Kraina Łagodności II

[Gość: Krzysiek]

Ponieważ poprzedni wątek zrobił się dość pokaźny, listy w nim z natury rzeczy
są masywne, zaś całość wchodziła z coraz większymi oporami - zapraszam do nowej
Krainy Łagodności. Zasada ta sama co w poprzedniej.
Proponuję także, by w miarę możności - przy cytowaniu poprzednich listów -
poddawać je drobnej edycji, wycinając słowa piosenek/poezji. Wielokrotne
powielanie jednej piosenki jest cokolwiek uciążliwe dla czytelników, no i wątek
robi się wielki.

Zapraszam.

A na dobry początek:

POD BUDĄ
Lecz póki co żyjemy...

Po drugiej stronie życia
ponoć żarcia jeż nie trzeba ani picia
nawet jeden szczyt nie został do zdobycia
lub kontynent do odkrycia
po drugiej stronie życia
Po drugiej stronie cienia
nic nie boli bo nieznane są cierpienia
nie ma marzeń bo spełnione już marzenia
gdzie się nigdy nic nie zmienia
po drugiej stronie cienia
Więc mi wybaczcie proszę myśl grzeszną
którą powiedzieć tutaj aż trudno
że mi tam wcale jeszcze nie spieszno
tam gdzie jest równie pięknie co nudno
lecz póki co żyjemy
koty drzemy nieźle jemy i pijemy
jeszcze jakąś Amerykę odkryć chcemy
i garbaty los niesiemy
lecz póki co żyjemy
Lecz póki co marzymy
układamy wiersze z dziewczynami śpimy
i każdego roku ileś lat kończymy
coś po sobie zostawimy
przynajmniej tak marzymy
Ale czasami kiedy jest wieczór
i wszystkie gwiazdy wstają do pieśni
to nam brakuje paru kolesiów
którzy na tamtą stronę już przeszli

[Gość: lucy_z]

Co się stało z naszą klasą? –
Pyta Adam w Tel – Avivie –
Ciężko sprostać takim czasom,
Ciężko w ogóle żyć uczciwie.
Co się stało z naszą klasą? –
Wojtek w Szwecji, w porno klubie,
Pisze: Dobrze mi tu płacą
Za to, co i tak wszak lubię,
Za to, co i tak wszak lubię.

Kaśka z Piotrkiem są w Kanadzie,
Bo tam mają perspektywy,
Staszek w stanach sobie radzi,
Paweł do Paryża przywykł.
Gośka z Przemkiem ledwie przędą,
W maju będzie trzeci bachor,
Próżno skarżą się urzędom,
Że też chcieliby na zachód,
Że też chcieliby na zachód.

Za to Magda jest w Madrycie
I wychodzi za Hiszpana,
Maciek w grudniu stracił życie,
Gdy chodzili po mieszkaniach.
Janusz ten, co zawiść budził,
Że go każda fala niesie,
Jest chirurgiem, leczy ludzi,
Ale brat mu się powiesił,
Ale brat mu się powiesił.

Marek siedzi za odmowę,
Bo nie strzelał do Michała,
A ja piszę ich historię –
I to już jest klasa cała.
Jeszcze Filip – fizyk w Moskwie,
Dziś nagrody różne zbiera,
Jeździ, kiedy chce do Polski,
Był przyjęty przez premiera,
Był przyjęty przez premiera.

Odnalazłem klasę całą –
Na wygnaniu, w kraju, w grobie,
Ale coś się pozmieniało,
Każdy sobie żywot skrobie.
Odnalazłem całą klasę –
Wyrośniętą i dojrzałą,
Rozdrapałem młodość naszą,
Lecz za bardzo nie bolało,
Lecz za bardzo nie bolało.

Już nie chłopcy, lecz mężczyźni,
Już kobiety, nie dziewczyny,
Młodość szybko się zabliźni,
Nie ma w tym niczyjej winy.
Wszyscy są odpowiedzialni,
Wszyscy mają w życiu cele,
Wszyscy w miarę są normalni,
Ale przecież to niewiele,
Ale przecież to niewiele.

