z tego samego pnia ewolucyjnego, argumenty morfologiczne i molekularne przemawiają za wcześniejszym wyodrębnieniem się z tej grupy rzędu góralków.

[madohora]

Gryzonie hystrikognatyczne mają wyrostek położony bardziej na zewnątrz.

[madohora]

Gruczoły potowe nie są częste, w przeciwieństwie do gruczołów łojowych, często zgrupowanych

[madohora]

Samice mają kilka par sutków (maksymalnie 11), rozlokowanych od okolicy piersiowej aż do pachwin. Nietypowo umiejscawiają się u nutrii – na grzbiecie – co ma związek z częściowo wodnym trybem życia tego ssaka

[madohora]

Mózgowie gryzoni zawiera dwie półkule mózgu, które zazwyczaj cechują się gładką powierzchnią, pofałdowanie zauważa się u większych przedstawicieli. Zwraca uwagę dobre rozwinięcie płatów węchowych

[madohora]

Niektóre gatunki stanowią zwierzęta domowe. Istnieją też takie, które odgrywają istotną rolę w ekologii. Niektóre uznaje się za gatunki kluczowe, prowadzące inżynierię środowiskową w swych siedliskach. Na Wielkich Równinach Ameryki Północnej drążenie nor przez pieski preriowe odgrywa istotną rolę w napowietrzaniu gleby i redystrybucji składników odżywczych, w podnoszeniu zawartości substancji organicznych w glebie i zwiększaniu absorpcji wody. Nieświszczuki płowe utrzymują w ten sposób swe trawiaste siedliska[25]. Pewni więksi roślinożercy, jak bizon amerykański i widłoróg, wolą paść się w pobliżu kolonii nieświszczuków płowych z uwagi na zwiększoną wartość odżywczą pokarmu. Pieski preriowe mogą również przyczyniać się do regionalnej czy lokalnej utraty bioróżnorodności, zwiększonego wyjadania ziarna oraz powstawania i rozprzestrzeniania się inwazyjnych krzewów[25]. Gryzonie drążące w podłożu mogą zjadać owocujące grzybnie i rozpowszechniać zarodniki z wypróżnianym kałem, umożliwiając przez to grzybom rozprzestrzenianie i wchodzenie w mikoryzę z korzeniami roślin (które zazwyczaj wymagają tej symbiozy). W takiej sytuacji gryzonie odgrywają rolę w utrzymaniu zdrowego lasu

[madohora]

Większość gryzoni to roślinożercy, żywiący się wyłącznie pokarmem roślinnym, jak nasiona, liście, kwiaty i korzenie. Niektóre są jednak wszystkożerne, a zdarzają się nieliczne drapieżniki. Nornik bury to typowy roślinożerny gryzoń. Pasie się na trawie, ziołach, bulwach, mchach i innej roślinności. W zimie podgryza korę. Okazjonalnie spożywa bezkręgowce, jak larwy owadów. Goffer równinny zjada materiał roślinny znajdowany pod ziemią w czasie drążenia tuneli, zbiera też trawy, korzenie i bulwy w swych workach policzkowych, by przenieść je pod ziemię do swej spiżarni Jego krewny, goffer brunatny (Geomys personatus) unika wychodzenia na powierzchnię w celu poszukiwania pokarmu. Żywi się, chwytając pyskiem korzenie roślin i ciągnąc je w dół do swej nory. Praktykuje również koprofagię[33]. Wielkoszczur leśny (Cricetomys emini) żeruje na powierzchni, gromadząc wszystko, co tylko może być jadalne, w swych pojemnych workach policzkowych. Na jego twarzy pokazują się wybrzuszenia kierujące się bocznie. Wtedy dopiero wraca do swej nory posortować zgromadzony materiał i zjeść to, co się nadaje do zjedzenia

[madohora]

Rodzina obejmowała gatunki występujące w Australii

[madohora]

Chaeropus (Choeropus): gr. χοιρος khoiros „świnia”; πους pous, ποδος podos „stopa”

[madohora]

Jeżokształtne (Erinaceomorpha) – rząd ssaków łożyskowych zaliczanych w tradycyjnej klasyfikacji biologicznej do owadożernych (Insectivora), a w kladystyce do Laurasiatheria.

[madohora]

Do rzędu Erinaceomorpha zaliczane są współcześnie żyjące

[madohora]

Erinaceidae – jeżowate

[madohora]

NAJNOWSZE ODKRYCIA DOTYCZĄCE SŁONI - Interia - 30.01.2021

[madohora]

Myślałam, że przeczytam coś ciekawego a tutaj znowu wciskanie na siłę tematu, że ludzie są otyli.

[madohora]

[madohora]

Czeski fousek (cz. Český fousek) – pochodząca z Czech rasa wszechstronnie użytkowych psów myśliwskich z grupy wyżłów, znana też pod nazwą wyżeł czeski szorstkowłosy. Podlega próbom pracy

[madohora]

Sierść jest krótka i gładka poza szyją i ogonem na którym występuje szczotka. Umaszczenie jest czarne, brązowe, czarne z rudordzawym nalotem, czerwone lub czerwone z czarnymi znaczeniami.

[madohora]

Początkowa użytkowością pudli była praca w wodzie (pies dowodny). Aby ułatwić mu pracę w tym środowisku psy strzyżono w fryzurę, w której włosy chroniły tylko najważniejsze części ciała (płuca, stawy, nerki, głowę oraz pozostawiono „kitkę” na ogonie, aby pies był widoczny gdy nurkuje). Obecnie są to typowe psy do towarzystwa.

[madohora]

[madohora]

GROZI IM WYGINIĘCIE - Interia - 27.03.2021

[madohora]

Grzbiet nosa tego psa jest skrócony, a stop jest wyraźnie zaznaczony. Psy tej rasy mają tzw. przodozgryz, czyli dolne siekacze wystają przed górne. Uszy od 2012 roku pozostawione w stanie naturalnym, szeroko rozstawione. Ogon zazwyczaj wysoko osadzony, wcześniej najczęściej kopiowany, teraz również pozostawiony w stanie naturalnym – współcześnie kopiowanie (a także nakłanianie do kopiowania) jest w wielu krajach (w tym w Polsce) prawnie zabronione.

[madohora]

[madohora]

TYGRYSY BENGALSKIE ATAKUJĄ LUDZI - Interia - 17.04.2021

[madohora]

Hodowla w Polsce. Pierwszego abisyńczyka do Polski sprowadził ze Szwecji w 1994 sędzia FIFe Marek Chadaj. Do 2003 roku w kraju istniało kilka hodowli tych kotów. Nowe hodowle powstały za sprawą kotów sprowadzonych głównie z Norwegii, Niemiec, Holandii, Finlandii, Danii i USA.

[madohora]

Po oficjalnym uznaniu kotów egzotycznych stworzono standard tej rasy, który od wzorca kotów perskich odróżniał się kwestią długości sierści oraz zniesieniem wymogu obecności stopu (widocznego załamania u nasady nosa). Z czasem do puli genowej egzotyków hodowcy zaczęli wprowadzać inne rasy, takie jak rosyjski kot niebieski czy kot burmski, w celu utrwalenia genu krótkiego włosa. Jednocześnie osobniki pochodzące z takich krzyżówek ponownie rozmnażano z persami, aby zachować charakterystyczne cechy budowy ciała. W 1973 roku do standardu kota egzotycznego wprowadzono wymóg obecności stopu, co przyczyniło się do ujednolicenia ich wzorca z tym, który odpowiadał kotom perskim, a jedyną różnicą pomiędzy tymi rasami stała się długość futra. Do 1987 roku istniała możliwość krzyżowania egzotyków z amerykańskim kotem krótkowłosym, jednak później zostało to zakazane i obecnie można je rozmnażać tylko z kotami perskimi. Do dziś w miotach kotów egzotycznych trafiają się kocięta o długiej sierści
W historię hodowli kotów egzotycznych znacząco wpisały się panie Doris Walkingstick (z hodowli Grayfire), która była właścicielką pierwszego championa tej rasy, oraz Carolyn Bussey (z hodowli New Dawn), która za sprawą krzyżówek egzotyków z kotami burmskimi doczekała się 24 championów
Do Europy kot egzotyczny krótkowłosy dotarł w latach 80. XX wieku

[madohora]

Devon Rex – rasa kota, która pojawiła się w Anglii w 1960 roku. Są znane z dziwnego, niecodziennego wyglądu. Są kotami towarzyskimi. Najlepiej czuje się w towarzystwie drugiego kota, najlepiej przedstawiciela tej samej rasy. Uwielbia się przytulać.

[madohora]

Początkowo sądzono, że koty Cornish Rex i Devon Rex są spokrewnione. Pani Cox skontaktowała się z panią Stirling-Webb, właścicielką kota Kalibunker – pierwszego Cornish Rexa. Pokryły córkę Kalibunkera kocurkiem Kirlee i urodził się miot kotów domowych z gładkim futerkiem, co potwierdziło tezę, że za okrywę obu ras odpowiadają różne geny.

[madohora]

Niemiecki rex – najstarsza rasa kota o kręconej sierści.

[madohora]

Udokumentowane pochodzenie tej rasy rozpoczyna się od 1978. Początek rasie dały trzy kocięta znalezione przez panią Jeni Slater na jej plantacji orzechów kokosowych. Skojarzone z czarnym kotem domowym dały początek kotom Sokoke hodowanym w niewielu domach w Europie. Pozyskiwanie nowych egzemplarzy ze środowiska naturalnego jest prawie niemożliwe ze względu na opiekę plemion i czczenie kota jako bóstwa.

[madohora]

[madohora4]

Chow chow – rasa psa należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji szpiców azjatyckich i ras pokrewnych. Typ lisowaty. Nie podlega próbom pracy.
Zgodnie z klasyfikacją amerykańską należy do grupy psów pracujących.

[madohora]

U psów tej rasy występuje średnie ryzyko wystąpienia, często tragicznego w skutkach, skrętu żołądka. Przeżycie psa w takim wypadku zależne jest od jak najszybszego udzielenia mu pomocy przez weterynarza. Skrętowi żołądka można do pewnego stopnia zapobiegać dzięki umieszczeniu miski psa na podwyższeniu oraz niepozwalaniu mu na wysiłek fizyczny bezpośrednio po posiłku. Poza skrętem żołądka pudlowi dużemu grozić może także dysplazja stawów. Ogólnie rzecz biorąc są to jednak psy zdrowsze i bardziej odporne niż pozostałe rasy pudli.

[madohora]

LUBUSKIE. STRAŻACY URATOWALI KONIA, KTÓRY UTKNĄŁ W GRZĘZAWISKU - Interia - 25.04.2021

[madohora]

Nie tylko dla zwierzątek

[madohora]

MIASTO SZUKA FIRMY KTÓRA ZACZIPUJE PSY I KOTY - www.infokatowice.pl - 07.05.2021

[madohora]

CENTRALNY AZYL DLA ZWIERZĄT NA TERENIE LASÓW PAŃSTWOWYCH - www.tokfm.pl - 20.05.2021

[madohora]

SŁUŻBY ZACHĘCAJĄ DO INSTALOWANIA BUDEK DLA JERZYKÓW - www.wnp.pl - 20.05.2021

[madohora]

AUSTRALIA. DIABŁY TASMAŃSKIE URODZIŁY SIĘ NA WOLNOŚCI - Gazeta - 27.05.2021

[madohora]

Co do ptaków, to wyniszczone zostały ptaki drapieżne a pośród nich w pierwszym rzędzie większe gatunki orłów i sokołów, dalej sowy między niemi zaś wspaniały puhacz, ozdoba naszych wielkich lasów i gór. Z wielu okolic zniknął potężny kruk. Głuszec, cietrzew, pardwa i jarząbek stają się coraz rzadszymi. W polach naszych nawet nieczęsto już się słyszy bicie przepiórek i nawoływanie kuropatw* Bliskim zagłady jest ogromny drop, jeszcze miejscami tylko na Podolu i w Wielkopolsce występujący. Z ptaków wodnych znikły kormorany; łabędzie nielicznie się już tylko po naszych jezio rach wywodzą. Z brodźców w wielu okolicach został wytę piony czarny bocian a i biały niewszędzie się uchował. Z wielu okolic znikły zupełnie żórawie, bąki i czaple. Po lasach z powodu wyniszczenia starych drzewostanów, zmniejsza się ilość dzięciołów. Nasze lasy i gaje, które jeszcze przed ja- kiemiś trzydziestu lub czterdziestu laty, pełne były wrzawy różnorakiej gawiedzi ptasiej, dzisiaj w znacznej części kraju opustoszałe, smutne robią wrażenie. Zagładzie uległy jednak nietylko czworonożne ssaki i ptactwo, lecz nawet inne grupy świata zwierzęcego jak gady i ryby. Z pierwszych, żółw błotny dawniej w całym kraju rozpowszechniony, obecnie spotyka się częściej jedynie na Polesiu i Pomorzu. Z pośród ryb, jesiotr, został już niemal zupełnie z naszej fauny rybiej wykreślonym a gdy raz na kilka łat, jakiś osobnik zabłąka się jeszcze do naszych wód na tarło, zostaje natychmiast przez rybaków złowionym. Na ogół biorąc i stan ryb w naszych wodach dzikich tak stojących jak płynących nie przedstawia się dobrze. Widzimy więc, że podczas gdy jeszcze przed kilku dziesiątkami lat, ziemie nasze obfitowały w bogatą pod względem ilości gatunków i osobników faunę, to dzisiaj jest 6 ona już mocno zubożałą. Czas wiec najwyższy, aby się na tej drodze niszczenia zatrzymać i zachować to co się da uratować. Konieczność ochrony tych niedobitków naszej fauny, wynika zresztą z najróżnorodniejszych względów. Przede wsżystkiem obowiązkiem naszym jest dbać o piękno naszego kraju i niedopuścić, aby z powodu nierozumnej go spodarki, stał się on podobnym do tych licznych okolic jakie widzimy np. na Karście, w południowej Francji, Włoszech itd., gdzie na miejscu bujnych niegdyś lasów z bogatą florą i fauną, dzisiaj rozciąga się kamienista pustyń ja, świadcząca wymownie o tein, czego może dokonać chciwość i głupota lu dzi. Niestety niewiele lepszy widok przedstawiają już i u nas liczne okolice kraju nawet niewyłączając Karpat, ogołacane coraz bardziej z kryjącej je szaty leśnej. Czem zaś jest dla człowieka piękna przyroda, którą systematycznie niszczy, może na jlepiej każdy odczuć, gdy w lecie powróciwszy z pod miejskiej choćby wycieczki do sąsiednich lasów, przejdzie się następnie po śródmiejskich dzielnicach i zajrzy na zaśmie cone, błotniste, zgnilizną cuchnące podwórza i podwórka ka mienic, porówna czerstwe twarze ludzi żyjących wśród przy rody na wsi, z blademi twarzami mieszkańców tych, sutere nowych zwłaszcza nor, którzy noszą już od kołyski na sobie piętno choroby i śmierci. Pozatem ten bogaty świat zwie rzęcy, jakiego szczątki jeszcze na polskiej ziemi spotykamy, posiada niezmiernie doniosłe znaczenie dla przeróżnych ba dań naukowych. Z chwilą, gdy zniknie, nauka poniesie nie powetowaną stratę. Gdybyśmy jednak nawet pominęli te wy żej przytoczone względy idealne, to już z powodów czy sto materjalnej natury, trzebaby bydo dbać o ochronę zwierząt w interesie gospodarstwa rolnego, leśnego, łowiectwa i rybactwa.

[madohora]

MASOWE ZATRUCIE PSZCZÓŁ. PROKURATURA BADA SPRAWĘ - Gazeta - 29.05.2021

[madohora]

Salamandra olbrzymia – czas jej istnie-nia na ziemi określa się na ponad 170 milio-nów lat. Zamieszkuje zimne, szybko płyną-ce górskie rzeki i strumienie oraz niewielkie jeziora z dobrze natlenioną wodą. Przeby-wa przy dnie, pod kamieniami i w szczeli-nach skalnych. Ten największy obecnie żyją-cy płaz stoi na skraju zagłady. Spadek jego liczebności związany jest z nadmiernym polowaniem na niego dla mięsa, z wykorzy-stywaniem go w medycynie chińskiej oraz z zanieczyszczeniem wód. W ciągu trzech pokoleń populacja salamandry olbrzymiej spadła aż o 80 procent. Badania przeprowa-dzone w ciągu ostatnich lat sugerują, że nie-mal całkowicie zniknęła z naturalnego śro-dowiska, a miliony osobników hodowanych na farmach są przeznaczane na sprzedaż do luksusowych restauracji

[madohora]

[madohora]

II. Fadlallah. — Emir Rzewuski. Stado króla wirtemberskiego. Do stada w Ba- bolnie, któremu za wdzięczamy dosta nie się starego Ag- hil-Agi z Arabii do Sławuty, a syna jego ze Sławuty przez Gu- mniska, Jabłonów i Torskie do Choto- wa, sprowadza Rząd austro-węgierski sy stematycznie do dziś dnia oryginalne ory- entalne reproduktory i matki, aby chów tamtejszych koni u- trzymać w kierunku jak najczystszej krwi i na wysokości tego Pułkownik Fadlallach El Hedad. zadania, jakie stado to ma do spełnienia w ogólnej hodowli niektórych krajów koronnych.

[madohora]

NAJWIĘKSZY SSAK JAKI CHODZIŁ PO ZIEMI - Interia - 21.06.2021

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Największymi bigamistami są strzyżyki. Rekordzista miał w jednym czasie aż dziewięć małżonek.

[madohora]

PSY ANGIELSKIE. WZORZEC POINTERA. 1) Ogólny wygląd winien przedstawiać uosobienie siły, połączo nej z subtelnością i szlachetnością linji. 2) Głowa: stosunkowo szeroka między uszami. Linja czołowa zlewa się z linją nosową, tworząc przed oczami wyraźne wgłębienie. Tył głowy silnie zarysowany. Pysk długi i szeroki, tępo zakończony o wydatnych szczękach — wargi nieco opadające. Oczy średnio duże. Kolor oka zależy od koloru maści. Nos szeroki, wilgotny, ciem nego lub cielistego koloru (nos czarny jest wadliwy). Uszy cienkie, nisko osadzone przylegają do policzków i opadają wzdłuż szyi . 3) Szyja wygięła bez podbródka, barki dobrze osadzone. 4) Pierś bardzo głęboka i nie za szeroka. 5) Tułów silnie uwydatniony, niezbyt krótki i dobrze wysklepio- ny, nadnarcze mocno rozwinięte. 6) Nogi: przednie ikościste i muskularne, w tył ciała podane. Skoki tylne muskularne, o wybitnie silnych stawach skokowych. Stoipv okrągłe, mocne, przypominające nieco łapę zajęczą. 7) Ogon silniejszy u nasady, zwężony ku końcowi, nie powi nien być osadzony za nisko i nie powinien być wygięty. 8) Sierść: miękka i jedwabista. 9) Maść: najwięcej poszukiwana biała z bronzową. Pointer pokrywa przeciętnie w polu jeden kim. w dwu minu tach. Gdy weźmiemy pod uwagę, że w ciepłym i pogodnym dniu październikowym, polowanie może się przeciągnąć do siedmiu go dzin, to biorąc teoretycznie, przebędzie on w tym czasie około 180 kim. Żaden koń i żaden chart nie mógłby się więc zmierzyć z pointerem pod wlzględem wytrzymałości.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

POZNAŃ. WILK KRĄŻYŁ PRZED CENTRAMI HANDLOWYMI - Interia - 08.03.2021

[madohora]

Umaszczenie jest srebrnoszare, dopuszczalne mysioszare, białe znaczenia mogą występować wyłącznie jako małe znaczenia na piersi. Włos okrywowy może być cienki, nieco grubszy lub nawet szorstki. Istnieje także odmiana długowłosa wyżła weimarskiego, mniej popularna od wersji krótkowłosej. Długowłosy wyżeł ma sierść o długości 3 do 5 cm, z piórami z tyłu łap.

[madohora]

Wyżeł niemiecki długowłosy jest jedną z dziewięciu ras wyżłów zarejestrowanych w FCI przez Niemców. Z tej grupy najmniej popularnym jest duży munsterlander a najbardziej mały. Sam wyżeł niemiecki długowłosy uplasował się w popularności z tych ras pośrodku. W samych Niemczech jest znany, ale mało popularny.
W Polsce w okolicach okresu przed pierwszą wojną światową oraz okresu międzywojennego był hodowany przez właścicieli ziemskich na Pomorzu oraz w rejonach Pszczyny. Do roku 2000 rasa była spotykana sporadycznie, obecnie 25 wyżłów niemieckich długowłosych z polskich hodowli jest zarejestrowanych w PKR.
W 2012 roku wznowiono hodowlę tej rasy przez Hodowlę psów myśliwskich Zasadkowe Bory, która istnieje od 2006 r. i jest zarejestrowana w Związku Kynologicznym w Polsce, należącym do FCI

[madohora]

Wyżeł niemiecki szorstkowłosy – jedna z ras psów należąca do grupy wyżłów, zaklasyfikowana do sekcji wyżłów kontynentalnych, w podsekcji psów w typie gończego. Typ wyżłowaty. Podlega próbom pracy

[madohora]

Pies myśliwski o sporych rozmiarach, dobrych proporcjach, zrównoważony. Z dobrze wykształconą głową, zwartym tułowiem i mocnymi kończynami. Uszy zwisające, sierść krótka. Długość ciała maksymalnie zbliżona do wysokości w kłębie. Tak w statyce, jak i w ruchu pożądana jest proporcjonalność i funkcjonalna harmonia.

[madohora]

Wygląd

Pudelpointer ma głowę średniej długości, z długą i szeroką kufą. Oczy są okrągłe i duże, barwy żółtej lub żółtobrązowej. Uszy są średniej wielkości, przylegające i opadające płasko. Grzbiet jest krótki i prosty, o mocnych lędźwiach, brzuch jest podkasany. Kończyny są długie i umięśnione. Ogon skopiowany jest noszony poziomo.
Umaszczenie jest brązowe, rudobrązowe lub czarne, o włosie szorstkim i nastroszonym, średnio długim. Według wzorca FCI niedopuszczalna jest szata barwy białej i nadmiernie pręgowanej.

[madohora]

Wyżły trafiły na tereny Francji z Hiszpanii w okolicach XIV wieku, jednak już wcześniej psy francuskie, służące do wystawiania zwierzyny, dzieliły się na różne odmiany, tj. długowłosa, z której powstały później francuskie epagneuls oraz odmiana krótkowłosa o silniej zaznaczonych cechach psa gończego, które prezentuje wyżeł pirenejski. Według Räbera cechy psów, których przodkiem był dawny wyżeł hiszpański o umaszczeniu białorudym, są zachowane u większej odmiany wyżła francuskiego zwanej także wyżłem gaskońskim. Pochodzenie wyżłów francuskich jest także przypisywane braques, które były sprowadzane ze wschodu przez uczestników wojen krzyżowych. W połowie XVI wieku następuje wyraźne odgraniczenie psów gończych od wyżłów, a sto lat później pojawia się pierwsza wzmianka o masywnych, hiszpańskich psach braques d'Espagne, które niewiele różnią się od francuskich braques. Te ostatnie w wieku XVII zaczęto zastępować odmianami lżejszymi. Dekrety z XVI wieku surowo zabraniały polowania z wyżłami, przywilej ten rezerwując tylko dla wyższych stanów, które często tworzyły własne, lokalne odmiany wyżłów francuskich. Ludwik XIV był znany z zamiłowania do polowań z udziałem wyżłów, które sam szkolił i którymi osobiście się opiekował. Po rewolucji francuskiej, wiele z tych hodowli zostało rozwiązanych, tylko nieliczne były kontynuowane.

[madohora]

[img]http://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/MW0v4kOSDSAhqqv5QX.jpg[img]

[madohora]

Okrywa włosowa szorstka, twarda, gęsta. Składa się z gęstego podszerstka i włosa okrywowego. Cechami charakterystycznymi są broda na kufie i krzaczaste brwi. Najczęściej spotykane umaszczenie to czarne w całości, rzadziej spotykane są osobniki o umaszczeniu pieprz i sól.

[madohora]

Sznaucer średni jest psem stróżującym i towarzyszącym.

[madohora]

Sznaucery miniaturowe stanowią pomniejszenie większych sznaucerów. Miniatura nie powinna mieć defektów ras karłowatych (np. kulista czaszka, wyłupiaste oczy, cienka kość, krótka, spiczasta kufa). Sznaucer miniaturowy musi być zwartym, grubokościstym psem, o kwadratowej sylwetce.

Głowa: długa, mocna, stanowi połowę długości grzbietu. Kulista czaszka jest wadą.
Czoło: płaskie, guz potyliczny niewidoczny.
Kufa: długa, w formie ściętego klina. Stop powinien być wyraźnie zaznaczony. Krótka, spiczasta kufa jest wadą.
Oczy: ciemne, nieduże, owalne, osadzone frontalnie. Powieki przylegające. Wadliwe jest oko duże, okrągłe, a w szczególności wyłupiaste.
Nos: czarny, grzbiet nosa prosty.
Uzębienie: kompletne, zgryz nożycowy. Zęby są duże, białe i zdrowe. Zbyt małe, źle wykształcone, noszące ślady przebytych chorób są wadami.
Uszy: wysoko osadzone, załamane w połowie, mają kształt litery V, przylegają wewnętrzną krawędzią do głowy. Dawniej uszy były kopiowane, obecnie jest to zabronione.
Szyja: proporcjonalnej długości, muskularna.
Sylwetka: kwadratowa, sucha, elegancka. Tułów stanowi dwukrotność linii głowy. Linia suchego, zwartego grzbietu delikatnie opada od wysokiego kłębu do zaokrąglonego zadu.
Kończyny: mocne, proste, dość szeroko, równolegle ustawione, o silnych stawach i ścięgnach. Łapy małe, okrągłe, zwarte.
Ogon: gruby u nasady, szablasty lub sierpowaty.

Szata sznaucera miniaturowego składa się z miękkiego podszerstka i twardego włosa pokrywowego. Włos pokrywowy powinien być twardy i gęsty na całym ciele, a nie kręcony i nie nastroszony. Przy dotyku powinien sprężynować. Na kufie i nad oczami jest dłuższy, tworzy typową brodę i krzaczaste brwi. Standard przewiduje cztery rodzaje umaszczenia sznaucerów miniaturowych: czarne, czarno-srebrne, "pieprz i sól" i białe.

[madohora]

U dzisiejszego buldoga obserwujemy do dziś dnia jeszcze pewne atawistyczne nawyki. Spotykamy czasami okazy atakujące bydło lub konie, lub napadające inne psy. Niegdyś bowiem były walki psów bar dzo modne i doniedawna jeszcze uprawiano je w Ameryce, o czem London w niektórych swych nowelach wspomina. Z tych zresztą poszczególnych i rzadkich wypadków, nie można jednak wyciągać wniosków obciążających całą rasę, gdyż w zasa dzie właśnie nowożytny buldog, mimo swego napozór groźnego wy glądu jest zwierzęciem łagodnem i odznacza się dobrotliwością. Miłośnicy i znawcy tej rasy wiedzą dobrze o tern, ile potrzeba wysiłków, by buldoga z równowagi wyprowadzić. Oczywiście, że temu psiemu atlecie, o pomarszczonem poważnem obliczu, o przypłaszczonym nosie i wysuniętej do góry dolnej szczęce nie jeden człowiek ustępuje często z respektem. Są to jednak mylne pozory, gdyż pod groźną maską kryje się istota wprawdzie odważna j nieustępliwa, lecz z gruntu łagodna. Tam gdzie laik dopatruje się często krwiożerczości, złośliwości i fałszu ,widzi miłośnik tego psa dobroć, wierność i przywiązanie. Pod względem właściwości i zalet „duchowych” nie przewyższa może buldog ras innych, lecz również nie stoi od nich niżej

[madohora]

Na początku XVIII wieku w Anglii, w wyniku krzyżówek powstała ta rasa, niepodobna wyglądem do dawnego buldoga i spełniająca inne zadania. Od połowy XIX wieku sylwetka buldoga angielskiego uległa znacznej zmianie, upodabniając się do obecnego wzorca. Buldog stał się znacznie wyższy, szerszy, masywniejszy, o dużej głowie, zachowując krótką kufę z odkładającymi się do tyłu uszami w tzw. płatek róży. Z czasem zaczęto też odchodzić od fałd skórnych, pozostawiając tylko jedną, za nosem.

[madohora]

Buldog nie jest psem pracującym, jednak coraz częściej zdarzają się osobniki wysoce odporne na warunki atmosferyczne oraz wysiłek. Poprzez skróconą kufę i krępą budowę ciała, psy tej rasy dość często mają problemy z oddychaniem przy wysokich temperaturach, niezalecane jest spacerowanie z takim psem w czasie upalnego lata. W czasie zabawy to właściciel powinien ustalić limit igraszek – psy tej rasy z powodu szczerych chęci i wielkiego zaangażowania w zabawę, po prostu się zapominają, i nie zważając na swoje zmęczenie kontynuują zabawę, która może zakończyć się przykrym incydentem. Dość często w czasie zabawy zapominają o delikatności i wyczuciu, dlatego ważnym jest by to właściciel psa wyznaczał granice zabawy.

