Kwiatki Jana Pawła

Papież to nie mistrz olimpijski

[Gość: torunianka]

Pracownicy Watykanu nie mogli pogodzić się z tym, że nowy papież nie chce
korzystać z lektyki papieskiej, zwanej sedia gestatoria.
"Bez sedia gestatoria Ojciec Święty nie będzie widziany, może więc jakiś
podest?" - nie dawali za wygraną "watykańczycy".
"Na podest nie wejdę, nie jestem mistrzem olimpijskim!" - oznajmił stanowczo
Jan Paweł II.

Górale obronią

[Gość: torunianka]

Nazajutrz po uroczystości inauguracji pontyfikatu, 23 października 1978 roku,
papież spotkał się w Auli Pawła VI ze swoimi rodakami licznie przybyłymi do
Rzymu. Dostrzegłszy górali w pięknych, tradycyjnych strojach, podszedł do nich
i powiedział: - "No, jacyż to z was są górale, co ciupagi macie, a swojego
metropolitę toście wypuścili z Krakowa?". Na to Staszek Trzebunia
odpowiedział: "Przecież jakby się tu wom jaka krzywda działa, to my przyjdziemy
i was bydziemy bronić!".

100 lat

[Gość: torunianka]

jeszcze kiedy był w dobrej kondycji fizycznej, a śpiewano mu podczas
pielgrzymek 100 lat, mruknął kiedyś pod nosem. Łatwo powiedzieć, trudniej
wykonać.

w Parlamencie 1999

[Gość: torunianka]

Kiedy parlamentarzyści po wystąpieniu papieskim odśpiewali hymn narodowy
powiedział, nawiązując do refrenu marsz Dąbrowski z ziemi włoskiej...

"Ale nam się przytrafiło". "Tylko nikt nie przypuszczał, że w takim
umundurowaniu".
niestety, nie pokazano tego w transmisji, więc cytuję z ułomnej pamięci

zwykły przekaz

[Gość: torunianka]

co czwartek o 20 spotykał się ze studentami prowadząc "rozważania o istocie
człowieka". Jeśli ktoś na chwilę wypadł z toku wywodu, nie był już w stanie
nadążyć choć mówił językiem zrozumiałym dla wszystkich ludzi.

wspomina Stanisław Abrachamowicz

[Gość: maciej]

Wytrwała jesteś jak PIT!!!
ps. doskonałe intencje, świetny post torunianko!Alleluja!!!

[elodia]

Komunistyczny reżim w Warszawie miał mylne wyobrażenia o kardynale i
metropolicie krakowskim. W jednym z tajnych dokumentów z sierpnia 1967 roku
czytamy o Karolu Wojtyle: „...jest bez wątpienia jednym z niewielu
intelektualistów w Episkopacie Polskim... Do tej pory nie prowadził żadnej
działalności skierowanej przeciwko państwu. Wydaje się, że polityka nie jest
jego mocną stroną, za bardzo pogrążony jest w myśleniu abstrakcyjnym ...
Brakuje mu talentu organizacyjnego i zdolności przywódczych.”

[elodia]

Były szkolny kolega Karola Wojtyły, Jerzy Kluger, zapragnął odwiedzić
przebywającego właśnie w Rzymie krakowskiego arcybiskupa. Zgłosił się w polskim
collegu i otrzymał termin. Stojąc już przed kardynałem zaczął mamrotać
onieśmielony „Wasza Eminencjo...”, na to Wojtyła złapał go za ramiona i
wykrzyknął: „Jurek, czyś ty zwariował, to przecież ja, Lolek!”

[elodia]

Nowy wysportowany papież irytował czasami przyzwyczajonych do sztywnego
protokołu watykańskich dostojników. Na przykład podczas wchodzenia po schodach,
całkiem „nie po papiesku” podnosił białą sutannę i brał po dwa, trzy stopnie na
raz. Kiedy jeden z otyłych kardynałów zwrócił mu na to uwagę i powiedział, że
jest to sposób poruszania się sprzeczny z godnością papieża, usłyszał od Jana
Pawła II w odpowiedzi: „Potrzebny mi jest ruch, i zdaje się, że wam również”

[elodia]

Jego osobisty lekarz opowiada jak podczas jednej z podróży Ojciec Święty nie
czuł się zbyt dobrze, po wcześniej zjedzonych plackach kartoflanych. Doktor
zaproponował kilka kropel "Napoleona". Papież zapytał wtedy na jakiej są
wysokości. Lekarz poszedł zapytać, wrócił i podał pułap, na jakim znajdował się
samolot. Ojciec Święty wzniósł rękę do góry i powiedział: ”Nie mogę, Szef za
blisko”.

nie daj Boże!