Nie wiem sam, co mi się marzy,
Jaka z gwiazd nade mną świeci,
Gdy wśród tych nieobcych twarzy,
Szukam ciągle twarzy dzieci.
Czemu wciąż przez ramię zerkam,
Choć nie woła nikt: Kolego,
Że ktoś ze mną zagra w berka,
Lub przynajmniej w chowanego,
Lub przynajmniej w chowanego.

Własne pędy, własne liście
Zapuszczamy każdy sobie
I korzenie oczywiście
Na wygnaniu, w kraju, w grobie.
W dół, na boki, wzwyż, ku słońcu,
Na stracenie, w prawo, w lewo,
Kto pamięta, że to w końcu
Jedno i to samo drzewo,
Jedno i to samo drzewo.

Jacek Kaczmarski

[flybylot1]

Lucy, dzieki za Kaczmarskiego. Mam wrazenie, ze tak jak "Zeby Polska byla Polska" stanowila rodzaj
hymnu tamtych lat w Polsce, tak "Nasza klasa" byla z pewnoscia hymnem naszej glupiej, biednej i
niepotrzebnej emigracji.
I po co nam to wszystkim bylo...
Mysle, ze Jaruzelskiego nalezy sadzic nie za Grudzien'70, a za to, ze skazal tak wielu mlodych (bo
przeciez bylismy mlodzi), zdolnych, ofiarnych ludzi na poniewierke i gorzki emigrancki chleb... No, ale
wlaze w polityke, a tu mialo byc lekko, latwo i przyjemnie...
Calusy, Piotr

[Gość: Jurek Ch]

Widzisz, Piotrze, to nieraz bylo tak

Rapsodia

Jakiż los nieciekawy gnał cię przed się na oślep,
Czego życie ci nie dało w nadwiślanskiej stronie?
Dlaczego musiałaś dosiąść osiołka na oklep,
Jakiż cel wytyczyłaś, a jaki ciebie gonił?

Jakiż los nierychliwy skąpił życia radości,
Wypchnął cię z kraju rodziców, z kujawskiej jesieni?
Czego szukaś jechałaś w pomieszanej młodości?
Czy w nieszczęścia szukaniu osiadłaś na tej ziemi?

Gdzie znalazłaś spokój, duszy śmiałej ukojenie?
Gdzież ucichł wicher wewnętrzny, gdzie podniosłaś czoło?
Gdzie dojrzałaś cel wedrówki oraz praw istnienie,
Na których oparłaś wiarę w swej fortuny koło?

Czy Dvorzaka symfonia, czy Gershwina rapsodia
Grają w duszy twej słowiańskiej akordy miłości?
Czy jest w tobie tęsknota Chopina, czy Conrada?
Czy błądzisz jak Mickiewicz? Może wrastasz jak Gzowski?

A jeśli nie umiesz odpowiedzieć sobie szczerze,
A jeśli nie lubisz prawdy oczywiście najprostszej -
To nic nie mów. Złóż Dvoraka tęsknocie w ofierze
I idź za Gershwinem, za rapsodii głosem ostrym.

[zoppoter]

Wolne są kwiaty na łąca
Wolność przynosi im wiatr
Wolne są kwiaty na łące
Wolny na łące jest świat

Ciekaw jestem, czy ktoś wie kto tak spiewał...

Jeszcze nie cytowaliśmy Grechuty!

[iwa.ja]

Tak mi przyszło do głowy, po poście Zoppotera, że MG miewał (miewa) wspaniałe teksty. Kto zna? Gdzie jest
jakaś www. jak Wysockiego?
FLYBYLOT, podaj mi jeszcze raz adres, bo wraca!!!!!!

[zoppoter]

Pomysł fajny, ale ta moja piosenka nie ma nic z Grechutą wspólnego. Tak na wszelki wypadek zaznaczę.

[petelka]

Witaj Iwa! Coś dawno nie słyszałyśmy się. Pozdrawiam:))) A Grechuty zaraz
spróbuję poszukać.

[petelka]

[petelka]

Coś mi się za wcześnie wysłało:(((
A tutaj coś z piosenek Grechuty, chociaż tekst Gałczyńskiego:

„Ocalić od zapomnienia”

Ile razem dróg przebytych?
Ile ścieżek przedeptanych?
Ile deszczów, ile śniegów
Wiszących nad latarniami?