[madohora]

Dysplazja stawu biodrowego dotyka 72% buldogów angielskich według Orthopedic Foundation for Animals. Jest to pierwsza ze 173 przebadanych ras, która najczęściej zapada na tę chorobę.

[madohora]

Terier irlandzki – rasa psa, należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów wysokonożnych. Typ wilkowaty. Nie podlega próbom pracy

[madohora]

Włos teriera irlandzkiego jest łatwy w pielęgnacji, wymaga regularnego trymowania.

[madohora]

Foksterier szorstkowłosy – jedna z ras psów, należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów wysokonożnych. Typ wilkowaty. Fakultatywnie podlega próbom pracy

[madohora]

SKYE TERRIER

Jest drugim, najstarszym reprezentantem szkockiej rasy terrie- rów. Rasa wywodzi swą nazwę od wyspy Skye i występuje w dwuch odmianach — o stojących i zwisających uszach. Psy o zwisających uszach są nieco dłuższe i posiadają więcej łasicowatą budowę ciała i nieco delikatniejszy włos. Pod względem pasji myśliwskiej i innych dobrych zalet, nie ustępuje innym terrierom.

[madohora]

Nazwa tej rasy pochodzi od wyspy Skye archipelagu Hebrydy u północno-zachodnich wybrzeży Szkocji. Przodkami skye terrierów były niskie psy długiej sierści, które na wyspie żyły od dawna. W 1576 roku ukazała się praca Johna Caiusa o psach, w której opisany został prawdopodobny przodek skye terriera. Wedle Caiusa ma on wywodzić się z „krain barbarzyńskich, z najdalszej północy”, a ponadto „przez obfitość włosów nie ukazuje ni pyska, ni ciała”. Istnieje legenda dotycząca udziału w powstaniu rasy psów uratowanych po rozbiciu galeonu hiszpańskiej Wielkiej Armady.

[madohora]

Psy tej rasy są bardzo łagodne dla członków rodziny, ale wojownicze wobec innych psów, mają bardzo silny uchwyt szczęk. Są żywiołowe i mają potrzebę codziennego ruchu. Są łatwe w szkoleniu, ale potrafią być bardzo uparte

[madohora]

Naukowcom ze Stanów Zjednoczonych udało się sklono wać fretkę czarnonogą, która zmarła w 1988roku. Elizabeth Ann pojawiła się na świecie 10 grudnia 2020 r. dzięki zamrożonym ponad 30 lat wcześniej komórkom samiczki o imieniu Willa. Mała czuje się dobrze i rozwija prawidłowo.Fretkę czarnonogą w przeszłości uznano za wymarłą. Jednak w 1981 r. udało się od -naleźć kilka osobników i podjąć próbę odtwo-rzenia gatunku poprzez rozmnażanie ocala-łych drapieżników w niewoli, a następnie przywracanie już odchowanych naturze. Pro-jekt, który doprowadził do sklo no wania fret-ki z komórek Willi, rozpoczęto w 2013 roku. Stało się to możliwe dzięki rozwojowi wiedzy i technologii. Elizabeth Ann jest pierwszym „odzyskanym” w ten sposób osobnikiem za-grożonego gatunku w USA. Jej narodziny można więc śmiało nazwać zdarzeniem przełomowym dla procesu ratowania rzad-kich zwierząt przed wyginięciem.

[madohora]

Opracowany przez Międzynarodową Federację Kynologiczna w 2009 roku wzorzec tej rasy setera przedstawia budowę i wygląd w następujący sposób:
Głowa
Raczej głęboka niż szeroka
Odległość od guza potylicznego do stopu jest nieco większa niż od stopu do nozdrzy.
W okolicach oczu głowa powinna sprawiać wrażenie suchej.
Kufa dość długa, czarny i szeroki nos, przylegające wargi, wiszące i cienkie uszy oraz ciemno piwne oczy.
Mózgoczaszka:
Czaszka lekko zaokrąglona i pojemna, najszersza między uszami, nieco dłuższa niż kufa.
Guz potyliczny bardzo wyraźny i zaznaczony.
Stop wyraźny.
Trzewioczaszka:
Nos duży, szeroki, czarny, o szeroko rozwartych nozdrzach.
Kufa długa, o prawie równoległych liniach, nie może być szpiczasta czy wąska, a jej głębokość powinna być minimalnie mniejsza niż długość.
Wargi wyraźnie zarysowane, ale niezbyt obwisłe.
Szczęki mocne, z kompletem zębów i prawidłowym zgryzem nożycowym.
Policzki nie mogą być wydatne, aby głowa sprawiała wrażenie suchej.
Oczy ciemnobrązowe i lśniące, o żywym i inteligentnym wyrazie, osadzone odpowiednio głęboko po łukami brwiowymi, nie mogą być zapadnięte lub zbyt wypukłe.
Uszy delikatne nisko osadzone o średniej wielkości i przylegające do głowy.
Szyja
Długa i sucha, z łukowato wygiętą górną linią, bez obwisłego podgardla.
Tułów
Tułów umiarkowanej długości z głęboką klatką piersiową lecz nie nazbyt szeroką.
Żebra dobrze wysklepione i sięgające daleko ku tyłowi.
Kończyny
Kończyny przednie: mocne, o płaskich i prostych kościach
Łopatki: długie i ukośnie ustawione daleko ku tyłowi, płaskie i dobrze związane w kłębie. Niepożądane zbyt ciężkie.
Łokcie: nisko osadzone pod tułowiem.
Śródręcza: ustawione pionowo do podłoża.
Łapy: owalne, z dobrze wysklepionymi, zwartymi palcami. Pomiędzy palcami obficie owłosione. Opuszki dobrze rozwinięte, mocne.
Kończyny tylne:
Od biodra do stawu skokowego długie, szerokie i umięśnione.
Od stawu skokowego do stopy proste, krótkie i mocne.
Miednica prawie pozioma.,
Stawy kolanowe dobrze kątowane.
Łapy: owalne, z dobrze wysklepionymi, zwartymi palcami. Pomiędzy palcami obficie owłosione. Opuszki dobrze rozwinite, mocne.
Szata i umaszczenie

[madohora]

Podpalania:

nad oczami w formie punktowych znaczeń (max. 3/4 cala średnicy),
na bokach kufy tworzy obwódkę otaczającą kufę, jednak nie wyżej niż do nasady nosa,
na podgardlu,
na piersi dwie duże wyraźnie odcinające się plamy,
na wewnętrznej stronie ud na przedniej części kolan i zachodzi na zewnętrzną powierzchnię tylnych kończyn od stawu skokowego do palców,
na przednich kończynach od łokci z tyłu do nadgarstków lub nieco wyżej z przodu,
wokół odbytu,

[madohora]

SETER IRLANDZKI

Seter Irlandzki różni się od szkockiego tym, że głowę posiada nieco dłuższą i węższą. Brwi wyraźnie podniesione. Tylna część głowy podobna do głowy pointera. Nos koloru mahoniowego. honiowego, nie czarny i nie jasno czerwony. Oczy mahoniowe lub ciemno brunatne. Blady lub zielony kolor jest wadliwy. Uszy posiada dłuższe niż setter angielski i nieco więcej szpiczaste. Wlzrostem (przewyższa swego angielskiego kuzyna, sierść po siada więcej szorstką i nie tak długą, w żadnym wypadku nie kę dzierzawą. Maść krwisto czerwona, bez ciemnych odcieni na uszach i wzdłuż grzbietu. Białych plam na szyi na piersiach i nad pazurami, nie należy uważać za wadliwe. Powyższa charakterystyka jest podana przez angielskiego kino- loga Tilestona. Znakomite okazy seterów hodowli kontynentalnej pochodzą 2 . psiarni Ardee (Holandja) i Wupperthaler Setterheim Barmen (Niem cy) . W Polsce widzimy wiele pięknych, lecz przeważnie zdegenerowanych okazów.

[madohora]

SETER IRLANDZKI WSPÓŁCZEŚNIE

[madohora]

Dzienna długość snu kota jest zmienna, zwykle śpią one od 12 do 16, średnio 13-14 godzin. Niektóre koty mogą spać nawet 20 godzin w ciągu doby.

[madohora]

Setery to psy myśliwskie przeznaczone do intensywnej pracy podczas polowania na ptactwo jako psy wystawiające (legawce). Spośród seterów jest najlżejszy i najwyższy, dzięki temu najszybszy. Najdalej ze wszystkich okładający pole, przez to na polowaniu lepiej się sprawdzał przy koniu niż przy pieszym myśliwym.

[madohora]

Seter irlandzki czerwono-biały (lub rudo-biały) – rasa psów pochodząca z Irlandii. Podlega próbom pracy

[madohora]

Zgryz

Szczęki o takiej samej lub prawie takiej samej długości, zgryz regularny, idealny nożycowy, dopuszczalny jest również cęgowy.

[madohora]

Dobrze umięśnione, łopatki ustawione wyraźnie ku tyłowi, łokcie w ruchu dość luźne, jednakże bez odstawiania ich do wewnątrz lub na zewnątrz. Przedramię proste z widocznymi ścięgnami, kości mocne, stopy sprężyste.
Kończyny tylne

[madohora]

Podstawowym kolorem jest biały z jednolicie czerwonymi łatami (biel i czerwień powinny być wyraźnie od siebie oddzielone). Obydwa kolory powinny być maksymalnie żywe i lśniące. Cętkowanie, lecz nie dereszowatość, jest dopuszczalne na części twarzowej, stopach, na nogach przednich do wysokości łokcia, a na tylnych do stawu skokowego. Cętkowanie na innych częściach ciała, jak również dereszowatość i drobne nakrapianie są niedopuszczalne i stanowią wadę dyskwalifikującą.

[madohora]

Budowa ciała: tułów gibki, pełen wdzięku, średniej długości, z dobrze rozwiniętymi mięśniami. Łukowaty grzbiet i zaokrąglone żebra. Głowa w kształcie delikatnie zaokrąglonego klina z okrągławą mordką (wydatny podbródek i dobrze wykształcony pyszczek) i dużymi uszami ze znaczeniami.

Nos jest średniej długości, u nasady lekko wypukły, lecz bez zagłębienia.

Uszy są dość duże, szeroko rozstawione, u nasady szerokie, na wierzchołku zaokrąglone. Z tyłu małżowiny usznej mają typową dla kotów agouti jasną plamę. Kępki włosów w uszach są pożądane, chociaż – zwłaszcza u nowo wyhodowanych odmian barwnych kotów somalijskich – prawie ich nie ma. W tym zakresie są jeszcze niezbędne dalsze udoskonalenia. Największe wrażenie robią oczy "somalijczyków": są duże, świecące, bursztynowożółte lub zielone, dość szeroko rozstawione, a ich migdałowaty kształt nadaje im orientalnego wyglądu. Jak u wszystkich kotów z prążkowanymi włosami oczy są czarno obrzeżone, jakby miały namalowaną linię powiek.

Nogi proporcjonalne do reszt ciała; stopy małe i owalne. Puszysty, lekko zwężający się ogon. Waga od 3,5 do 5,5 kg. Sylwetka kota musi być harmonijna i elegancka w ruchu.

Futro jest miękkie i gęste, miłe w dotyku, na tułowiu i tylnych kończynach średniej długości, na barkach trochę krótsze. Pożądane są kołnierz na szyi i "portki" na tylnych kończynach. Charakterystyczną cechą wszystkich kotów somalijskich są podwójne lub potrójne prążki na każdym włosie, co jest typowe dla kotów somalijskich lub dzikich. Czarne prążki dzielą w ten sposób poszczególne włosy, których końce powinny być czarne. Ubarwienie: dziko umaszczony, niebieski, sorel i płowy. Występuje też odmiana barwna srebrzysta uznawana przez część organizacji felinologicznych. Sierść agouti, ale ze względu na długość włosa jego ubarwienie strefowe jest mniej rozróżnialne, niż na jego krótkowłosym przodku – kocie abisyńskim. Trochę pręgowanych linii na masce, znak "M" na czole. Ciemna linia wzdłuż kręgosłupa biegnie aż do koniuszka ogona. Oczy złote lub zielone. Typ sierści: podwójna, pluszowa, delikatna, średniej długości. Dłuższe włosy w kryzie i na portkach. Bardzo puszysty ogon.

[madohora]

Lata temu - ja się jeszcze wtedy nie znałam na rasach - kolejny znajomy miał pieska tej rasy. Zawsze mówił, że prowadzi na smyczy...szczotkę do butów. Bo jak brał psiaka na ręce to ten zwijał się w kłębek i rzeczywiście wyglądał jak szorstka szczotka. Zapewniam, że psu nie działa się żadna krzywda. Pies od szczeniaka był przyzwyczajony do innych zwierząt - psy, koty, konie więc dobrze się z nimi dogadywał.

[madohora]

W 1933 roku jak widać był tylko jeden wzorzec tego psa.

[madohora]

Potrzebują bliskiego kontaktu z rodziną. Wobec obcych powściągliwe. Sprawdzają się w roli psa stróżującego. Bardzo lubią towarzystwo psów, które znają, bywają natomiast niechętne wobec obcych psów co okazują zdystansowaniem a zaczepione potrafią agresywnie zareagować.

[madohora]

[madohora]

Przedstawiciele tej rasy są bardzo aktywni, uwielbiają stymulację umysłową i zabawę. Nadają się do psich sportów i wciąż są wykorzystywane jako psy myśliwskie. Sierść jest łatwa w pielęgnacji. Z powodu braku podszerstka nie linieje na dużą skalę.

[madohora]

Flat-coated retriever – jedna z ras psów, należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów wodnych, zaklasyfikowana do sekcji psów aportujących. Typ wyżłowaty. Podlega próbom pracy.

[madohora]

Flat-coated to pies inteligentny, bystry i bardzo przywiązany do człowieka. Szybko się uczy, ale dojrzewa później niż jego kuzyni. W stosunku do obcych psy tej rasy są ufne i nie nadają się na psy obronne. Z natury przyjacielski, w kontaktach z dziećmi jest delikatny i cierpliwy. Potrzebuje dużo ruchu i ciągłego zajęcia, jeśli nie zostanie to zaspokojone, może powodować u psa chęć zwrócenia na siebie uwagi domowników. Jest bardzo wesoły i łagodny. Posiada wrodzony instynkt łowiecki
Pies ten nie lubi przemocy i krzyku, a zwłaszcza samotności. Właściciel flata powinien być opanowany, spokojny i zrównoważony. Flatcoat nie powinien być twardo prowadzony, jest to pies o znikomej chęci do zdominowania członków rodziny, który potrzebuje ciepła i serdeczności ze strony właściciela.

[madohora]

Owczarek francuski Briard to stara francuska rasa psów pasterskich. Po raz pierwszy wspomniano o nim na piśmie w 1809 roku

[madohora]

Ma gęstą, kędzierzawą sierść, sprawiającą wrażenie "suchej", długości około 6 cm. Umaszczenie jasnopłowe, pszeniczne, płowe do ciemno płowego. Ciemne cieniowanie występuje na pysku i ogonie.

[madohora]

[madohora]

Dla wyżła weimarskiego najważniejszy jest ruch (minimum parę godzin dziennie). Nie zaleca się trzymania tego zwierzęcia w mniejszym mieszkaniu. Gubi niewiele włosa. Pies tej rasy powinien być czesany raz w tygodniu przez 10 minut, a w czasie linienia codziennie. Najczęściej spotykane schorzenia to przepuklina pępkowa, dwurzędowość rzęs, wnętrostwo, dolegliwości skórne i mastocytoma. Jak wszystkie duże psy wyżły weimarskie są narażone na skręt żołądka, najczęściej prowadzący do śmierci. Długość życia: 10 do 12 lat.

[madohora]

Historia tej rasy sięga średniowiecza (VIII wiek - IX wiek), kiedy polowano na drobne ptactwo za pomocą sieci. Do tego typu pracy nadawały się psy zwane wówczas ptasznikami. Były one różnej wielkości, jednak zawsze posiadały długi włos tworzący na nogach tylnych portki a na ogonie chorągiew. Znane także były z zamiłowania do aportu z wody. W okolicach końca XIX wieku w Niemczech, z linii ptaszników dawnego typu, ale także z psów gończych i wodnych, stworzono długowłose wyżły: płochacza niemieckiego, małego munsterlandera, dużego munsterlandera oraz właśnie wyżła niemieckiego długowłosego.

[madohora]

Wyżeł niemiecki długowłosy jest psem mocno przywiązującym się do właściciela, przyjaznym i aktywnym, o silnym instynkcie łowieckim. Czujny, potrafi być psem stróżującym, wobec osób mu nieznanych jest nieufny.

[madohora]

Włos jest szorstki i gęsty, stanowi ochronę przed utrudniającymi pracę czynnikami tj. zimno czy chaszcze. W różnych częściach ciała posiada różną długość: krótszy jest w dolnych partiach kończyn, najgęściejszy na uszach oraz twardy na brwiach i kufie, gdzie tworzy wąsy oraz brodę. Dopuszczalne są wszystkie typy umaszczenia, od czarnej do jasnobrązowej, przy czym szata może być jednolita lub stanowić kombinację rozmaitych łat. Dopuszczalne jest także występowanie dereszu oraz dropiowatości.

[madohora]

Pochodzenie rasy nie jest pewne, ale na niewątpliwie to stara rasa, prawdopodobnie spokrewniona ze starożytnym gończym na kuropatwy.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wyżeł ten ma sylwetkę prostokątną i stosunkowo masywną. Ważną proporcją jest stosunek wysokości do długości tułowia, który wynosi 8:9. Głowa jest dość obszerna i krótka, stop nie jest wyraźnie zaznaczony. Linia grzbietu lekko jest lekkoopadająca ku tyłowi, najwyższa w kłębie.

[madohora]

Jest psem hodowanym głównie przez myśliwych, wykorzystywanym w polowaniach pełniąc zadania wyżła. Jest ceniony ze względu na dobry węch, stąd pracuje także jako posokowiec.

[madohora]

Pudelpointer – jedna z ras psów, należąca do grupy wyżłów, zaklasyfikowana do sekcji i typu wyżłów kontynentalnych, w podsekcji psów w typie gończego. Podlega próbom pracy

[madohora]

DŁUGOWŁOSE WYŻŁY FRANCUSKIE. (EPAGNEULS).

a) Epagneuls de Ponit — Aiudemer o średnio długim włosie, białe, z małymi kasztanowymi plamami, o niezgrabnych głowach.
b) Epagneuls : — ciężkie bronzowe z podwójnymi nosami.

[madohora]

Szata i umaszczenie
Sierść wyżła pirenejskiego jest delikatna i nieco krótsza niż w przypadku psów typu gaskońskiego. Umaszczenie u obu ras występuje takie samo, czyli może być białe w brązowe łaty, cętki lub posiadające oda tego typu znaczenia. Może umaszczenia być także jednolicie brązowe.

[madohora]

GRYFFONY, ALBO BARBETY

Hodowane we Francji od XVI w. silne, mocno szorstkowłose psy maści żółtej lub szarej. Wiele gryffonów posiada podwójne nosy. Pochodzenie ich omówiłem w ogólnej charakterystyce psów legawyCh.

[madohora]

Umaszczenie
Ciemnodropiate z brązowymi łatami lub bez. Brązowe z oszronieniem przedpiersia oraz dolnych partii nóg przednich, bądź też całkowicie brązowe bez znaczeń.

[madohora]

Zdrowie i pielęgnacja
Rasa nie posiada predyspozycji do konkretnych chorób. Konieczne jest codzienne szczotkowanie i czesanie okrywy oraz dużo ruchu

[madohora]

Najczęściej spotykane umaszczenie to piaskowe z czarną maską, ale dopuszczalne jest także płowe, czarne i srebrzyste.

[madohora]

Psy o budowie charcika włoskiego znane były już w epoce brązu. Rasa pochodzi z północnej Afryki, gdzie była hodowana już w starożytności]. W V wieku p.n.e. trafiła do Włoch. W XVIII wieku hodowle tej rasy przeżywały swój progres we Włoszech, Niemczech, Anglii i Francji

[madohora]

Sierść krótka, delikatna; umaszczenie jednolite, czarne, szare, błękitne lub płowe („izabelowate”); białe znaczenia dopuszczalne jedynie na piersi i na palcach.

[madohora]

Gryfon Korthalsa – rasa psów z grupy wyżłów, zaklasyfikowana do sekcji wyżłów kontynentalnych w podsekcji psów w typie gryfona. Podlega próbom pracy

[madohora]

Barbet – rasa psów myśliwskich, średniej wielkości, przeznaczona do polowania na ptactwo wodne, wyszukuje i wypłasza ptactwo, ukryte w zaroślach i trzcinach, i aportuje strzelone sztuki. Bardzo odporny na zimno, powinien iść do wody bez względu na pogodę. Rasa obecnie rzadko spotykana, zakwalifikowana przez FCI do sekcji 3 grupy VIII. Rasa podlega próbom pracy

[madohora]

Barbety są psami średniej wielkości o proporcjonalnej budowie ciała. Charakterystyczną cechą rasy jest kędzierzawa bądź falująca, gęsta i długa sierść (10-15cm), która umożliwia psu pracę w niesprzyjających warunkach. Sierść równomiernie pokrywa całe ciało nadając psu naturalny wygląd, który jest charakterystyczną cechą rasy. Gęsta sierść formuje na pysku psa charakterystyczną brodę od której to rasa wywodzi swoją nazwę. Umaszczenie psów jest czarne, szare (obecnie nie występuje a spotykane współcześnie szare umaszczenie jest efektem postępującego z wiekiem szarzenia na skutek ekspresji locusu g, pochodzącego od pudli) brązowe, płowe, piaskowe lub białe. Pies może mieć łaty dowolnej wielkości w kolorze białym w połączeniu z jakimkolwiek kolorem podstawowym. Odcień powinien być jednakowy na całym ciele. Barbet jest silnym, zwartym i wytrzymałym psem, o szerokiej głowie i głębokiej szerokiej klatce piersiowej.

[madohora]

Szata i skóra: Szata i skóra barbeta pełni przede wszystkim funkcję ochronną, zarówno przed zimnem jak i urazami. Skóra powinna być gruba a sama sierść pokrywająca całe ciało – obfita, długa, wełnista i kędzierzawa (może tworzyć sznury bądź loki). Naturalny wygląd okrywy jest najważniejszą i niezbędną cechą rasy. Modelowanie sierści dopuszczalne jest o tyle, o ile pomaga psu w pracy lub ułatwia codzienne utrzymanie.

[madohora]

Barbet to pies wesoły i pogodny, na co dzień opanowany, w zabawie żywiołowy. Mała szczekliwość w połączeniu z ufnym i pozbawionym agresji charakterem nie czynią z niego dobrego psa stróżującego. Barbet jest psem towarzyskim, przywiązuje się do właściciela. Potrzebuje bliskiego kontaktu z człowiekiem, dobrze sprawdza się w kontaktach z dziećmi jak również z innymi zwierzętami domowymi. Barbety łatwo i szybko się uczą. Pies może mieszkać w bloku jak i w domu z ogrodem, ale potrzebuje ruchu. Duża skłonność do wody wynika z użytkowości tej rasy jako aporterów. Barbety wykorzystywane są do pracy z niewidomymi jak również w charakterze psów terapeutycznych. Barbety mogą brać udział w próbach pracy psów myśliwskich, wyszkolone psy sprawdzają się w charakterze płochaczy i aporterów.

[madohora]

Obecnie liczebność rasy wynosi około 3000 psów (w Polsce około 150). Utrzymuje się stabilna roczna liczba urodzeń. Psy żyją w Kanadzie i USA, jak również kilku krajach europejskich w tym w Polsce. Poważnym problem rasy jest nieduża i rozproszona populacja, co niekorzystnie wpływa na różnorodność genetyczną rasy. 4 sierpnia 2012 roku, w Châtel-Guyon odbyło się sympozjum[23] poświęcone rasie, organizowane przez Société centrale canine.

[madohora]

OGARY

Polski ogar był znany również nietylko w Polsce. Świadczą •o łem chlubne wzmianki obcych, i dokładne jego opisy. Buff on i niemiecki naturolog Bechsłein, opisując ogary (Brague Sagax) wymieniają międizy innerni „ogara polskiego' 1 silnego psa z długimi uszami, maści czerwonej, brunatnej, wilczej lub płowej, .rzadziej czarno podpalanej i obydwaj podnoszą jego zalety. Zmodernizowane warunki łowieckie zmieniły charakter i rodzaj tych łowów. Dziś spotykamy jeszcze polowania parforce jedynie w Anglji jako specjalny rodzaj sportu myśliwskiego. Anglicy posiadają też do tych celów specjalną rasę ogarów na lisy (Foxhound) i ogarów na zające (Harrier), które hodują bardzo starannie i pieczołowicie. Od psów tych wymaga się wybitnej wytrzymałości zważywszy, że muszą one będąc często do dwunastu godzin bez pożywienia na nogach, wytrzymać najostrzejszy -galop i pokonywać naturalne prze szkody w terenie nierównym i pokrytym.

[madohora]

Pracę nad rekonstrukcją rasy rozpoczął w 1959 roku Piotr Kartawik sprowadzając z terenów Litwy trzy psy: BURZANA, ZORKĘ oraz CZITĘ i zakładając hodowlę „Z Kresów”. W 1964 roku Jerzy Dylewski opracował wzorzec tej rasy, który 15 listopada 1966 roku został zarejestrowany w FCI pod numerem 52. Pod koniec lat 60. tragiczna śmierć Piotra Kartawika przerwała jego pracę hodowlaną.

[madohora]

Ogar polski nie wymaga szczególnego żywienia, jest jednak łakomy i gdy nie zapewni się mu wystarczająco dużo ruchu ma skłonności do tycia. Psy pracujące wymagają innej diety, dostosowanej do ich aktywności.

[madohora]

Większość schorzeń, które dotykają te psy związanych jest z ich budową – tak jak wyżej wspomniane problemy z uszami, które mogą, ale nie muszą się pojawić. Dodatkowo dość często u tej rasy występują wady powiek (zwłaszcza entropia). W przypadku pojawienia się łzawienia warto skontaktować się ze specjalistą. Usunięcie tej wady nie jest skomplikowanym zabiegiem wymaga jednak pewnej sprawności, dlatego warto powierzyć psa w ręce specjalisty, aby zapobiec ewentualnym powikłaniom. Zabieg korekty oczu przeprowadza się jednak dopiero ok. 9 miesiącu życia, gdyż do tego czasu może ona samoistnie ustąpić (wzrost czaszki powoduje naciągnięcie się skóry).

[madohora]

Głowa

Dość ciężka, o szlachetnym wykroju, z profilu zbliżona do prostokąta średniej długości, pysk wydłużony, z przodu tępo zakończony, nie klinowaty ani spiczasty. Fafle grube, zwisające, nos ciemny, duży i szeroki, dolna warga z zajadem zwisającym. Szczęki mocne, dostatecznie długie, z prawidłowym zgryzem. Żuchwa dobrze umięśniona. Czaszka tak długa jak kufa. Linia czołowa z linią kufy tworzą kąt rozwarty. Łuki brwiowe silnie rozwinięte, czoło w znacznych zmarszczkach. Kość potylicowa wyraźnie zaznaczona. Załamanie czołowo – nosowe wyraźne.

[madohora]

Szyja

U nasady przy tułowiu znacznej grubości, silna, muskularna, średniej długości. Podgardle zwisające z dużą ilością fałdowanej skóry.

[madohora]

Korpus

Klatka piersiowa obszerna, w miarę szeroka i głęboka. Pierś z przodu sięga do łokcia, żebra dobrze wysklepione, długie – jak i cała klatka piersiowa, bardziej zbliżone do pozycji pionowej niż u innych ras. Grzbiet długi, szeroki i muskularny. Krzyż nie spadzisty, szeroki. Brzuch duży, pojemny, prawie tej samej głębokości co klatka piersiowa. Kryje w sobie dobrze rozwinięte narządy trawienia. Bok nie zapadły, wypełniony, zaokrąglony, z możliwie krótką, małą słabizną.

[madohora]

Ogon

Osadzony raczej nisko, gruby, pokryty dłuższym włosem od spodu, sięga niżej stawu skokowego, lekko spadający, od polowy podudzia lekko zgięty. W ruchu swobodnym uniesiony nieco ku górze, lecz nie zaokrąglony. Podczas gonu nieco osadzony, zwisa poniżej poziomu.

[madohora]

Budowa

Waga: suki 20 – 26 kg, psy 25 – 32 kg Wzrost: suki 55 – 60 cm, psy 56 – 65 cm.

