Rodzina...

[wieczna-gosia]

Byl Dzien Matki. Dzisiaj Dzien Dziecka. Za chwile Dzien Ojca. Pozwole wiec
sobie na refleksje rodzinna.
Na bazie forum oczywiscie blus lekkie baby zblusowanie mi sie naklada bo
Przemasa wkleilam sobie na pulpit z TAAAKA mina ze co spojrze to mi sie cos z
oczami robi chyba musze zdjac )
Mysle sobie o rodzinie. Czym ona jest dla was? Kto do niej nalezy?
Bo dla mnie rodzina to jak plemie )
Bardzo bym chciala utrzymac w moich dzieciach to poczucie plemiennosci. Ze
rodzina to nie tylko ja tatus i rodzenstwo (chociaz dosyc pokazne z nas
stado). Chcialabym zeby moje corki uznawaly taka np. tesciowa za swoja
rodzine. Zeby ja lubily (kochania nie wymagam) i zeby nie byla dla
nich "pania"- niech po imieniu sobie chociaz mowia jak "mamo" przez gardlo
nie przechodzi. Zeby ich mezowie (lub niemezowie) mieli fajne siostry czy
braci i zeby na slub rzeczonej siostry czy barta szlo sie z przyjemnoscia i
dla funu a nie z obowiazku. Zeby moja przyszla synowa nie odebrala troski o
wnukow jak wpieprzanie sie w nie swoje sprawy. Zeby na Boze Narodzenie z
radoscia wpadali wszyscy do nas... albo do babci... zeby nadal przy stole
siedzialo 40 osob.
Nie wiem czy to kwestia starzenia sie (hehe... to JUZ?) ale ta plemiennosc,
cyklicznosc rytualow, ta ogromna przewidywalnosc niektorych zachowan- staje
mi sie bardzo bliska. Nawet to ze jesli juz tesc mnie gdzies podwiezie to
bedzie mi to wypominac )) kiedys rzucalo mna po scianach i darlam o to z
nim koty teraz to po prostu okazja do zartow0 typujemy kiedy dziedek nam
wypomni i w jakich slowach ) Chce nadal z ciekawoscia przygladac sie nowej
narzeczonej kuzyna mojego meza ) Brakuje mi ciotki Maryski ktora
konsekwentnie bojkotowala moja obecnosc przy stole przez 13 lat (moj maz ma
slub koscielny jednostronny wiec ja go nie mam- ergo nie powinnam wejsc do
tej zacnej rodziny) i ktora w nieoczekiwanych momentach potrafila zaczac cos
wykrzykiwac o szatanie ) Niestety zmarla rok temu nie zobaczywszy naszego
synka (
I tak sobie mysle.. czy tylko juz ja jedyna taka jestem na swiecie? czy moje
dzieci znajda sobie takich mezow i zone ) zeby moc te plemiennosc
podtrzymac... Takich co wiedza ze "rodzina nie cieszy gdy jest lecz kiedy jej
ni ma samotnys jak pies"? Czy tez czeka mnie babciowanie w epoce
indywidualistow, co na wielkanoc w natrach, na Boze Narodzenie w Egipcie,
dziecko jedno i to z opiekunka a ja zamiast nareszcie nauczyc sie piec
szarlotke bede musiala na uniwersytet 3 wieku sie zapisac i byc nadal piekna
moloda i energiczna a nie babciowa?


Wszystkim rodzinom wszystkiego najlepszego.

[mrufkaa]

