drugie dziecko

[tranik]

Wlasnie jestem w ciazy, planowanej i chcianej. Mimo to mam wiele watpliwosci
czy dam rade z dwojka dzieciaczkow. Mieszkam na czwartym pietrze, bez windy i
pomocy.Maz wraca z pracy o 19.00, a wychodzi przed siodma. Coreczka w chwili
narodzin maluszka miec bedzie dwa latka. Chetnie skorzystam z Waszych
doswiadczen i podpowiedzi jak przygotowac dziecko na rodzenstwo, jak sobie
potem radzic z dwojka.
Pozdr...TrAnik

[marzek2]

Gratulacje! A teraz nasze doświadczenia z dwójką: chcieliśmy mieć szybko
następne dziecko i druga córeczka urodziła się kiedy pierwsza miała 22 m-ce
(czyli podobnie jak będzie u Ciebie). Uważam, że to dobry odstęp, choć na
początku było trudno, bo starsza właśnie wtedy wychodziła z pampersów co przy
przewróceniu wszystkiego przez drugiego dzidziusia stworzyło bardzo stresującą
sytuację i dla mnie i dla dzieci. Ale teraz jest już dobrze, nawet bardzo
dobrze. Dziewczynki bardzo szybko bawiły się razem, starsza była raczej
opiekuńcza niż zaborcz (ale to wynika chyba po prostu z jej charakteru). Teraz
ciągle się tłuką ) ale kiedy coś się dzieje stoją za sobą murem, dostrzegłam
nawet próby frontu przeciwko mamie)! Co do przygotowywania rodzeństwa - bardzo
ważne moim zdaniem jest by to robić jak najwcześniej. My mówiliśmy Zuzi, że u
mamy w brzuszku jest dziedziuś, rozmawiała z nim, staraliśmy się, żeby była jak
najbardziej świadoma tego, co będzie (na ile jest to możliwe w jej wieku). Kiedy
mała się urodziła było ok, ale... w dniu mojego powrotu ze szpitala kiedy
byliśmy już w czwórkę, Zuzia poszła z tatą do sklepu i bez wyraźnego powodu wpad
ła tam w histerię. Płakała i nie umiała powiedzieć dlaczego. Wydaje się nam, że
było to jakieś odreagowanie, więc bądźcie przygotowani na różne reakcje, może
nie zdarzyć się nic, ale mogą być różne sceny. Zuzia oczywiście raczkowała z
młodszą, nagle płakała pod drzwiami kiedy ja szłam do łazienki. Trzeba dużo
cierpliwości i mądrości kiedy wszyscy aklimatyzują się do nowej sytuacji.
Starajcie się poświęcać czasem choć chwilkę starszemu dzieku, żeby nie czuło się
odrzucone. Narodziny rodzeństwa choć są pewną atrakcją to jednak dla takiego
dziecka wywrócenie dotychczasowego porządku i jakieś "zdetronizowanie" jego
pozycji w rodzinie. Co do spacerów z dwójką - faktycznie może być trudno
zwłaszcza w okresie połogu, kiedy lepiej nie nosić wózka- dla mnie było to
okropne 6 tygodni... My na początku mieliśmy taki wózek dla dwójki, bo nie
wyobrażałam sobie co zrobię kiedy będę musiała nakarmić młodsze (piersią) a
starsze sobie gdzieś wywędruje... Potem wózek się popsuł (bo był już wiekowy) a
Zuzia zaczęła używać nóżek (miała wtedy ok 2,5 roku) i grzecznie chodziła przy
parasolce z siostrą. Ale to też zależy od konretnego dziecka. Jeśli masz jeszcze
jakieś pytania, chętnie odpowiem pisz tutaj albo na priv.
pozdrawiam, marzek

[sugar_mama_danielcia]

Z checia poczytam wypowiedzi innych mam. Ciesze sie marzek, ze wszystko tak
dobrze sie ulozylo. Moje drugie dziecko tez jest w drodze i narodzi sie gdy
synek bedzie mial 21 miesiecy. POdobnie jak autorka postu pomocy moge oczekiwac
niewiele. Maz wychodzi do pracy o 7-8 i wraca do domu 19-20. POza tym nikogo z
rodziny w poblizu nie mamy. Ciesze sie strasznie na mysl o malenstwie, ale
takze bardzo sie boje jak to na pocztku bedzie. Zwlaszcza jesli chodzi o strone
emocjonalna mojego (mami)synka.

pozdrawiam
sugar

[marzek2]

To to trzymaj sie! Co do strony emocjonalnej Twojego chlopczyka, bedzie jak
bedzie, duzo naprawde zalezy od Waszego podejscia. Mysle, ze trzeba sie starac
zeby nie odczuwal calej tej sytuacji jako zagrozenia, czy zmiany w uczuciach
rodzicow (zwlaszcza mamy) do niego. Wiec np nie mowic mu ciagle tego nie wolno,
badz cicho to maluch spi, teraz nie mam czasu itp. Jasne, ze takie sytuacje bada
sie zdarzac, ale mozna mu powiedziec np: teraz nie moge bo karmie, ale za
chwilke cos z toba poczytam - oczywiscie TRZEBA potem dotrzymac slowa! Albo
prosic go by cos przyniosl, pampersa, grzechotke, chwalic ze taki madry, ze tak
pomaga, opiekuje sie itp. Zycze madrosci, cierpliwosci i sily.
Moze napisze kiedys "odkrycia matki dwojki dzieci" to tez bylby niezly ubaw!