[madohora]

W latach 70 XX w. liczba ogarów polskich szybko wzrosła – z 15 zarejestrowanych w 1967, do 101 zarejestrowanych w 1976. Na przełomie lat 70 XX w. i 80 XX w. wyodrębniono Gończego polskiego, który wcześniej znany był jako ogar Pawłusiewicza.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pierwsze psy rodowodowe tej rasy przyszły na świat dopiero w 1989 roku w hodowli „z Cisówki”. Był to miot po Procie „z Kazimierzowa” i Rafie „z Kongresówki”, wśród których pies o imieniu Promyk z Cisówki jako pierwszy przedstawiciel tej rasy uzyskał championa w klasach otwartej i później championów[

[madohora]

Szyja

muskularna, dość gruba, średniej długości, umiarkowanie wzniesiona, w przekroju owalna. Skóra na szyi luźna, ale nie tworząca podgardla.

[madohora]

Wymiary

wysokość w kłębie: psy 55–59 cm, suki 50–55 cm
masa ciała: wzorzec nie określa – około 22–30 kg

[madohora]

Używany głównie do polowań na dziki, lisy oraz jako pies stróżujący, także jako tropowiec.

[madohora]

TROPOWCE. Są to psy służące do podchodzenia grubszego zwierza (jeleni, łosi, dzików). Właściwa cecha pracy tropowca, według starych wymogów łowieckich, polega na iem, że pies schwyciwszy 'trop, podąża powoli za śladem „dolnym wiatrem", przystaje „znaczy ślad" — wskazuje wyraźnie nosem kierunek i obecność zwierzyny — poczem spogląda ku myśliwemlu. Pies podczas pracy prowadzony jest na długiej smyczy, tropić musi on bezgłośnie i nie wolno mu oszozekiwać zwierzyny; nie śmie on również krzyżować (lawirować) i „znaczyć" starych śladów, lub śladów innej zwierzyny. Ułożenie psa do tych celów wymaga wiel kiej rutyny i znajomości fachu łowieckiego. Specjalnej rasy tropowca nie posiadamy. Tę trolę mógłby speł nić każdy pies posiadający dobry nos, żyłkę myśliwską i odpowiednią inteligencję. Zdolności tych wymagamy od wyżła ogólnoużytkowego. W Norwegji hodują rodzimą rasę tropowca i używają go do polowań na łosie, renifery i cietrzewie. (Elchund)

[madohora]

Posokowiec – wyspecjalizowany pies myśliwski z grupy psów gończych, który dzięki zmysłowi węchu, wyczulonemu na zapach krwi zwierzęcej zwanej posoką, potrafi tropić postrzeloną zwierzynę i doprowadzić do niej myśliwego (ma nie dopuścić do ucieczki ranionego np. dzika czy jelenia).

[madohora]

Rasa wywodzi się od posokowców hanowerskich, a powstała w XIX wieku w wyniku krzyżówek z psami gończymi z Bawarii i Tyrolu – głównie gończym tyrolskim, gończym alpejskim, jamnikogończym. Celem prac hodowlanych było uzyskanie psa tropiącego lżejszego niż posokowiec hanowerski i przydatnego do pracy w górach. Ostatecznie klub rasy powstał w 1912 w Monachium pod nazwą Klub für Bayerische Gebirgsschweißhunde. Rasa zdobywała sobie stopniowo popularność, szczególnie w Austrii i na Węgrzech, natomiast w Polsce pojawiła się w latach 70. XX wieku.

[madohora]

Szata i umaszczenie

Sierść gęsta, gładko przylegająca, umiarkowanie szorstka z niewielkim połyskiem; delikatniejsza na głowie i uszach, dłuższa i bardziej szorstka na brzuchu, kończynach i ogonie.

Umaszczenie to soczysta czerwień, czerwień jelenia, czerwień brunatna, czerwonożółte, również blado żółte do pszenicznego; czerwono-szare jak zimowa suknia zwierzyny płowej, także podpalane lub ciemno pręgowane. Na grzbiecie zabarwienie podstawowe jest często bardziej intensywne. Kufa i uszy ciemne. Ogon przeważnie ciemno pręgowany. Mała, jasna plama na piersi jest dopuszczalna.

[madohora]

Charakter spokojny, zrównoważony i pewny. Oddany i przywiązany do swojego właściciela. Powściągliwy w stosunku do obcych.

[madohora]

Ze względu na budowę zewnętrzną tych psów, przypominającą formę pośrednią pomiędzy jamnikiem a psem gończym, zalicza się je do grupy psów jamniko-gończych.

[madohora]

Rasa ta w Polsce jest rzadko spotykana, większą popularnością cieszy się w rejonach z których pochodzi, czyli w alpejskich częściach Austrii czy Bawarii.

[madohora]

.

[madohora]

Szyja: w miarę długa, muskularna bez podbródka i bez fałdów, lekko w karku zgięta — opada w pięknej linji ku łopatkom. Jest ona przeważnie wzniesioną do góry.

[madohora]

Zad okrągły pełny i muskularny, toż .samo — uda. Kość stopo wa tworzy z kością goleniową prawie kąt prosty. Skoki, patrząc na nie z tyłu, mocne i proste. Stopy przednie szerokie i lekko wygięte nazewnątrz — tylne nieco mniejsze i węższe. Pazury mocne, ustawione z reguły naze wnątrz, podeszwy o elastycznych i mocnych poduszkach. Ogon wysoko osadzony,nie zadługi, zwężający się ku końcowi, foremnie wygięty, jednak nie zadarty do góry. Sierść: gładka, gęsta, lśniąca i krótka. Maść: a) u odmiany jednomaścistej , czerwona, czerwono- żółta, lub żółta. Najwięcej poszukiwane są jamniki maści czerwonej. Nos i pazury czarne. b) U dwumaścistej odmiany — czarna, bronzowa lub szara, czerwono lub żółto podpalana nad oczami, po bokach policzków, na krawędziach warg, wewnątrz uszu, na piersi, na wewnętrznych i (zewnętrznych stronach odnóża, na stopach i na podogoniu. Nos i pazury, u czarnych psów — czarne, u bronzowych — bronzowe, u szarych — szare lub cieliste. c) U odmiany łaciastej tak zw. tygrysowatej (tiger teckel) — podstawową maścią jest srebrzysta lub biała, z ciemnemi, nieregular- nemi małemi plamami, koloru ciemno szarego, bronzowego, czer wono żółtego, lub czarnego. Oczy — u czarnych podpalanych psów — ciemne, u psów maści bronzowej — ciemno żółte, u odmian łaciastych są dopuszczalne oczy jasne (szklane) jak również nos cielisty j nakrapiany. Waga: typ lekki do 8 kg., typ średni do 10 kg., typ ciężki do 15 kg. Wady: za wysokie nogi, za słaba rachityczna buddwa, włóczenie nogami po ziemi w ruchu, za wąska lub zanadto wypukła głowa, za wysoko lub nisko osadzone, ciężkie krótkie, lub za długie uszy — za silnie uwydatniona nasada czoła — za wyłupiaste oczy, zanadto skrzy wione dotykające się nogi — za krótki tułów, zapadnięty grzbiet, za długi ogon — wadliwa maść.

[madohora]

Jamnik – jedna z ras psów pochodząca z Niemiec. Niemiecka nazwa jamnika Dachshund oznacza w dosłownym tłumaczeniu "borsuczy pies", etymologia nazwy związana jest z jego zbliżoną do borsuków budową oraz wykorzystywaniem tej rasy do polowania na zwierzęta ryjące nory. Podlega próbom pracy

[madohora]

Ze względu na długość i rodzaj sierści jamniki dzieli się w każdej z odmian wielkościowych na: krótkowłose, długowłose i szorstkowłose.

Umaszczenie w tej rasie jest dopuszczalne w każdym kolorze, jednak wadą jest maść czysto czarna lub biała bez podpalania. Najczęściej występują jamniki rudobrązowe lub czarne podpalane. Jamniki szorstkowłose mają także umaszczenie dzicze.
Waga jamnika standardowego (największej z odmian jamników) nie powinna przekroczyć 10 kg.
Przeciętna długość życia osobników tej rasy to 15 lat

[madohora]

Duża część jamników nie lubi nieznajomych ludzi i reaguje na nich szczekaniem i warczeniem. Chociaż najczęściej jamniki są bardzo energicznymi zwierzętami, zdarzają się też psy bardzo spokojne.

[madohora]

Kot Sokoke (kot leśny sokoke) wywodzi z Afryki Wschodniej, gdzie zamieszkuje lasy deszczowe Kenii. Niewiele wiadomo o jego przodkach i jego pochodzeniu.

[madohora]

[madohora]

Jamnik długowłosy – jedna z ras o długiej, lśniącej sierści i tzw. piórach na ogonie i zewnętrznej stronie kończyn. Ta odmiana jamnika powstała wskutek skrzyżowania jamnika gładkowłosego z długowłosymi płochaczami lub cocker spanielami. W porównaniu z pozostałymi odmianami jamnika: szorstkowłosym i krótkowłosym głowa jamnika długowłosego jest bardziej szlachetna a uszy są niżej osadzone i dłuższe. Umaszczenie czarne-podpalane jest jednym z najrzadziej spotykanych w tej odmianie.

[madohora]

OWCZAREK NIEMIECKI (DEUTSCHER SCHAFERHUND).
zwany w Polsce wilczkiem.

Pochodzenie jego, jak wielu innych ras owczarskich, jest oto czone tajemnicą wieków minionych. Darvin i przyrodnik niemiecki Haeckel, chcą widzieć jako protoplastę psa owczarskiego wogóle, in dyjskiego wilka (canis pallipes). O owczarku niemieckim wiemy konkretnie tyle, że był on donie- dawna psem średniego wzrostu, o grubym kośćcu, gęstej, wilczej sier ści, posiadającym wielką siłę, i, że charakterystyczną jego cechą były szpiczaste uszy i opuszczony ogon. Pędził on przez dłuższe czasy, naj prawdopodobniej na południu Niemiec żywot w zapomnieniu, gdyż hodowla owiec w tych stronach przestała być interesem intratnym. Dopiero, gdy szkocki owczarek Collie wypłynął na szerszą widownię i stał się około 1890 r. psem modnym i rozchwytywanym — patrioty czni Niemcy poczęli szukać w rodzimych swych rasach podwórkowego psa, któryby nietylko mógł zastąpić Szkota w niemieckiej ojczyźnie, lecz aby mógł pokusić się o laury współzawodnictwa na polu zagra nicznej konkurencji. Świadomi swych celów niemieccy hodowcy założyli w r. 1900, pod przewodnictwem niejakiego rotmistrza von Stefanitza, związek, z siedzibą w Monachjum, i po niespełna 15 latach udało się im wypro wadzić stosunkowo zrównoważony i pożyteczny typ psa, nie dorów- nywujący pod względem wytworności i pięknej szaty szkockiemu kon kurentowi, lecz wybitnie przewyższający tego ostatniego pod wzglę dem użytkowych wartości. Dzisiejszy owczarek niemiecki zadomowił się u nas i oddaje nietylko wzorowe usługi w pracy wojskowej jako pies meldunkowy, w służbie K.O.P‘u i straży granicznej, oraz jako pomocnik stróża bez pieczeństwa, lecz jest on również dobrym i czujnym stróżem naszego omostwa, wiernym i przywiązanym towarzyszem i odważnym obrońcą. W Poznańskiem, na Pomorzu i w Małopolsce był on już znany przed wojną — na ziemie b. Królestwa przybył wraz z okupantami. Zainteresowanie się ogółu naszych, często nieorjentującycii się miłośników tą rasą, stwarza pewnego rodzaju przesądy i legendy na temat pochodzenia tego owczarka. Na 10-ciu właścicieli psów, które posiadają trochę tylko silniej szy wygląd i sierść wilczą — 5-ciu właścicieli twierdzić będzie z pew nością, że pies ten „póki co“ pochodzi od wilka i jako dowód wskazu ją na t. zw. wilczy pazur, jako rzekomy nieomylny znak rasy wilczej idziałem już nieraz takie mieszańce — lecz były to psy, nie mające z rasą owczarka niemieckiego nic wspólnego. Psy te, pominąwszy wady wzorca, były po największej części bezpłodne — nie szczekały i robiły naogół wrażenie istot nieszczęśli wych. Ród wilczy przyjąć ich nie chciał, między ludźmi nie czuły się też najlepiej. Indywidualne poglądy nasze na sztandart tej rasy powodują, iż czasem w 100-tysięcznem mieście trudno jest znaleźć dwa psy, do sie bie przeciętnie podobne. Naskutek bezmyślnego i bezplanowego krzyżowania spotykamy coraz więcej psów rachitycznych, o delikatnych, wąskich czaszkach i pyskach, krótkiej i miękkiej sierści, o słabych zadach i grzbietach lub wachlarzowato podjętych ogonach, co wszystko razem stanowi, wady, dyskwalifikujące typ sztandartowy. Należy przeto żałować, że indywidualne wybujałości przyczyniają się do zniekształcenia tej rasy w Polsce, i że dotychczas nie powstał u nas związek racjonalnej hodowli tych psów. Najlepsze stosunkowo okazy spotykamy w K.O.P. i w Policji Państwowej.

[madohora]

OWCZAREK NIEMIECKI WZORZEC Z POCZĄTKU XIX w

[madohora]

Kiedy w Europie Środkowej rozwinął się ruch kynologiczny, a jednocześnie rozwój miast pociągnął za sobą wzrost przestępczości, zrodziło się zainteresowanie psem służbowym. W Niemczech utworzono związek, którego celem było popieranie hodowli psów owczarskich, w których widziano dobry materiał na psa służbowego dla wojska i policji. Związek ten nazywał się Phylax.

[madohora]

Od chwili odkrycia Horanda von Stephanitz i jego współpracownicy rozpoczęli poszukiwanie suk, u których występowały cechy zbliżone do Horanda, aby rozpowszechnić jego typ. Wstępnie selekcjonowano szczenięta tuż po urodzeniu, a końcowa selekcja następowała w wieku, kiedy ich charakter, temperament i budowa mogły być ostatecznie ustalone.

[madohora]

Sylwetka prawidłowo zbudowanego owczarka niemieckiego jest prostokątna, mocna i harmonijna. Pies ma prosty grzbiet z wysokim, wyraźnym kłębem oraz pojemną klatkę piersiową z dobrze wykształconym przedpiersiem. Zad długi i mocny, lekko opadający. Szyja pozbawiona podgardla.

[madohora]

Szata i umaszczenie
Umaszczenie najczęściej spotykane u owczarków niemieckich to czarne podpalane, czarne z rudym, brązowym, czerwonym, płowym lub jasnoszarym podpalaniem, czaprakowate wilczaste, żelaziste, od jasnoszarego do ciemnoszarego, czerwonożółte, czerwonobrązowe z siodłem, czaprakowate, wilczaste, ciemno-wilczaste, bi-color (czarne z podpalanymi łapami) oraz czarne, jednolite bądź z regularnymi czerwonobrązowymi do białoszarych oznakami. Znaczenia takie jak mała biała plamka na piersi i palcach lub bardzo jasne umaszczenie wewnętrznej strony nóg dopuszczalne, choć niepożądane.

[madohora]

Białe owczarki niemieckie
Białe owczarki niemieckie nie kwalifikują się obecnie na wystawy psów, choć nie jest to zagrożona głuchotą i innymi wadami odmiana albinotyczna (nos i fafle psa są czarne). Co więcej, u innych ras psów pasterskich biała maść uchodzi nawet za szczególnie pożądaną: dzięki niej dawni pasterze mogli łatwiej odróżnić swoje psy od wilków, uważano również, że owce, niekojarzące białego psa z wilkiem, mniej się go bały. Niechęć do białych owczarków niemieckich wydaje się mieć zatem źródło jedynie w preferencjach hodowców. Będący swego czasu wyrocznią w kwestii wyglądu tej rasy Max von Stephanitz określał biały włos u owczarka niemieckiego jako "matowy i nieinteresujący"

[madohora]

Owczarek niemiecki to jedna z najpopularniejszych ras w Polsce, jak i na świecie. W Wielkiej Brytanii pies ten zajmuje 5. miejsce na liście popularności. Sławę owczarki niemieckie zdobyły m.in. dzięki filmom "Czterej pancerni i pies", "Komisarz Rex", "Rin Tin Tin", "Przygody psa Cywila", "Komisarz Alex"

[madohora]

Mój wujek wieki temu szkolił je na potrzeby policji

[madohora]

Owczarek niemiecki długowłosy – jedna z ras psów, należąca (według klasyfikacji FCI ) do grupy psów pasterskich i zaganiających. Owczarek niemiecki długowłosy wraz z owczarkiem niemieckim krótkowłosym należą do sekcji psów pasterskich (owczarskich). Odmiana długowłosa została uznana przez FCI od 1 stycznia 2011 roku

[madohora]

Szata i umaszczenie
Sierść owczarka niemieckiego długowłosego składa się z włosa okrywowego i podszerstka. Włos okrywowy jest długi, miękki i ściśle przylega na uszach, tylnych stronach kończyn, do śródręcza i stawu skokowego tworząc flagi, na udach zaś puszyste, jasne portki. Ogon puszysty z obfitym pióropuszem od spodu. Umaszczenie jest czarne z podpalaniem czerwonawym, płowym, żółtym lub jasnoszarym. Dopuszczalne jest także umaszczenie jednolicie czarne lub szare, śniade, czaprakowe - z maską, tak jak białe znaczenia w postaci plamki piersi i jaśniejszy kolor. Jednak te ostatnie nie są pożądane. Trufla jest zawsze czarna, bez względu na umaszczenie. Podszerstek jest szary, z wyjątkiem psów jednolicie czarnej maści. Niedopuszczalna jest maść biała lub łaciata.

[madohora]

Któż z nas nie przeżywał w dzieciństwie historii Lessie?

[madohora]

Rasa zyskała dużą popularność dzięki książce i serii filmów Lassie, wróć!.
Źródłosłów słowa "collie" do dziś nie jest znany. "Collie", "coaley" lub "colley" - tak nazywano psy pasterskie z północy Wysp Brytyjskich. Prawdopodobnie te nazwy pochodzą od "col" (ciemny), co wskazuje na czarną sierść psów i czarne głowy owiec, "coll" (pierścień, obroża) - na białą kryzę lub od słowa "colley" - owiec, których wcześniej strzegł ten pies.
Pierwszy collie grający rolę Lassie nazywał się Pal. Rozpoczął karierę w 1943 roku i dożył 18 lat. To właśnie Pal stworzył charakterystyczną cechę dla psów odgrywających rolę Lassie - białą plamę na czole.

[madohora]

STARO - ANGIELSKIE OWCZARKI — BOBTAILE.

Są to owczarki szorstko-włose, o dużych, silnie obrośniętych gło wach, maści iszaro-cniebieskiej, odznaczające się symetryczną budową, odpornością na wpływy atmosferyczne i wybitną inteligencją. W Anglji są one więcej cenione niż szkockie owczarki. Na kontynencie są one nieznane.

[madohora]

Briardy są psami pasterskimi. Chętnie stróżują i opiekują się stadem, nawet psy hodowane w domu, czy w bloku, podejmują chętnie pracę psów pasterskich. W czasie wojen briardy wykorzystywano do wyszukiwania rannych spośród poległych na polu bitwy. O kimś poległym w czasie wojny mówiono: "briard się przy nim nie zatrzymał". Wykorzystywane są także do ratowania tonących. W ostatnich latach owczarki francuskie pełnią funkcje głównie psów do towarzystwa. Zaliczany do psów obronnych

[madohora]

[madohora]

Szata i umaszczenie

Ze względu na rodzaj włosa są wyodrębnione trzy odmiany owczarka holenderskiego:

owczarek holenderski krótkowłosy (pasma srebrne i złote),
owczarek holenderski szorstkowłosy (szary, sól z pieprzem lub ze złotymi i srebrnymi pasami)
owczarek holenderski długowłosy (pasma srebrne i złote).

[madohora]

Pierwszy raz owczarek holenderski został zaprezentowany na wystawie psów odbywającej się w Amsterdamie, w roku 1874.
Pierwszy klub owczarka holenderskiego - Nederlanse Herdershonden Club, powstał 13 maja 1898 roku, natomiast sama rasa została uznana przez FCI dopiero w 1960 roku.
W kwietniu 2020 roku jeden z psów policyjnych tej rasy, pracujących w West Midlands Police otrzymał imię Captain Tom Moore, na cześć stulatka – Toma Moore'a

[madohora]

Owczarek belgijski, belgijski pies pasterski – grupa wielu blisko ze sobą spokrewnionych ras psów pasterskich uzyskanych w Belgii w drodze selekcji hodowlanej na wydajność w zaganianiu i na posłuszeństwo, powszechnie używanych do strzeżenia stad do końca XIX wieku. Typ wilkowaty Podlega próbom pracy

[madohora]

Współcześnie owczarki belgijskie są użytkowane jako psy obronne pracujące w policji i armii, a także jako psy stróżujące. Przy zapewnieniu im odpowiedniej dawki ruchu dobrze przystosowują się do warunków panujących w mieszkaniach

[madohora]

Groenendael został wyhodowany przez belgijskiego hodowcę Nicholasa Rose. Oficjalnie rasa powstała pomiędzy 1891 a 1897. Psy groenendaela są większe i masywniej zbudowane od suk. Podlegają próbom pracy

[madohora]

W 1933 ukazała się książka dla dzieci czeskiego pisarza Karela Čapka Dášeňka čili život štěněte, przetłumaczona na język polski (Daszeńka czyli żywot szczeniaka) i wydana w 1989. Opowiada o psie rasy foksterier szorstkowłosy. Powieść zekranizowano jako serial animowany w 1979 (Dášeňka)

[madohora]

[madohora]

Seter szkocki, gordon – jedna z ras psów należąca do grupy wyżłów w sekcji wyżłów brytyjskich i irlandzkich w typie seterów. Podlega próbom pracy. Typ wyżłowaty

[madohora]

Rasa zawdzięcza swe powstanie lordowi Alexandrowi Gordonowi, który w 1820 roku zapoczątkował własną hodowlę seterów. Gordon, chcąc uzyskać trójkolorowe psy, skrzyżował setera z czarną suką rasy owczarek (prawdopodobnie szkocki collie), jednak bez rezultatu. Nie wiadomo jednak, czy te psy były użyte do dalszej hodowli.

[madohora]

Do powstania gordonów przyczyniły się prawdopodobne krzyżówki z bloodhoundami, po których odziedziczyły one wyraźne fafle.

[madohora]

Umaszczenie:

Sierść smoliście czarna i lśniąca, bez śladu rdzawego nalotu.
Podpalanie w kolorze dojrzałego kasztana.
Dopuszczalne czarne znaczenia pod żuchwą i wzdłuż palców.
Niegdyś gordon miał białe znaczenia
Obecnie na piersi dopuszczalne jest tylko małe znaczenie w kolorze białym.
Inne kolory są niedopuszczalne.

[madohora]

Jest stosunkowo krótki, lekko szablasty, noszony poniżej linii grzbietu lub równo z nim, nie sięgający poniżej stawu skokowego.
Gruby u nasady, zwężający się ku końcowi.
Posiadają tzw. pióro, czyli wydłużoną sierść na ogonie, dłuższą u nasady i skracającą się ku końcowi.

[madohora]

Pies myśliwski. Jak wszystkie wyżły brytyjskie, był i jest używany jako pies wystawiający (legawiec) w polowaniach na ptactwo, najczęściej przepiórki, kuropatwy i bażanty. Sprawdzał się w polowaniach przy pieszym myśliwym ze względu na większą masę i przez to wolniejsze chody przy okładaniu pola. Obecnie jest także często wykorzystywany jako pies rodzinny oraz do towarzystwa.

[madohora]

Rasa ta w Polsce jest mało popularna. Popularniejsze od gordonów są setery irlandzkie.

[madohora]

[madohora]

Nazwa rasy jest znana z zapisków pierwszych północnoamerykańskich osadników. Pochodzi od plemienia Malemutów, żyjącego na wyżynach zachodniej Alaski. Pierwotnie były hodowane jako psy pociągowe – sleddog. Aby je powiększyć, rodzime psy prawdopodobnie były krzyżowane z większymi psami osadników przybyłych w czasie gorączki złota, dzięki czemu można było pozyskać psy do uciągu dużych ładunków. Pierwotne psy rasy alaskan malamute prawie wyginęły. W 1926 roku w Stanach Zjednoczonych podjęto działania zmierzające do zachowania czystości krwi tej rasy. Badania DNA potwierdzają, iż jest to jedna z najstarszych ras. Psy rasy alaskan malamute prawie nie zmieniły swojego wyglądu i charakteru.

[madohora]

Szata jest gęsta, z grubym podszerstkiem, nieco bardziej szorstka i dłuższa niż u husky syberyjskiego.
Umaszczenie występuje w odcieniach szarego i białego, sobolowo-białego, czarno-białego, wilczasto-białego, czerwono-białego albo czysto białego.

[madohora]

[madohora]

Rasa ta jest rasą pierwotną, pochodzącą z rejonu Kołymy w północnej Syberii. Hodowana tam przez pionierów w hodowli psów zaprzęgowych – Czukczów oraz Kamczadalów, Koriaków i Jukagirów. Około 17 tysięcy lat temu wiele paleoazjatyckich plemion zamieszkiwało te tereny, gdy były one cieplejszym i bardziej przyjaznym terenem łowieckim. Ludzie zdobywali tam pożywienie polując, w czym pomagały im psy myśliwskie. Każda grupa stworzyła własny typ psa w zależności od wymagań łowieckich, ukształtowania terenu, występujących temperatur czy grubości pokrywy śnieżnej.

[madohora]

Husky zostały sprowadzone do Kanady w 1909 r. przez rosyjskiego handlarza futrami Williama Goosaka, ale nie jest wykluczone, że mogły się tam przedostać znacznie wcześniej. Goosak wystawił zaprzęg w wyścigu „All Alaska Sweepstake” na dystansie 650 km. W porównaniu z miejscowymi psami zaprzęgowymi wydawały się być tak niepozorne, iż początkowo zostały wyśmiane i ochrzczone mianem „syberyjski szczur”. Zaprzęg owych „szczurów”, prowadzony przez Thurnstrup'a, po pokonaniu morderczego dystansu zjawił się na mecie jako trzeci. I tak rozpoczął się ciąg zwycięstw psów tej rasy. W 1910 r. na trasie tego samego wyścigu John Johnson ze swym zaprzęgiem husky uzyskał rekordowy czas 74 h. 14 min. 39 sek., pobity dopiero niedawno, w 1983 r. W latach 1915, 1916 i 1917 wygrywał słynny zaprzęg husky Leonarda Seppali.

[madohora]

Współcześnie husky syberyjski jest wykorzystywany, tak jak i dawniej, jako pies zaprzęgowy, także jako pies rodzinny.

[madohora]

[madohora]

Mam niebieskie oczy, które mądrze patrzą
Lecz czy ludzie to we mnie zobaczą
Czasem mnie kupują po prostu dla szpanu
A potem oddają innemu panu*

*Husky potrzebują dużo ruchu

[madohora]

Szpic – nazwa określonego typu psa, obejmująca grupę wielu ras z północy, wschodu i centralnej części kontynentu euroazjatyckiego oraz z podbiegunowych obszarów Ameryki Północnej, a także z Grenlandii i Islandii. Psy z tej grupy odznaczają się stosunkowo pierwotną budową, słabo zmienioną przez człowieka.

[madohora]

Dzięki niewielkiej ingerencji człowieka w rozwój szpiców, większość z nich to rasy cieszące się dobrym zdrowiem, odporne na warunki klimatyczne, u których wady genetyczne są rzadkością.

[madohora]

W Międzynarodowej Federacji Kynologicznej do szpiców zalicza się około 40 ras zaliczonych do sekcji 1–5 z V grupy FCI oraz czasami umownie rasy basenji i canaan dog z sekcji 6 tej grupy. Inne organizacje kynologiczne za rasy należące do szpiców uznają między innymi: american eskimo dog, canadian eskimo dog, seppala sled dog, reindeer herding dog i kilkadziesiąt innych ras i odmian lokalnych, należących do wspólnego typu, jak np. alaskan husky w Ameryce Północnej czy łajka w Eurazji.
Jedne z bardziej znanych ras szpiców to: szpic wilczy, samojed, alaskan klee kai, alaskan malamute, akita, chow chow, husky syberyjski.

[madohora]

[madohora]

W XVIII wieku uważany był za „psa ludu” i symbolizował opór stawiany Wilhelmowi Orańskiemu[1]. Rasa stanowi rezultat skrzyżowania szpica pomorskiego, samojeda i norweskiego elkhunda.

[madohora]

Sierść jest prosta i twarda w dotyku, podszerstek zaś miękki, gęsty i obfity.

[madohora]

Gdzieś tu sobie leżał mops
Obok niego leżał klops
Patrzę teraz nie ma klopsa
Znaleźć też nie mogę mopsa

[madohora]

Koleżanka miała takiego psiaka, pięknie wyglądał ale ...ostrzegała przed nim, że jest niebezpieczny. Teraz po latach czytając to zrozumiałam dlaczego tak było.