[Gość: torunianka]

z opowiadań ks. Bonieckiego. Kiedy dowiedziano się w kurii o śmierci Jana Pawła
I, i kardynał Wojtyła wybierał się na konklawe, ks. Boniecki zapytał kierowcę
kardynała, a co będzie jak On zostanie papieżem?

O nie daj Boże! On sobie z kurią krakowską nie może poradzić, a co dopiero z
Watykanem - spontanicznie odpowiedział kierowca

zebrałam polne kwiatki

[Gość: torunianka]

dziękuję, za powiększanie bukietu, szczególnie elodii:)
Ale widzę, że luci stawia róże.

Nie mogę dzisiaj zbierać róż, bo u nas msza na Rynku i czas powoli się zbierać.
Pozdrawiam

może razem nie zginiemy

[Gość: torunianka]

Tuż po wyborze, grupa księży przybyłych na konklawe poszła do Papieża i zastała
Go w kaplicy na modlitwie. Jak ich zobaczył zapytał
- a coże się tak po nocy włóczycie.
- Ano przyszliśmy Papieża odwiedzić - odpowiedzili w tym samym stylu
- A jak przyszliście no to choćcie, może w tej chaupie razem nie zginiemy

strój niespasowany

[Gość: torunianka]

Polscy księża, odwiedzający nowego Papieża tuż po konklawe zauważyli:
"Pierwszy strój nie od razu spasowany - miał jeszcze nasze ciapcie z filca,
które nie pasowały do białej sutanny".

telegram

[Gość: torunianka]

Co zrobił ks. Malinski po konklawe
Wysłałem Mu telegram
- A nie mówiłem? Mietek

Obrazili się na mnie w kurii i w Watykanie, bo się tak nie mówi do Papieża.

pomyłka

[Gość: torunianka]

Po audiencji generalnej, na zakończenie Papież szedł wzdłuż szeregów ludzi, aby
się pożegnać ale nieoczekiwanie przeszedł w poprzek i zobaczył wiwatującego
razem z innymi ks. Malińskiego do którego krzyknął
- miałeś rację, tylkoś się pomylił o 30 dni!

różnice

[Gość: torunianka]

Czym, wg włoskiego przyjaciela ks. Bonieckiego, różni się papież polski od
włoskich?
Każdy kardynał włoski jest nastawiony, aby być papieżem,
a u Was nastawiony na bycie biskupem i dlatego On jest dobrym biskupem.

a gdzie muzyka?

[Gość: torunianka]

w czasie pielgrzymki do Meksyku grano pod oknem papieskim do późnej nocy, aż
organizatorzy zwrócili im uwagę, że papież musi odpocząć, więc przestali.

Rano, Ojciec Św. wychodzi i pyta: a gdzie muzyka?

85.000 stron

[Gość: torunianka]

pozostawionego tekstu - to dopiero kwiatek!

wejście na hasło

[Gość: torunianka]

Marek Skwarnicki opowiadał, ale nie usłyszam początku, więc jest to kwiatek
zdeformowany:

Aby się dostać na pierwsze audiencje (?) trzeba było mieć przepustkę. Dla
Polaków wymyślono szczególną. Przy wejściu mówiono do wchodzących:
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
Kto odpowiedział Na wieki wieków amen był wpuszczany przez Szwajcarów, których
nauczono odzewu na hasło.
Przy okazji weszło sporo tych, którzy hasło rozszyfrowali.