Ech...
W mojej rodzinie ta plemiennosc zamarla na kresach wschodnich. Moja mama, byc
moze po traumie wojny w dziecinstwie ( rocznik 1939)odkad pamietam byla osoba
nierodzinna i dazaca do trzyamnia dysta
nsu. Rodzine ojca uwazala za ....hmmm, no nie za towarzystwo dla niej. Ani dla
mas - jej dzieci. Wyroslam wiec w podstwowej komorce spolecznej i w wielkiej
checi do zjazdow rodzinnych i plemiennych celebracji...
Paradoksalnie, pierwszy taki zjazd, ktory pamietam i doecnilam, to byl pogrzeb
mojego taty. bardzo to smutne.
A teraz mam wielka rodzine mojego meza. Ale w Teheranie. To caly swiat drogi
stad i chociaz wiem, ze oni nas bardzo kochaja, to wciaz tak bardzo tesknie za
ta pleminennoscia i wciaz jej nie mam... Dostalismy ostatnio kolejny film
nakrecony w rodzinnym domu Alexa, takie zwykle codzienne zycie, rodzinne
spotkania na kolacje... Poryczalam sie. Poryczalam sie znow, bo zobaczyalm moje
i nasze wspolne zdjecia na macie u mojej tesciowej w pokoju. I slowa mojego
meza: "Zobacz, tam tez cie ktos kocha..."
Bardzo chcialabym dla Julii takiej plemiennej rzeczywistosci. I wciaz takie o
odlegle...

[agusssek]

Tylko się podpisać pod tym postem Gosiu,
Kocham swoją rodzinę, a moja rodzina to wszyscy z krwią i wżenieni, którzy się
szanują i pomagają kiedy trzeba lub opierniczają dla odmiany.
Tak na szybko po podliczeniach wychodzi, że mam ok 100 ludzi do moooocnego
kochania, wspierania i zawracania głowy.
Po to dla siebie jestesmy, prawda??
Mój mąż jest niestety jedynakiem i tradycji dużej rodziny i kontaktów z nimi
nie ma. Jesteśmy 5 latek po ślubie, a on jeszcze z szoku nie wyszedł, że tak
można
Taaak, plemienność to jest to.

[wieczna-gosia]

> Mój mąż jest niestety jedynakiem i tradycji dużej rodziny i kontaktów z nimi
> nie ma. Jesteśmy 5 latek po ślubie, a on jeszcze z szoku nie wyszedł, że tak
> można

hehe agussek ja tez jedynaczka.
Pierwsze dziecko mialam rodzic tuz po Wielkanocy i ze strachu przed tym dzikim
tlumem urodzilam w Wielki Piatek.
Teraz jak nie jedziemy na Wigilie do mamy tesciowej to mi kurde czegos brakuje,
chociaz wiem ze jechac do moich rodzicow musimy bo tam do Wigilii siadaja 3
osoby wiec jak my nie przyjedziemy to Wigilii po prostu nie ma. Probuje
zapedzic moich rodzicow do tesciowej, ale panowie dziadkowie sie nie lubia i
nic z tego nie wychodzi. Ale widze ze moja mama w sumie by chciala )
Teraz poza tym jak jestesmy na tej Wigilii 40 osobowej to jak sie slabo czuje
to sie wale na pierwsze mozliwe lozko i nagle sie okazuje ze przy tylu osobach
jeden pokoj moze byc pusty ))

No dobrze moze jednak moje dzieci beda mialy z czego wybierac )

[agusssek]

Zgadza się Gosiu, miejsce zawsze się znajdzie, jak jest kupa luda, to 4 więcej
nie szkodzi u nas do tej pory w rodzinie funkcjonują "niespodzianki"
odwiedzinowe. W czasach, kiedy nie wypada przyjść niezapowiedzianym, spokojnie
dzwonię sobie do drzwi ciotki mieszkającej o 200 km dalej Kocham widzieć
ich radość

PS. Jakby ich nie było w domu, to w okolicy mieszka jeszcze kilku członków
rodziny i działa to w obie strony Oni też mogą zawsze zadzwonić do
moich drzwi
Mężowi nadal się ciotki mylą ))

[galliano]