[madohora]

[madohora]

Psy tej rasy biorą udział w takich sportach kynologicznych jak: agility, frisbee, wykorzystywane są jako psy stróżujące i tropiące. Po okresie zagrożenia wyginięciem (pod koniec II wojny światowej) odzyskały popularność głównie jako psy wykrywające narkotyki

[madohora]

[madohora]

W Polsce psy tej rasy są rzadkością i można je spotkać jedynie sporadycznie na wystawach.

[madohora]

Malinois – jeden z belgijskich psów pasterskich, obok groenendaela, tervuerena i laekenoisa, w zależności od narodowego klubu uznawanych za odrębne rasy psów (np. we Francji lub w Stanach Zjednoczonych) lub odmiany w obrębie rasy owczarek belgijski (np. w systematyce ras według FCI[2].), zaliczane do ras pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowane do sekcji psów pasterskich (owczarskich).

[madohora]

Pies o żywym usposobieniu, silnym temperamencie. Potrzebuje stanowczego i konsekwentnego opiekuna. Wymaga dużo ruchu. Posiada silny instynkt terytorialny, potrafi bronić domu oraz właściciela. W stosunku do obcych powinien być łagodny, ale nie wylewny. Potrzebuje socjalizacji, ponieważ może wykazywać agresję do innych psów.

[madohora]

Rasa jest słabo rozpowszechniona w Polsce.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kuvasz, kuvasz węgierski – jedna z ras psów, należąca do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich). Nie podlega próbom pracy

[madohora]

Duży, mocny pies pasterski o silnych mięśniach. Typowy kuvasz powinien mieć ciemnobrązowe oczy, trójkątne uszy, umięśnioną szyję i głęboką klatkę piersiową. Kuvasz porusza się eleganckim, zwartym krokiem. Jego ogon jest dość nisko osadzony, a końcówka zakręcona ku górze.

[madohora]

Słowo "Kuvasz" jest podobne do słowa "kawacz", co po turecku oznacza wojownik.

[madohora]

Dzięki niewielkiej ingerencji człowieka w rozwój szpiców, większość z nich to rasy cieszące się dobrym zdrowiem, odporne na warunki klimatyczne, u których wady genetyczne są rzadkością.

[madohora]

W Międzynarodowej Federacji Kynologicznej do szpiców zalicza się około 40 ras zaliczonych do sekcji 1–5 z V grupy FCI oraz czasami umownie rasy basenji i canaan dog z sekcji 6 tej grupy. Inne organizacje kynologiczne za rasy należące do szpiców uznają między innymi: american eskimo dog, canadian eskimo dog, seppala sled dog, reindeer herding dog i kilkadziesiąt innych ras i odmian lokalnych, należących do wspólnego typu, jak np. alaskan husky w Ameryce Północnej czy łajka w Eurazji.
Jedne z bardziej znanych ras szpiców to: szpic wilczy, samojed, alaskan klee kai, alaskan malamute, akita, chow chow, husky syberyjski.

[madohora]

Za oficjalną datę powstania rasy (według E. Harmsa) można przyjąć rok 1910, kiedy do hodowlanej księgi Klubu Sznaucera i Pinczera wpisano trzy suki i sześć psów.

[madohora]

Sznaucery pochodzą ze znanych z hodowli owiec i bydła obszarów Bawarii i Witembergii na południu Niemiec, gdzie można natrafić na wzmianki o średnim sznaucerowatym psie już w XVI w. Dawniej dotrzymując kroku koniom, towarzyszył dyliżansom w długich trasach, potrafił także zwalczać gryzonie w miastach.

[madohora]

Sznaucer miniaturowy – rasa psów, należąca do grupy pinczera i sznaucera, molosowatych, szwajcarskich psów pasterskich i innych ras. Jest zaklasyfikowana do sekcji psów typu pinczera i sznaucera - w podsekcji sznaucery. Typ dogowaty. Nie podlega próbom pracy

[madohora]

Pinczery (z niem. Pinscher) – grupa ras psa wywodzących się z niemieckich psów stróżujących i obronnych. Są cenione ze względu na małe wymagania, dużą aktywność i inteligencję. Współcześnie są użytkowane również jako psy służbowe oraz psy towarzyszące. W klasyfikacji FCI zaliczane są do grupy II – Pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, pozostałe rasy[

[madohora]

Ogólna charakterystyka: diaje nam obraz psa gładkowłosego, mocnego, dobrze zbudowanego i ruchliwego, z wyglądu przypominają cego nieco typ pośredni, pomiędzy buldogiem i bulterrierem. Głowa: kanciasta, po bokach nieco przypłaszczona — kości policz kowe nie powinny za mocno wystawać. Czoło jest wypukłe i wysokie, nasada czoła silnie zaznaczona. Uszy osadzone wysoko — przycięte. Dolna szczęka jest podniesiona i trochę dłuższa od górnej, zęby przed nie jednak nie powinny być widoczne. Nos szeroki i lekko wzniesiony ku górze. Wargi zachodzą ściśle za siebie i nie powinny być pomarsz czone. Uzębienie mocne. Głowa jest lekko wzniesiona ku górze. Grzbiet nosa, oczy i dolna nasada uszu, winny leżeć na jednej płaszczyźnie. Długość górnej szczęki, równa się odległości między wewnętrznemi kątami oczu.
Szyja: mocna, dość długa, bez podbródka i zgrabna. Ramiona i piersi: ramiona długie, łopatki skośne i płaskie, pierś głęboka i silna, jednak nie zaszeroka. Tułów: grzbiet krótki, mocny, klatka piersiowa dobrze wyskle- piona i mocna. Odnóża, zad i uda mocne i muskularne, bez żadnych załamań lub wpadnięć. Ogon obcięty, gładki, nie zawysoko podniesiony. Odnóża: zupełnie proste i kościste. Stopy małe, okrągłe, zwarte, z twardą podeszwą. Sierść i maść: włos krótki i gęsty, dobrze przylegający. Maść obo jętna, u białych i łaciastych okazów są dopuszczalne jasne oczy i cieli sty lub nakrapiany nos. U odmian morengowatych są psy o podstawo wej ciemnej maści poszukiwane więcej, niż psy jasno żółte. Waga: typ lekki do 17 kg.; średni do 23 kg.; ciężki ponad 23 kg. Wady: ciężki buldogowaty wygląd, luźne łopatki, odstające łokcie, krowi zad, słabe uzębienie, podwójny nos. zwisający podbródek, pazury wilcze, długi łub spadzisty grzbiet, za długie i rozstawione palce, wy stające zęby i rachityczny kościec. Z wybitnych szampionów tej rasy wymienię psy „Prinz Max“, „Piccolo vom Angerthor“ i „Prinz Fidelitas“, oraz suki „Flora Fiihr“ ,.Flora 11“ i „Flora Ohlmuller“.

[madohora]

[madohora]

Wzorzec opisuje jego charakter następująco:

„Bokser powinien mieć silny system nerwowy, być pewny siebie, spokojny i opanowany. Jego charakter należy do najważniejszych cech rasy i powinno się zwracać na niego wielką uwagę. Przywiązanie i wierność w stosunku do właściciela i całego domu, jego czujność i odwaga jako obrońcy słynie od dawna. Bokser jest łagodny wobec domowników, ale nieufny w stosunku do obcych, radosny i przyjazny w zabawie, ale nieustraszony w poważnych sytuacjach. Jest łatwy w szkoleniu ze względu na swoją karność, rezolutność, wrodzoną odwagę, naturalną ostrość i rozwinięty zmysł węchu. Jest psem mało wymagającym a równocześnie bardzo czystym, jest ceniony zarówno jako pies rodzinny, obrończy, towarzyszący i służbowy

[madohora]

1) Głowa: długa, czoło płaskie, szerokie, pysk zwęża się ku przo dowi, żuchwy silnie uwydatnione, czoło zlewa się łagodnie z linją nosa. Uzębienie mocne i zwarte. Nos duży — czarny. Wargi ściśle przylega jące nie tworzą w kącikach zmarszczek. Wszystkie odchylenia od powyżej podanych warunków, jak np. wysunięta dolna szczęka, zmarszczki i t. p. dyskwalifikują psa. Oczy: małe, czarne, w formie migdałów. Uszy umiejętnie przycięte, według każdorazowych wymogów mody. 2) Szyja: długa i lekko wygięta o pięknej linji, zwężająca się ku głowie, bez żadnych fałd i bez podgardla. 3) Barki: mocne, muskularne- ustawione skośnie. 4) Tułów: pierś głęboka i szeroka — klatka piersiowa dobrze po bokach wysklepiona. Grzbiet krótki, mocny i proporcjonalny do ca łości. 5) Ogon: niedługi, bardzo głęboko osadzony, u nasady gruby* zwęża się ku końcowi — jest zawsze wyprostowany i noszony pod kątem 45 stopni. 6) Nogi: zupełnie proste o pięknej linji muskułów, łokcie nie prze kręcone. Skoki tylne muskularne, z silnie opuszczonemi stawami skoko- wemi. Stopy kocie. 7) Maść biała. 8) Sieść krótka, twarda, lśniąca. 9) Ciężar: od 8 do 22 klg. 10) Wysokość od 30 do 45 cm.

[madohora]

Głowa – powinna być średniej długości i prostokątna w kształcie.
Czaszka – płaska i najszersza na wysokości uszu.
Policzki – uwydatnione, skóra nie pomarszczona.
Pysk – kwadratowy, szeroki i głęboki.
Dobrze zaznaczone szczęki pokazują siłę. Dopuszczalny tylko zgryz nożycowy.
Uszy – cięte lub nie, osadzone wysoko na głowie, wolne od fałd.
Oczy – okrągłe, szeroko rozstawione, nisko i głęboko osadzone w czaszce. Kolor dowolny.
Nos – powinien mieć szerokie nozdrza. Każdy kolor jest akceptowany.
Szyja – muskularna i lekko wygięta w łuk, powinna się zwężać od ramion do głowy. Wolna od fałd i zmarszczek.
Ramiona – silne i muskularne, z szerokimi, spadzistymi łopatkami.
Grzbiet – krótki i silny, powinien mieć lekki spadek od kłębu do zadu. Nieco wygięty w lędźwiach, które powinny być lekko "podkasane".
Klatka piersiowa – głęboka, ale nie za szeroka, z dobrze wysklepionymi żebrami.
Żebra – dobrze wysklepione, zwarte, zachodzące głęboko do tyłu.
Ogon – krótki w porównaniu z rozmiarem psa, nisko osadzony i zwężający się ku końcowi. Nie powinien być noszony powyżej linii grzbietu i nie może być cięty.
Kończyny – przednie powinny być duże, okrągłej kości, proste i równoległe do siebie. Śródręcza pionowe. Łapy mają być średniej wielkości, nie wykręcone ani na zewnątrz ani do wewnątrz. standard wymaga łap skierowanych do przodu. Tylne powinny być lekko kątowane i lżejsze, ale stosownie silne. Uda raczej długie i dobrze umięśnione.
Chód – lekki i sprężysty, nie kołyszący i nie stąpający (tzw. "inochód").
Sierść – lśniąca, krótka i sztywna w dotyku. Każdy kolor i znaczenia są dozwolone.
Waga – nie jest ważna natomiast preferuje się dla suk od 13,6 kg do 22,7 kg, a dla psów od 15,9 kg do 27,2 kg

[madohora]

Terier – typ psa należącego pierwotnie do grona psów myśliwskich – norowców, polujących także na powierzchni (praca w nagance z innymi psami). Wykorzystywane były do polowań na zwierzęta takie jak: borsuki, wydry, lisy czy szczury. Obecnie część ras terierów nie pełni już funkcji myśliwskich.

[madohora]

Angielskie teriery dały początek wielu rasom terierów na całym świecie. W Australii, dzięki terierom pochodzącym z hodowli angielskich, wyhodowano teriera australijskiego oraz silky teriera. František Horák w Czechosłowacji wyhodował teriera czeskiego, a w Japonii powstał nihon teria.

[madohora]

Airedale terrier to pies długogłowy. Wielką sztuką w hodowli było uzyskanie tak długiej i wąskiej głowy, a jednocześnie tak solidnego kośćca. Airedale powinien mieć grube, proste nogi, wspaniały korpus, głęboką klatkę piersiową i krótkie lędźwie. Powinien być psem kwadratowym, ale o płynnej górnej linii szyi i tułowia (sylwetka jego nie może być rysowana samymi liniami prostymi). Powinien mieć długą szyję, ale krótki grzbiet. Powinien być mocny, ale jednocześnie nie za szeroki. Jego ogon musi być długi i prosty lub lekko wygięty, pionowo noszony – ale najważniejsze jest wysokie osadzenie. Ideałem jest, gdy ogon jakby "stoi na plecach", a za nim da się jeszcze zarysować zad.

[madohora]

TERRIER IRLANDZKI. Zalicza się również do najstarszych psów w Anglji. Już w kroni kach XIII w. są wzmianki i opisy wskazujące na istnienie tej rasy. Jest to pies mocny, szybki, bardzo wytrzymały i zgrabny. Chara kterystyczną jego cechą jest ślepa odwaga, z jaką atakuje swoich czwo ronogich przeciwników. W ataku nie cofa się przed niczeim co zjednało mu w Anglji przydomek „diabelskiego ryzykanta* 1 (dare devils), bez granicznie przywiązany do człowieka — posiada przymilne usposo bienie i jest bardzo posłuszny. Lubi pieszczoty i upomina się o nie. Jest on benjaminkiem anglosasów i jako bohater Londonowskiej powieści „Mick. brat Jerrego“ zdobył sobie zasłużony rozgłos. Dobre okazy są bardzo drogie. W Ameryce i w Niemczech powstały specjalne klub}-, interesujące się hodowlą tej rasy

[madohora]

SZORSTKOWŁOSY FOXTERRIER

Nie różni się niczem od gładkowłosego, za wyjątkiem sierści. Im więcej zwartą, twardą i ostrą posiada sierść tern jest lepszy Mechaty, wełnisty, loczkowany lub zadługi włos, jest wadliwy. Skala oceny punktowej: ogólny wygląd 15, głowa z pyskiem i uszami 15, szyja 5, ramiona i piersi 15, grzbiet i lędźwie 10. zad i ogon 10, odnóża 15, sierść 15. Razem 100.

[madohora]

Głowa: czaszka jest stosunkowo wąska, zwężająca się ku oczom, stop niezbyt wyraźnie zaznaczony. Szczęki są silne i muskularne. Policzki pod oczami nie zapadnięte. Część twarzowa powinna być delikatnie wymodelowana, lecz nie klinowato zbieżna. Kufa zwęża się stopniowo w kierunku nosa. Trufla czarna.
Oczy są ciemne, małe, okrągłe, raczej głęboko osadzone.
Uszy mają kształtu litery V, małe, niezbyt grube. Są typu "łamanego" - opadające ku przodowi na policzki.
Uzębienie jest równe, a zgryz nożycowy.
Szyja jest sucha, muskularna, bez fałd, stosownej długości, rozszerzająca się stopniowo ku barkom.
Tułów
Klatka piersiowa jest głęboka, niezbyt szeroka.
Grzbiet jest krótki, prosty i zwarty, bez śladu wiotkości.
Lędźwie są silne i łagodnie wysklepione, głębokie, zachodzące możliwie daleko ku tyłowi.
Kończyny tylne mają uda silne i mocne, stawy skokowe nisko przy ziemi, tak by foksterier stał na pionowym śródstopiu. Kolana prawidłowo ukątowane.
Kończyny przednie mają łopatki długie, ukośne, zachodzące daleko do tyłu, w kłębie delikatnie wymodelowane i wyraźnie wykrojone. Łapy są okrągłe, zwarte, nieduże. Opuszki twarde i mocne. Palce lekko wysklepione. Łapy nie wykręcone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz.
Tył silny, muskularny, nie ścięty, ani krępy
Ogon zwykle kopiowany, osadzony raczej wysoko, radośnie noszony ale nie nad grzbietem. Nie może być zakręcony. Dość mocny. Ogon niekopiowany tak prosty jak to tylko możliwe, średniej długości (tak by pasował do sylwetki psa).

Wady
Nos biały, różowy lub w plamy w tym kolorze. Uszy stojące, tulipanowate lub załamane do tyłu. Przodozgryz lub tyłozgryz.

Ważne jest aby kościec i siła psa pozostawały w odpowiednich proporcjach. Nie może sprawiać wrażenia ani za ciężkiego, ani krępego.

[madohora]

SZKOCKI TERRIER

Jest głównym reprezentantem grupy szkockich terrierów. Po siada twardy, ostry, elastyczny i ciepły włos, długi, elastyczny tułów i grube niskie mocne nogi. Początki jego egzystencji giną w mrokach XI stulecia. Jako narodowy pies szkocki jest silnie rozpowszechniony i wysoko ceniony, ze względu na jego zapał i ambicję myśliwską. Silniejszy od jamnika, pracuje w norze wydatniej, posiada przytem potężne szczęki, ogromną odwagę, doskonały węch i temperament. Dobre okazy są nawet w Szkocji bardzo drogie.

[madohora]

Przez stulecia terier szkocki był wykorzystywany do zwalczania szkodników i szukania zwierzyny pod ziemią (polował m.in. na borsuki). Od lat trzydziestych XX wieku stał się popularny.

[madohora]

Terier szkocki ma dwuwarstwową szatę, która wymaga szczotkowania raz w tygodniu i profesjonalnej pielęgnacji raz na sześć do ośmiu tygodni. Aby zachować psa w dobrej kondycji, konieczny jest także codzienny dłuższy spacer. Terier szkocki jest podatny na nowotwory, szczególnie nowotwór pęcherza, a także chorobę neurologiczną nazywaną scottie cramp. Jej pierwszymi objawami mogą być wyginanie kręgosłupa i zbyt wysokie podnoszenie nóg.

[madohora]

[madohora]

WELSCH TERRIER

Czarny, podpalany, szorstkowłosy pies, wzrostu 38 cm. i wagi 9 kg., przypominający szorstkowłosego foxterriera.

[madohora]

Umaszczenie jest ciemne, stalowo-złote lub srebrno-złote. Włos jest jedwabisty, długi; włos kręcony i karbowany uznawany jest za wadę. Strzyżenie yorka nie zagraża odrostom, jednak może to powodować dyskwalifikację z wystawy.

[madohora]

Jedna z pierwszych wzmianek o psie tej rasy występującym w Polsce pojawiła się w miesięczniku „Mój Pies” w numerze V/VI z 1934 roku.

[madohora]

SEALYHAM - TERRIERY

Małe, ostrowłose, grubokościste pieski osiągające do 30 cm. wy sokości i 8 — 10 klg. wagi — zbliżone z wyglądu do szkockich terrierów, wyróżniające się stosunkowo dużemi głowami i potężnemi szczękami. Psy te posiadają czarne oczy i nosy, oraz zwisające uszy. Ogony według wymogów mody winny być do połowy ucięte. Maść biała, dopuszczalne są żółte, lub czarnożółte odznaki na uszach. Sea- lyham - terriery odznaczają się wielką inteligencją, są żywe i prze- milne i zdradzają pasję myśliwską. W roku 1932 na wystawie psów w berlińskim Lunaparku za prezentowano około 50, wybitnie typowych okazów tej modnej rasy.

[madohora]

CAIRN - TERRIERY

Podobne również do szkockich tgrrierów, lecz nieco wyższe 0 pysku więcej szpiczastym, stojących uszkach, maści ryżej lub' żółtej. Egzystuje jeszcze kilka innych nowych odmian poza Anglją prawie jeszcze nieznanych i pojawiających się corocznie na poka zach psów w większych kąpieliskach europejskich i amerykańskich.

[madohora]

Do najczęściej spotykanych u osobników tej rasy schorzeń należą zaćma i inne schorzenia oczu, problemy skórne na tle alergicznym, przemieszczenia rzepki oraz dziedziczne choroby krwi, jak choroba von Willebranda. Zdarza się też choroba Legga-Calvégo-Perthesa.

Szata wymaga regularnego czesania (kilka razy w tygodniu, ze względu na miękkość podszerstka należy postępować delikatnie) i trymowania. W celu utrzymania odpowiednich właściwości sierści psy niewystawowe wystarczy trymować raz na kwartał, a wystawowe raz na miesiąc. Dzięki systematycznemu trymowaniu pies w ogóle nie gubi sierści w domu. Zaleca się kąpanie cairn terriera raz w miesiącu oraz przycinanie włosów wokół oczu i w uszach.

Bieżąca pielęgnacja pozwoli utrzymać szorstką sierść w dobrej kondycji i zabezpieczyć przed zbyt wysoką lub zbyt niską temperaturą oraz wodą i brudem.

[madohora]

O rasie tej można powiedzieć, że jest ona jedną z najstarszych i najwytworniejszych i po wszystkie stulecia do dzisiejszego dnia, utrzymała się w modzie i jest zawsze ceniona i poszukiwana.

[madohora]

Cavalier king charles spaniel – rasa psów, należąca do IX grupy FCI psów ozdobnych i do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji siódmej – angielskie spaniele miniaturowe. Typ wyżłowaty. Nie podlega próbom pracy

[madohora]

Głowa i czaszka: czaszka prawie płaska między uszami. Płytki stop. Długość kufy od stopu do czubka nosa około 4 cm. Nozdrza czarne, dobrze rozwinięte, bez niedopigmentowanych plam. Kufa zwężająca się. Wargi dobrze rozwinięte, ale nie obwisłe. Twarzoczaszka dobrze wypełniona pod oczami. Niepożądana jakakolwiek tendencja do wąskiej kufy (bekasi pysk).
Oczy: duże, ciemne, okrągłe lecz nie wyłupiaste, szeroko rozstawione.
Uszy: długie, wysoko osadzone, mocno opiórowane.
Pysk: szczęka i żuchwa mocne z doskonałym zgryzem nożycowym tj. górne zęby ściśle zachodzące na dolne, ustawione prostopadle do szczęki i żuchwy.
Szyja: umiarkowanej długości, nieco łukowata.
Kończyny przednie: umiarkowanie rozwinięta klatka piersiowa, dobrze kątowane łopatki, kończyny proste z umiarkowanym kośćcem.
Kończyny tylne: nogi o umiarkowanie mocnym kośćcu, dobrze kątowany staw kolanowy – bez tendencji do postawy krowiej lub sierpowatego postawienia kończyn.
Łapy: zwarte, wysklepione i mocno owłosione.
Ogon: długość ogona w proporcji do ciała, dobrze osadzony, noszony wesoło lecz nigdy zbytnio powyżej linii grzbietu.
Tułów: krótki, zwarty, dobrze ożebrowany. Grzbiet prosty.
Ruch: swobodny, elegancki z mocną akcją kończyn tylnych. Kończyny przednie oglądane z przodu i z tyłu poruszają się równolegle.

[madohora]

King charles spaniel – jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji angielskich spanieli do towarzystwa. Typ wyżłowaty. Nie podlega próbom pracy

[madohora]

Kufa jest bardziej spłaszczona niż u cavalier king charles spaniela.

[madohora]

[madohora]

Włos u maltańczyków jest bardzo długi, prosty i jedwabisty o czysto białym umaszczeniu może wystąpić kolor kości słoniowej. Prawie wcale nie jest gubiony.

[madohora]

Poczta Polska wyemitowała 3 lutego 1969 r. znaczek pocztowy przedstawiający głowę maltańczyka o nominale 20 gr, w serii Rasy psów. Druk w technice offsetowej na papierze kredowym. Autorem projektu znaczka był Janusz Grabiański. Znaczek pozostawał w obiegu do 31 grudnia 1994

[madohora]

Pies rodzinny, do towarzystwa. Przywiązuje się do miejsca, w którym żyje. Lubi pielęgnację. W okresie renesansu był nadal lubiany jako pies ozdobny na wszystkich dworach Europy

[madohora]

Rasa pochodzi z rejonu Morza Śródziemnego, rozwinęła się wzdłuż wybrzeży Hiszpanii i Włoch. Na Kubę zostały wprowadzone przez marynarzy włoskich. Służyły tam jako ulubieńce eleganckich kręgów towarzyskich i arystokracji. Ze względu na najczęstszy kolor (kolor tytoniu) powstała legenda o ich pochodzeniu z Hawany. Wydarzenia historyczne spowodowały zanik dawnych linii hawańczyków na Kubie. Nieliczne przetrwały poprzez nielegalne wywiezienie z wyspy do USA.

[madohora]

Pies do towarzystwa, pies reprezentacyjny. Ze względu na dużą aktywność i sporą wytrzymałość fizyczną sprawdza się w kynologicznych dyscyplinach sportowych tj.: agility.

[madohora]

A to klops
Teraz mops

[madohora]

Mopsy należą do grup psów brachycefalicznych (z krótkim pyskiem i spłaszczoną kufą), przez co narażone są na wiele chorób i wymagają szczególnej opieki. Z powodu specyficznej budowy ciała często cierpią na choroby serca, urazy kręgosłupa i przepuklinę pachwinową. Ze względu na zredukowaną kufę spotyka się u tej rasy problemy z oddychaniem oraz z gałkami ocznymi (za bardzo wystającymi z czaszki

[madohora]

Maskotką miasta Brandenburg nad Hawelą jest "mops leśny" (Waldmops) - mops z malutkim porożem jelenia, bohater serii komiksów autorstwa Vicco von Bülowa. W mieście znajdują się liczne spiżowe figurki "mopsów leśnych".

[madohora]

Pudel miniaturowy – rasa psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji pudli. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów ozdobnych i do towarzystwa. Psy te są wierne i opiekuńcze. Poleca się je dla rodzin z dziećmi od 6 roku życia

[madohora]

Sylwetka pudla miniaturowego jest kwadratowa lub lekko prostokątna, o harmonijnej, proporcjonalnej budowie.

Głowa jest długa o prostych liniach o kufie wąskiej, a nos o prostym profilu. Policzki przylegają, kości jarzmowe słabo zaznaczone, bruzda czołowa szeroka, wyraźnie zaznaczony grzebień potyliczny. Niepożądana jest głowa ciężka i masywna, jak też za bardzo spiczasta, krótka kufa, czy brak bruzdy czołowej i guzu potylicznego.
Uzębienie jest mocne i kompletne, zgryz nożycowy. Dopuszczalne są nieliczne braki w zębach przedtrzonowych. Wadami dyskwalifikującymi jest brak siekacza, lub więcej niż 2 przedtrzonowców, a także zgryz inny niż nożycowy.
Oczy są osadzone ukośnie, o kształcie migdałowym. Pożądane są jak najciemniejsze.
Uszy posiadają długi płat uszny, zwisają wzdłuż głowy, płaskie, pokryte długim włosem. Pożądane są sięgające do kącików warg, przylegające, niepożądane uszy osadzone z tyłu głowy.
Szyja jest mocna, łukowato wygięta za karkiem, przynajmniej średniej długości.
Tułów jest zwarty, prosty o krótkim grzbiecie i pojemnej klatce piersiowej, dobrze zaznaczone przedpiersie.
Ogon jest wysoko osadzony, w akcji noszony ukośnie. W większości krajów zachodnich obowiązuje całkowity zakaz wystawiania psów z obciętym ogonem. Sędziowie z tych krajów oceniają psy zgodnie z konwencją Europejską.
Kończyny
Kończyny przednie są proste, równoległe, dobrze umięśnione.
Kończyny tylne oglądane z tyłu są równoległe, dobrze kątowany staw skokowy
Udo jest dobrze umięśnione
Łapy są bez wilczych pazurów, o stopach niewielkich i mocnych w kształcie krótkiego owalu
Ruch jest lekki i harmonijny

[madohora]

Pudel miniaturowy to aktywny, żywy, wręcz ciekawski pies, potrzebujący ciągłego kontaktu z człowiekiem.

[madohora]

SZPIC KARŁOWATY

Pod względem uwłosienia i budowy, nie różni się od szpica po morskiego, jest tylko od tego ostatniego daleko mniejszy. Ciężar jego nie powinien przewyższać 3 i pół klg. Maść posiada przeważnie białą, czarną, brunatną, lub czarno - białą. Angielski damski klub „Ladies KenneLAssociation" hoduje przeważnie szpice niebieskie. Na wystawie psów w Londynie w roku 1908, klub ten zaprezentował około 100 piesków niebieskiej maści. W’zrost szpica karła nie powinien przekra czać 25 om. wysokości.

[madohora]

Pies do towarzystwa. Nadaje się dla domatora. Jest psem jednego pana, bardzo się przywiązuje, ale też często nie można nad nim zapanować. Można z nim uprawiać psie sporty np. agility, obedience lub taniec z psem.

[madohora]

[madohora]

Koleżanka dostała taki "kłopotliwy prezent" ale piesek świetnie się sprawdził, był przesympatyczny i odmienił jej życie.

