Duramgama

[mooh]

Duramgamo, mogłabyś po krótce opisać swoje techniki pracy z bólem, o których
wspominałaś w innym wątku, plisssss?

Mooh...

[duramgama]

Takiej prośby właśnie sie spodziewałam, odpowiadając na to, co napisała Ezra.
Jeżeli mam być szczera - nie wydaje mi się to realne, żebym potrafiła opisać to
w kilku zdaniach.
Techniki - to brzmi doprawdy poważnie i sugeruje jakobym posiadała jakąś
skonkretyzowaną, przekazywalną wiedzę.
Ale tak nie jest. Pracy radzenia sobie z bólem nie da się zawrzeć (to znaczy -
JA tego nie potrafię) w schemacie (upraszczam dla przykładu "dwa oddechy,
przerwa, zamknąć oczy-otworzyć oczy, dwa oddechy, podnieść nogi do góry itd"
Wydaje mi się, że pierwszym krokiem do powodzenia jest umiejętnośc słuchania
swojego ciała, wszystkich jego symptomów, lubienia go, oswojenia go.
Kurczę, nie chce, żeby to brzmiało pretensjonalnie i nadęcie, niczym jakieś new
age'owskie zaklęcia - niemniej jednak ważne jest to w jaki sposób traktujemy
samego siebie, czy jesteśmy wobec samych siebie bezgranicznie szczerzy, czy
jestesmy w stanie odpuścić sobie cos innego (oglądanie telewizji czy inne
zagłuszacze), żeby dac sobie czas, żeby po prostu BYĆ. Wiem, że wielu ludzi ma z
tym gigantyczny problem. Wielu moich znajomych czuje się zakłopotanych/winnych z
powodu "nicnierobienia"/zbędnych kiedy mają tylko usiąść i skupić się na sobie.
Bez myślenia o przeszłości/przyszłości. Takie czasy, takie uwarunkowania
środowiskowe. Od początku "działaj, działaj, bądź aktywny, szkoda czasu etc.". A
dla mnie - nie szkoda czasu, bo potem moge być zdrowsza, szczęsliwsza,
efektywniejsza.

Jak ja radzę sobie z bólem? Przede wszystkim staram się go mocno poczuć, a nie
unikać (co łatwe nie jest i nie zawsze się udaje)
To kwestia pewnych medytacji, wizualizacji, oddychania, skupienia, którego nie
umiem wyjaśnić w słowach. Bo to ani żadna szkoła, ani konkretny nurt - to po
prostu moje długoletnie doświadczenia z samą sobą
Ich opisywanie poprowadziłoby nas w kozi róg, bo to wciąż będą MOJE
doświadczenia. Oczywiście, ktoś mógłby się z nimi zapoznać (musiałabym chyba
napisać opasłe tomisko, co nie znaczy, że byłyby komukolwiek pomocne w
odnalezieniu własnych metod. Choć przyznaję, że czytanie np. Junga czy Mindella
i tego, co napisali o konkretnych przypadkach terapii, nieraz pomagało mi
odnaleźć coś istotnego w sobie.

Z zewnętrznych, opisywalnych praktyk pomaga mi:
-joga - niektóre asany usuwają zmęczenie, obniżają cisnienie, relaksują,
wyciszają.
-picie dużych ilości niegazowanej wody
-sen (o który w przypadku niewyspanych matek
-zapisywanie i analiza własnych snów
-rysowanie/malowanie mandali

Sama nie wiem, co mogę jeszcze napisać. Rety, poczułam się jak jakiś pomylony
guru, który nawraca
Mooh, z pewnością nie pomogłam zbyt wiele, przepraszam. Marna ze mnie nauczycielka.

[joa8]

o widzę Duramgamo, że POP (dla niewtajemniczonych - psychologia zorientowana na
proces jest Ci bliski. Ja też tak "pracuję", wykorzystuje te metody. A dziś
zapisałam się na jogę!!! Jutro pierwsze zajęcia

Joa...

[duramgama]

oa8 napisała:

> o widzę Duramgamo, że POP (dla niewtajemniczonych - psychologia zorientowana na
>
> proces jest Ci bliski. Ja też tak "pracuję", wykorzystuje te metody.


))

Gratuluję rozpoczęcia zajęć JOGI i życzę wytrwałości w wykonywaniu asan.
Ja też chciałabym wrócić na zajęcia, ale jakoś nie mogę się poukładać, żeby
zadbać o dom i dziecko, od czasu do czasu popracować i jeszcze zapewnić sobie
minimum 2 razy w tygodniu komfort praktyki w grupie (za którą nota bene trzeba
płacić.
Na razie moja praktyka ogranicza się do ćwiczeń w domu.

[joa8]

a ja nigdy nie ćwiczyłam jogi. Co więcej, wydawała mi się zawsze nudna i nie
dla mnie
No ale moje ciało dość kategorycznie zażądało właśnie jogi. To się posłuchałam.

[duramgama]

Słusznie. Trza się ciała słuchać
Mam nadzieję, że ono również będzie posłuszne na zajęciach
Czekam na Twoje wrażenia.

[kangur4]

Eee tam, guru - co najmniej Starzec z Gór!

Duramgamo - Ja wierzę, że taki niekonwencjonalne sposoby pomagają! Mimo, że
jestem osobą powierzchowną i "wewnętrznie rozedrganą" i jakiekolwiek medytacje
nie leżą w mojej materialistycznej naturze, kiedyś miałam okazję powalczyć z
bólem we własnym zakresie, leżąc na ziemi na korytarzu zapyziałego szpitala
powiatowego. Miałam bardzo poważne zapalenie nerek. Każdy kto miał - wie, że
raczej bolesna to sprawa. Ponieważ pies z kulawą nogą się mną nie interesował,
musiałam radzić sobie sama - inaczej bym wyła. Bardzo pomogła wizualizacja
bólu, wręcz wgryzienie się w niego, panowanie nad oddechem. Oczywiście ból nie
przeszedł całkiem, ale udało mi się zapanować nad nim na tyle, że uniknęłam
bardzo krępującej sceny z wiciem się i wyciem.

Przepraszam za ten osobisty wtręt, ale chciałam nieudolnie udowodnic, że chcieć
to móc.

Kangurku...

[duramgama]

Bardzo UDOLNIE udowodniłaś, że chcieć to móc i dziękuję Ci za ten osobisty wtręt.
Podziwiam i chylę czoła, wyobrażając sobie jak to mogło wyglądać w zapyziałym
szpitalu powiatowym.
Dzielna kobieta z Ciebie.

A co do Starca z Gór - wolałabym tylko... "z gór"
A prawda jest taka, że nie Starzec, a Stara Baba, i nie z gór (niestety) ale z
miasta. Może kiedyś zakosztuję zycia z dala od metropolii, wszak udowodniłaś, że
chcieć to móc)).
Jak mi się tak bardzo, bardzo zachce, to kto wie na jakie przyjemne zadupie nas
wyniesie

[kangur4]

W dzisiejszych czasach przeniesienie się "do lasu" czy "w góry" może być
bardziej realne niż kiedykolwiek przedtem. Jeśli wykonuje się zawód
niewymagający ciągłego kontaktu z ludźmi, a uda się w środku puszczy
zainstalować internet - żyć nie umierać. Może być problem z dziećmi i ich
szkołą, ale zawsze można je posłać do szkoły z internatem w Szwajcarii, no nie?

[pomme]

normalnie sama mogłabym taki post napisać

[mooh]

Dzięki za wyjaśnienia. Może popracuję ze swoją migreną, bo jak nie to ona
popracuje ze mną.