Dziś 30 rocznica śmierci Pyjasa

[Gość: dd]

[Gość: Daniel]

I co z tego wynika?Ze znow bedziemy swietowac na grobie a potem gonic pol wieku
dobrobyt w Europie?

[pijany_latarnik]

Gdyby nie tacy jak on to byśmy nawet jeszcze gonić nie zaczęli.

[azp11]

Swego pisania na forum do garnka też nie włożysz, więc po co piszesz?
Na pewno pamięć o ofiarach reżimu nie jest przyczyną zapóźnienia gospodarczego
naszego kraju.

Miło że się ze mną zgadzasz

[Gość: dd]

w tej kwestii

[azp11]

To jeszcze dorzucę, że pamiętam również o donosicielach...

Ja też

[Gość: dd]

paru nawet znam. Ty też (podobno)

[nekroskop88]

chyba 7. maja

[Gość: bleeeeeeeee]

Kuzwaaaaaaa znowu nekrologi na forum a do gara nie ma co wlozyc jak za komuny
tak i teraz,czy zarzneli czy ktos zyje ,kazdy i tak zwiewa z Polski..

[Gość: michas]

dfg

[drzazgarz]

Gość portalu: bleeeeeeeee napisał(a):

> Kuzwaaaaaaa znowu nekrologi na forum a do gara nie ma co wlozyc jak za komuny
> tak i teraz,czy zarzneli czy ktos zyje ,kazdy i tak zwiewa z Polski..

1. Nekrologi chciałbyś do gara włożyć? Co ma piernik do wiatraka?

2. Tylko za komuny zwiewało się z Polski. Teraz wyjeżdża się legalnie i do
legalnej pracy.

[morfeusz_1]

"Stare groby zawsze wzruszą niezależnie gdzie kopane,
Jak porosną wyjdzie na jaw kto szczuł i co było grane"...

My wiedzieliśmy co było grane jednak żal za serce ściska w chwili kiedy
ogladałem dziś z rańca program tvn z krakowskiego rynku i śmietanka towarzyska
gawędziła sobie o tym jak fajnie jest się w grodzie Kraka
nawpierdzielać,pogadać o dupie maryni,lub pójść szlakiem wielkich wódkowych
jezior i powspominać stare dzieje...
Szkoda że nikt nie chce pamiętać o tak ważnych wydarzeniach,nie potrafimy
krzyczeć już głośno,że dopasowaliśmy się do standardu życia w luksusie,że jest
nam dobrze...
Czyżby nierozwiązane sprawy z przeszłości nie były trendy medialne,jest coś
lepszego...luźnego,oki starzeję się,ale póki żyję będę krzyczał na pochybel
komunie...
Tak mi dopomóż Bóg.
Moje Pokolenie Pamięta Pyjasa
amen...



Tak ma rację kolo

[stefan.bialystok]

Morfi, działałeś w Lidze Republikańskiej (tamci od dzisiejszego szefa CBA), że tak piszesz? Nie ma co uwalniać demony przeszłości. Trzeba oddzielić ją od przyszłości grubą kreską. Lustracje, deubekizacje nie mają już sensu.

[azp11]

Ale z ciebie dowcipniś!

[morfeusz_1]

Stefan walnałeś teraz jak łysy grzywką o kant kuli,tu chodzi o zupełnie inną
sprawę,nie zrozumiesz...sorry,więc nie wyjeżdżaj mi tu z takimi postami bo się
na ciebie pogniewam.

Znałem rodzinę Pyjasa

[Gość: dd]

jego drugi brat zginął w wojsku w niewyjaśnionych okolicznościach...

brat po prostu

[Gość: dd]

byłem myślami gdzie indziej bo on miał dwóch braci

[stefan.bialystok]

Cóż, zapewne zabity/porwany przez "nieznanych sprawców".

[Gość: Kazik]

Morfeusz,bez obrazy,ile mamy wspominac,nastepne 150 lat??????????????????????