[madohora]

Rasa pochodzi z Niemiec, wyhodowana jako zminiaturyzowana odmiana pinczera średniego bez oznak karłowatości. Te psy pochodzą z rodziny terierów, jednak stanowią oddzielną rasę. Dawniej służyły jako szczurołapy oraz były prestiżowymi psami na królewskich dworach i rezydencjach, współcześnie dotrzymują człowiekowi towarzystwa. Rasa oficjalnie została uznana w Niemczech w 1870 roku, a w 1929 roku powstał amerykański klub pinczera miniaturowego

[madohora]

W klasyfikacji FCI rasa ta została zaliczona do grupy II, do sekcji psów w typie pinczera i sznaucera w podsekcji psów w typie pinczera. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów ozdobnych i do towarzystwa[

[madohora]

PINCZEREK MAŁPIASTY

Różni się od swego poprzednika budową czaszki i pyszczka. Głowę posiada okrągłą, pyszczek krótki, duże okrągłe i nieco wyłu piaste oczy. Oczy są okolone wianuszkiem dłuższych ostrych włosów, co nadaje pieskowi wygląd sowy, albo małpki. Maść jest dopusz czalna każda, za wyjątkiem białej i ryżej. Układ czaszki tego pieska wskazuje na pokrewieństwo jego z gryffonem brukselskim.

[madohora]

Włos krótki, sztywny, pofalowany. Charakterystyczne dla rasy są krzaczaste, sztywne brwi i nastroszona sierść na pysku i szyi, co upodabnia psa do małpy
Według standardu FCI, sierść powinna być jednolicie czarna, o czarnym podszerstku. Inne związki kynologiczne posiadają listy dopuszczalnych umaszczeń, z czarnym jako kolor preferowany.

[madohora]

Rasa rzadko spotykana w Europie. Większą popularnością cieszy się w Ameryce Północnej

[madohora]

Gryfoniki są psami odpornymi, rasa nie jest obciążona chorobami genetycznymi. Spotykane są przypadki gryfoników żyjących ok. 15. lat. Jak każdy pies o skróconym pysku nie lubi upałów i może występować związane z tym łzawienie oczu. Konieczna jest staranna pielęgnacja oczu oraz silnie zredukowanej kufy. Wymaga trymowania kilka razy w roku, po tym zabiegu pies nie gubi sierści.

[madohora]

To byłby piesek dla mnie:
1. Jest wesoły i skory do zabawy, lubi spacery
2. Przy odpowiedniej pielęgnacji nie leni się
3.Nie jest hałaśliwy

[madohora]

PIESKI Z BRABANCON

Są to pieski gładkowłose i poza owłosieniem nie różnią się niczem od brukselskich gryfonów.

[madohora]

Buldog francuski – jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji małych psów molosowatych. Typ dogowaty[3]. Nie podlega próbom pracy

[madohora]

Pochodzenie tej francuskiej rasy jest niemal w całości angielskie. Przodkami Bouledogue Français był zapewne buldog angielski oraz terier – pies w typie boston terriera. Psy angielskie znalazły się na terytorium Francji wraz z liczną grupą tkaczy emigrujących na kontynent w poszukiwaniu pracy.

[madohora]

Obecnie buldog francuski jest psem rodzinnym i towarzyszącym. Według Polskiego Związku Kynologicznego kwalifikuje się do IX grupy, psy do towarzystwa w sekcji 11 tj. małe psy molosowate. W tej samej grupie i sekcji znajdują się kuzyni buldoga francuskiego tacy jak boston terier oraz mops.

[madohora]

Głowa: szeroka między uszami i zwężająca się ku oczom — z bo ku patrząc wypukła. Pyszczek niedługi i delikatny. Nasada czołowa uwidoczniona nieznacznie. Nos imały ciemny, oczy ciemne małe, owalne, nieuwypuklone, o bystrym i żywym wyrazie. Zęby białe mo cne i ostre, ściśle przylegające (nie.zachodzące za siebie). 2. Uszy osadzone wysoko, trójkątne i tak sztywne, że nie śmią (gdy ,są podane w tył) — wykazywać żadnych załamań, lub zmarszczek. 3. Szyja i łopatki: szyja mocna wzniesiona do góry, łopatki usta wione skośnie bardzo ruchliwe. 4. Pierś szeroka i głęboka. 5. Tułów krótki i zwarty, krzyż zupełnie prosty, lecz giętki — nadnercze muskularne — brzuch dobrze podciągnięty. 6. Ogon: Chin jest psem przeważnie bezogoniastym. 7. Odnóża proste, dobrze ustawione pod tułowiem. Łapki (stop ki) małe, okrągłe i zwarte, pazury proste i mocne (nie zgięte). Skoki w goleniach muskularne i długie. Stawy skokowe nie zgięte, ustawio ne tuż nad ziemią. 8. Sierść: Głowa, i uszy, przednie krawędzie nóg — gładkie. Szyję zdobi piękna grzywa, opadająca na pierś. Uszy, tylne krawędzie nóg przednich i tylnych, upiększone są frendzlami. Pozatem uwłosienie jedwabiste i bogate, lecz niezadługie. 9. Maść: najwięcej poszukiwaną maścią jest biała z żółtemi re- gularnemi łatami. Najczęściej spotykaną jest czarna z białą. Orygi nalne okazy japońskie są często maści czarnej. 10. Waga przeciętna — 4 kg. 11. Wady: wygląd przypominający spaniela, a więc podniesiona dolna szczęka, głęboka bruzda u nasady czoła, zadarty do góry nosek, wielkie okrągłe oczy. Następnie zanadto wąski, zakrótki, lub zadługi pyszczek, falisty włos, brak grzywy i majtek (culotte)

[madohora]

Silna, krępa budowa w formacie zbliżonym do kwadratu. Charakterystyczną cechą rasy jest duża, zaokrąglona głowa wyglądem przypominająca jabłko. Duże, sterczące uszy, szerokie u nasady i zwężające się ku zaokrąglonym końcom. Okrągłe, szeroko rozstawione oczy o ciemnym kolorze. Krótka kufa. Zgryz nożycowy lub cęgowy. Ogon noszony sztywno do góry, zawija się delikatnie na grzbiet.

[madohora]

Czujny, ruchliwy, bardzo odważny. Nie daje się zastraszyć przez inne psy bez względu na ich rozmiary. Jest wybredny, jeśli chodzi o towarzystwo i zazwyczaj wybiera przedstawicieli własnej rasy

[madohora]

[madohora]

W przypadku gdy pies zaatakuje dziecko powinno ono stanąć na baczność, założyć dłonie na kark i zgiętymi ramionami zasłonić twarz.

[madohora]

Za to z niego łasuch wielki
Miód ogromnie lubi
To też czasem to łakomstwo
I niedźwiedzia gubi

[madohora]

Ale te sarenki
Są takie łagodne
Oczy ich dziecięce
Są bardzo pogodne

[madohora]

O psach już było i jeszcze będzie
Wiec czas na koty w tym względzie
Odwieczny problem czy kot czy pies
I tak od wieków już jest...

[madohora]

[madohora]

Przodkiem kota domowego jest kot nubijski – według poglądów większości współczesnych naukowców różnice pomiędzy kotem domowym i nubijskim są tak niewielkie, że należą one do tego samego podgatunku. Istnieją rozbieżności w kwestii daty udomowienia kota. Większość źródeł sugeruje lata 4000 – 3700 p.n.e., a miejscem, w którym miało do tego dojść, była Nubia. Istnieją jednak dowody (grób mężczyzny z kotem z Cypru sprzed ok. 7500 r. p.n.e.), że domestykacja kota zaczęła się znacznie wcześniej i trwała kilka tysięcy lat, a jej miejscem był obszar Żyznego Półksiężyca. Już ok. 2000 r. p.n.e. kot był pospolicie hodowany w starożytnym Egipcie, gdzie był zwierzęciem świętym, utożsamianym z boginią Bastet, a zwłoki kotów mumifikowano. Również Germanie kojarzyli go ze swoją boginią płodności Freją, która jeździła powozem zaprzężonym w te zwierzęta. Później zaczęto wykorzystywać go do tępienia gryzoni. Od momentu swego udomowienia kot stał się bohaterem licznych baśni i mitów.

[madohora]

Koty wykazują heterodontyzm i difiodontyzm (co jest typowe dla ssaków). Młody kot ma 26 zębów

[madohora]

Cykl rozrodczy trwa u kotki 2-3 tygodnie. Uwolnienie komórki jajowej (owulacja) wywoływane jest przez stymulację receptorów bólu u samicy podczas kopulacji dzięki zrogowaciałym wyrostkom na prąciu samca (charakterystyczne krzyki to m.in. efekt bólu odczuwanego przez samicę). Jeżeli dojdzie do owulacji wytwarzany jest hormon uwalniający kilka komórek jajowych. Przy braku kopulacji komórka jajowa nie jest uwalniana i obumiera

[madohora]

Stan emocjonalny kota można odczytać, obserwując jego zachowanie.
Ogon kota oprócz pomagania mu w utrzymaniu równowagi w chodzeniu na wąskich powierzchniach sygnalizuje również nastrój zwierzęcia. Ogon ustawiony na wprost oznacza, że kot jest spokojny. Ogon uniesiony pionowo do góry oznacza chęć kota do zabawy. Gdy zwierzę macha ogonem, oznacza to, że jest zdenerwowane, czyli inaczej niż jest to w przypadku psa. Machanie końcem ogona oznacza zainteresowanie, a jeżeli kot stoi przy tym na ugiętych łapkach – podniecenie, kiedy kot ma lekko najeżone włosy na karku i napuszony ogon jest poważnie zaniepokojony lub zdenerwowany sytuacją. Będąc rozdrażnionym może zaatakować innego osobnika. Kot uwielbia pogoń za szybko poruszającymi się przedmiotami i wchodzenie na drzewa, z których jednak z trudem schodzi. Świetnie też potrafi bawić się sam. Z braku gryzoni (np. w mieszkaniu, w mieście), aby zaspokoić swój instynkt łowiecki, poluje na owady, zwłaszcza latające

[madohora]

Kiedyś koleżanka zostawiła mnie na kilka dni ze swoimi kotami. One nie prosiły się o jedzenie. One domagały się jedzenia i to innego niż te, które koleżanka mi zostawiła. Czekałam tylko jak jakaś fundacja mi wkroczy bo tak się darły na całe osiedle, że hej....

[madohora]

Ludziom okazują koty nieraz wielką przychylność, jeżeli się z niemi dobrze i rozsądnie postępuje. Wtedy nie wracają one do dawnego domu, jeżeli ich państwo prze prowadza się z j ednego pomieszkania na drugie. Znane są przykłady, iż koty zobaczywszy zdaleka swojego pana, przybiegały natychmiast, łasiły się i przymilały. O innych wiadomo, iż towarzyszyły państwu swojemu na przechadz kach. Zresztą rozróżniają one doskonale osoby znajome od nieznajomych. Jeżeli zaś kot zaniedbany przez człowie ka nie troszczy się o niego, cóż w tem dziwnego, skoro własnym przemysłem podoła wyżywić się? Do dzieci jak psy i inne zwierzęta, tak i koty wiele okazują przy chylności, dopóki nie doznają od nich wielkiej krzywdy. Rzecz zresztą bardzo prosta; jak między sobą, tak też ze zwierzętami dzieci lubią bawić się, a chociaż im niekiedy dokuczą, to też znowu nieraz zjadła swego nieco im udzielą. Tak pewien chłopczyk miał kota, który tak był przywiązany do niego, że tylko wtedy oddalał się, gdy chciał myszy łapać. Chłopczyk dostał ospy i umarł. Kota zamkniono podczas jego choroby, gdyż nie było można inaczej oddalić go od łóżka chorego. Gdy chłopiec umarł, umknął kot z więzienia, szu kał go wszędzie po domu i położył się nakoniec prze de drzwiami izby, w której stała trumna. Aby kota oddalić, musiano go znowu zamknąć. Gdy już chłop ca pochowano, wypuszczono kota. Zniknął natychmiast 25 i przyszedł dopiero po dniach czternastu zupełnie wy chudzony, nie jadł nic, lecz biegał ciągle, żałośnie miaucząc. Od tego czasu przybywał zawsze w porę obiadową, ale skoro tylko zjadł, odchodził. Nikt nie wiedział, gdzie przebywa, aż poszli w ślad za nim. I gdzież go znaleziono? Otóż, obrał sobie leżę na mu rze obok grobu dziecięcia. Przez pięć lat zwykł był tam leżeć i tylko w największe mrozy zostawał w domu. Przykłady takiego przywiązania wcale nie są rzadkie między zwierzętami; znamy ich dosyć o koniach, psach i innych zwierzętach; między ludźmi tkliwe a trwałe do innych przywiązanie jest rzadkością. Nikt tu wprawdzie nie może wymagać, aby np. dzieci zostały pustelnikami na grobach rodziców; ale ileż to dzieci dochowuje ro dzicom lub innym dobrodziejom wdzięcznej pamięci?

[madohora]

O rozumie kota opowiada także przyrodnik Bbehm następujący przykład. Kotka nasza, mówi on, w maju 1859 miała cztery młode na szopie i tam je starannie ukryła przed oczami wszystkich. Znaleziono je dopiero po dziesięciu lub dwunastu dniach. Wszakże skoro się to stało, kocica nie zadawała sobie już żadnej pracy, aby ukrywać nadal swoje dzieci. Tak upłynęły może trzy do czterech tygodni. Nagle zjawia się kocica przed moją matką, łasi się i prosi, woła i biega ku drzwiom, jak gdyby chciała drogę wskazać. Rodzice moi idą za nią;
kotka biegnie przez podwórze, znika na szopie, uka zuje się na wschodach, zrzuca z wierzchu kocię na wiązkę siana, która leżała na dole, skacze za niem, i zaniósłszy je do mojej , matki, u nóg jej kocię składa. Podniesiono kocię z ziemi i pieszczono je. Kotka tym czasem biegnie znowu na szopę, zrzuca drugie młode w ten sam sposób, odnosi je jednak tylko kilka kro ków i woła i krzyczy, jak gdyby żądała, aby je wzięto. Tak się też stało, a teraz zrzuca dwa ostatnie kocięta, zostawiając je wszakże na wiązce siana i nie odnosząc ich dalej. Uczyniła to dopiero wtedy, gdy widziała, że ich nikt nie zabiera. Pokazało się atoli, że kotka już nie miała mleka, i dlatego wymyśliła ten sposób zabez pieczenia swych dzieci od głodu, a może i od śmierci.

[madohora]

33 Gdybyśmy laskę laku potarli płatkiem wełnianym, a potem zbliżyli ją do drobniutkich ^kawałeczków pa pieru, lub do gałeczek z suchego bzu spostrzeżemy, że je lak przyciąga do siebie, a skoro się z nim zetkną, znowu odpycha. Tak samo zachowują się żywice, siarka i inne ciała, także rurka szklana potarta suchym płatkiem skóry, powleczonym poprzednio mięszaniną z jednej czę ści cyny, tyleż cynku a dwóch części rtęci (żywego sre bra). Podczas silnego pocierania rurki szklanej słyszeć się daje lekkie trzeszczenie, a w miejscu ciemnem oka zują się iskierki; jeżeli pocieranie trwa dłużej, czuć się daje właściwy zapach podobny do zapachu fosforu, a za zbliżeniem się do rurki lub innnego podobnego ciała silnie natartego doznajemy uczucia, jak gdybyśmy weszli w siatkę pajęczyny. Powyżej przytoczone własności szkła i laku spostrzeżono najpierwej na bursztynie, który się po grecku zwie elektron. Dlatego nazwano pomienione zjawiska elektrycznemi. Włos kota posiada także własności elektryczne. Dają się najlepiej spostrzedz w czasie suchym i pogo dnym i w porze godowej. Pocierając wówczas kota pod włos od ogona ku głowie, słyszeć się daje lekkie trze szczenie , a w nocy pokazują się iskiereczki. Najpiękniej widzieć to u czarnych koczurów. Własność tę posiada ją wszakże włosy innych także zwierząt a nawet włos ludzki. Tato elektryczność kotów jest może przyczyną, dla której pewne osoby doświadczają przykrego wrażenia, znajdując się w pobliżu kota, chociażby go nawet nie widzieli

[madohora]

[madohora]

Mają bardzo łagodne i spokojne usposobienie. Persy lubią samotność, ale bardzo chętnie znoszą wszelkie pieszczoty i zabawy, zarówno z dziećmi jak i dorosłymi. Koty te są kompletnie pozbawione agresji, nie używają zębów (do gryzienia innych) i nie drapią podczas zabaw. Gości w domu akceptują szybko i bez problemów, łatwo też przystosowują się do nowych warunków. Uwielbiają wylegiwać się na kanapie. Nawet mając do dyspozycji ogród i dużo miejsca na świeżym powietrzu, wolą wybrać wygodny fotel w domu.

[madohora]

Z historią tej rasy związane są legendy. Według jednej z nich, koty te powstały w klasztorze w Birmie i były tam czczone jako wcielenia zmarłych mnichów. Nie wiadomo, w jaki sposób dotarły do Europy. Najprawdopodobniej samiec i samica zostali przywiezieni z Birmy do Europy na statku. Samiec nie przeżył, ale okazało się, że samica była w ciąży.

[madohora]

Zespół Varius Manx zapożyczył swą nazwę od rasy Manx[4]. W czerwcu 2018 roku zespół wraz z Kasią Stankiewicz zaprezentował singiel zatytułowany „Kot bez ogona”

[madohora]

Kot syberyjski – rasa kota, zaliczana do ras półdługowłosych, pochodząca z Syberii. Zarejestrowana w FIFe dopiero w 1998 roku. Panuje przekonanie, że koty tej rasy nie uczulają ludzi tak jak koty innych ras, ponieważ ich ślina zawiera mniej białka fel d1.

[madohora]

Kolor – koty syberyjskie dzieli się obecnie na dwie odmiany kolorystyczne: tzw. klasyczne i Neva Masquarade. Wśród kotów umaszczonych klasycznie dopuszczalne są wszystkie kolory, wliczając wszystkie odmiany kolorystyczne z białym, z wyjątkiem kolorów: czekoladowego, liliowego, cynamonowego i oznaczeń. Występowanie koloru białego jest dozwolone m.in. jako biała gwiazda (płomyk), biały medalion, biała klatka piersiowa, biały na brzuchu, białe łapy oraz bicolour, arlekin, van. Umaszczenie Neva Masquarade to znaczenia typu point (maska, uszy, łapy, ogon).

[madohora]

Pierwotna linia amerykańskich kotów bobtail o krótkim ogonie powstała gdy Yodie, brązowy kocur pręgowany z krótkim ogonem, pokrył samicę kota syjamskiego o typowym umaszczeniu z ciemniejszą maską, uszami, łapami i ogonem. Większość wczesnych linii hodowlanych amerykańskich bobtaili nie była jednak dalej kontynuowana

[madohora]

Dorosły amerykański bobtail jest krzepkim kotem o krótkim ogonie. Jego ciało jest umiarkowanie długie, krępe i o mocnych kościach. Postawa zauważalnie prostokątna. Pierś pełna i szeroka. Biodra są mocno widoczne, praktycznie takiej samej szerokości jak pierś, a tylne łapy są dłuższe niż przednie. Stopy są duże i okrągłe, mogą mieć pęczki włosów na spodniej powierzchni. Głowa jest szeroka, nie ma płaskich powierzchni, wielkość proporcjonalna do reszty ciała. Uszy średniej wielkości, szeroko i równomiernie umiejscowione na górnej i bocznej stronie głowy, z zaokrąglonymi końcami. Oczy prawie w kształcie migdałów, proporcjonalne. Kolor oczu zmienia się w zależności od koloru sierści. Koniec ogona jest widoczny powyżej linii grzbietu, ale nie powyżej stawu skokowego, gdy zwierzę jest w spoczynku. Ogon prosty lub zakrzywiony, może być lekko zakręcony lub mieć guzki

[madohora]

Amerykańskie bobtaile są chętne do zabawy, dość energiczne i towarzyskie względem właścicieli i opiekunów – proszą o uwagę poprzez miauczenie lub wskakiwanie na ręce. Są na tyle mądre i pomysłowe, by znaleźć wyjście z zamkniętych pomieszczeń i z zabezpieczonych klatek[

[madohora]

Z takim kotem czas ci zleci
Lubi ludzi, lubi dzieci
Sam wymyśli jak się bawić
Ty się musisz tylko sprawdzić

[madohora]

Przez wiele lat amerykański kot krótkowłosy nosił miano pospolitego dachowca i był lekceważony przez hodowców. Dopiero w XX wieku, gdy do Ameryki zaczęły napływać nowe, zagraniczne rasy kotów i w wyniku krzyżowania ich z rodzimymi osobnikami powstały mioty kociąt o odmiennym usposobieniu i wyglądzie niż dobrze znany kot amerykański, hodowcy postanowili rozpocząć hodowlę krajowej rasy w celu zachowania jej czystości (głównie pod względem usposobienia, wyglądu, długości futra, wzoru i koloru sierści). Główny problem stanowiło odróżnienie osobników wyhodowanych z zachowaniem wszelkich standardów od zwykłych dachowców, gdyż różnice niejednokrotnie były znikome. Cechy amerykańskiego kota krótkowłosego uwypukliły się dopiero w kolejnych pokoleniach, ponieważ rozmnażano osobniki tak, by wzmocnić i ugruntować charakterystyczne atrybuty tej rasy (wśród kotów żyjących na wolności zjawisko takie nie jest obserwowane)

[madohora]

Czego ja się dowiem jeszcze
Kot co może mieć depresję
Ale lubi polowanie
A więc na jakim punkcie jej dostanie?

[madohora]

Australijski mist – rasa kota domowego wyhodowana w Australii.

[madohora]

Minka jego bardzo słodka
Lecz gdy chcesz takiego kotka
Pomyśl o tym jakoś marnie
Bo ob lubi życie stadne

[madohora]

Głowa – zaokrąglona z szeroko rozstawionymi uszami i oczami
Oczy – duże trochę skośne
Uszy – zaokrąglone na końcach szerokie u nasady
Sierść – krótka, gęsta, szaro biała z czarnymi pręgami

[madohora]

W roku 1930 emerytowany lekarz marynarki wojennej USA, dr Joseph G. Thompson, mieszkający w San Francisco, sprowadził z Birmy brązową kotkę i nadał jej imię „Wong Mau”. Kotkę początkowo uważano za nową odmianę kota malajskiego, Wong Mau okazała się być kotem tonkijskim, tj. syjamsko-burmańską hybrydą. W USA nie było kota podobnego do „Wong Mau”, zatem dr Thomson (wraz z trójką wybitnych hodowców: Virginią Cobb, Billym Gerstem i dr Clydem E. Keelerem) sprowadził z Tajlandii kocura syjamskiego o imieniu „Tai Mau”. Niektóre koty z tego miotu były podobne do matki, a niektóre były typowymi kotami syjamskimi . Dopiero skrzyżowanie „Wong Mau” z jej synem „Yen Yen” zaowocowało powstaniem trzeciego typu kolorystycznego, o ciemnobrązowej barwie. Od tej pory można mówić o powstaniu nowej hodowli kotów – kotów burmskich.

[madohora]

[madohora]

Można je spotkać w wielu odmianach barwnych: jednobarwne tabby, bikolor, van, arlekin. Koty te rodzą się z delikatną sierścią, która jednak zanika zanim kot skończy rok.

[madohora]

Koty egejskie (gr.: γάτα του Αιγαίου) – naturalnie występująca rasą kota pochodząca z greckich Cyklad. Rozwój tej rasy rozpoczęto się na początku lat 90. przez greckich hodowców. Rasa jest uważana za jedyną naturalną grecką rasę kotów, obecnie występującą powszechnie w Grecji.

[madohora]

Początkowo koty te nazywano „sterling” (ang. sterling silver – srebro wysokiej próby), co nawiązywało do ich srebrzystego ubarwienia. Dopiero po pewnym czasie, chcąc umożliwić hodowlę innych odmian kolorystycznych, zmieniono nazwę na „egzotyczne krótkowłose

[madohora]

[madohora]

Ja ciągle przez to zachodzę w głowę
Cy to zwierzątko jest tak nerwowe
Że tylko ciągle wąsami rusza
Nie to taki tik, kociego prymusa

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W hodowlach kotów rosyjskich niebieskich czasem pojawiały się długowłose kocięta. W latach 80. w Stanach Zjednoczonych urodził się kocurek. I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to że kot ten przypominał kota rosyjskiego niebieskiego, a jego rodzicami byli: domowa kotka i kocur podobny do rosyjskich niebieskich. Kotek otrzymał na imię Siegrfried. Siegrfried był długowłosy i niebieski. Jego właścicielka powtórzyła eksperyment... i udało się! Urodziły się dwie półdługowłose kotki. Jedna z nich była niebieska i dostała na imię Brunhilde. Właścicielka Siegrfrieda i Brunhilde jeździła na różna wystawy i pokazywała swoje koty. Obecnie nebelungi stają się coraz bardziej popularną rasą.

[madohora]

Neva Masquerade – rasa kota domowego, zaliczana do ras półdługowłosych, pochodząca z Rosji. Uznana przez FIFe w 2008.

[madohora]

Stosunkowo łatwo adaptują się do nowych warunków i dobrze znoszą podróże, tak więc nadają się również na towarzyszy osób lubiących wyjazdy. Są komunikatywne i nieco bardziej głośne niż ich dziko ubarwieni kuzyni (koty syberyjskie). Głos nevy jest bogaty w barwy i dźwięki.

[madohora]

Kot norweski leśny (norw. Norsk skogkatt) – naturalna rasa kota przystosowana do życia w chłodnym klimacie.

[madohora]

Kot norweski jest bardzo inteligentny. Przywiązuje się do właściciela i jego domu. Może żyć z innymi zwierzętami domowymi. Jednak długie lata spędzone na wolności nauczyły go nieufności wobec obcych. Młody lubi się bawić pod warunkiem, że nikt go do niczego nie zmusza. Podobnie jest z pieszczotami, które nie powinny trwać zbyt długo. Kot ten ma zachowane silne instynkty łowcze, jest świetnym łowcą i często poluje.

[madohora]

Pierwsze kocię tej rasy przyszło na świat w 1964 roku w miocie kotki (pomieszania abisyńczyka i syjama z czekoladowymi znaczeniami) – był to miot eksperymentalny. Rasę uznano w Stanach Zjednoczonych w 1986 roku; przyjęła ją także WCF (Stowarzyszenie hodowców i miłośników kotów rasowych) i FIFe (Polska Federacja Felinologiczna) – „Felis Polonia”.

[madohora]

[madohora]

Pixie-Bob – rasa kotów pochodząca z USA. Swym wyglądem Pixie-bob przypomina północnoamerykańskiego rysia rudego. Historia kotów tej rasy zaczyna się w 1985 roku w USA. Przypuszcza się, że pochodzi ze skrzyżowania dzikich rysiów z kotami domowymi. Pixie-bob to kot średniej lub dużej wielkości i mocnej budowy, pręgowany z oznakami cętkowania; ma szeroko zaokrągloną głowę; głęboko osadzone oczy; zaokrąglone uszy, osadzone daleko; silne kończyny; krótki, zwężający się ku końcowi, zwisający ogon. Ma krótkie, grube futro, najczęściej w kolorze brązowym, choć zdarzają się inne odmiany barwne. Mimo, że Pixie-bob wydaje się być kotem uległym, nie lubi dzielić domu z innymi zwierzętami.

[madohora]

Ragdoll (ang. szmaciana lalka) – rasa kota zaliczana do kotów półdługowłosych (koty o włosach średniej długości; kategoria I FIFe). Nazwa rasy wynika z opinii, według której gdy ragdolla weźmie się na ręce, kot odpręża się, rozluźnia mięśnie i staje się uległy w stopniu przewyższającym inne rasy kotów. W celu popularyzacji rasy rozpowszechniano też mit o rzekomej odporności ragdolli na ból. Z doświadczenia jednak wynika, że koty tej rasy nie są odporne na ból. Ich łagodny charakter powoduje, że kot prędzej się odsunie niż zaatakuje.

