Tak mnie jakoś ostatnio nachodzi na wspomnienia. Przypominam sobie dzieciństwo, oglądam stare zdjęcia, nawet dziś śledziłam na przez googla i google maps miejsca gdzie kiedyś bywałam, las i ruiny na które chodziłam z tatą, osiedle gdzie mieszkałam, park miejski w którym się bawiłam, trasę przemierzaną do babci, na roraty z koleżankami, do szkoły. Wszystkie historie z tym związane...
W tym miejscu mieszkałam od urodzenia przez piętnaście lat. Przeżyłam tam pierwsze nastoletnie wyjścia, szaleństwa, randki, pierwsze "podrygi wolności". Choć to tylko kawałeczek, bo zaraz się przeprowadziliśmy i już liceum spędziłam w innym mieście.
Mam wrażenie że to było z milion lat temu, w innym życiu. Ostatnio jakoś tęsknię za tym, za sobą małą dziewczynką, za rodzicami z tamtych czasów, za tamtymi problemami, za tym przekonaniem że WSZYSTKO jest przede mną.
W moim obecnym życiu nie narzekam, jest mi dobrze, ale pierwszy raz zaczęłam odczuwać uciekający czas. Nagle się zorientowałam, że niektórych rzeczy już nie zrobię, że nie czeka mnie już WSZYSTKO, tylko jakaś określona ścieżka.
Chciałabym mieć z dawnych lat więcej wspomnień, zdjęć, żeby to nie było takie ulotne. Chciałabym to wszystko przeżyć jeszcze raz, żeby tym razem nacieszyć się na 100% i docenić.
Macie tak?