Tez jestem za plemiennoscia ), ktora zreszta mam wszczepiona wraz z genami
taty. To mój tata w naszej rodzinie dba o to abysmy się wszyscy regularnie
spotykali, nie tylko w gronie naszej najblizszej rodziny (moje rodzenstwo i ich
dzieci), ale także w gronie rodzenstwa mojego taty i ich potomkow.
My obecnie mieszkamy przez sciane z rodzicami i przez miedze ))) z moja
siostra i niektorzy pytaja się nas czy nam to nie przeszkadza taka bliskosc
rodziny. Mi wrecz przeciwnie. Bardziej zaprzyjaznieni z nami smieja się ze
jestesmy jak wloska rodzina, bo tak u nas gwarno (zwlaszcza ze tata
przygluchy )))), a w weekend do stolu siada 10 osob na raz, albo i jeszcze
wiecej jak dojedzie jeszcze brat z rodzina.
I ja tez chcialabym kiedys stworzyc tak silne wiezi z moja rodzina jakie
stworzyli moi rodzice. Mam poczucie ze nie jestem sama i w razie jakiejs draki
mam się do kogo zwrocic chociazby o pomoc, ze nie wspomne o szczegolnej
atmosferze swiat i uroczystosci przy tak wielkim gronie.
A pod koniec sierpnia organizujemy zlot rodzinny (już drugi),
czteropokoleniowy. Będzie około 90 osob i wszyscy się znaja. Może nie
utrzymujemy kontaktow na codzien, widujemy się raz na jakis czas, ale mamy o
sobie wszyscy pojecie i nikogo nie brakuje w naszym drzewku genealogicznym. To
jest wlasnie dla mnie plemiennosc.

P.S. A najlepszym komplementem dla mojej plemiennej rodziny był moment kiedy
mój maz (w rodzinie od 3 lat) stwierdzil ze zna lepiej moja rodzine niż swoja i
może opowiedziec wiecej anegdotek z zycia moich rodzicow niż swoich.

[hancik5]

Hej, to jest właśnie to co kocham, chcę być rodzinna mamusiowo-babciowa, chcę
robić pyszne przysmaki i gościć się, nawet robić szydełkiem i na drutach
(dalsze plany). Chcę robić przetwory i zawsze witać z uśmiechem każdego gościa
( to mi się świetnie udaje).
Uwielbiam tradycję i już, nie znoszę pędu do kariery ,sterylnych kuchni i
wakacji w Egipcie w święta.
Nie chcę być wyfiokowana i odchudzona - chcę być nawet grubsza ale zawsze
uśmiechnięta i ciepła.
Kocham gości w święta, kocham odwiedzać moją rodzinę nawet bardzo daleką,
rozrzuconą po całej Polsce. Odnowiłam kontakty z dawno niewidzianą rodziną i
okazuje się, że był to strzał w dziesiątkę.
Nasze mieszkanie czasem służy za hotel, ale jest świetnie ! Bo mamy jeszcze
znajomych w całej Polsce (studiowaliśmy na KUL-u a tam byli ludzie z każdego
zakątka Polski).
Chcę mieć czas dla ludzi, jak ja to kocham !!!!!

[marta_i3]

Ech, Gosiu, ja chyba jestem Twoim niedoskonałym klonem bo i mnie taka
plemienność się marzy...
A jak dobrze pójdzie to plemię nie wyginie, u mnie dla Twoich córek trzech
fajnych mężów (albo niemężów) rośnie.
Marta

[bazylea1]

to ja chyba jestem jakas inna, bo kontakty z rodziną ograniczam do minimum, a
na starosc bardzo chętnie zapiszę sie na uniwersytet trzeciego wieku wnuki
owszem byle nie za często.

[wieczna-gosia]

bazylea ja tez sie chetnie zapisze.
po prostu bym nie chciala zeby alternatywa dla uniwersytetu bylo samotne
siedzenie w domu i gniusnienie )
.
o tym jest ten post a nie o mojej niecheci do nauki )

[aniamr]

Plemienność to świat, w którym się wychowałam. Gwar, śmiechy, wzajemne rozmowy,
niezapowiedziane wizyty to codzienność, której mi brakuje. Wujkowie, ciotki,
kuzynostwo, stryjkowie i jeszcze nie wiem jak określić tych wszytkich
krewniaków)) Przewijali się przez nasz dom i dom dziadków. Jedynie namistkę
takiego życia moge ofiarować dziecku odwiedzając swoje rodzinne strony -
szkoda.......

Gosiu pięknie to wszytstko ujęłaś - to wszytsko co napisaś jest moim marzeniem,
które wiem, że nigdy się nie spełni ale dobrze mieć świadomość takiej
plemienności... Zawsze można przynajmniej w pewnym stopniu do tego dążyć...