[elodia]

opowiedziany na jednym forum przez ania_rosa:
Poznałam kiedyś człowieka, który z racji urzędu często jeździł do Watykanu i
znał osobiście Ojca Świętego. Ponieważ jednak miał wykształcenie nie
korespondujące z jego zawodem zaczął robić drugi fakultet na KULu, tym razem
związany tematycznie ze swoją pracą. Pewnego dnia na ćwiczeniach polecono
studentom zinterpretować w formie pisemnej słowa Jana Pawła II. Temat
brzmiał "O czym myślał Jan Paweł II mówiąc słowa "Bogu dziękujcie, Ducha nie
gaście"?"
Podczas kolejnego spotkania z Papieżem znajomy napomknął o swoich studiach, a
ponieważ Papież wyraził zainteresowanie- odbyli krótką rozmowę na temat. Jan
Paweł II zapytał: " a czym się pan teraz konkretnie zajmuje?", na co znajomy
odparł, że własnie ma napisac esej na temat wypowiedzi samego Papieża i
powyższego cytatu. Wtedy Papież głęboko się zamyslił i powiedział: "Ziemniaki
ze zsiadłym mlekiem. Niech pan napisze, że myślalem wtedy o ziemniakach ze
zsiadłym mlekiem".
To oczywiście nie koniec tej historii.
Znajomy był skonsternowany, ale znał poczucie humoru Ojca Świętego i dokładnie
tak napisał.
Jego esej wywołał skandal, oczywiście został opatrzony adnotacją na temat kpiny
z tematu, brakiem szacunku i oceną niedostateczną.
Dwa tygodnie później podczas kolejnego spotkania z Janem Pawłem II i omówieniu
wszystkich kwestii zawodowych, Papież napomknął- a wiadomo powszechnie, że miał
fenomenalną pamięc;)- o eseju znajomego i spytał, jaka była reakcja wykładowcy.
Znajomy powtórzył dokładnie słowa profesora i przeprosil, że potraktował
odpowiedź Papieża tak dosłownie. Papież się tylko uśmiechnął i nic nie
powiedział.
Najlepsze jednak nastąpiło potem.
Na następnych zajęciach znajomy został poproszony na bok. Profesor powiedział
mu: "Nie wiem, jakie ma pan koneksje, ale dziś rano otrzymałem telefon z
Watykanu. Rozmówca przedstawił się jako Jan Paweł II i nie uwierzy mi pan: to
naprawdę byl Ojciec Święty! Zadzwonił w sprawie pańskiej pracy- nie wiem, skąd
się o tym dowiedział, ale powiedział mi, że faktycznie myślal wtedy przez
chwilę o ziemniakach i zsiadłym mleku..."

Ocena niedostateczna została anulowana i poprawiona na bardzo dobrą.

Historia może brzmi nieprawdopodobnie, ale jest autentyczna.

do elodii

[Gość: torunianka]

ten kwiatek uznaję za najlepszy. Świetna lekcja dla wielu:))))
Ciekawa tylko jestem czy profesor ją zrozumiał;)

[Gość: iv]

Jak to bylo???

"Słowacki wiekim poetą byl......"


:)

[elodia]

Świetny wątek załozyłaś... a Słowackiego wiersz o Papieżu Polaku... dreszcz
przechodzi... Zaprawdę Wielkim poetą był:)
Te ostatni fragment opisała niejaka ania_rosa na forum "Macochy" - też mi się
bardzo podobał ale nie byłam pewna czy go umieścić bo czy to mozna wierzyć
forumowiczom ;P

Iv... Gombrowicza zostaw może na inną okazję...

kwiatki

[Gość: eiwyn]

torunianko, wielkie dzięki za ten usmiech z łezką w oku....

[elodia]

Oj jesteś niezmordowana! Wyrazy podziwu:)))

kto jest Polakiem;)?