[morfeusz_1]

Nie masz "wspominać" bo to nie wątek ogniskowy,ale masz nie zapomnieć,bo dzięki
takim ludziom możesz żyć w wolnym kraju,...
amen

A to takie straszne pamiętać chłopaka

[bromden1]

który miał odwagę powiedzieć "nie" wtedy, kiedy odważnych było niewielu?
szacunek dla dd, że o nim przypomniał

[kresowysamowar]

Właśnie! Również moje skromne uznanie i szacunek dla pamiętających o odważnym
studencie Pyjasie. Zawsze,w najróżniejszych latach bywały jednostki,które
potrafiły być bardziej bezkompromisowe,nie zgadzające się z zastaną,twardą i
bezwzględną rzeczywistością. Dlaczego teraz mamy zapominać o swoich prawdziwych
patriotach? Może też przywróćmy to słowo,też tak rzadko teraz używane. Miejmy
świadomość,że czasami,niekiedy byli nietuzinkowi w wielkiej szarej masie{nie
oskarżam-sam taki byłem},którzy ryzykowali i narażali się.
Oddać im należną cześć i pamięć to nie jest za dużo.

[kotwicz69]

pamietamy....a to bydle Maleszka nadal pracuje w GW.....!
dzieki Wildsteinowi i dokumentom SB (dd nadal uwazasz, ze sa nic nie warte?)
przynajmniej wiemy kto sie przyczynil do jego smierci......
Przetrwają te narody, które mają lepszą pamięć....

7maja 1977 r

[morfeusz_1]

Dzisiaj na TVP 2 o godz 19.05 film dokumentalny "Śmierć studenta"

Witam

[Gość: dd]

akta sb są wartościowe, ale i mylące też bywają (vide niejasny casus Gilowskiej-
a może jasny?). Ale decyzja decyzją. ja podlegam lustracji, poskładałem swoje
papiery i tyle. ziemia kręci się dalej :)
-----------
a rodzinę Pyjasa poznałem kiedyś przypadkiem. Prości serdeczni ludzie z
Gilowic. Dopiero po jakichś dwóch tygodniach dowiedziałem się, że to TA
rodzina. I od osób trzecich dowiedziłem się, co się stało bratu Staszka
---------
nikomu nie każę rozpamiętywać w kółko takie rzeczy, ale dlaczego nie wspomnieć?
przecież dzięki takim jak on możemy sobie rozprawiać na dowolne tematy nawet
nie zgadzając się ze sobą w wielu sprawach
--------
ale skończyły się czasy
"jedna partia jedna mowa jedna d.pa jedna głowa"

[kotwicz69]

z ostatniej chwili....:
wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,53600,4112881.html

Pyjas to jedyny KORowiec którego zabili komunisci

[skin-01]

innym włos z głowy nie spadł w przeciwieństwie do opozycjonistów narodowych

Doprawdy? Co ty powiesz?

[Gość: dd]

przeczytaj sobie kim jest Barbara Sadowska, z kim była związana i kogo
straciła. Poza tym co to jest? Konkurs zasług?

[stefan.bialystok]

www.tvn24.pl/-1,1505520,wiadomosc.html

O tych tez pamietamy....

[kotwicz69]

W przeglądanych przez komisję Rokity aktach roi się od samobójców. Niezwykłych
samobójców - ni z tego, ni z owego, decydują się na ten krok, na przykład,
ludzie powszechnie znani ze swej religijności. A zdecydowawszy się, zabijają
się w sposób rzadko spotykany. Jak na przykład Janusz Sierocki - który, jak
ustaliła peerelowska prokuratura, wyskoczył z okna. Śledczych bynajmniej nie
zdziwiło, że według świadków tego „skoku" Sierocki leciał tyłem. Jadwiga
Kryńska - wielokrotnie zatrzymywana za działalność opozycyjną, też w
końcu „wyskoczyła z okna". 20 minut przed tym skokiem był u niej lekarz i nie
stwierdził żadnych objawów samobójczych. Marek Pawlak, na
popełnienie „samobójstwa" przez skok z okna swego mieszkania wybrał akurat
moment, kiedy mieszkanie to przeszukiwała MO.