[socka2]

Oj, mi tez sie podoba to, co Gosia tak super ujela w swoim poscie -
plemiennosc!!! Mi akurat udalo sie wychowac w takiej rodzinie, maz jest
Wlochem, wiec jak kilka postow wyzej - gwarno, tloczno i wesolo. Do tej pory
niedziela jest dniem zarezerwowanym dla babci - wszyscy wtedy schodza sie do
kochanej kobietki na kawke i ciasto, swieta oczywiscie wszyscy razem, imieniny,
imprezy rodzinne - jest po kim zmywac )))
Mam nadzieje, ze i mojej coreczce (a w przyszlosci i jej rodzenstwu uda sie
zaszczepic te plemiennosc.
I mysle, Gosiu, ze nie starzejemy sie - takie jestesmy i bardzo dobrze.
Chcoiaz tutaj, na obczyznie, az mnie skreca od patriotyzmu )) i
plemiennosci
pozdrawiam
Ania i Paula

[nata76]

Ej Gosia...jak Ty wszystko umiesz zwerbalizowac,co clowiekowi siępo głowie
nienazwane plącze...U mnie marzenie plemienności od zawsze. W młodości ))
zaczytywałam się w rodzinie Borejków i skręcałam się z zazdrości,bo mio rodzice
wcale o rodzinność nie dbali,tylko wizyty u dziadków,których "musiałysmy
kochac",chociaż dziadek miał nas głęboko w ....przepraszam,ale mi się stare
zale odzywają...Nigdy u nas w domu nikogo nie było,ja sie
wyprowadziłam ,siostra też,gdybysmy nie wpadali na swięta,to moi siedzieli by
sami,a ojciec pewnie schlany...Siostra moja wyjechała,niestety też jest
ztych,co najpierw linia i wakacje,a dziecko z opiekunką,ale najlepiej rasowy
kot,tylko zeby dizajnerskiej kanapy nie podrapał...
ja próbuje troche odgrzebac rodzinne znajomości zapraszając na uroczystości,ale
chyba mi nie wychodzi,albo nie umiem.......................
Ale staram się.
A mój mąż też Wloch,jak u Socki,ale mieszkamy w Polsce,gosiu,na Sycylii to byś
dopiero plemiennosć poczuła)))))))))))))))))))))))
Pozdrawiam,nata

[melka_x]

Ja mam taką rodzinę. W jakiejś części dzieci, małżonkowie, teściowie i psy są
traktowani jako dobro wspólne (nie traktować tego literalnie!. Odwiedziny są
przyjemnością, nie obowiązkiem. Na szczęście mój też jest konserwa straszliwa,
więc wpasował się w ten układ z przyjemnością i wdziękiem. Chcemy żeby
kiedyś... nasze dzieci wiedziały, że mają oparcie nie tylko w nas, ale
dziadkach, wujkach, ciotkach i kuzynach. No i nie znam sposobu na radośniejsze
święta niż wielka rodzina, w której ludzie się po prostu... lubią. Miałam
okazję zobaczyć święta w innym wydaniu, skłócona rodzina we fragmentach, każdy
sobie we własnym mieszkaniu, żadnego wspólnego dekorowania czy pieczenia ozdób
na choinkę, żadnego grania -choćby nieudolnego-, żadnego śpiewania kolęd,
żadnego przekrzykiwania się przy wielkim stole, szczekania psów i pisku dzieci.
Zamiast tego cztery osoby na wersalce przed telewizorem i nudzące się dziecko
przed kompem, które wigilię i wizytę dziadków traktowało jako przykry
obowiązek. To był obrazek, który mnie przekonał, że wszelkie dobrodziejstwa
licznej rodziny zorganizowanej na wzór włoskiej mafii przewyższają wszelkie
niedogodności.