[Gość: torunianka]

Wpada podekscytowana siostra, która niedokładnie usłyszała wiadomości z
konklawe:
Dziennik mówi, że Polak został wybrany papieżem. Wyszyński czy jakoś.
Ks. Maliński na to: Polak to Wojtyła nie Wyszyński;)

lepsza rola

[Gość: torunianka]

Późnym wieczorem schodziliśmy po wykładzie z ks. prof. K. Wojtyłą ciemnymi
schodami. Ksiądz Profesor zmieszał się z czarnymi sutannami księży studentów,
schodząc razem z nami. Jeden z kolegów, ks. Antoni, pomylił sylwetkę Księdza
Profesora z innym kolegą księdzem i rozpędzając się z pierwszego stopnia
schodów, skoczył ks. prof. Wojtyle na plecy, wołając: – Wio, koniu! Ksiądz
Profesor usiadł na schodzie pod ciężarem ciała kolegi, a on, jak zorientował
się, na czyich siedzi plecach, zemdlał z przerażenia. Księdz Profesor poklepał
kolegę po twarzy i z uśmiechem na ustach stwierdził: – Rola wykładowcy bardziej
mi odpowiada niż konia.

za: K.Sajdok

i choć padało....

[Gość: torunianka]

Czekaliśmy na wykład z ks. prof. K. Wojtyłą, na który uczęszczali również
studenci muzykologii. Padał deszcz. Po kwadransie akademickim zamierzaliśmy
opuścić salę wykładową. Wszedł Ksiądz Profesor ociekający deszczem, w jasnym
prochowcu i w filcowym kapeluszu tego samego koloru. Przeprosił za spóźnienie i
usiadł przy katedrze. W tym momencie usłyszeliśmy przytłumiony śpiew studentów
muzykologii: „I choć padało, choć było ślisko, jednak przylazło to
proferzysko”. Ksiądz Profesor uśmiechnął się i w odpowiedzi zanucił piosenkę,
która rozbawiła nas wszystkich, i z właściwym sobie spokojem i godnością
rozpoczął wykład.
za: K.Sajdok

ostatni na ten tydzień

[Gość: torunianka]

W 1983 r., w 5. rocznicę wyboru ks. prof. Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową,
na dziedzińcu Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego postawiono wspaniały
pomnik, ukazujący postać Papieża Jana Pawła II, który podnosi z klęczek Prymasa
Tysiąclecia, kard. Stefana Wyszyńskiego. Był to pokłon, jaki oddał Ksiądz
Prymas Janowi Pawłowi II w dniu inauguracji Pontyfikatu. Pomnik stoi przed
stołówką studencką. Jan Paweł II w czasie swojej kolejnej pielgrzymki do Polski
odwiedził uczelnię, która była mu bardzo bliska, i widząc po raz pierwszy ten
pomnik, stwierdził z charakterystycznym dla niego poczuciem humoru: – Tak,
podnosiłem wówczas naszego Prymasa, kard. Stefana Wyszyńskiego, bo jedliśmy
obiad w stołówce uniwersyteckiej i obiad był tak słaby, że Prymas zasłabł.
Trzeba zadbać o lepszą kuchnię dla studentów – powiedział nasz Papież, a jego
słowa zostały przyjęte z ogromnym aplauzem przez ówczesnych studentów KUL.
za: K.Sajdok

[Gość: Maria]

Ekumeniczne kichnięcie
ww5.tvp.pl/995,20050403192898.strona
patrz po prawej stronie - multimedia - warto zobaczyć
Można też posłuchaćśpiewającego papieża - Góralu czy...

*****
Wiara to coś więcej niż czysta logika.

[oxygen35]

Ja mam kwiatek, ktory mi opowiedzial wczoraj moj tutejszy amerykanski biskup.
Otoz niecaly rok temu, kiedy papiez byl juz ciezko chory, mial spore trudnosci
z poruszaniem sie i mowieniem, zwolal w Rzymie spotkanie wszystkich
amerykanskich biskupow. Pojechali. Jeden z nich, nowo mianowany biskupem, dosc
mlody czlowiek, byl bardzo spiety i niezwykle wzruszony, podczas spotkania z
Ojcem Swietym mial lzy w oczach. Papa sie zainteresowal czemu on taki
zestresowany, na co on szczerze wyznal, ze to jego pierwsze spotkanie z Ojcem
Swietym, i sie obawia, czy nie ostatnie. Na to papiez pochylil sie nad nim z
troska i wypalil: "a co, chory jestes?"