Są też w raporcie ofiary niezwykłych wypadków. Marcin Antonowicz - „wypadł" z
milicyjnego stara. Krzysztof Struski „wypadł" z radiowozu. Stanisław
Bulko „wyskoczył" z milicyjnego radiowozu wprost pod koła samochodu
nadjeżdżającego z przeciwka. Wedle sekcji zwłok, odrzuconej przez prokuratora
jako błędnie przeprowadzona, w chwili, gdy wyskakiwał, już był martwy.

Topielcy - Emil Barchański. Nie miał jeszcze nawet osiemnastu lat, gdy został
aresztowany w konspiracyjnej drukarni. Na procesie, ku wielkiemu niezadowoleniu
prokuratury i sądu, odwołał zeznania złożone w śledztwie i zeznał, że zostały
one wymuszone torturami. Opisał szczegółowo, w jaki sposób był torturowany.
Zwolniony do czasu rozprawy odwoławczej, wkrótce został wyłowiony martwy z
Wisły. Oczywiście - samobójstwo. Śledczy nie uznali za stosowne ustalać, kim
był człowiek, w towarzystwie którego widzieli go tuż przed śmiercią świadkowie.
Cóż niby dziwnego - popełnianie samobójstwa z asystą było w stanie wojennym
obyczajem częstym wśród działaczy podziemia, szczególnie tych, którzy nie
zaliczali się do opozycyjnej „arystokracji", których losu nie śledzili
korespondenci zachodnich mediów, a już zwłaszcza, jeśli mieli pecha należeć do
nurtu odrzucającego porozumienie z komunistami.

Ludzie zamordowani tylko po to, by rzucić postrach na ich najbliższych. Jak
Grzegorz Przemyk, jak 82-letnia matka adwokata Krzysztofa Piesiewicza, jak
tłumaczka Małgorzata Grabińska, przypadkowa ofiara, którą zbrodniarze pomylili
z inną Małgorzatą Grabińską, mieszkającą opodal synową opozycyjnego adwokata.

Sfingowane wypadki drogowe - jak śmierć księdza Stanisława Kowalczyka. Albo
zupełnie już nieskrywane, jawnie dokonane morderstwa, które miały rzucić
postrach na chwilowo pozostających przy życiu kolegów z podziemia. Piotr
Bartoszcze, niezależny działacz rolniczy, zatłuczony przez „nieznanych
sprawców" koło własnego domu. Krzysztof Jasiński, zakatowany na śmierć,
znaleziony martwy na bocznicy kolejowej. Ksiądz Antoni Kij, ksiądz Stanisław
Palimąka...

Ostatnie miesiące peerelu: 21 stycznia 1989 - zamordowany zostaje ks. Stefan
Niedzielak, kapelan rodzin katyńskich. Wcześniej odbiera liczne pogróżki
i „ostrzeżenia"; w dniu śmierci mówi rano do jednego z przyjaciół, że
prawdopodobnie komuniści wkrótce go zabiją. Prokuratura uznaje, że ksiądz
niefortunnie spadł z krzesła, i jeszcze parę miesięcy wcześniej udałoby jej się
na tym sprawę zamknąć. Jednak atmosfera początku roku 1989 jest już inna,
śledczy zmuszeni są do zamówienia ekspertyzy biegłego, który stwierdza, iż
księdzu ktoś gołymi rękami skręcił kark - w taki sposób mógł zabić tylko
zawodowy morderca, nauczony tej sztuki w specsłużbach. Kilka dni później, 30
stycznia, zamordowany zostaje w swoim domu w Dojlidach pod Białymstokiem ks.
Stanisław Suchowolec. 11 lipca 1989 (! - jeszcze w ponad miesiąc po
kontraktowych wyborach) w Krynicy Morskiej nieznani sprawcy mordują księdza
Sylwestra Zycha.