[makami1]

Hmm
i ja sie musze wypowiedziec.
Rodzina jest super - najlepiej taka jak z filmu "Spacer w chmurach" albo "Moje
wielkie greckie wesele", ale....
No wlasnie mam taka refleksje niewesola na swoj temat. Nie bardzo z moja druga
polowa potrafimy o nia dbac (((
Owszem o najblizsza jak najbardziej, ale o ciotki, wujkow to juz nie bardzo.
Ciagle zaslaniamy sie brakiem czasu, praca, szkola i cholera wie czym jeszcze.
Denerwuja nas wasnie rodzinne i obgadywania. I tak naprawde kontakt sie urywa a
my wciaz gonimy...tylko za czym...smutne
Czy potrafie to zmienic - nie wiem

Pozdrowionka dla wszystkich lubiacych zycie w stadzie

[cytrynka3]

Hej Gosiu
Rodzina jest dla mnie bardzo ważna. Mój mąż, Julcia, dzidziuś w brzuszku, mama,
siostra i siostrzeńcy. A dalej...to już chyba nie rodzina, choć wiele lat
łudziłam się, że tak jest. Moja mama miała 6 rodzeństwa (1 wujek już zmarł
niestety), prawie wszyscy mają dzieci, a jesteśmy dla siebie obcymi ludźmi.
Przykre, ale jak bardzo prawdziwe. Rodzeństwo mojej mamy nie raczyło mnie
zaszczycić obecnością na moim ślubie, bo...im się nie chciało, nie opłacało
jechać, nie mieli czasu, albo w co się ubrać, względnie obrazili się, że nie
zaprosiłam ich na wesele (nieżyjący wujek nie mógł być na ślubie i weselu, bo
zmagał się z ciężką chorobą).
Ale na wesele zaprasza się bliskie osoby, jak myślę.
Już wyjaśniam, czemu nie zaprosiłam. Moja siostra na swój ślub i wesele
zaprosiła całą rodzinę, większość ją olała. Pamiętam, jak było jej przykro.
Dlatego zaprosiłam osoby, z którymi choć nie wiążą mnie więzy krwi, wiem, że nie
zawiodłyby mnie w tak ważnym dla mnie dniu. Moja ciocia (którą zaprosiłam na
wesele, nie przyszła nawet na ślub, bo jak twierdziła nie miała w co się ubrać.
No cóż, miała się w co ubrać, ale to jej wybór).OK, ale nie zadzwoniła nawet z
życzeniami. Boli mnie to do tej pory.
Nadmienię, że nigdy nie byliśmy zapraszani na chrzciny, wesela itp. Tak
naprawdę, nawet nie byliśmy informowani o fakcie narodzin kolejnego dziecka itd.
Tzn. raz byłam z siostrą na weselu siostry ciotecznej, zaprosiła tylko mnie i
moją siostrę, mamę pominęła. Z tego, co wiem, zostałyśmy zaproszone dla
równowagi między gośćmi ze strony panny młodej i pana młodego. Szkoda, że nie
dlatego, że jesteśmy bliskie. Teraz widzę, że tak naprawdę są Ci ludzie mi obcy.
Dzięki temu zrozumiałam, że rodzinę nie tworzą tylko rodzice, ciocie,
rodzeństwo, dziadkowie itp. Rodzinę tworzą ludzie, którzy się kochają, czy
bardzo lubią. Chciałam, by moja teściowa była moją rodziną, niestety ona chyba
tego nie chce. Rozumiem, że trudno kogoś pokochać, szczególnie jeśli głównym
uczuciem jest zazdrość, ale czemu tak trudno polubić. Dwa razy proponowałam
przyjaźń, usłyszałam odmowę. Też boli.
Moje marzenia o wielkiej rodzinie, gdzie jest miejsce dla dzieci, dziadków,
rodziców, kuzynów itd. rozminęło się z rzeczywistością. Co powiedzieć o dziadku,
który własną córkę podaje do sądu, zmyśla, że córka się znęca i próbuje ją
wyeksmitować z dwójką małych dzieci (po śmierci babci dziadek wymagał opieki i
moja mama była jedynym dzieckiem, która zechciała pomóc i zaopiekować się, inni
znaleźli milion wymówek), co powiedzieć o ojcu, który wypina się na własne
dzieci - o moim ojcu. Nawet nie wie, że mam dziecko, no cóż jestem dla niego
obcą osobą. Dwa razy pdawał mnie do sądu.
Marzę, że moje dzieci będą miały inaczej. Dlatego walczę z niechęcią do
teściowej, bo choć my za sobą nie przepadamy, to babcia moich dzieci. Marzę o
tym, że moja synowa czy zięć będą dla mnie jak dzieci, czy chociaż przyjaciele.
Marzę, że wszyscy będą cieszyć się szczęściem innych, pomagać sobie w potrzebie.
Nie wiem, czy te marzenia się spełnią, ale staram się je realizować. Szkoda
tylko, że straciłam już część rodziny, bo oni mają swoje życie i obchodzi ich
tylko czubek własnego nosa.
Mam nadzieję, że dla rodziny mojego męża ja też kiedyś stanę się rodziną.
Zobaczymy, jak będzie.
Cytrynka