[madohora]

Savannah – rasa kotów domowych powstała w wyniku skrzyżowania kota domowego (Felis catus) z afrykańskim serwalem (Leptalurus serval). Rasa uznana w pełni przez TICA (The International Cat Association). TICA jest na chwilę obecną jedyną, międzynarodową organizacją felinologiczną, która ustanowiła standard tej rasy i w pełni ją uznaje

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Koty tej rasy są przyjacielskie, szukające kontaktu z człowiekiem. Miauczą po cichu, ale często i chętnie. Ciekawostką dla tej rasy jest charakterystyczny dla psowatych zorganizowany sposób polowania z podziałem na role oraz dzielenie się upolowaną zdobyczą. Są kotami, które mają charakter psa. Przypisywane im psie cechy wyrażają się najbardziej w przywiązaniu do właściciela. Jak podają właściciele potrafią polować gromadnie porozumiewając się cichym miauczeniem. Niektórzy przypisują im również polowania z podziałem na role w czasie ataku. Z natury towarzyski sokoke dobrze dogaduje się z innymi kotami i pozostałymi zwierzętami domowymi. Jest pełen energii i lubi się bawić, natomiast nie znosi być na długo pozostawiany w samotności

[madohora]

Kot Skookum – rasa kota wyhodowana w wyniku krzyżówki ras Munchkin oraz LaPerm w roku 1990 przez hodowcę Roya Galusha. Następnie do programu hodowlanego przystąpili hodowcy z USA, Europy, Nowej Zelandii i Australii.
Skookum jest obecnie uznawana za rasę eksperymentalną przez Independent European Registries, The Dwarf Cat Association oraz Catz Inc in New Zealand. Jest ona również zaakceptowana do rejestracji przez TICA jako rasa eksperymentalna, ale bez zatwierdzenia samej nazwy. W Australii Skookum mogą konkurować na poziomie mistrzostw a pierwszym championem Skookum był Double Grand Champion Shortland BC Little Miss Moppet wyhodowany przez Twink McCabe, którego właścicielami są David Richardson i Christine Brelsford

[madohora]

Klasyczny Van jest śnieżnobiały, jedynie na głowie ma jedną albo dwie rozdzielone plamki w kolorze rudym i w tym samym kolorze ogon. Obecnie są znane różne odmiany barwne tych kotów - czarne, niebieskie, kremowe, szylkretowe (zawsze muszą występować plamy na głowie i ogon w tym samym kolorze). Koty te mogą mieć oczy bursztynowe, niebieskie albo różnokolorowe (jedno niebieskie, drugie bursztynowe), co objaśnia się wadą wrodzoną, zwaną różnobarwnością tęczówki (łac. heterochromia iridis). Opis ten dotyczy kotów hodowlanych rasy Van[

[madohora]

[madohora]

Młode zwisłouchy rodzą się z uszkami stojącymi, które załamują się dopiero, gdy kociak osiąga wiek kilku tygodni.
Obecnie zwisłouchy szkockie to koty krótkowłose, choć znana jest też odmiana długowłosa zwana Highland Fold.
Koty zwisłouche umaszczone mogą być analogicznie do umaszczenia kotów brytyjskich krótkowłosych (z wyjątkiem czekoladowego, lila i color point). Barwa oczu musi harmonizować z umaszczeniem.
Dopuszczalne są wszystkie umaszczenia, oprócz maści typu syjamskiego, lawendowej i czekoladowej. Pielęgnacja tego kota jest łatwa, tylko odmiana długowłosa wymaga częstszego czesania.

[madohora]

Kot umiarkowanie reagujący i cichy, o średnich wymaganiach uwagi, czuły wobec członków rodziny, pozwalający sobą manipulować, lubi też drzemać na kolanach. Wobec obcych zachowuje się z rezerwą, niekiedy nieco nieśmiały, ale łagodny i towarzyski. Z powodu skłonności do chodzenia ze swym panem, przezwany kotem satelitą

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Czułe, posłuszne i oddane swoim właścicielom, są raczej nieufne i podejrzliwe w stosunku do obcych. Cechuje je spokój, tolerancja wobec dzieci.

[madohora]

Tak aktywny pies jak golden potrzebuje sporej dziennej dawki ruchu (co najmniej 2-godzinnej)[8]. Wymaga regularnego wyczesywania – przynajmniej raz w tygodniu, a w okresie linienia codziennie. Wymaga także specjalnej uwagi w pielęgnacji uszu ze względu na ich podatność na infekcje

[madohora]

Dawniej nazwa „brzegowce” przypisana była do rodziny Trichechidae nazywanej dziś manatowate

[madohora]

Brzegowce żyją wyłącznie w wodzie, nie potrafią poruszać się na lądzie. Są poławiane przez ludzi dla mięsa. Obecnie uznawane są za zagrożone wyginięciem, zostały objęte ochroną.

[madohora]

Mierzył około 1,5 metra od głowy do końca ogona, 75 cm wysokości w kłębie[1], a przeciętną masę osobników tego gatunku szacuje się na 101-130 kg, przy czym masa największych osobników sięgała 160 kg. Miał największy nacisk szczęk ze wszystkich ssaków, jakie kiedykolwiek zamieszkiwały Ziemię. Najbliżsi żyjący krewni to wombaty i koala według części badaczy, a według innych to torbacze z rodziny Phalangeridae

[madohora]

Na stanowisku w Lancefield wydobyto wiele kości i odkryto, że należą one do około kilkuset tysięcy różnych osobników. Niektóre z tych kości miały dziwne nacięcia na powierzchni. Z tego wynikają dwa prawdopodobne wyjaśnienia: ślady zostały wykonane przez prehistorycznych ludzi podczas rozbioru lub przez zęby Thylacoleo carnifex . Na podstawie odkryć archeologicznych i paleoekologicznych naukowcy doszli do wniosku, że T. carnifex spowodował wszystkie ślady nacięć. Ze względu na ich duży rozmiar populacja musiała żywić się innymi gatunkami, równie dużymi jak ich własny, aby uniknąć zachwiania równowagi w diecie. Mogły zabijać, używając przednich pazurów jako broni do dźgania lub chwytania ofiary

[madohora]

[madohora]

Zamieszkiwał otwarty las, śródleśne polany i łąki, prawdopodobnie pozostając w pobliżu wody. Żywił się liśćmi, krzewami i trawami. Osiągał ok. 2 metrów wysokości i ok. 3 m długości ważył ok. 3 ton. Najbliższymi żyjącymi krewniakami są wombat i koala.

[madohora]

Zajmują różnorodne siedliska od suchych terenów trawiastych po lasy deszczowe, na wysokościach od poziomu morza do 3000 m n.p.m. Dydelf wirginijski spotykany jest w osiedlach ludzkich.

[madohora]

[madohora]

W naturalnym środowisku większość czasu spędzają na „baraszkowaniu” po skałach, bądź w przypadku Dendrohyrax arboreus po drzewach. Nie kopią nor. Gatunki nadrzewne żyją zwykle samotnie, a skalne tworzą stada. W żerującym lub odpoczywającym stadzie jeden z osobników pełni funkcję strażnika obserwującego otoczenie. W przypadku wykrycia zagrożenia głośnym dźwiękiem ostrzega stado. W zależności od gatunku prowadzą dzienny lub nocny tryb życia. Są roślinożerne, nie gardzą też owadami i ich larwami. Ciąża u góralków trwa 7-8 miesięcy, na świat przychodzi od 1 do 6 młodych. Góralki w niewoli dożywają siedmiu lat.

[madohora]

Potomkowie dużych góralków ewoluowali w różny sposób. Część z nich dała początek rodzinie dzisiejszych niedużych góralkowatych. Naukowcy widzą pokrewieństwo góralków ze słoniowatymi i brzegowcami. Potwierdzenie teorii znaleziono m.in. w badaniach DNA góralków. Zwierzęta te, podobnie jak słonie, posiadają szczątkowe kopytka, elastyczne poduszeczki pod stopami, doskonały słuch, dobrą pamięć, rozwinięte funkcje mózgowia w porównaniu do innych, blisko spokrewnionych ssaków. Ich jądra nie zstępują do worka mosznowego. Niektóre kości góralków i słoni mają podobny kształt.

[madohora]

Starożytni feniccy żeglarze wzięli króliki z Półwyspu Iberyjskiego za znane m.in. z Ziemi Świętej i Biblii góralki (hebr. szafan), nazywając odwiedzaną przez siebie krainę I-szaphan-im, tzn. ziemia góralków. Współczesna nazwa państwa u zachodnich wybrzeży Morza Śródziemnego wywodzi się od zlatynizowanej nazwy fenickiej: łacińskie Hispania, angielskie Spain, polskie Hiszpania

[madohora]

[madohora]

Skamieniałości gryzoni datuje się na czas od paleocenu, najstarsze pochodzą z Laurazji. W eocenie zróżnicowały się znacznie i rozprzestrzeniły na różne kontynenty, czasami nawet udało im się przebyć oceany. Z Afryki przedostały się do Ameryki Południowej i na Madagaskar. Jako jedyne lądowe łożyskowce dostały się na Australię i skolonizowały ją.

[madohora]

Gryzonie generalnie dysponują dobrze rozwiniętym zmysłem węchu, słuchu i wzroku. Gatunki nocne często mają duże oczy, niektóre rejestrują długości fal charakterystyczne dla ultrafioletu. Wiele z nich ma duże, czułe wibryssy. Niekiedy występują worki policzkowe, które mogą być pokryte futrem. Worki te mogą być wywracane na zewnątrz i czyszczone. U wielu gatunków język nie sięga za siekacze. Gryzonie mają wydajny układ pokarmowy. Pobierają prawie 80% dostarczanej energii. Zjadając celulozę, zmiękczają pokarm w żołądku, po czym przechodzi on do kątnicy, gdzie bakterie rozkładają go do prostszych węglowodanów. Gryzonie praktykują koprofagię – zjadają bryłki swojego kału, po czym zawarte w nich składniki odżywcze są wchłaniane przez jelito. Przeto gryzonie często tworzą twarde i suche grudki kału

[madohora]

Kość nosowa jest wydłużona. Nozdrza przednie kierują się do przodu bądź do dołu

[madohora]

Gryzonie sciurognatyczne mają wyrostek kątowy leżący w przedłużeniu brzegu dolnego kości zębowej. Może on wystawać do wewnątrz.

[madohora]

U wielu gatunków trzonowce są względnie duże, o skomplikowanej budowie, pokryte wieloma guzkami bądź grzbietami, jednakże u niektórych, jak Pseudohydromys, są mniejsze i prościej zbudowane. Są dobrze przystosowane do miażdżenia pokarmu na drobne porcje

[madohora]

Większość gryzoni ma ogon, przybierający różne kształty i rozmiary. Zwykle jest on długi[4]. Niekiedy występuje ogon chwytny, jak u badylarki pospolitej. Pokrywające ogon futro może być bujne – gryzonie żyjące na drzewach zazwyczaj mają puszysty ogon, biorący udział w utrzymaniu równowagi – może też być on kompletnie łysy

[madohora]

Skórę gryzoni pokrywa futro, ale niekiedy można spotkać u nich również kolce i łuski. Te ostatnie obserwuje się na ogonie myszowatych czy bobra. Istnieją też gryzonie o skórze nagiej, czego przykład stanowi golec piaskowy

[madohora]

Jelito ślepe występuje u gryzoni innych, niż popielicowate

[madohora]

Niezgodności pozostawały bez rozwiązania. Także badania molekularne nie rozwiązały tej kwestii w pełni, choć potwierdziły one monofiletyzm gryzoni, a także pochodzenie kladu od wspólnego przodka żyjącego w paleocenie. Carleton i Musser (2005) w Mammal Species of the World prowizorycznie przyjęli system 5 podrzędów: Sciuromorpha, Castorimorpha (bobrokształtne), Myomorpha, Anomaluromorpha (wiewiórolotkowe) i Hystricomorpha. Występują w nim 33 rodziny, 481 rodzajów i 2277 gatunków.

[madohora]

Ludzkość od dawna używała zwierzęcych skór do produkcji ubrań, jako że skóra jest trwała, a futro zapewnia dodatkową izolację. Rdzenni mieszkańcy Ameryki Północnej używali często skór bobrów, garbując je i zszywając razem, czyniąc z nich szaty. Europejczycy docenili ich jakość i tak rozwinął się północnoamerykański rynek futra, stając się najważniejszym dla wczesnych sprzedawców. W Europie miękki podszerstek znany jako wełna z bobra uznano za idealny do filcowania, służył do produkcji nakryć głowy i ubrań. Później przerzucono się na tańszą nutrię, która również służyła do produkcji filcu. Rozlegle hodowano ją na farmach Ameryki i Europy. Jednak moda zmieniła się, dostępne stały się nowe materiały i ta dziedzina przemysłu skurczyła się[124]. Szynszyla ma miękki i jedwabisty podszerstek. Zapotrzebowanie nań urosło do takich rozmiarów, że zwierzę prawie wytępiono na wolności, zanim głównym źródłem skór stały się farmy. Kolce i sierść ursonowatych służą tradycyjnej dekoracji ubrań. Przykładowo ich sierść służy tworzeniu przez aborygenów amerykańskich pióropuszy. Główne kolce można ufarbować i następnie wkomponować nitki, by upiększyć wyroby skórzane, jak pochwy noży czy torby. Dakotańskie kobiety zbierają kolce dla wyroby specjalnych tekstyliów. Rzucają koc na ursona i zbierają pozostawione przezeń w materiale kolce.

[madohora]

Gryzonie są szeroko wykorzystywane jako organizmy modelowe w badaniach na zwierzętach. Albinotyczny mutant szczura laboratoryjnego po raz pierwszy użyty został w badaniach w 1828. Później stał się pierwszym zwierzęciem udomowionym dla celów ściśle naukowych[134]. Współcześnie laboratoria najczęściej z gryzoni wykorzystują mysz domową. W 1979 liczbę wykorzystywanych osobników oszacowano na 50 milionów rokrocznie. Wybiera się je z uwagi na małe rozmiary, płodność, krótką ciążę, łatwość chwytania ręką oraz wrażliwość na wiele stanów chorobowych nękających również ludzi. Wykorzystuje się je w genetyce, biologii rozwoju, cytologii, onkologii i immunologii [135]. Popularne w laboratoriach do końca XX wieku były też kawie domowe (świnki morskie). W latach sześćdziesiątych w USA używano rocznie 2,5 miliona osobników[136], ale do lat dziewięćdziesiątych liczba ta spadła do około 375 tysięcy. W 2007 stanowiły one około 2% zwierząt laboratoryjnych[136]. Odegrały główną rolę w odkryciu roli mikroorganizmów w patogenezie chorób pod koniec XIX stuleciu, dzięki eksperymentom Pasteura, Rouxa i Kocha[138]. Kilka razy wyniesiono je również w przestrzeń kosmiczną. ZSRR użyło do tego biosatelity Sputnika 9 w dniu 9 marca 1961. Akcja zakończyła się sukcesem. Golec to jedyny znany ssak poikilotermiczny. Wykorzystuje się go w badaniach termoregulacji. Wyróżnia się też brakiem produkcji jednego z neuroprzekaźników, substancji P. Fakt ten wykorzystuje się w badaniach bólu

[madohora]

Do jamrajokształtnych zaliczane są rodziny:
Thylacomyidae Bensley, 1903 – wielkouchowate
Chaeropodidae Gill, 1872 – bandikowate – takson wymarły
Peramelidae J.E. Gray, 1825 – jamrajowate
Yaralidae – takson wymarły

[madohora]

Rodzina obejmuje jeden występujący współcześnie gatunek zamieszkujący Australię

[madohora]

Torbokolce (Echymiperinae) – podrodzina ssaków z rodziny jamrajowatych (Peramelidae).

[madohora]

[madohora]

Tygrysy to największe koty. Samce często przekraczają wagę 300 kilogra-mów. Potrafią podskoczyć na 5 metrów i bez problemu dopaść ofiarę będącą na drzewie. Ryk zwierzaka jest tak donośny, że człowiek może usłyszeć go z odległo-ści aż 3300 metrów. Ludzie słyszą dźwięki o częstotliwości od 20 do 20 000 herców, natomiast tygrysy mogą wydawać z sie-bie odgłosy o jeszcze niższej częstotliwo-ści – które nazywane są infradźwiękami. Mogą przenikać przez gęste przeszkody, np. ściany domów. Takie odgłosy ważne są przy polowaniu i obronie, gdyż niskie tony wpływają na znajdujący się w uchu błędnik, który sprawia, że ofiara zostaje sparaliżowana. Według danych WWF populacja tygry-sa w ciągu 120 lat zmalała z ponad 100 tysięcy osobników do niespeł-na 4 tysięcy. Do największych zagrożeń można zaliczyć utratę siedlisk, nielegalny handel, zmiany klimatu i konflikt z czło-wiekiem

[madohora]

Najdłużej na narodzi-ny swego maleństwa wśród ssaków musi czekać słonica. Jej maluch pojawia się na świecie po prawie dwóch latach. Co ciekawe, słonice mogą rodzić tylko cztery razy w życiu. Te ssaki mają największe mózgi wśród zwierząt lądowych.

[madohora]

NA BABIEJ GÓRZE ZNALEZIONO ŚLADY NIEDŹWIEDZIA - Interia -24.02.2021

[madohora]

Czy na pewno nie było? I co to jest średni dinozaur?

[madohora]

Szata i umaszczenie
Tollery posiadają gęsta sierść o obfitym podszerstku. Barwa sierści to różne odcienie czerwonego i pomarańczowego koloru. Często, na okrywie włosowej, pojawiają się białe znaczenia (klatka piersiowa, stopy, maska i koniec ogona). Sierść może nieznacznie falować jedynie na grzbiecie. Pigment nosa, warg i powiek powinien zlewać się z kolorem sierści, lub być czarny.

[madohora]

Łapy: Okrągłe, zwarte; dobrze wysklepione palce i poprawnie rozwinięte opuszki. Krótkie pazury nie wyrastają poza linię łapy

[madohora]

[madohora]

Owczarek podhalański jest typowym przedstawicielem dużych psów pastersko - stróżujących, których podstawowym zadaniem było pilnowanie stad przed drapieżnikami i rabusiami. Poza tym owczarki podhalańskie pracując przy wypasie zwierząt pomagały pasterzom przy poszukiwaniu zagubionych zwierząt, przy przepędzaniu stad oraz pilnowały szałasów pasterskich i domostw. Charakteryzują się przy tym zdolnością samodzielnej pracy. Powyższe zadania zdeterminowały psychikę owczarków podhalańskich, które są z reguły opanowane, ale i czujne, inteligentne, odważne i w razie potrzeby błyskawicznie podejmują akcję obronną. Broniąc swojego stada, terenu czy nawet człowieka są bezkompromisowe i nie znają lęku. Owczarek podhalański powinien być zatem wykorzystywany przede wszystkim przy tradycyjnym wypasie zwierząt jako ich stróż i obrońca, co z jednej strony chroni powierzone jego pieczy stada, a z drugiej zagrożone wyginięciem drapieżniki

[madohora]

Pies stróżujący i pasterski.

[madohora]

[madohora]

Pies nierasowy – pies, który nie jest zaliczany do żadnej z ras psów. Potocznie określany również jako „mieszaniec”, „wielorasowiec” lub „kundel”.

[madohora]

Hodowla mieszańców bywa alternatywą dla hodowli odizolowanych populacji rasowych psów, w których doszło do depresji inbredowej. Hodowla psów w obrębie zamkniętej księgi stadnej może powodować szereg problemów zdrowotnych wynikających z bliskiego pokrewieństwa między wszystkimi osobnikami w danej rasie, oraz z wyolbrzymiania określonych cech, które nagradzane są na wystawach psów

[madohora]

Prof. Wiesław Bogdanowicz z Muzeum i Instytutu Zoologii PAN w Warszawie dowodzi, że współczesne kundle pochodzą od psów, które dotarły do obszarów zachodniej Eurazji z neolitycznymi farmerami z Azji Wschodniej. Dowodzi także, że kundle (rozmnażające się poza kontrolą człowieka) są bliższe genetycznie do psiego praprzodka, w porównaniu z psami rasowymi. Są też zdrowsze i mają bardziej wyostrzone zmysły. Badacze sądzą, że kundle mogły wykształcić większą znajomość psychologii człowieka dzięki interakcji z ludźmi

[madohora]

Telegram
Pewien owczarek udał się na pocztę, by nadać telegram. Wziął blankiet i napisał: „Hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau, hau”. Pani w okienku przejrzała blankiet i powiedziała:
– Tu jest tylko dziewięć słów, można dodać jedno „hau” w tej samej cenie.
– Rozumiem – odpowiedział uprzejmie owczarek – ale wtedy wiadomość nie miałaby sensu.

[madohora]

Na drzwiach wejściowych do pewnego biura zawisło ogłoszenie: „Zatrudnię pomoc biurową. Wymagania: prowadzenie korespondencji, obsługa komputera, język obcy. Nie mamy oczekiwań co do płci, wieku itp.”.

Zobaczył je pies. Podszedł do recepcjonistki, pomachał ogonem, spojrzał na ogłoszenie i szczeknął. Recepcjonistka zaprowadziła go więc do swojego szefa.

Szef był bardzo zdziwiony. Gdy pies wskoczył na fotel i spojrzał mu w oczy, powiedział:
– Niestety, nie mogę cię zatrudnić. Szukamy kogoś, kto umie prowadzić korespondencję.
Na to pies podszedł do biurka i napisał list. Szef znów się zdziwił, ale po chwili stwierdził:
– Mimo wszystko nie mogę cię zatrudnić. Wymagamy też znajomości programów komputerowych.
Pies zszedł z fotela i na poczekaniu przygotował bilans firmy. Wydrukował go i podał szefowi. Ten jednak wciąż się wzbraniał:
– Jesteś bardzo inteligentnym psem, ale ja i tak nie mogę cię zatrudnić.
Pies podszedł do drzwi i wskazał łapą słowa: „Nie mamy oczekiwań co do płci, wieku itp.”. Szef złapał się ostatniej deski ratunku:
– Ale wymagamy też znajomości języka obcego…
– Miau.

[madohora]

Pies nie może przebywać w domu.

[madohora]

Pies może przebywać w pokoju, ale nie wolno mu wchodzić na meble.

[madohora]

Dobrze, może wchodzić na wszystkie meble, ale nie może spać w łóżku.

[madohora]

Może spać w łóżku, kiedy chce, ale nie pod kołdrą.

[madohora]

Właściciel musi poprosić psa o zgodę, by też mógł się przykryć kołdrą.

[madohora]

Pies spotyka na mieście kolegę obładowanego torbami z zakupami.
– Po co ty to wszystko nosisz?
– Zaczęło się od tego, że pokazałem ludziom, iż potrafię przynosić gazetę…

[madohora]

Po meczu piłkarskim do sędziego podchodzi kibic i pyta:
– Ma pan psa?
Zdziwiony sędzia odpowiada: – Nie.
– To przykre – stwierdza kibic.
– Dlaczego?
– Niewidomy bez psa – musi panu być ciężko…

[madohora]

Brunetka, kupując od blondynki psa, pyta:
– Czy ten pies ma drzewo genealogiczne?
– Nie, załatwia się przy każdym drzewie.

[madohora]

Przychodzi pies do weterynarza cały oblepiony muchami.
– A ty po co tu przyszedłeś? – pyta weterynarz.
– Zostałem zmuszony.

[madohora]

border collie: – OK. A potem wykręcę wszystkie, które nie są znakowane.

[madohora]

ratlerek: – Och, ja, ja! Proszę, pozwól mi zmienić żarówkę, proooszę! Mogę? Mogę? Mogę?

[madohora]

alaskan malamute: – Niech zmienia collie. A ty w tym czasie możesz mnie nakarmić.

[madohora]

greyhound: – Czy żarówki się ruszają? Nie? To mam to w nosie.

[madohora]

mastif: – Co tam, ja się ciemności nie boję!

[madohora]

doberman: Skoro jest przepalona, skorzystam z okazji i zdrzemnę się na twoim łóżku

[madohora]

owczarek australijski: – W porządku, najpierw zapędzę wszystkie żarówki na środek koła…

[madohora]

westik: – To ludzie, a nie psy zmieniają żarówki, więc pytam: jak długo mam jeszcze czekać, żeby wreszcie było jasno?!

[madohora]

golden retriever: – Słońce świeci, dzień dopiero się zaczął, wszyscy mamy całe życie przed sobą, a ty się martwisz jakąś głupią przepaloną żarówką?

[madohora]

Pudel duży – jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji pudli.

[madohora]

Głowa

O stożkowatym kształcie, proporcjonalna. Stop niezbyt wyraźny, kufa i czaszka równej długości. Wargi grube, suche, dobrze przylegające. Uzębienie kompletne, zgryz nożycowy.
Uszy

Trójkątne, miękkie, osadzone wysoko po bokach głowy, wiszące przy policzkach. Wyżej ceni się uszy cętkowane niż jednolicie ubarwione.
Oczy

Owalne, najwyżej ceni się oczy ciemne. Powieki pigmentowane, przylegające.
Nos

Czarny lub brązowy, w zależności od barwy cętek. Grzbiet nosa prosty.
Szyja

Długa, mocna, sucha, bez podgardla.
Sylwetka

W kształcie krótkiego prostokąta, proporcjonalna, umięśniona, z wyraźnym kłębem i mocnym grzbietem, zad lekko opadający. Klatka piersiowa jest pojemna, niezbyt szeroka i stanowi 45 do 50% wysokości w kłębie.
Kończyny

Proste, dobrze umięśnione, ustawione równolegle, o długości proporcjonalnej do reszty ciała. Łapy okrągłe, zwarte, z wysklepionymi palcami i sprężystymi opuszkami. Pożądana ciemna pigmentacja pazurów.
Ogon
Długi, szablasto wygięty, osadzony na przedłużeniu linii grzbietu.

[madohora]

Rasa wywodzi się z Niemiec, nazwa pochodzi od nazwiska Karla Friedricha Louisa Dobermanna (ur. 2 stycznia 1834, zm. 9 czerwca 1894) jej twórcy, pierwszego hodowcy, który był również poborcą podatkowym, właścicielem zakładu przerobu odpadów rzeźnianych, a także hyclem. Przypuszczalnie najostrzejsze ze złapanych psów rozmnażał, kojarząc ze znanymi wówczas „psami rzeźnickimi” (pochodzącymi od dawnych rottweilerów, pomieszanych z występującymi w Turyngii psami owczarskimi o maści czarnej z kasztanowym podpalaniem). Wyhodowane psy były czujne, często były używane jako psy stróżujące i policyjne, z czasem otrzymując przydomek „psów żandarmów”. Używano ich również do tępienia dużych gryzoni.

[madohora]

[madohora]

Do 1913 roku psy te były rejestrowane pod nazwą złocisty flat coated (gładkowłosy). Później zaczęto je nazywać żółtymi (yellow) lub złocistymi (golden) retrieverami. Obecna nazwa obowiązuje od 1920 roku. Określenie „golden” związane jest z kolorem sierści. Nazwa „retriever” pochodzi od angielskiego czasownika „to retrieve”, który oznacza odzyskiwać/przynosić. W latach 60. XX wieku brytyjski związek kynologiczny uznał księgi hodowlane Lorda Marjoribanksa za dowód pochodzenia rasy.

[madohora]

Najprawdopodobniej przodkiem sznaucera olbrzymiego była stara górnobawarska odmiana psa wiejskiego, używanego do zaganiania i stróżowania. Przed drugą wojną światową hodowlę rozwinął Calaminus, który nigdy nie ujawnił z jakimi rasami krzyżował osobniki hodowlane. Aby uzyskać odpowiednią maść i uszlachetnić sylwetkę, pewne jest, że do krzyżowania użył czarnego doga niemieckiego. Spekuluje się, że użyte zostały także pudle duże.

[madohora]

głowa: oglądana ze wszystkich stron powinna być prostokątna, długa, szlachetna w wyrazie
oczy: ciemnej barwy, owalne
uszy: wysoko osadzone, w kształcie litery "V", załamane (dawniej kopiowane)
tułów: zwarty, klatka piersiowa umiarkowanie szeroka, owalna w przekroju. Kłąb mocny, wyraźnie zaznaczony, powinien łagodnie przechodzić w płynną i prostą linię grzbietu. Front z wyraźnie zaznaczonym przedpiersiem
ogon: osadzony wysoko (dawniej kopiowany)

[madohora]

Raz pewnego sznaucera
Zabrano na zabieg do fryzjera
A on teraz bokiem patrzy
Jakby umiał to by właściciela "obsobaczył"

[madohora]

[madohora]

Od lat jestem ratownikiem
I to z bardzo dobrym wynikiem
Chociaż wielkie moje ciało
Przygarnąć mnie się opłacało

[madohora]

[madohora]

BLODHOOND

[madohora]

Głośny śmiech nie jest cechą wyłącz-nie ludzką, podobną reakcję można zaob-serwować u przedstawicieli co najmniej 65 gatunków zwierząt – uważają amery-kańscy naukowcy z University of Califor-nia. Do grupy tej należą m.in. krowy, psy, foki, papugi i sroki australijskie. Żeby zba-dać to intrygujące zjawisko, uczeni wnikli-wie przesłuchali odgłosy różnych stwo-rzeń, poszukując dźwięków podobnych do tych wydawanych przez rozbawione-go człowieka. Badali ich głośność, wyso-kość tonacji, czas trwania oraz to, czy były to pojedyncze dźwięki, czy składały się z dłuższych sekwencji. Zdaniem spe-cjalistów śmiech w świecie zwierząt peł-ni podobną rolę jak w naszym. Wyrażana entuzjastycznie radość jest informacją dla pozostałych członków grupy, że mamy dobry nastrój i świetnie się bawimy. To także zaproszenie innych do przyłączenia się do zabawy.Widząc chichoczące stworzenie, trze-ba jednak uważać, bo można się pomylić w ocenie jego zachowania. Na przykład charakterystyczna mina i dźwięki przypo-minające śmiech wydawane przez hieny nie świadczą o ich dobrym nastroju, ale o tym, że czują się zagrożone

[madohora]

Nosorożec włochaty ze Staruni – jedyny na świecie kompletny (tzn. z zachowanym nie tylko szkieletem, ale i częściami miękkimi: częścią wnętrzności, mięśniami, skórą) egzemplarz wymarłego gatunku nosorożca (Coelodonta antiquitatis) z epoki plejstocenu. Odkryty w kopalni głębinowej ozokerytu na terenie wsi Starunia koło Stanisławowa. W nauce znany jako tzw. drugi nosorożec ze Staruni. Unikalna fosylizacja tego okazu była możliwa dzięki konserwującym właściwościom wosku ziemnego i soli kamiennej, które obficie występują w iłach otaczających skamieniałość.