[Gość: Seth]

Taka propozycja - chyba chwila odpowiednia, moze wspolna msza odprawiona przez
biskupow obydwu diecezji ,,, moze inna propozycja,,, moze warto we wzajemnych
torunsko-bydgoskich i bydgosko-torunskich warto cos zmienic ... nawet kibice
pokazali jak trzeba ...

bedzie to jakis tworczy kwiatek ... jak sie lokalni politycy nie dogaduja to
chociaz moze zwykli ludzie ...

seth

[Gość: taki tam]

Gdyby zwykli ludzie nie dogadywali się od zarania dziejow do dziś to miętko na
teraz wypadałby ten świat. Ale jak dostaną wyższej konieczności i padną sobie w
objęcia to mi przypasuje.

[Gość: Paweł]

Wejdźcie na www.joemonster.org
To pomaga.

[Gość: Yaraz]

Taki wątek powinien być na topie.W górę

[Gość: Maria]

koczisss.neostrada.pl/wspomnienie/Wspomnienie.mp3

*****
Wiara to coś więcej niż czysta logika.

to tylko Mietek

[Gość: torunianka]

ks. Maliński w czasie odwiedzin u Papieża prowadząc dyskusje na trudne dość
tematy dość często podnosił głos, żądając od Jana Pawła działań takich czy
innych. Wtedy Jan Paweł, zwracając się w stronę kuchni wołał. Proszę się nie
niepokoić, to tylko Mietek na mnie krzyczy.

kwiatki

[trond]

gdzieś czytałem,że razu jednego Ojciec Święty pokonał wszystkich w drodze do
refektarza zjeżdżając po poręczy schodów;-)

ona mnie bezpośrednio nie dotyczy

[Gość: torunianka]

Jacek Woźniakowski przesłał Janowi Pawłowi II swoją książkę "Czy artysta ma
prawo się żenić?". Dotyczyła socjologii życia artystycznego w XIX wieku. Papież
odpisał mu: "Kochany Panie Jacku, bardzo dziękuję za książkę, którą przeczytam
z zainteresowaniem, choć sądząc z tytułu ona mnie bezpośrednio nie dotyczy".

prywatny telefon

[Gość: torunianka]

W czasie stanu wojennego wprowadzonego w czasie Solidarności przez
Jaruzelskiego, w Rosji czyniono przygotowania do "wsparcia" zbrojnego Polski.
Administracja amerykańska, w której dużo wtedy miał do powiedzenia Zbigniew
Brzeziński, doradca prezydenta Cartera, kontaktuje się z Watykanem, aby ustalić
wspólną linię działania i zapobiec przelewowi krwi. Sprawa jest poważna i
wymaga kontaktów nadzwyczajnych, poza obowiązującym protokołem dyplomatycznym.
Brzeziński, rozmawiając z Papieżem pyta, czy możliwe byłoby skorzystanie, w
razie nagłej potrzeby, z telefonu prywatnego Papieża. Na to Jan Paweł II mówi.
Proszę poczekać chwilę i pyta po polsku ks. Dziwisza. „Czy ja mam prywatny
telefon?”.

ostatnia deska ratunku... prymasa

[Gość: torunianka]

Prymas Wyszyński traktowany był zawsze jako książę kościoła. Trzyletni okres
jego uwięzienie zamiast osłabić jego autorytet, jeszcze go wzmogły. Ale w
czasie pierwszej pielgrzymki Papieża do Polski, po skończonej mszy,
społeczeństwo ustami młodzieży hołdy oddaje Ojcu Świętemy, który z nimi swoim
zwyczajem żartuje. Spotkanie przeciąga się, a kolejne spotkania czekają,
wkracza Prymas próbując odciągnąć Papieża od tego spotkania, daje też wyraźne
znaki młodzieży, aby zakończyła wiwaty, ale nie dostaje wsparcia od Wojtyły,
który prowokuje młodzież, aby zmiękczyła Prymasa okrzykami „niech żyje Prymas”.
Bezradny Wyszyński podchodzi do mikrofonu i mówi „Jako ostatnia deska ratunku
czy mnie będą słuchać, czy już nie. Zaśpiewajmy. I intonuje „pieśń”, zaskakując
wszystkich, łącznie z Papieżem. Pieśn podejmują jednak wszyscy i „Góralu, czy
ci nie żal” staje się nieodłącznym elementem kolejnych pielgrzymek papieskich.