[pesteczka5]

Gosia,
świetny post!!

Tak. RODZINA. Też tak mam. Ja leczę ich dzieci, oni zryją nam działkę koparą,
bo mają, ogniska, grille, ciepłe słowa, telefony. No, nie zginie się w takiej
kupie) Mąż z moim kuzynem na piwo, ja z jego kuzynką na plotki. Moje dzieci
ze swoimi młodszymi od nich ciotkami) Krążące foteliki, ubranka, zabawki.

Gdy moi rodzice przygotowują na święta ośmiokilową szynkę, ja im piekę tony
ciast, a mama z ojcem siekają sałatkę całą noc, ja psioczę - kurczę, po co tego
tyle?!! Na co mój mąż - Siunieczko, jak my metraż zwiększymy, to chyba prosiaka
będziemy piec na święta!

Będziemy. Kocham ten klimat)

P.S. Kiedy chrzciliśmy nasze dzieci, krążyły wokół stołu z rąk do rąk, trochę
drżałam na temat tej różnorodnej flory... eee... bakteryjnej... Mama mi
powiedziała - niech ich wszyscy kochają, niech mają dużą Rodzinę)

Mój tata pochodzi z wielodzietnej rodziny, mama pielęgnuje więź ze swoim, także
przyrodnim, rodzeństwem, a teraz trzyma się w kupie następne pokolenie.
Teściowa też w miarę możności hmmm... oswojona, naprawdę) I czasem myślę,
czy dadzą się oswoić moje dwie synowe. W końcu moi panowie mają już 1,5 i 3
lata)

[mrufkaa]

Cytrynko,
przesylam cieple mysli
I oby naszym Julkom udalo sie to, o czym my marzymy...

[jol5.po]

W "Moim, wielkim greckim weselu" rodzina byłą fajna, ale najpierw musiała sobie
dziwczyna sama ze sobą poradzić. I tak wychodzi też z postów, że różnie się
układa, a zależy od ludzi, którzy różni są.
Mój tata jedynak, zaginionego do tego ojca, właściwie sierota wojenny, mama z
licznym (4) rodzeństwem, ale umierającym około 30. (jak ona miał 40 lat, to
zastała sama). Rodzice wyjechali z rodzinnych stron i na ziemiach "odzyskanych"
samiśmy byli jak palec. Rodzina 2+2, brakowało mi większych zjazdów rodzinnych,
czy świąt, i post mógłby się zakończyć jak powyższe, ale... ja tak strasznie
przeżywałam 2 lata temu moja pierwsza wigilję robioną samodzielnie, moja
pierwszą Wielkanoc. Zawsze tęskniłam za grupą, ale dała mi popalić "grupa" do
której weszłam, ale w taki nietypowy sposób, obrażając się na moją
samodzielność. Trafiłam na rodzinę, która będąc dużą grupą tłamsiła mnie i moja
rodzinę. Ja moją odrębność musiałam wręcz wydzierać i budować wbrew nich (i
nadal to robię, tylko już teraz nie tak "krwawo").
Ale fioła na punkcie dużej grupy mam, piątka dzieci to wybór świadomy. Chcę,
żeby sie wspierali, ale mam tez świadomość, że wiele pracy muszę włożyć, by
wszystkie relacje w miarę prawidłowo funkcjonowały, tak dzieci - dzieci, jak i
rodzice - dzieci, teraz i w przyszłości. No wiecie korzenie, ale i skrzydła
itd. No, to wystarczy z mojej strony
Pozdr Jola