Nawet nie mając praktycznie żadnych możliwości działania, poza stwierdzeniem,
jakimi matactwami, oszustwami i udowadnianiem prawem i lewem z góry założonej
tezy były oficjalne „śledztwa", odkrywa komisja Rokity istnienie w
Departamencie IV SB, zajmującym się zwalczaniem Kościoła, struktury określanej
kryptonimem „D". Jest to zakonspirowana komórka przeznaczona do zadań w świetle
peerelowskiego prawa nielegalnych - napadów, podpaleń, pobić i morderstw.

W kilkanaście lat potem IPN udowodni, że niejawne „sekcje D" istniały nie tylko
w tym, ale we wszystkich wydziałach SB. Zadaje to kłam twierdzeniom
komunistycznych generałów i ich rzecznika, jakoby ewentualne zbrodnie, jeśli
rzeczywiście naprawdę się tu czy tam zdarzyły, były skutkiem samowoli. Czy
nawet wręcz -w wersji wymyślonej po zamordowaniu księdza Popiełuszki - jakoby
były dziełem spisku zorganizowanego w służbach przez „beton" i wymierzonego
właśnie w Jaruzelskiego i Kiszczaka, a w domyśle inspirowanego przez Sowietów i
mającego doprowadzić do destabilizacji oraz interwencji.

Morderstwa ludzi niewygodnych dla komunistów nie były przecież w peerelu niczym
nowym; w stanie wojennym tyle tylko, że zdarzały się częściej. W styczniu 1980
Tadeusz Szczepański, działacz gdańskich Wolnych Związków Zawodowych, zaginął, i
dopiero po kilku miesiącach Wisła wyrzuciła jego zmasakrowane zwłoki; miały
połamane palce i pozrywane paznokcie, co słabo pasowało do oficjalnych ustaleń
śledztwa, jakoby Szczepański, wracając nocą z imprezy, został obrabowany,
pobity i wrzucony do rzeki przez zwykłych bandytów. Gdy ostatnio historyk IPN
odnalazł dokumenty świadczące o sterowaniu tym „śledztwem" przez SB, Wałęsa
publicznie uronił łezkę, że bezpieka usiłowała Szczepańskiego zmusić do
donoszenia na niego, Wałęsę i „przyłożyli mu za mocno". Taktownie, nikt nie
zasugerował Wałęsie, że skoro Szczepański zginął, bo nie chciał kapować na
przyszłego przewodniczącego „Solidarności", to przynajmniej wobec niego - skoro
już nie wobec innych pomordowanych za „Solidarność" - powinien były prezydent
czuć się do czegokolwiek zobowiązany. Jako prezydent Wałęsa bardzo interesował
się zawartością archiwów gdańskiej MSW, i ponoć to właśnie chęć ułatwienia
sobie dostępu do nich była przyczyną usunięcia „zdrajcy" Hodysza - ale jego
zainteresowanie dotyczyło tylko akt TW „Bolek", a nie morderców Szczepańskiego.

A wcześniej - pisarz Jerzy Zawieyski, leżąc w szpitalu całkowicie sparaliżowany
po wylewie, miał wedle oficjalnej wersji wstać, przejść kawał korytarza, wspiąć
się na parapet trudny do sforsowania nawet dla człowieka zdrowego, pokonać
wysoką balustradę, i wyskoczyć. Nie umarł własną śmiercią Jan Gerhard, który
zbyt wiele wiedział o śmierci komunistycznej ikony, generała Świerczewskiego.
Zamordowany został studencki działacz Stanisław Pyjas, zamordowano też w
szybkim czasie świadka, który mógł w ewentualnym śledztwie podważyć
prokuratorskie ustalenia co do przebiegu ostatnich godzin jego życia. Skatowany
przez „nieznanych sprawców" zmarł od obrażeń ks. Roman Kotlarz, który naraził
się komunistom, błogosławiąc i udzielając absolucji uczestnikom robotniczych
protestów w Radomiu w 1976.