łzy Matki

[trond]

kiedy Ojciec Święty Jan Paweł II umierał,już od Wielkiego Piątku po twarzy
figurki Matki Boskiej w Niżankowicach płynęły łzy.

małe kwiatki

[trond]

wielu rodziców nadaje obecnie dzieciom imiona Karolina i Karol aby uczcić
pamięć Ojca Swiętego Jana Pawła II

modlić się nie wolno?

[Gość: torunianka]

Przed konklawe ostatnia msza w kaplicy w Krakowie. Odprawia ją kardynał
Wojtyła. Modlitwę wiernych kończy ks. Maliński wezwaniem „Módlmy się, aby
kardynał Wojtyła został wybrany papieżem”. Zapada cisza pełna konsternacji, ale
po chwili wierni odpowiadają „wysłuchaj nas Panie”. Po mszy, Karol Wojtyła
zwraca się do ks. Malińskiego „Co ty Mietek wyrabiasz w kaplicy”? Na to ks.
Maliński „modlić się nie wolno”?

Ray Flynn "JPII Portret prywatny człowieka i

[Gość: Tomek]

papieża" To były ambasador USA za Clintona w Watykanie. Kiedy odchodził a
wcześniej był burmistrzem Bostonu papież powiedział myśląc o jego starcie w
wyborach w Bostonie: "-Papież nie może się modlić o pańskie zwycięstwo,
ambasadorze Raymondzie-powiedział.
-Och, wiem o tym, Ojcze Święty - opowiedziałem.
Nie zdołałem dodać nic więcej, bo wszedł mi w słowo:
- Ale papież mógłby się pomodlić, żeby pan nie przegrał.
Twarz mu pojasniała i uśmiechnął się szeroko. Obaj roześmieliśmy się."

Z książki Ray'a Flynn'a - papież w NY

[Gość: Tomek]

"Ale wołano jeszcze głośniej, kiedy Ojciec Święty, po zejściu ze schodów na
chodnik, postanowił nie wsiadać do papamobile, lecz przejść do znajdującej się
w odległości jednej przecznicy rezydencji kardynała, gdzie miał kolejne
spotkani.
-No, nie!- wyszeptał członek ochrony stojącej przy nas. - Co on wyrabia! Nie
może tego zrobić! Czy nie wie, że mu tego nie wolno?!
Popatrzyliśmy na siebie z Rayem. Ray ptrzewrócił oczami i powiedział do tajnego
agenta (użył przy tym perfekcyjnie nowojorskiego akcentu):
-Koleś, to przeciez papież. Może, kurde, robić, co mu się żywnie podoba,
zwłaszcza w tym mieście, które dostało fioła na jego punkcie."

spotkanie w Watykanie

[Gość: torunianka]

Najpierw była msza w prywatnej kaplicy Ojca Świętego. Maria miała się stawić
przed Bramą Spiżową. Ojciec Hejmo (dominikanin, opiekun polskich pielgrzymów w
Rzymie - red.) powiedział, że nie musi brać ze sobą żadnych
dokumentów: "Powiesz, że jesteś Maria Wiadrowska i to starczy". - Mówię więc do
szwajcara: Maria Wiadrowska - wspomina dzisiaj kobieta. - A on nic.
Powiedziałam, że byłam zaproszona do Ojca Świętego i że jestem krewną. Wtedy
pobiegł po mapę, bo okazało się, że oczywiście przyszłam pod złą bramę.

Kiedy na audiencji stanęła w końcu twarzą w twarz z Papieżem, zaniemówiła ze
wzruszenia. W ręku trzymała prezent dla Niego: srebrne spinki do mankietów z
bursztynem jako polskim akcentem. - Chciałam Mu powiedzieć o podarunku, ale nie
mogłam - wspomina. - W końcu On powiedział: "Daj, to pewnie dla mnie". To było
bardzo w Jego stylu.

co na to powie Ratzinger

[Gość: torunianka]

Przez 24 lata kardynał Ratzinger prowadził rozmowę z Papieżem - po niemiecku! -
na tematy wiary i teologii. Żartowano, że Jan Paweł II odczuwał przed nim lęk
(respekt na pewno): "Na miły Bóg, co powie na to, a na to ten Ratzinger?".