[cytrynka3]

Mrufkaa,
Dziękuję. Ja też przesyłam pozytywne fluidy.
Mam nadzieję, że naszym dziewczynkom się uda, że będą miały wsparcie i wielu
ludzi wokół siebie do kochania i lubienia.
Pozdrawiam Ciebie i Twoją Juleczkę
Cytrynka, również mama Julciowa

[akve]

Długo byłam jedynaczką.11 lat.Kogoś brakowało.
Moja mama taka niezbyt rodzinna, jeszcze ze swoim rodzeństwem tak,mozna się
spotkać ,ale z siostrą taty -oj, z daleka.Mój tata...z rodzina spotykał się raz
do roku, na Wszystkich Świętych,ale zawsze jeździliśmy tam razem, ja i on.
A ja zawsze mówiłam,ze będę mieć dużo dzieci i duuużą rodzinę.
I jesteśmy takim plemieniem, skupiamy wszystkich,w domu 8 osób:my plus czworo
dzieci plus dziadkowie ( czyli moi teściowie, wspaniali ludzie).Do niedawna
mieszkała z nami szwagierka ,teraz mieszka parę ulic dalej.
Dom zawsze otwarty ,ciagle ktoś wpada na obiad, nasi znajomi, przyjaciele,
koledzy dzieci...Spotykamy się z ciotkami i wujkami,pomagamy nawzajem, z
kuzynami jedziemy na wakacje...Ciągle ktoś dzwoni.
Święta zawsze w domu i zawsze ktoś przyjeżdża,albo my idziemy do kogoś.
Czy zawsze jest różowo?Zdarzają sie nieporozumienia...Ale my się poprostu
LUBIMY ))
I może to kogoś zdziwi,ale nie wyobrażam sobie,żebyśmy mieszkali sami, bez
rodziców.
Moich chłopców( ups, mam przecież Zosię-od miesiąca)więc moje dzieci uczymy ,ze
brat(siostra!) to najlepszy przyjaciel i na niego zawsze można liczyć.
Ciekawe czy nauka nie pójdzie w las?
A kiedyś jako statecznababcia Ewa będę sie martwić jak utrzymać ta
plemienność.Marzę o tym i myśle ,że się uda.

[l.e.a]

Nie wyobrażam sobie życia, bez spotkań rodzinnych, bez rozmów telefonicznych na
temat choroby babci, osiągnięć kuzynowstwa czy narodzin kolejnej kruszynki w
rodzinie. Mój ojciec miał 4 rodzeństwa, moja mama również. Jak tylko możemy
uczestniczymy w wielkich rodzinnych spotkaniach - uwielbiam to ! Jestem
tradycjonalistką i nie wyobrażam sobie spędzić Święta za granicą w ciepłych
krajach o nie ! Ja muszę widzieć błysk oczu babci, która cieszy się, że i w tym
roku udało jej się dożyć Wigilii. Kocham moich dziadków i zawsze mam dylemat
gdzie spędzimy Świeta, bo do mojej rodzinki mam 500km i tak co rok zmieniamy
nasze miejsce Świetowania aby było sprawiedliwie
Co roku rodzina ze strony ojca organizuje OGROMNE spotkanie rodzinne w górach
wynajmujemy cały hotel na 120 osób )) zjeżdżają się dziadki, pradziadki,
ciotki i praciotki ze swoimi rodzinkami - zlot trwa 3 dni i jest to
niepowtarzalna impreza o cudownie ciepłej rodzinnej atmosferze
Kocham ich wszystkich bardzo
a tydzień temu moi dziadkowie ( rodzice mojej mamy ) obchodzili 60-lecie
pożycia małżeńskiego, zdjęcia były robione dwukrotnie coby nikogo na zdjęciu
nie ominąć

pozdrawiam wszystkich w tym jakże miłym i rodzinnym wątku - lea