[madohora]

. To samo można powiedzieć o puhaczu i kruku. Z innych ptaków, drop, żóraw, bocian biały, bąki i czaple, a również i znikająca już u nas pardwa, winny być bezwa runkowo szanowane. Co do drapieżnych zwierząt, które na liście proskrypcyjnej się znalazły, to trzeba pamiętać, że kuna domowa, łasica i gronostaj na równi ze sowami, tępią po wsiach i miastach szczury, z którymi człowiek mimo wszel kich używalnych środków, rady sobie dać nie może. Zupeł nej ochrony wymaga też najrzadsze ze wszystkich naszych ssaków zwierzę, jakim jest norka. Ogólnemu zmniejszeniu się ilości ptaków śpiewających, a także i dzięciołów można przeciwdziałać, chroniąc po lasach i parkach, jak również w ogrodach i przy drogach, rosnące stare drzewa z dziuplami, a gdzie ich niema, zakładając sztuczne gniazda, dalej, chro niąc zarośla rosnące po brzegach lasów, miedzach i różnych nieużytkach a wreszcie podając ptakom po wsiach i miastach, w czasie ciężkich śnieżnych zim pokarm, przez co można wiele z nich od śmierci głodowej uchronić. Wartoby też było pomyśleć, aby przy drogach naszych sadzić więcej jarzębiny i dzikich wiśni, ulubiony pokarm ptaków stanowiących. Na leżałoby w końcu zwrócić uwagę jeszcze na jedną rzecz, a mianowicie na to,-że po niektórych miastach, władze naka zują truć szczury ciastem zmięszanem z fosforem. Ludność ciasto to w znacznej części przez szczury niespożyte, wy rzuca następnie na śmietniki, gdzie zwłaszcza zimą, zostaje zjedzonem przez zgłodniałe ptaki. W ten sposób, za każdym razem po takiem nakazanem truciu szczurów, widzi się za miast szczurów, potrutych, setki ptaków, jak kosów. zięb, wróbli i t. p., leżących po podwórzach, ogrodach i ulicach. Ponieważ takie trucie szczurów i ptaków odbywa się kilka razy w roku, więc nic dziwnego, że w miejscowościach tych, zauważa się masowy ubytek nietyle szczurów co ptaków. Należałoby więc, nietyłko w interesie ptaków lecz również i ludzi, którym dawanie do rąk takiej trucizny również nie jest rzeczą bezpieczną, używać do niszczenia szczurów innych środków, tylko dla szczurów zabójczych lub odpowiednich bakterji jakich kultury są w handlu w tym celu sprzeda wane. Dzieło zniszczenia naszego polskiego świata zwierzęcego jest już wprawdzie dosyć daleko posuniętem, przy dobrej woli możnaby jednak jeszcze dużo zrobić i wiele gatunków zachować. Przykładem tego mogą być Niemcy, którzy jak dawniej przodowali w tępieniu, tak dzisiaj ocknąwszy się, używają wszelkich środków, aby reszte pozostałą uratować.

[madohora]

W Australii żyje jeden z najmniejszych słodkowodnych raków na świecie. Grama-stacus lacus waży 7 gramów, a długość jego ciała dochodzi do 22 mm.

[madohora]

Czystość konia jest jednym z warunków jego zdrowia. W czasie postojów czystość tę kontro lują oficerowie i podoficerowie, a żołnierz, mając do dyspozycji czas wyznaczony do czyszczenia, miejsce i potrzebne przybory, może zawsze wy pełnić swój obowiązek bez zarzutu. Czyszczenie odbywa się dwa razy dziennie, na specjalnych placach przeznaczonych do tego. Czyścić powinno się tak długo, póki z włosa nie usunie się kurzu zmieszanego z tłuszczem skóry, który, zatykając pory, wywołuje choroby skórne i ujemnie wpływa na stan zdrowia zwie rzęcia. Naprzód tedy dobrze wyciera się go wiechciami ze słomy, by kurzu, znajdującęgo się na powierzchni włosa, nie wbić głębiej, potem zaś szczotką krótką, twardą i gęstą czyści się go, wycierając za każdym razem o zgrzebło, by nie nagromadzić na szczotce brudu. Czyszczenie powinno się odbywać tak diugo, aby pociągnięcie palcem pod włos nie- zostawiało szaro-białego śladu. Dopiero potem należy dla połysku prze trzeć śzerść szmatą. Niepotrźebnem jest wy cieranie konia po oczyszczeniu naftą. Czynią to niektórzy, by nadać koniowi efektownego połysku. Ze szczególną uwagą należy czyścić pęciny, kark i grzywę konia, tu bowiem gromadzą się najchęt niej i najobficiej bakterje. Grzywę i ogon c-.esać już to drewnianym grzebieniem, już w braku grzebienia zgrzebłem, zawsze bardzo starannie. Pęciny należy po marszu opatrzyć i wytrzeć do sucha. W razie dużego błota, zwłaszcza na jesieni, błoto, zasychając na pęcinach, powoduje chorobę ich t. zw. grudę. Jest to stau zapalny skóry, powodujący jątrzenie rany, często i wyciek. Gruda zapuszczona powoduje okulenie konia, a często i kalectwo, aby tego uniknąć należy natychmiast po marszu wytrzeć pęciny z błota do sucha,a nawet, o ile to możliwe, przemyć przestałą wodą. Specjalną uwagę należy również poświęcić kopytu konia. Między rogiem, a podkową nie powinny nigdy gromadzić się błoto, czy gnój, bo te (zwłaszcza gnój) żrą strzałkę i powudują gni cie kopyta. Dlatego należy kilka razy dziennie oczyścić kopyto specjalną łyżką lub patykiem, odkrywając dokładnie strzałkę i szparę między kopytem, a podkową, biegnącą dokoła kopyta od środka. W lecie, w piękne słoneczne dni, należy konia myć całego, pławiąc go w rzece czy stawie, lub przynajmniej parę razy w tygodniu myć szczotką i wodą z kubła; bardzo wskazanem jest wówczas używanie mydła. Takie mycie oszczędza znacznie trudu czyszczenia konia „na sucho" i odświeża doskonale zapuszczoną i zakurzoną skórę. Przyjemność prawdziwą sprawia widok, jak chętnie konie niektóre dają się myć lub ką pać i jakiej fantazji nabierają po kąpieli. Sprzęt, służący do czyszczenia konia, więc zgrzebło, szczotki i grzebień, powinien mieć każ dy ułan dla siebie. Pożyczanie tego sprzętu jest niewłaściwem, ponieważ z natury rzeczy opóźnia oczyszczenie konia, a co gorsza, roznosi chorobę. Dobry ułan dba też o przybór bardzo gorliwie, rozumiejąc, jak ważną rolę odgrywa czystość konia w jego zdrowiu. W garnizonie, czy też na dłuższym postoju, gdzie oficerowie i podoficerowie mogą przydbać codziennie i co dziennie skontrolować sposób obrządzania koni, łatwo o wykrycie nieporządku, lenistwa żołnie rzy, czy niedopatrzenia. W polu jednak, w cza sie gorącej roboty, kiedy na kwaterę zajeżdża się w nocy, a przed świtem Często siodła do drogi, kiedy brak czasu i zmęczenie utrudnia kon trolę nad każdym poszczególnym żołnierzem — wtedy powinien ułan sam, nie pilnowany, pamię tać o wszystkiem co się koniowi należy, gdyż inaczej mała niedokładność fatalne miewa skutki.

[madohora]

Po uczcie, nadzwyczajnych czułościach, nieskończo nych komplementach i uroczystych błogosławieństwach za czyna się przegląd zebranych koni. Liczna gromada Bedu- inów, starszych i młodszych w białych, powiewnych bur nusach dosiada trzymanych przez wyrostków wierzchow ców, rozpuszcza je w szalonym biegu i karkołomnych zwrotach, krzyczy i wrzeszczy z całego gardła, wywija i strzela z długich strzelb bogato w srebro i złoto oku tych, — a stara się zwrócić uwagę gościa przedewszy- stkiem na gorsze konie, na których najzręczniejsi jeźdźcy właśnie najefektowniejsze wykonują ewolucye i sztuki. Pułkownik Brudermann, któremu dobrze były już znane po dobne kruczki handlarskie, wychwala mniej wartościowe konie, zapala się do nich, zapytuje o cenę, zawzięcie tar guje, a na dawno już przez siebie upatrzone pozornie wcale nie zwraca uwagi i tylko w ten sposób i przy po mocy Aghil-Agi udaje mu się zakupić stosunkowo nawet nie drogo z najlepszych koni cztery, wysoko źrebne, do skonałe klacze i od szeika pokolenia Anaze-Ruola dwa szlachetne ogiery, z których jednemu, ku uczczeniu swego przyjaciela i pośrednika w zakupnie, daje nazwę „Aghil- Aga“. Zakupiony za 2726 koron ogier Aghil-Aga od bywa pod pułkownikiem Brudermannem jako koń wierz chowy expedycyę do końca, — a przez Damaszek, Tryest, Lippice i Prestranek dostaje się 3-go sierpnia 1857 r. do Babolny.

[madohora]

JEST ZGODNA NA ODSTRZAŁ WILKÓW - Gazeta - 05.03.2021

[madohora]

ROSJA.MAŁA FOCZKA NIE ŻYJE. LUDZIE SPRAWILI, ŻE MATKA JĄ PORZUCIŁA - Interia - 11.03.2021

[madohora]

Budowa
Seter irlandzki
Stop jest u seterów irlandzkich wyraźnie zaznaczony

[madohora]

Oczy

Ciemne, orzechowo-brązowe lub ciemnobrązowe, okrągłe, lekko wypukłe, białkówki niewidoczne.

[madohora]

Pierwszym barbetem w Polsce była Ratafia pochodząca z hodowli Poppenspäler's. Pierwszą sukę użytkową i hodowlaną, Championa Polski, sprowadził z Francji Piotr Piotrowski. Była to Ottavia, której matką była Poppenspaler's Verveine a ojcem Febus Brun Des Marecages du Prince. Pierwszy jej miot urodził się 2 czerwca 2006 roku, drugi 5 grudnia 2007 a trzeci 28 listopada 2008. W hodowli pozostała Atta z Górki Podduchownej z pierwszego miotu po Ottavi, która też była Championem Polski, suką użytkową i hodowlaną i wydała na świat cztery mioty. Obecnie jest już kilka hodowli barbetów.

[madohora]

Ogar polski – rasa psów gończych. Pies myśliwski. Podlega próbom pracy

[madohora]

Owczarek niemiecki powinien być psem żywiołowym, energicznym, inteligentnym, posłusznym i lojalnym. Szybko i chętnie się uczy, współpracuje. Wymaga od właściciela zapewnienia dużej ilości ruchu i zajęcia. Psy nieprawidłowo socjalizowane i źle wychowywane mogą stać się lękliwe, nerwowe lub agresywne. Owczarek niemiecki zwykle akceptuje inne zwierzęta, może jednak nie tolerować kotów, zwłaszcza jeśli nie był z nimi oswajany jako szczenię. Najwłaściwsze warunki lokalowe dla tej rasy to dom z ogrodem.

[madohora]

Pudle nie linieją. Wymagają regularnej pielęgnacji w czesaniu i strzyżeniu, która uzależniona jest od wielu czynników m.in. rodzaju szaty, długości włosa, wieku psa oraz pogody.

[madohora]

Żurawie nie siadają na drzewach, z wyjątkiem jednego gatunku – żurawia koroniarskiego. Ptaki te podczas lotu mogą osiąg nąć prędkość od 40 do 100 km/godz. W czasie podróży dziennie pokonują dystans nawet 800 km. To także najwyższe latające ptaki na świecie. Żurawie łączą się w pary na całe życie, a ich pisklęta opuszczają gniazdo już po 24 godzinach od wyklucia się

[madohora]

DOBERMAN PINCZER.

Dobermany reprezentują modną rasę psów niemieckich, która narówni z niemieckim owczarkiem rozprzestrzenia się w latach 1908 — 1914 po Europie. Są one produktem krzyżowania pinczera z Turyngji z owczarkiem. Nowsza odmiana posiada ponadto w swych żyłach krew angielskiego czarnego podpalanego terriera.
WZORZEC RASY.
Są to psy średniego wzrostu, wysokością sięgające od 55 do 69 cm.; suki od 50 do 55 cm. Głowa w ogólnej charakterystyce przypomina głowę niemieckiego owczarka, powinna być ona szeroka pomię dzy uszami. Pysk dość długi o silnych szczękach. Długość głowy z pyskiem wynosi przeciętnie od 20—25 cm. Oczy średhiej wielkości, ciemne, żywe i pełne wyrazu. Nogi muskularne proste- Stopy wysokie, wypukłe, zwarte. Wilcze pazury powinny być usunięte. Barki skośnie ustawione, krzyż mocny i prosty. Długość tułowia od nosa do nasady ogona powinna wynosić mniej więcej 95 cm. Pierś mocna i głęboka jak u owczarka. Brzuch podciągnięty. Uszy obcięte, ogon silnie skrócony. Szczenięta, przychodzące na świat często bez ogonów, są wyżej cenione. Maść: intensywnie czarna, błyszcząca, ciemno - podpalana po dobnie jak u czarnych jamników. Dopuszczalne są również okazy bronzowe z żółtemi odznakami. Białe odznaki na piersiach są tolero wane u okazów wybitnych, pozatem niepożądane. * Sierść krótka, twarda, lśniąca i ściśle przylegająca. Doberman — pinczery odznaczają się wybitną czujnością, siłą, odwagą i doskonałym węchem. Są one bardzo cięte z natury, przytem bardzo nieufne w stosunku do obcych. Aportują z pasją tak z ziemi, jak i z wody. Modniejsza odmiana tych psów wynikła z krzyżowania z terrierami reprezentuje typ delikatniejszy, więcej nerwowy i czuły na zmiany atmosferyczne. Są to psy wymagające umiejętnego prowadzenia i dość silnej ręki, spotyka się bowiem często złośliwe i uparte okazy. Używane są do służby policyjnej i według mego zdania nadają się one do tych celów mniej niż owczarki i airedele - terriery. gdyż ustępują tym ostatnim inteligencją. Natomiast jako psy ochronne są one doskonałe.

[madohora]

Sznaucer miniaturowy ma temperament małego psa, charakterem natomiast jest zbliżony do sznaucera średniego. Psy tej rasy są wierne i mocno przywiązane do swojego właściciela. Główne cechy sznaucera miniaturowego to inteligencja, pewność siebie, wytrwałość i czujność. Jest psem do towarzystwa, nadaje się również na psa stróżującego, może startować w wielu dyscyplinach kynologicznych. Przyjazny wobec dzieci, może jednak ścigać koty. Wykazuje silny instynkt myśliwski, stanowiący nieraz zagrożenie dla małych zwierząt (ptaki, gryzonie). Dobrze znosi warunki miejskie, ale ze względu na energiczne usposobienie potrzebuje długich spacerów.

[madohora]

Krótkowłosy, dość przysadzisty, raczej nisko-nożny, mocny, o dobrze rozbudowanym, zwartym tułowiu. Głowa stosunkowo duża w proporcji do wielkości psa, ale ani ona, ani żadna inna partia ciała nie zakłócają ogólnej harmonii, nie dają wrażenia deformacji, ani nie wpływają na sprawność ruchu. Kufa stosunkowo krótka, szeroka, tępa i lekko, ale nie przesadnie zadarta. Tułów stosunkowo krótki, zwarty, jakakolwiek nadwaga niepożądana. Kończyny mocne, masywne, krzepkie. Zad wysoki i mocny. Wszelkie objawy trudności w oddychaniu w najwyższym stopniu niepożądane.

[madohora]

Pit Bull jest psem pogodnym i wesołym, bardzo przywiązanym do właściciela i rodziny. Nie jest to pies delikatny – z nadmiernej radości potrafi wskoczyć na człowieka, nie rozumiejąc, że nie koniecznie mu się to spodoba. Psy tej rasy charakteryzują się siłą, walecznością i odpornością na ból. Posiadają jednocześnie przy takim zestawie cech zrównoważony temperament. Istnieją osobniki w tej rasie posiadające cechy gameness – niepohamowanie do walki pomimo bólu. Psy te posiadają silną, wrodzoną agresję, ale skierowaną przeciwko innym psom i zwierzętom, a nie ludziom. Co więcej, dobrze wychowany i poddany intensywnemu procesowi socjalizacji pitbull potrafi być przyjaźnie nastawiony nawet do innych psów

[madohora]

Pit Bull Terrier jest rasą wywodzącą się w linii prostej z psów wyhodowanych w Anglii w XIX wieku i wykorzystywanych w walkach z innymi zwierzętami. Angielskimi potomkami tych ras są Bulterier oraz Staffordshire Bull Terrier. Przywiezione do Stanów Zjednoczonych Staffordshire Bull Terrier szybko zyskały dużą popularność, ceniono zwłaszcza zwierzęta o większym wzroście ze względu na użytkowość. W drugiej połowie XIX wieku uformowała się użytkowa rasa psów wykorzystywanych do walk psów, ochrony i stróżowania. Nowa linia nie od początku była hodowana w czystości rasy. Wraz z rozwojem społeczeństw zachodnich walki psów traciły na popularności, a większość hodowców odcięła się od tych praktyk. W Ameryce rozwój rasy poszedł dwoma drogami. Hodowcy odcinający się od walk hodują swoje psy jako Amerykański staffordshire terier i od dziesięcioleci wykonują pracę odwrotną do pracy twórców psów bojowych, próbując stworzyć z nich miłych domowników. Jednak walki psów nie zniknęły całkowicie, gdyż przynoszą duże dochody. Wykorzystywane w nich psy, Pit Bull Terriery, to szczytowe osiągnięcie tego procederu. Cenione są przede wszystkim za niezłomny charakter oraz chęć do walki, rozbudzaną z pokolenia na pokolenia.

[madohora]

W Polsce psy tej rasy są rzadko spotykane.

[madohora]

Przeważa biel, najczęściej spotykane są biało-brązowe, biało-czarne, rzadziej trzykolorowe czy też wyłącznie białe. Pręgowanie oraz czerwone i bursztynowe oznaki są niepożądane. Włos powinien być prosty, dość twardy, gęsty, przylegający do ciała. Brzuch i wewnętrzna strona ud nie mogą być gołe (u osobników dorosłych).

[madohora]

[madohora]

Kultury, jakie miały wpływ na rozwój rasy, to Mochica (I w. p.n.e- VIII w .n.e) i Chimú (IX- XI w.n.e). Przodkowie nagiego psa peruwiańskiego byli wykorzystywani do pilnowania plantacji orchidei. Zachowały się posążki z wizerunkiem osoby w koronie (najprawdopodobniej władcy) i u jego stóp nagiego psa peruwiańskiego. Inkowie traktowali nagie psy z wyjątkowym szacunkiem. Gdy umierał władca lub inna ważna osobistość, Inkowie chowali zmarłego z nagim psem peruwiańskim. Inkowie uważali, że psy te są wcieleniem bóstw. Wizerunki psów tej rasy istnieją w osadach, w których odkryto ślady cywilizacji wcześniejszych niż cywilizacja Inków.

[madohora]

Mają jednolite ubarwienie sierści, występujące w kolorach: rudym, czarnym, białym, kremowym, niebieskim i cynamonowym. Sierść psów tej rasy jest gęsta, puszysta i dwuwarstwowa. Charakterystyczną cechą tej rasy jest czarno-niebieski język, dziąsła i podniebienie. Gęsta i puszysta sierść psów tej rasy czyni sylwetkę masywniejszą i odstraszającą.

[madohora]

I Freud miał rację, bo psy wywierają kojący wpływ na pacjentów. Może nie koniecznie psy rasy chow - chow

[madohora]

Powyższe informacje o psach pochodzą z książki Nasze Psy z 1934 roku oraz z Wikipedii - jako porównanie. Część ras dzisiaj pewno znamy pod inną nazwą, część została wykreślona ale mamy też dużo nowych ras, które w 1933 roku jeszcze nie były znane.

[madohora]

ŻUBRY W BIESZCZADACH POLICZONE. LICZBA ZASKOCZYŁA LEŚNIKÓW - Interia - 09.04.2021

[madohora]

Świąteczny klimat udzielił się... baranowi z Krakowa, który zna-lazł drogę ucieczki i nawiał swojemu właścicielowi. Hasający po mieście zwierzak wzbudził nie lada sensację i zaniepokojenie mieszkańców grodu Kraka. Paru śmielszych przechodniów przypuściło więc atak! Capnęli roga-cza, przywiązali go do znaku drogo-wego i wezwali straż miejską. Ta przy-jechała z klatką i baranek wrócił do koszyczka

[madohora]

[madohora]

Na lisa wciąż czyhają
Myśliwskie kule srogie
Bo to zwierzę malutkie
A ma futerko drogie

[madohora]

Są to koty o umiarkowanej wielkości, okrągłej główce z dużymi uszami i oczami. Futerko mista jest krótkie i sprężyste. Ogon dosyć gruby, mięsisty. Dopuszcza się wszystkie odmiany barwne, ale najczęściej spotykane kolory futerka to: ciemnobrązowy, czekoladowy, niebieski, liliowy, złocisty. Oczy duże i ekspresywne są we wszystkich odcieniach koloru zielonego. Niepożądane dla tej rasy są wszelkie ekstremalne odchylenia w budowie.

[madohora]

Cechą odróżniającą dońskie sfinksy od innych kotów jest podwyższona temperatura ciała. Są one wyjątkowo spokojne i przyjaźnie nastawione do ludzi.

[madohora]

Kot jawajski (Mandaryn) – rasa kotów powstała w wyniku skrzyżowania kota balijskiego i krótkowłosego kota orientalnego. Rezultatem krzyżówki jest zwierzę przypominające kota balijskiego, ale o jednolitej barwie sierści. Jako że przodkiem zwierzęcia jest kot balijski, nadano mu nazwę wyspy sąsiadującej z Bali – Jawy.

[madohora]

Rasa Devon Rex jest stosunkowo młoda. W 1960 roku pojawiła się w Buckfastleigh w hrabstwie Devon rasa kota z rzadkim, pofalowanym futerkiem, podobnym do powstałej 10 lat wcześniej rasy Cornish Rex. Pani Beryl Cox, miłośniczka kotów, zobaczyła po raz pierwszy na terenie nieczynnej kopalni cynku dziwnego kocura o pofalowanej sierści. Po jakimś czasie jedna z kotek urodziła kocięta. W miocie tym był dymny kocurek z kędzierzawym futerkiem Kirlee. Wyrósł na kocura o interesującym wyglądzie oraz o psim charakterze (chodził na smyczy, machał ogonem). W miotach Kirlee i kotek domowych zdarzały się kotki z kręconym futerkiem. Kocura skojarzono z jego własną kędzierzawą córką i to był początek nowej rasy Devon Rex. Koty te krzyżowano jeszcze z kotami burmańskimi i brytyjskimi celem rozszerzenia materiału hodowlanego. Od 1965 r. koty Devon Rex zaczęły się pokazywać na angielskich wystawach kotów, a w 1967 roku zostały uznane jako odrębna rasa przez organizację felinologiczną GCCF.

[madohora]

Jest kotem o drobnej i szczupłej budowie, w typie orientalnym. Często nazywa się go "kotem-pudlem" lub "kosmitą" ze względu na wielkie i głęboko osadzone uszy, pokryte delikatnym futerkiem. Głowa jest krótka w kształcie klina z odstającymi policzkami, krótka mordka z mocnym podbródkiem, nos krótki z wyraźnie zaznaczonym stopem, czoło przechodzące w płaską czaszkę. Oczy wielkie i szeroko rozstawione, w formie migdałków. Inaczej jak u pozostałych ras kotów, wąsy i brwi są poskręcane, króciutkie lub średniej długości. Devony mają sierść bardzo krótką, miękką i falistą, zdarzają się też włosy ościste, występującą we wszystkich kolorach. Ciało jest mocne, ale drobnej budowy i średniej wielkości. Zarówno szyja, nogi jak i ogon są bardzo długie i szczupłe.

[madohora]

Jest kotem towarzyskim, bardzo ciekawskim, ruchliwym i wesołym. Uwielbia zabawy, jest doskonałym kompanem dla dzieci. Ma charakter zbliżony do psa lub małpki. Macha ogonem, chodzi na smyczy, aportuje zabawki i wskakuje na najwyższe miejsca w pokoju. Przywiązuje się do domowników i nie lubi zostawać sam.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Selkirk – amerykańska rasa kota o futrze typowym dla reksów, która pojawiła się w 1987 roku w USA. Niektóre organizacje hodowlane rozróżniają jako dwie rasy selkirk reksy krótkowłose (Selkirk Rex Shorthair) i długowłose (Selkirk Rex Longhair).

[madohora]

Rasa ta powstała za sprawą działania genu, który spowodował skręcenie włosów okrywowych, podpuchu i wąsów. Kocięta rodzą się już ze skręconym futerkiem ale prawidłowy dla rasy wygląd uzyskują po około 8–10 miesiącach. Selkirk rex różni się od innych reksów (kornwalijskich, dewońskich) silnym, muskularnym i kanciastym korpusem. Dorosłe kotki są mniejsze od kocurów. Futerko u odmiany długowłosej jest średniej długości z silnymi lokami o indywidualnym skręcie i nie układają się w fale czy wałeczki. Dopuszczalne są wszystkie kolory okrywy włosowej a kolor oczu powinien harmonizować z kolorem futerka. Głowa Selkirk reksa jest owalna z krótkim pyszczkiem i bez stopu. Uszy średniej wielkości, oczy okrągłe.

[madohora]

Savannah to wysoki, szczupły kot, o niedużej w stosunku do reszty ciała, trójkątnej głowie, dużych i wysoko osadzonych uszach, których końce powinny być lekko zaokrąglone. Na ich tyłach można zaobserwować białe znaczenia zwane „ocelli”- ich widoczność zależy od umaszczenia i generacji. Oczy są średniej wielkości - ich górna krawędź powinna przypominać bumerang, a dolna migdał. Nos powinien być duży, a skóra na jego szczycie lekko zawinięta ku górze. Szyja jest długa i smukła. Tułów jest długi, szczupły i dobrze umięśniony. Nogi dłuższe niż przeciętnie, również umięśnione. Tylne kończyny są nieco dłuższe niż przednie. Ogon średniej długości, kończący się tuż nad poziomem gruntu. Okrywa włosowa krótka do średniej długości, lekko szorstka w dotyku, leżąca stosunkowo płasko przy ciele.
Uznane odmiany kolorystyczne to:
- brown (black) spotted tabby - różne odcienie brązu z czarnym (brązowym) cętkowaniem,
- black silver spotted tabby- srebrny z czarnym cętkowaniem,
- black - czarny,
oraz
- black smoke - czarny przypalany.
Cętkowane znaczenia powinny być zawsze pełne i wyraźne, o kształcie okrągłym, owalnym lub podłużnym.

[madohora]

Savannah są rasą niezwykle inteligentną i przyjacielską. Koty te są bardzo lojalne wobec swoich właścicieli i mocno się do nich przywiązują. Często chcą towarzyszyć opiekunom we wszystkich czynnościach. Są rasą ciekawską, bardzo aktywną i wymagającą dużo uwagi ze strony opiekuna. Większość Savannah uwielbia aportować zabawki i bawić się wodą. Wcześniejsze generacje rasy - od F1 do F3, wymagają dużo doświadczenia w prowadzeniu, odpowiednio dużej przestrzeni i infrastruktury niezbędnej do zaspokojenia ich potrzeb życiowych. Zdarza się, że wspomniane wyżej generacje mogą nie tolerować obcych ludzi i zwierząt
W zależności od generacji (stopnia spokrewnienia z serwalem) koty tej rasy mogą różnić się wyglądem, wielkością i charakterem. Hodowcy zwykle dzielą rasę na „wczesne” oraz „późne” generacje. Jako wczesne należy rozumieć pokolenia od F1 do F3, jako późne - od F4 do SBT.

[madohora]

Serengeti – rasa kota wyhodowana w wyniku krzyżowania kota bengalskiego i orientalnego. Koty Serengeti zostały uznane jako odrębna rasa przez TICA.