W1969 roku „spadł z dachu", akurat w czasie procesu Janusza Szpotańskiego, w
którym występował jako jeden z ważnych świadków, aktor Adam Pawlikowski. Tak
samo, jak usiłowano „wpłynąć" na mecenasów Piesiewicza i
Grabińskiego, „wpłynięto" w latach pięćdziesiątych - poprzez
śmiertelny „wypadek" córki - na poetę Broniewskiego, który, rozzuchwalony
pozycją barda rewolucji, w pijanym widzie zaczął sobie pozwalać na
podskakiwanie „drogim towarzyszom / drogi koniecznej acz jakże niespójnej"....

[kotwicz69]

Jak Jan Samsonowicz z Gdańska, którego znaleziono powieszonego na płocie
Stoczni Gdańskiej. Wcześniej zdążył pożegnać się z synem i powiedzieć mu, że
szykuje się wraz z przyjaciółmi z podziemia do dużej akcji, a żonę uprzedził,
by nigdy nie wierzyła, jeśli będą mówić, że zginął w nieszczęśliwym wypadku
albo popełnił samobójstwo.

Jak ludzie, którzy zakatowani zostali na śmierć przez milicjantów i ubeków.
Ryszard Ślusarski z Legnicy, Stanisław Kot z Rzeszowa, Tadeusz Wądołowski,
który zmarł na komisariacie kolejowym MO w Gdyni, i któremu w akcie zgonu
wpisano „śmierć z przyczyn chorobowych", nie wspominając ani słowa o widocznych
na ciele obrażeniach. Jak Bronisław Grzywna, w wypadku którego prokuratura
przyznała nawet, że zmarł wskutek pobicia, ale śledztwo umorzyła. Jak Wacław
Kulimowski, który przed zgonem sam zdążył opowiedzieć, co robiono z nim na
komendzie. Jak Kazimierz Łazarski z Oleśnicy, Grzegorz Luks z Goleniowa i inni.

Czytamy, poznając jeden po drugim przypadki z perspektywy oficjalnych
sprawozdań, zwykle preparowanych tak nieudolnie, że gdyby nie powaga sprawy,
chciałoby się parsknąć śmiechem. Józef Kucia - zatrzymany przez milicję,
znaleziony został martwy w lesie. Śledztwo ograniczyło się do wyperswadowania
świadkowi, który widział, jak wciągano go do radiowozu, że nic nie widział.

Czytamy o ludziach, których po zatrzymaniu esbecy odwozili nie do aresztów, ale
do izb wytrzeźwień - by Urban mógł w razie czego lekceważąco stwierdzić, że
zmarły nie był żadnym tam opozycjonistą, tylko zwykłym pijakiem. Jak Krzysztof
Skrzypczak z Poznania, który, według oficjalnych ustaleń komunistycznej
prokuratury, będąc pijany do nieprzytomności i skrępowany skórzanymi pasami,
zdołał wstać z łóżka i się powiesić.

„Powiesił się" też Jarosław Romanowski w areszcie w Suwałkach - po
tym „samobójstwie" na ścianach celi pozostały ślady krwi, a na ciele wisielca
obrażenia, których w chwili aresztowania bez wątpienia nie miał. Nie
przeszkodziło to odnośnym władzom stwierdzić ponad wszelką wątpliwość
samobójstwa. Podobnie, jak w wypadku powieszonego w areszcie w Miechowie Jana
Krawca, a w Śremie Mariana Klupczyńskiego....

Przypadek z naszego podworka......tez zapamietany

[kotwicz69]

Jak choćby Zbigniewowi Simoniukowi z Białegostoku, który, dwukrotnie porywany i
torturowany przez funkcjonariuszy, dwukrotnie miał czelność o tym ze
szczegółami opowiedzieć. Pozwany o „bezpodstawne oskarżenia" wobec organów nie
doczekał ostatecznie rozprawy - został wsadzony przez milicję siłą
do „psychuszki", i znaleziono go powieszonego. Oczywiście prokuratura po
wnikliwym śledztwie stwierdziła samobójstwo.....

[lullu1]

Płakać się chce,...
słynne powiedzenie ubeków:
"chciał popełnić samobójstwo,ale go nie zastaliśmy"...:(
taki żal,taki....