[tranik]

Ojej, wielkie dzieki za slowa, ktore naprawde poki co pocieszja)
Oczywiscie wszystko okaze sie "w praniu" i pewnie nie bedzie az tak strasznie.
Najbardziej boje sie reakcji mojej coreczki na nowego czlonka rodziny.
Przy obowiazkach w stosunku do maluszka nie chcialabym aby poczula sie
odtracona. Jest to nie lada wyzwanie dla mojej cierpliwosci i umiejetnosci
wychowawczych....
Pozdr...TrAnik

[tranik]

A kiedy spodziewasz sie dzidziusia?

[sugar_mama_danielcia]

okolo polowy wrzesnia.
sugar

[donatta]

Mieszkam na trzecim piętrze bez windy, najbliższa rodzina 50 km stąd. Mąż w tej
chwili wraca do domu już 18-19, ale bywało gorzej. Mam troje dzieci. Pracuję w
domu, bywa że bardzo dużo. Nie jest lekko, ale nie narzekam. Można, i na pewno
dasz sobie świetnie radę.
Co do reakcji dziecka na rodzeństwo, to musisz się po prostu sama przekonać -
tego się nie da przewidzieć. Kiedy urodził się mój synek, Inga miała 2 lata i 4
miesiące. Pokochała brata od pierwszego dnia i dzielnie mi we wszystkim
pomagała. Wcześniej przygotowywałam ją do pojawienia się rodzeństwa, czytaliśmy
książeczki typu "Mis Remiś jest zazdrosny" (Oczywiście o nowonarodzoną
siostrzyczkę), nie było specjalnych problemów. Gdzieś po 2-3 miesiącach - kiedy
Jeremi stał się bardziej absorbujący - wpadła w jakiś taki dziwny stan. Na
ofiarę swoim frustracji i emocji, z którymi nie mogła sobie poradzić, wybrała
tatę. Nie pamiętam już dokładnie, jak to wszystko wyglądało, ale generalnie
odpychała go, ignorowała. Na szczęście nie trwało to długo. I szczęśliwie
oszczędziła brata - najbardziej się bałam, że skieruje swoją złość ku niemu i
kiedyś zrobi mu krzywdę.
To był ogólnie trudny okres, bo mój mąż pracował do późna, w domu był dopiero
20-22.
Pół roku temu urodziłam córeczkę. I dopiero zaczęły się schody!!
Inga - rozsądna i zrównoważona - przyjęła siostrę ze zrozumieniem i spokojem.
Ale Jeremi zmienił się nie do poznania. Kocha siostrę całym swoim serduszkiem,
ale ze słodkiego spokojnego pieszczocha przerodził się w kłębek nerwów, w jeża
z nieustannie wysuniętymi kolcami. Trudno do niego dotrzeć, teraz jest już ciut
lepiej, ale to nie to samo dziecko. I to wszystko mimo wielu rozmów na temat
dzidziusia, który się pojawi, mimo oglądania zdjęć z jego niemowlęctwa,
wspominania, i tak dalej.
Tak więc wiek nie wpływa tak bardzo na odczucia i reakcje dziecka, jak jego
charakter. Zresztą może młodszemu byśmy nie przygotowały dziecka na narodziny
brata lub siostry, to niestety jest to jakiś tam dramat w życiu małego
człowieczka. Oby jak najmnijeszy w Waszym przypadku,
pozdrawiam

[fiszko]

Myślę,że dobrze jak najwcześniej powiedzieć dziecku o rodzeństwie, może znajomi
mają maluszka i można "pooglądać" ?
Przez pewien czas specjalnie kupowaliśmy pieluchy,które miały dołączone
zabawki. Synek cieszył się,że ma prezent od siostry.
Ja starałam się nie mówić: cicho,bo mała śpi;teraz nie, bo mała...itd.Bałam się
że zacznie ją kojarzyć głównie z ograniczeniami. Zamiast mówić teraz nie bo
karmię maluszka, mówiłam poprostu to idż przygotuj zabawki,a ja zaraz przyjdę.
No i właśnie zabawa...Dobrze mieć jakiś plan co można robić,samemu nie ruszając
się zbyt wiele (niedość, że człowiek obolały to jeszcze ciągle karmi). U nas
sprawdziły się książeczki,plastelina i zabawy ruchowe w celu zmęczenia
starszaka i wynagrodzenia strat.Numer jeden to były tańce, energiczna muzyka
mama na środku (niczym słup soli )i trzymając szkraba za rękę można go okręcać
podskakiwać (samemu nie trzeba). Druga zabawa "w pieska": siadałam sobie na
podłodze, synek był pieskiem...,zeby pieska zmęczyć rzucałam mu szmacianą
piłeczkę, taka dla niemowląt, a piesek aportował. A i jeszcze sklep namiętnie
chodziłam po zakupy do mojego dziecka, szczególnie w czasie karmienia. Kasa
była prawdziwa,ale towar na niby więc mogłam karmić bez żadnych zakłóceń.
Polecam też masaż na pleckach dziecka,te różne biegające zwierzaczki, padający
deszcz itp...(Mam nadzieję, że wiadomo o co chodzi).Wspaniale pomagał na
skołatane nerwy i dziecku i mamie.
U nas przez jakiś czas najważniejszym meblem było duże łóżko (przez jakieś 2
tyg. mogłam tylko leżeć albo stać).
No i oczywiście polecam zamrozić jak najwięcej obiadów, z pewnością się nie
zmarnują.
Magda