[madohora]

Kot snowshoe (inna nazwa: Silver Laces) – amerykańska rasa krótkowłosych kotów o charakterystycznych białych skarpetkach (stąd nazwa), powstała z krzyżowania kotów amerykańskich krótkowłosych i syjamów. Rasa ta jest rzadko spotykana na wystawach, nawet w swojej ojczyźnie. Mimo tego rasa snowshoe została uznana przez wiele stowarzyszeń, szczególnie przez TICA.

[madohora]

Rasa podatna na choroby genetyczne, przez hodowców jest często nie uznawana ze względu na chorowitość kotów, a ich hodowlę uznaje się za nieetyczną. Często już w młodym wieku zapadają na ciężką chorobę stawów i kości zwaną osteochondrodysplazją. Choroba jest trudna w leczeniu. Szczególnie podatne są krzyżówki kotów tej samej rasy. Dlatego są wątpliwości etyczne co do rozmnażania tych kotów.

[madohora]

Borzoj (oryginalna nazwa ros. русская псовая борзая) – rasa psa zaliczana do grupy chartów, wyhodowana w Rosji ze skrzyżowania dawnego charta rosyjskiego z chartami krymskimi i górskimi, użytkowana początkowo do polowań, obecnie również jako pies-towarzysz. Borzoj nazywany jest chartem rosyjskim, ale ta nazwa stosowana jest również w odniesieniu do innych ras i odmian chartów hodowanych na terenie Rosji. Typ chartowaty

[madohora]

Собаки этой породы имеют высокий рост и очень сухое, характерное для борзых, сложение. Высота в холке кобелей от 75 до 86 см, сук — 68 до 78 см. Индекс растянутости кобелей около 102, сук — около 105[2]. Из-за своей объёмной шерсти собака производит впечатление более крупной и широкой, чем она есть на самом деле.
Голова у собак этой породы узкая, сильно вытянутая, сухая. Переход от лба к морде практически не выражен. Спинка носа и линия черепа образуют единую, чуть изогнутую линию. Допустимо наличие небольшой горбоносости[2]. Морда по длине равна лобовой части черепа. Мочка носа крупная, заметно выступает вперёд. Прикус ножницеобразныń
Глаза большие, чуть раскосые, имеют миндалевидную или слегка вытянутую форму. Цвет глаз — карий, при этом допустимы все его оттенки, а интенсивность цвета коррелируется с окрасом собаки в целом.
Уши мягкие, небольшие, полувисячие или лежащие на хряще, расположены низко и ближе к затылку. В состоянии нервного возбуждения у собаки уши могут полностью или почти полностью вставать на хрящах.
Холка небольшая, не выражена. Шея сухая, чуть уплощённая по бокам, длинная. По форме она может иметь небольшой изгиб.
Тело сухое и удлинённое. Грудь узкая, но глубокая. и очень объёмная[2]. Переход от грудной клетки к животу очень резкий.
Спина образует выраженный упругий изгиб, значительно возвышаясь над холкой[2]. Самая высокая точка спины приходится на начало поясницы.
Круп длинный, покатый, относительно широкий.
Хвост длинный, саблевидный, имеет низкое расположение. На хвосте имеется обильный украшающий волос, удлиняющийся к концу хвоста
Конечности сухие, мускулистые, длинные. Суставы на них заметно выражены. Передние лапы имеют прямую поставку, при этом они параллельны друг другу[2]. Пясти чуть наклонные, с лёгкой саблистостью. Задние лапы поставлены шире, чем передние. Бедро на них длинное, широко обмускуленное. Скакательный сустав поставлен низко[2].

Передние лапы короче задних. Сама лапа удлинённая, сухая, имеет длинные плотно сжатые пальцы. Когти поставлены низко, обязательно касаются земли[2].

Шерсть тонкая и мягкая, с лёгкой волнистостью или крупными завитками. На голове и лапах она при этом короткая, плотно прилегающая к коже. На спине и бёдрах волос более длинный. На животе, по низу шеи и на задней части лап образует украшающий волос. Подшёрсток развит слабо[2].

Окрасы допустимы любые, кроме голубого и шоколадного[1]. При этом окрасы могут быть как сплошные, так и пегими с любым количеством белого, подпалыми и чепрачными[2]. Также допускается тигровость и мраморность окрасов[1].

Среди части породников, занимающихся русскими псовыми борзыми, распространено употребление названий окрасов и частей тела собаки с использованием терминов, взятых из старинных описаний. При использовании этого варианта описать окрасы можно следующим образом:

белый, половый разных оттенков (красно-половый, серо-половый, половый в серебре), бурматный (половый с тёмным налётом), муругий (красный с чёрной остью часто при тёмном окрасе морды), серый (от зольного до желтовато-серого), чубарый (половый, красный или серый с тёмными полосами), красный, чёрный, а также переходные между этими окрасами. При тёмных окрасках характерна «мазурина» — чернота морды. Недостатками окраса считаются яркий крап по колодке, не в тон основного окраса.

[madohora]

Szpice są psami niezależnymi i samodzielnymi, o mocnym charakterze. Są przyjaźnie nastawione do człowieka, inteligentne, łatwo się uczą, ale nie wykazują nadzwyczajnego posłuszeństwa. Ich żywy temperament objawia się w postaci dużej pobudliwości, ruchliwości i częstego szczekania.

[madohora]

Umaszczenie jest szaro-srebrno-czarne (ogon często jest biały).

[madohora]

Maść jednolicie czarna, biała, brązowa, srebrna, płowa (wzorzec rasy FCI). W Stanach Zjednoczonych właściciele nie mają przeszkód w wystawianiu pudli np. o maści izabelowej, podpalanych czy łaciatych.

[madohora]

Ze względu na specyfikę włosa u tej rasy (podszerstek wyrasta ponad włos okrywowy, zwija się przez to spiralnie lub tworzy kędziory), aby uzyskać pożądany wygląd, konieczna jest regularna i staranna pielęgnacja. Nawet psy niebiorące udziału w wystawach i strzyżone "na owieczkę" zamiast "na lwa" trzeba strzyc raz na 2-3 miesiące i systematycznie, bardzo dokładnie czesać. Pyszczek i łapy goli się raz na dwa tygodnie.

[madohora]

Kto mi powie jak to jest
Mówią o mnie głupi pies
Lecz ja nawet leczę ludzi
Tak powie ten kto się nudzi

[madohora]

Golden retriever – rasa psa należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów wodnych, zaklasyfikowana do sekcji psów aportujących. Typ wyżłowaty. Podlega próbom pracy

[madohora]

Golden retriever występuje w dwóch liniach hodowlanych, które różnią się od siebie pod względem wyglądu. Linia angielska (europejska): psy z tej linii mają jasne kremowe umaszczenie lub jasnozłote. Sierść ich jest prosta bądź falowana.

[madohora]

Okrywa włosowa szorstka, twarda, gęsta. Składa się z gęstego podszerstka i włosa okrywowego. Cechami charakterystycznymi są broda na kufie i krzaczaste brwi. Najczęściej spotykane umaszczenie to czarne w całości, rzadziej spotykane są osobniki o umaszczeniu pieprz i sól.

[madohora]

Jeszcze w XX wieku whippety brały udział w zawodach dławienia szczurów. Almanach z 1902 roku zawiera klasyfikację psów biorących udział w zawodach w Norymberdze, gdzie zwyciężyła suka tej rasy, konkurująca z terierami i sznaucerami.

[madohora]

Może spać pod kołdrą, ale tylko za pozwoleniem.

[madohora]

Spacer według beagle’a

Jeśli spadł śnieg, należy zerwać się ze smyczy i, zachowując się jak szczeniak, doprowadzić właściciela do łez.
Jeśli świeci słońce, należy zerwać się ze smyczy i, zachowując się jak szczeniak, doprowadzić właściciela do łez.
Jeśli pada deszcz, należy zerwać się ze smyczy i, zachowując się jak szczeniak, doprowadzić właściciela do łez.

[madohora]

pointer: – Hej, widzę ją, widzę! Tam jest! Tam!

[madohora]

[madohora]

KRADZIEŻ W BIAŁY DZIEŃ - Interia - 26.04.2021

[madohora]

TWIERDZIŁ ŻE ZJADŁ PSA NA OBIAD - Interia - 27.04.2021

[madohora]

[madohora]

53 LATEK ODPOWIE ZA ZNĘCANIE SIĘ NAD ZWIERZĘTAMI. TRZYMAŁ PSY I KONIE W FATALNYCH WARUNKACH NA DZIAŁCE - Wyborcza - 30.04.2021

[madohora]

[madohora]

Super, chociaż jestem śpiąca i nie od razu się zorientowałam

[madohora]

ŚWINIA MIESZKAŁA W OGRÓDKU DZIAŁKOWYM W BYTOMIU - Wyborcza - 05.05.2021

[madohora]

[madohora]

Holenderscy naukowcy nauczyli pszczo-ły wykrywania wirusa SARS-CoV-2. Trening trwał zaledwie kilka godzin. Po jego zakoń-czeniu błonkoskrzydłe były w stanie wskazać zakażoną próbkę w ciągu sekund, informu-jąc o tym... wytknięciem języka. Zachętą była atrakcyjna nagroda w postaci słodzonej wody. Najpierw owadom wystawionym na działanie testera w tym samym czasie podawano roz-twór z cukrem. Te łapczywie go zlizywały. Po kilku powtórzeniach same wystawiały język, gdy tylko poczuły woń pochodzącą od osoby zaatakowanej koronawirusem. Eksperyment się powiódł, gdyż pszczoły mają doskonały węch, a do tego, przy odpowiedniej zachę-cie, można je wyszkolić w identyfikowaniu konkretnej woni. COVID-19, podobnie jak inne choroby, powoduje zmianę zapachu cia-ła osoby zainfekowanej.

[madohora]

Psy i ludzie „zarażają się” od siebie stresem. Szczególnie gdy są silnie zwią-zani emocjonalnie – dowodzą eksper-ci z Uniwer sytetu Linköping w Szwecji. Naukowcy badali poziom stresu u dwóch ras – myśliwskich i pierwotnych, a następ-nie wyniki te zestawili z podobnymi danymi uzyskanymi od ich właścicieli. Okazało się, że im silniejszy był związek między czło-wiekiem a jego czworonogiem, tym bar-dziej „zsynchronizowany” był poziom stre-su u nich.Już w 2019 roku szwedzcy specjaliści ustalili, że poziom hormonu stresu, czy-li kortyzolu, wzrasta bądź maleje w zależ-ności od tego, jakie emocje towarzyszą zwierzakowi i jego panu. To przekładało się także na poziom oksytocyny – hormo-nu przywiązania. Mocniejsze wykazywały suki. – Relacja człowieka z psem trwa prze-szło 15 tys. lat, nie dziwi zatem, że nasze orga nizmy sprzęgły się w emocjonalnym oddziaływaniu – tłumaczą naukowcy.

[madohora]

A co pisałam jakiś czas temu o psie - terapeucie, który najpierw "zajął się" mną a dopiero potem chorymi dziećmi

[madohora]

Opis ginących zwierząt z 1885 czyli gatunków zagrożonych

[madohora]

[madohora]

Każda zaś z pór roku ma swoje specjalne niebezpieczeństwo dla zdrowia końskiego. I tak, w lecie pot z kurzem wbija się w pierś, powo dując choroby skórne, a niestaranne siodłanie staje się powodem odbicia konia, lub odparzenia. W jesieni błoto pokrywa go twardą skorupą (zwłaszcza nogi i brzuch) i groźną staje się gruda. W zimie niema wprawdzie kurzu i błota, za to pamię tać muszą ułani o ciepłej stajni dla konia, gdyż zim no nabawi go zaoalenia płuc, lub reumatyzmu. Ko nie stawia się zazwyczaj po stodołach, gdyż rzadko trafi się dość obszerna stajnia. Trzeba tedy natychmiast pomyśleć o zaopatrzeniu jej od iatrów i mrozu, — trzeba ją ogacić. Czyni się to za pomocą słomy, gnoiu i chróstu, okładając nim budynek dookoła, wewnątrz zaś zatyka się wszystkie szpary mchem, lub gliną. W garnizonie, w budynkach koszarowych troski te odpadają. Żąda się natomiast nienagannej czystości i porządku. Dyżury stajenne służą właśnie do utrzymania tej czystości, a częste inspekcje ofi cerów sprawdzają je. Tutaj też powinna stajnia być dokładnie wymieciona, gnój usunięty, a każdy koń powinien mieć podściółkę ze słomy. Jeśli jej niema, powinno się przynajmniej wysypać klatki trocinami. Koń każdy powinien mieć swój żłób i siatkę na siano, powinien stać na powodzie wystarczająco długim, by swobodnie mógł dostać pyskiem do ziemi, nie zadługim jednak, by się nie poplątał

[madohora]

HORROR W MAŁOPOLSCE. ZANIEDBANE PSY HODOWANE NA SMALEC - Interia - 11.06.2021

[madohora]

WŁAŚCICIEL ZOSTAWIŁ PSA U PSIEGO FRYZJERA. PO GODZINIE MIAŁ TELEFON ŻE PIES SIĘ POWIESIŁ - Wyborcza - 14.06.2021

[madohora]

Chociaż to nie są jeszcze tak bardzo odległe czasy, a jednak dzisiaj już się nie wie, skąd i jakie reproduktory brał p. Kajetan początkowo do swego stada — tak się mało wówczas po dworach pisało! Podanie tylko niesie, że p. Ka jetan miał je ze stajen ks. Sanguszków, hr. Branickich, Pod- horskich, Padlewskich, a najpewniej od p. Konarskiego z Jaj - kowiec, który do swego stada zakupił kilka ogierów i znaczną ilość klaczy po Emirze Rzewuskim. Musiały jednak w Jar- czowcach być z pewnością jakieś ogiery i od Emira Rzewu skiego wprost, bo o nich jest podobno wzmianka w jednym z listów, pisanych przez p. Kajetana do marszałka Aleksan dra Sadowskiego na Podole. Znaną epokę w jarczowieckiem adzie stanowi dopiero szczęśliwe nabycie siwego „Bag dada" od Greka Gioka.

[madohora]

INWAZJA OWADÓW W KATOWICACH. PLAC ZABAW ZAMKNIĘTY - www.wp.pl - 19.06.2021

[madohora]

[madohora]

Zdecydowanie największym rzędem co do liczby gatunków pośród ssaków są gryzonie, obejmujące ponad 2300 gatunków. Następnie nietoperze, z ok. 1300 gatunkami. Najmniejszymi liczebnie rzędami ssaków są rurkozębne oraz torbikowce mające po jednym przedstawicielu. Liczba ssaków jest stosunkowo niewielka w porównaniu z innymi zwierzętami. Największym żywym ssakiem i zarazem największym ssakiem w historii jest płetwal błękitny. Osiąga on ok. 30 m długości i 180 ton wagi. Najmniejszymi ssakami są nietoperze i ryjówki. Nietoperz ryjkonos malutki z południowo-wschodniej Azji waży zaledwie 2 g przy długości ciała ok. 3 cm. Ryjówek etruski waży 2 g, a jego długość łącznie z ogonem to zaledwie 4 cm.

[madohora]

Cechą charakterystyczną większości ssaków jest heterodontyzm – zróżnicowanie kształtów i wielkości zębów w zależności od ich przeznaczenia. Wtórny homodontyzm obserwuje się jedynie u zębowców, pancerników i słupozębnych. Zęby ssaków zróżnicowane są na siekacze, kły, przedtrzonowce i trzonowce. Zęby dolne umieszczone są w żuchwie, siekacze górne w kości międzyszczękowej, a pozostałe zęby w szczęce. Korony zębów mogą być niskie – brachiodontyzm lub wydłużone – hypsodontyzm. Ze względu na budowę koron zębowych wyróżnia się:

[madohora]

KARPATY 13 ORŁÓW PRZEDNICH OPUŚCI GNIAZDA - Interia - 23.06.2021

[madohora]

Dwuprzodozębowce(Diprotodontia) – rząd ssaków z nadrzędu australotorbowych (Australidelphia), do którego zaliczanych jest blisko 120 gatunków charakteryzujących się dużymi, wysuniętymi do przodu dolnymi siekaczami, brakiem dolnych kłów oraz obecnością przeciwstawnych palców. Większość z nich jest roślinożerna, niektóre przystosowały się wtórnie do owadożerności, a ostronóg wyspecjalizował się w spożywaniu nektaru. Najstarsze znane szczątki kopalne pochodzą z oligocenu.

[madohora]

Choć tradycyjnie uznaje się je za roślinożerców, liczne gatunki oportunistycznie zjadają owady, ryby, mięso, a bardziej wyspecjalizowane formy polegają na takim pokarmie. Badanie funkcjonalno-morfologiczne uzębienia gryzoni wskazuje na to, że prymitywne gryzonie były raczej wszystkożerne niż roślinożerne. Przeglądy literatury ukazują, że liczni członkowie Sciuromorpha i Myomorpha, a także kilku przedstawicieli Hystricomorpha włączają do swojej diety pokarm zwierzęcy lub też spożywają taki pokarm, gdy zaoferuje im się go w niewoli. Badanie zawartości żołądków żyjącego na kontynencie północnoamerykańskim myszaka białostopego (Peromyscus leucopus), uznawanego normalnie za roślinożercę, wykazało 34% materii zwierzęcej

[madohora]

oraz gatunki wymarłe klasyfikowane w rodzinach:
†Adapisoricidae,
†Amphilemuridae,
†Sespedectidae,
†Creotarsidae,
a także kilkanaście gatunków o nieustalonej pozycji taksonomicznej

[madohora]

STĘSKNIONY PIES CODZIENNIE CZEKA PRZED SZPITALEM NA SWEGO PANA - Interia - 02.02.2021

[madohora]

Momencik. Ale to już któryś z kolei pies którego historia obiega internet. No cóż psy już takie są.

[madohora]

SETKI ZMIAŻDŻONYCH ZASKROŃCÓW - Wyborcza - 10.06.2021

[madohora]

Długość ciała (bez ogona) 23–26 cm, długość ogona 10–15 cm; masa ciała około 200 g

[madohora]

Mutacja genetyczna odpowiedzialna za brak ogona często powoduje śmierć kociąt (w wyniku wad kośćca), których rodzice są przedstawicielami rasy Manx, dlatego też hodowcy najczęściej krzyżują koty Manx z przedstawicielami innych ras kotów.

[madohora]

Bardzo elegancka, smukła, proporcjonalna. Cztery podstawowe odmiany kolorystyczne to:
dziko umaszczony (według FIFe – ABY n, według CFA – ruddy) – tułów rudobrunatny z czarnym tickingiem, podszerstek ciemnobrzoskwiniowy lub ciemnopomarańczowy; pięty, koniec ogona, poduszki – czarne, nos z różowy z czarną obwódką
sorrel (według FIFe – ABY o, według CFA – red) – tułów miedzianorudy z czekoladowo-brązowym tickingiem i ciemnobrzoskwiniowym podszerstkiem, poduszki i nos różowe
niebieski (według FIFe – ABY a, według CFA – blue) – rozcieńczona barwa odmiany dziko umaszczonej;
beżowo-płowy (według FIFe – ABY p, według CFA – fawn) – rozcieńczona odmiana sorrel
Odmiany te występują także w odmianach srebrzystych, wtedy podszerstek jest srebrzystobiały, zaś kolor tickingu pozostaje bez zmian.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

JAWORZNO. PIES ZJADŁ NA TRAWIE KIEŁBASĘ Z TRUTKĄ - www.tvn24.pl - 16.06.2021

[madohora]

[url=https://forum.gazeta.pl/forum/w,49353,92487988,92487988,Kto_jeszcze_pamieta.html?t=1612377950#p171214085]KTO JESZCZE PAMIĘTA TEGO [PIESKA/url]

[madohora]

KTO JESZCZE PAMIĘTA TEGO PIESKA

[madohora]

SŁOWACJA. NIEDŹWIEDŹ WSZEDŁ DO HOTELU W NOWYM SMOKOWCU - Gazeta - 17.06.2021

[madohora]

ZIMBABWE. HIPOPOTAM ZADEPTAŁ STARSZEGO MĘŻCZYZNĘ - Interia - 03.02.2021

[madohora]

[madohora]

*

[madohora]

KSIĄDZ ZNĘCAŁ SIĘ NA PSAMI - Interia - 06.02.2021

[madohora]

LUBELSKIE. MARTWE ZWIERZĘTA PRZYWIĄZANE LINAMI DO ŚCIANY - Interia - 06.02.2021

[madohora]

Ludzie, co się z nami dzieje? Co prawda zawsze były jakieś skrajności ale nie było tego aż tyle.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wypadało by się zainteresować czymś jeszcze - bo jaszczomp jest pod ochroną

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Saola wietnamska to gatunek ssaka z rodziny wołowatych i jeden z najbardziej zagrożonych gatunków. Żyje w tropikalnym lesie, w bardzo niedostępnym regio-nie Wietnamu graniczącym z Laosem. W naturze zostało kilkadziesiąt żyjących osobników, dlatego jest to najwyższy czas, a właściwie ostatnia szansa, aby urato-wać saolę przed całkowitą zagładą. Zwie-rzę to nie boi się ludzi i to jedna z przyczyn jego problemów. Saola została odkryta dopiero w 1992 roku i często nazywana jest azjatyckim jedno rożcem. Przy wielkim szczęściu można ją spotkać nad wodami rzeki Mekong. Na skutek działalności czło-wieka traci tereny, które są jej niezbęd-ne do przetrwania. W Górach Annam-skich specjaliści przygotowują dla niejrezerwat przyrody o powierzchni 160 km

[madohora]

Kiedy przychodzi na świat niedźwiedź polarny, jest wielkości wiewiórki i waży niecały kilo-gram. Na początku żyje w śnieżnej norze. Gdy trochę podrośnie, mama przebija pokrywę śnieżną i maluch zaczyna odkrywać świat. Rodzicielka uczy go rozpozna-wania zapachów. Przez dwa i pół roku niedźwiedziątko pozostaje pod jej opieką. Potem musi radzić sobie w życiu samo.

[madohora]

Samce owcy kanadyjskiej rywalizują o samice. Kopaniem i lizaniem prowokują inne osobniki do walki. Samce stają naprzeciw siebie i zderzają się głowami. Siła tego uderzenia wystarczyłaby, by zabić człowieka. Mózg tych zwierząt chronią dwie warstwy czaszki. Dźwięk uderzanych o siebie 15-kilogramowych rogów słychać z odległości półtora kilometra.

[madohora]

Największym gołębiem naziemnym jest koroniec plamoczuby. Zrywa się do lotu tylko wtedy, kiedy grozi mu niebezpieczeństwo. A.P.Taj

[madohora]

Nowatorskie szkolenie psów, aby węchem potrafiły zidentyfikować osoby zarażone koronawirusem, ruszyło w Rzymie. Bada-nia przeprowadzone w Niemczech, w Hano-werze, wykazały, że zwierzęta te są w sta-nie zrobić to szybko i skutecznie. Wyczuwają SARS-CoV-2 w pocie człowieka. Jego skład chemiczny jest inny niż u ludzi zdrowych. Nauka czworonogów w specjalistycznym włoskim ośrodku będzie trwała około pięciu miesięcy. Najpierw opanują zdolność wykry-wania wirusa w przygotowanych próbkach przypominających zapach potu, a na kolej-nych etapach będą miały już do czynienia z osobami chorymi oraz tymi bez infekcji.Psy mają 300 mln receptorów oraz wie-le neuronów węchowych, dzięki czemu mogą wyczuwać nawet niewielkie różnice w składzie jakichś związków chemicznych

[madohora]

Zamarzniętego młodego nosorożca wło chatego z epoki lodowcowej odkrył Aleksiej Savvin, mieszkaniec Syberii. Naukowcy ocenili truchło na 34 tysiące lat. Mimo upływu czasu jest w zadziwiająco dobrym stanie. Niemal w całości zachowa-ła się sierść oraz 80 proc. ciała, a w prze-wodzie pokarmowym ostatni posiłek pre-historycznego stworzenia. To nie pierwsze tak cenne znalezisko w tym miejscu. Sześć lat temu topniejąca zmarzlina odsłoniła innego nosorożca włochatego, nazwane-go Sasha. Był on wówczas jedynym zna-nym przedstawicielem tego gatunku. Ciało młodego ssaka zostanie przetransporto-wane do Jakucka (stolica republiki), gdzie dokładnie zbadają je specjaliści

[madohora]

W latach 80. XX wieku żyło w Polsce około 6 tys. łosi. Obecnie jest ich 30 tysięcy

[madohora]

Coraz więcej jest fok szarych w Morzu Bałtyckim. Na początku lat 80. minionego wieku żyło w nim tylko 2500 tych zwierząt. Dziś populacja liczy około 30 tysięcy osobników.

[madohora]

Tchórz czarnołapy dawniej zamieszkiwał znaczny obszar Ameryki Północnej. Po pra-wie całkowitym wymarciu próbowano rein-trodukować gatunek. Dzięki 18 osobnikom, które przetrwały, udało się stworzyć stado rozrodcze dla 25 siedlisk. Główną przyczy-ną zmniejszenia jego liczebności było skur-czenie się ilości pokarmu, którym są drob-ne kręgowce. Tchórz przebywa w takich samych siedliskach jak piesek preriowy, który jest jego ulubioną zdobyczą oraz daje schronienie, bo drapieżca wykorzystu-je norę ofiary. Tych zwierząt wciąż jest nie-wiele – tylko 500 sztuk – dlatego nadal są zagrożone wymarciem

[madohora]

Nieznany dotąd gatunek pomarańczowo--czarnych nietoperzy zamieszkujących jedno z pasm górskich w zachodniej Afry-ce odkryła grupa naukowców pod kie-runkiem specjalistów z Amery kańskiego Muzeum Historii Naturalnej oraz Bat Con-servation International. Zauważono je w jaskiniach i sztolniach wydrążonych w masywie Nimba w Gwinei przez przy-padek, w trakcie badań nad innymi gac-kami. Szukając ich, uczeni zauważyli nie-toperza, który nie przypominał żadnego innego znanego im osobnika. Fakt ten potwierdziła Nancy Simmons, specja-listka z Amerykańskiego Muzeum Histo-rii Naturalnej. Nowy gatunek otrzymał nazwę Myotis nimbaensis.Z kolei przyrodnicy z Uniwersytetu Jamesa Cooka w Australii ustalili, że wola-tuchy wielkie należą nie do jednego, ale do trzech gatunków torbaczy różniących się od siebie rozmiarami i miejscem występo-wania

[madohora]

Słoń afrykański jest największym zwie-rzęciem lądowym żyjącym na ziemi. Ma ogromny rozmiar mózgu, który może ważyć 5,4 kg. To jedyny ssak, oprócz człowieka, który ma podbródek. Może wyczuć źródło wody z odległości 6 km. Skóra słonia jest tak wrażliwa, że zwierzę może poczuć cho-dzącą po nim muchę, a jego trąba ma ponad 40 tys. mięśni. Dla porównania: człowiek ma tylko 639 mięśni. Te gigantyczne ssaki śpią tylko 2 lub 3 godziny dziennie. Są bar-dzo mądre. Mogą zarówno uczyć się, jak i odczuwać emocje. Jeden osobnik spożywa około 50 ton pożywienia rocznie. Jeśli w sta-dzie jeden z członków jest ranny, reszta przy-chodzi mu z pomocą. Słonie wraz z łajnem mogą roznieść każdego dnia nawet 2 tys. różnych nasion na odległość kilometra. Są zagrożone wymarciem z powodu niszczenia ich siedlisk oraz zabijania dla kości słoniowej (około 100 słoni dziennie)

[madohora]

Pingwiny cesarskie każ-dego roku łączą się w pary. Zalecają się do siebie, „tańcząc”, ocie-rając się i wydając różne dźwięki. Co śmieszne, partnerzy powtarzają ruchy wykonywane przez siebie nawzajem.Wypukłość na brzuchu pingwina ozna-cza, że trzyma on na stopach jajo i ogrze-wa je swym ciałem. Bywa, że gdy przygo-towuje się do roli rodzica, na jego stopach zamiast jaja znajduje się śnieżna kula.Wytworzenie jaja to dla samicy ogrom-ny wydatek energii. Kosztuje ją to utratę jednej czwartej masy ciała. Do tego w tym czasie nie je ona przez miesiąc. Zatem kiedy już złoży jajo, wraca do oceanu, by zaspokoić głód. Nie może oczywiście zostawić jaja bez opieki, zatem przekazu-je je szybko samcowi, tak by nie zamar-zło, i to on ogrzewa je przez całą zimę. Matka wraca po wykluciu się pisklęcia. Samce w czasie zamieci śnieżnych zbija-ją się w gromadę, by wytworzyć jak naj-więcej ciepła. Każdy chce ratować siebie i powierzonego mu przyszłego potom-ka, zatem pchają się, by zająć miejsce w środku. Grupa około 4 tys. osobników cały czas się przemieszcza