[Gość: Stanisław]

Dzięki Kotwicz za te przykłady zbrodniczej działalności służb PRL-u. Tych
sprawców i ich rozkazodawców trzeba odnaleźć, rozliczyć i skazać.
Z drugiej jednak strony przypisywanie wszelkiego zła organom bezpieczeństwa PRL
i ich informatorom też jest nieporozumieniem co nawet zauważył ostatnio IPN bo
jakoby jacyś ubecy współpracowali z księżami i ostrzegali o grożącym
niebezpieczeństwie. W/g mnie linia podziału powinna przebiegać inaczej; należy
oddzielić plewy co zwalczały opozycję występującą w obronie praw robotników,
wolności słowa, zgromadzeń i zrzeszania się pokojowymi metodami od tych co
zwalczali bandytów, anarchistów i sabotażystów. I wcale nie stawiam po stronie
tych bezprawnie zwalczanych tylko przeciwników socjalizmu bo i było tam sporo
działaczy i frakcji w samej PZPR którzy chciali socjalizmu z ludzką twarzą i za
swoje poglądy byli też represjonowani. (Nawiasem mówiąc w pierwszych strajkach
robotniczych na jednym z pierwszych miejsc było hasło "socjalizmu z ludzką
twarzą" zaraz po hasłach cofnięcia podwyżek cen mięsa, wolnych sobót i 100%
podwyżki zarobków.) Po stronie słusznie ściganych stawiam bandytów wszelkiej
maści (AK, GL czy WiN)chowających się po lasach ale PO ogłoszeniu amnestii i
dobrowolnym składaniu broni; takich co dalej strzelali w plecy bo nie byli w
stanie uczciwie żyć i zarabiać na swoje utrzymanie. Wiem - wielu wyszło i mimo
to odsiedziało wyroki - ale prawie zawsze te wyroki były do minimum skrócone.

Słusznie każdy zauważy że bicie i wszelkie tortury podczas przesłuchań są dziś
w cywilizowanym świecie zabronione i Unia Europejska tego w zasadzie
przestrzega. Zawsze też tak uważałem i potępiam te metody chętnie dziś
stosowane w bardzo demokratycznych USA czy Izraelu.
Bić, poniżać i torturować - absolutnie nie ale skutecznie ścigać i skazywać
miał wszelki moralny i prawny obowiązek Urząd Bezpieczeństwa, Wywiad czy
Kontrwywiad niezależnie czy szpiegiem był Amerykanin, Rosjanin czy Izraelczyk a
bandytą lub terrorystą komunista czy antykomunista.
Dla mnie partyzant z WiN-u strzelający w plecy milicjantowi czy bracia
Kowalczykowie podkładający bombę są i zostaną zwykłymi bandytami i terrorystami
a nie bohaterską opozycją. Dzięki SB mogłem spokojnie w PRL-u uczyć się i
pracować.
serwisy.gazeta.pl/kraj/1,34308,3667012.html

[kotwicz69]

"...Dzięki SB mogłem spokojnie w PRL-u uczyć się i
pracować...."

taaaak, a nauki i praca zapewne byly "szczegolne"......

[drzazgarz]

Dzięki SB musieliśmy uczyć się i pracować w sowieckiej kolonii PRL a nie w
wolnej Polsce. Bez SB i ich współpracowników, komuna upadłaby 20 lat wcześniej,
bo to oni inwigilowali opozycję, mordowali, szantażowali i zastraszali naród.

Co do partyzantki wolnościowej, to Stanisław popisał się typowymi kłamliwymi
komunistycznymi sloganami propagandowymi z tamtych czasów. Prawda była taka, że
to po stronie komunistów była olbrzymia przewaga militarna, finansowa,
organizacyjna, itd. Partyzantka przetrwała tyle lat tylko poparciu i sympatii
miejscowej ludności. Bez tego wsparcia zostaliby zadenuncjonowani i zniszczeni w
ciągu kilku miesięcy. Ludność uważała ich za bohaterów a nie bandytów a jak
najgorsze zdanie miała o komunistycznych mordercach i oprawcach.