[trond]

Odpowiadasz na :
Gość portalu: torunianka napisał(a):

> Przez 24 lata kardynał Ratzinger prowadził rozmowę z Papieżem - po
niemiecku! -
>
> na tematy wiary i teologii. Żartowano, że Jan Paweł II odczuwał przed nim lęk
> (respekt na pewno): "Na miły Bóg, co powie na to, a na to ten Ratzinger?".

antycypował?a to dobre sobie;-)

[Gość: ann2]

wspominam

zaświadczenie

[Gość: torunianka]

Maria Wiadrowska, krewna Papieża została zaproszona na kolację z Janem Pawłem
II. Oto jej relacja.
- Pamiętam, że tego dnia padał deszcz. Postanowiłam poszukać kwiatów. Trochę to
trwało, bo była niedziela. Ale jak się idzie na kolację do wuja, to trzeba mieć
coś w ręku. Zdobyłam kwiaty i pojechałam. żegnając ją, powiedział: - No, to po
powrocie do Polski powiesz, że byłaś na kolacji u papieża. - Wujku, to chyba
nie ma sensu, bo nikt mi nie uwierzy - odpowiedziała. - To będę musiał wypisać
ci zaświadczenie - odparł z uśmiechem.

Karol Józef W.

[trond]

swego czasu Ojciec Święty Jan Paweł II nosił imiona Karol Józef.ładny kwiatek;-)

jako narciarz

[Gość: torunianka]

"Niemal całe miasteczko zebrało się przy parafialnym kościele w oczekiwaniu na
przyjazd biskupa. Orkiestra dęta "pożyczona" z powiatu szykowała się do
odegrania powitalnego marsza triumfalnego. Proboszcz co chwila nerwowo pocierał
ręce, organista zaś kręcił się przy swoim chórze kościelnym udzielając
ostatnich wskazówek. Wszyscy wypatrywali nie tyle zresztą w siną, ile raczej
białą dal - jako że była to zima. Coś nagle zamajaczyło się na horyzoncie.
Jedzie, jedzie! - rozległy się gorączkowe głosy w tłumie. Czarna kulka, hen na
zbiegającej stromo ku miasteczku drodze, powiększyła się - wpierw obiecująco,
później ku ogólnemu zawodowi: 'Toć to narciarz, a nie żadna lemuzyna biskupia!'
Narciarz zbliżał się do oczekującego tłumu i niektórzy ze zdziwieniem
spostrzegali, że spod narciarskiej kurtki widać było czerwoną sutannę. Dziwne
to było, co prawda, któż jednak czas się nad tym zastanawiać, skoro nareszcie
pojawiła się w dali ciemna plama, która nie mogła być czymkolwiek innym, jak
właśnie samochodem arcybiskupa. Wśród tłumu przetoczył się szmer podniecenia i
wszyscy gorączkowo wpatrywali się w dobrze już teraz widoczną ciemną limuzynę.
W międzyczasie samotny narciarz w sutannie zatrzymał się tuż przy chórze
kościelnym, zdjął narty i spokojnie bez pośpiechu wszedł do kościółka.

Auto arcybiskupa zbliżało się. Proboszcz dał znak i orkiestra dęta "gruchnęła"
triumfalnego marsza. Gdy samochód zatrzymał się, proboszcz podbiegł, by
otworzyć ekscelencji drzwi. Organista wzniósł ręce do góry czekając na ukazanie
się arcybiskupa, tłum wołał: "Wiwat! Niech żyje!" Ktoś już nawet zaczynał
tradycyjne "Sto lat", gdy nagle zrobiło się cicho jak makiem zasiał. Wszyscy z
wytrzeszczonymi oczyma patrzyli na otwarte drzwi limuzyny, przez które widać
było, że na tylnym siedzeniu nikt nie siedział. "Nie ma arcybiskupa - bąknął
rozpaczliwie proboszcz". Tłum nadal stał cicho i jakby bez ruchu, gdy wtem w
drzwiach kościółka ukazał się ministrant w białej komży: "Arcybiskup jest już
przy ołtarzu!" - darł się wniebogłosy. "Chodźcie do kościoła".