dla Galla

[elodia]

Un Canadien Errant - Zabłąkany Kanadyjczyk
Raz młody Kanadyjczyk
Z ojczystych uszedł stron
Zostawił swoich bliskich
I swój rodzinny dom

Szedł wolno sam jak palec
W swym sercu niosąc żal
I błąkał się bez celu
Przez jakiś obcy kraj

Przystanął nad strumieniem
Znużony i bez sił
I do płynącej wody
Przemówił tak przez łzy

- Wodo jeżeli ujrzysz
Mój nieszczęśliwy kraj
Odszukaj mych przyjaciół
I wszystkim powiedz tak

Niech zawsze sobą będą
Choć dziś zwyciężył wróg
A wtedy doczekają
Że wolność przyjdzie znów

Ja tego nie doczekam
Niedługo umrę już
Ojczystej ziemi garstkę
Zabiorę z sobą w grób

tłum. Maciej Zembaty

[Gość: Gall]

Elodio
Dziękuję bardzo.

Właśnie przeczytałem i tak się zastanawiam, że to cholernie smutne jest.
Czyżbyś była tak zabłąkana w tym świecie agresji? Wiem, że nie należysz do
silnych z łokciami, ale foroom ma to do siebie, że wrogowie nie są zbyt groźni.
Pokrzyczą, pokrzyczą i wrócą do swych kapci i pilota TV.

Ja na foroom staram się być spokojniejszym niż jestem w rzeczywistości i bardzo
sobie cenię twoje wrzutki poezji. Przyznam, że nie zawsze je czytam (niestety w
ciągu dnia nie mam na to nastroju, a wieczorami jestem już zbyt padnięty, na
poetyczne uniesienia) ale są one cennym elementem naszego foroom. Przyjemną
odmianą dla pojedynku wszyscy na radcę lub miłych określeń red. Kowalskiego
(czy jak mu tam).


Pozostań z nami i daruj nam dalej kilka chwil oddechu.

Jestem na foroom od ok. dwóch miesiecy i Twój nick był jednym z pierwszych,
który zapamiętałem.

A buraki, wiadomo do piachu (ups moja wredna natura zaczyna wypływać na
wierzch).

Pozdrawiam
Gall

[elodia]

kusiciel :) z waćpana