Ile listów, ile rozstań,
Ciężkich godzin w miastach wielu?
I znów upór, żeby powstać
I znów iść, i dojść do celu.

Ile w trudzie nieustannym
Wspólnych zmartwień, wspólnych dążeń?
Ile chlebów rozkrajanych?
Pocałunków? Schodów? Książek?

Oczy Twe jak piękne świece,
A w sercu źródło promienia.
Więc ja chciałbym Twoje serce
Ocalić od zapomnienia.

muzyka: M. Grechuta
słowa: K. I. Gałczyński

[Gość: lucy_z]

Śmiać się z siebie to głupie....

Śmiać się z siebie to głupie, ja wiem....
Ale tak mi dziś chce się czułości,
Tak mi chce się naiwnej radości,
Prostej bajki szeptanej przed snem.

Mnie zamęczył blansz wieczny i róż,
A od maski tragicznej mam mdłości...
Ja chcę trochę zwyczajnej czułości,
By oszustwu nie poddać się już...

Śmiać się z siebie to głupie, ja wiem...
Ale tak mi dziś chce się czułości,
Bajki pełnej naiwnej radości,
Że świat złotym otuli się snem...

przekład Tadeusz Lubelski.

[flybylot1]

Iwo, Kochana,
moj adres to [e-mail]
A tak nawiasem:
"Gdzies tam daleko stoi stad
Moj dom, twoj dom, nasz wspolny dom;
Dom bez okiennic, klamek, czy
Zamkow zamczystych, chcialbym bys
Wejsc wen umiala zawsze gdy
Nadchodzi ciemnosc, strach i lzy,
Kiedy nienawisc bije w nas,
Kiedy odwetu zada czas,
A nad dachami plynie zlosc..."
Takie sobie wierszydelko z okazji 11 wrzesnia (nie moje, przysiegam!)
Pozdrawiam, Piotr

[iwa.ja]

Piotr, z tego ww. adresu tez mi poczta wraca. Co mam zrobić!!!! A moi
dziadkowie kiedyś mieszkali na Siemiradzkiego (wyżej niż Polanki)...Znam, znam.
A szedłeś kiedyś do ZOO od Reja w Sopocie przez las?!!!

[lucy_z]

Ocalić od zapomnienia”

Ile razem dróg przebytych?
Ile ścieżek przedeptanych?
Ile deszczów, ile śniegów
Wiszących nad latarniami?

Ile listów, ile rozstań,
Ciężkich godzin w miastach wielu?
I znów upór, żeby powstać
I znów iść, i dojść do celu.

Ile w trudzie nieustannym
Wspólnych zmartwień, wspólnych dążeń?
Ile chlebów rozkrajanych?
Pocałunków? Schodów? Książek?

Oczy Twe jak piękne świece,
A w sercu źródło promienia.
Więc ja chciałbym Twoje serce
Ocalić od zapomnienia.

muzyka: M. Grechuta

słowa: K. I. Gałczyński

[lucy_z]

lucy_z napisał(a):

Wymazuję to co napisałam powyżej!!!!! Pętelka to napisała już, buuuuuu:(((((
Ale jestem gapa :((((( Inna piosenka:

Będziesz zbierać kwiaty
będziesz się uśmiechać
będziesz liczyć gwiazdy
będziesz na mnie czekać

I ty właśnie ty
będziesz moją damą
i ty tylko ty
będziesz moją panią

Będą ci grały skrzypce lipowe
będą śpiewały jarzębinowe
drzewa, liście, ptaki wszystkie

Będę z tobą tańczyć
bajki opowiadać
słońce z pomarańczy
w twoje dłonie składać

I ty właśnie ty
będziesz moją damą
i ty tylko ty
będziesz moją panią

Będą ci grały nocą sierpniową
wiatry strojone barwą słońca
będą śpiewały, śpiewały bez końca

Będziesz miała imię
jak wiosenna burza
będziesz miała miłość
jak jesienna burza

I ty właśnie ty
będziesz moją damą
i ty tylko ty
będziesz moją panią

muzyka i słowa: M. Grechuta

[flybylot1]

Pewnie, ze szedlem! Ja te lasy zchodzilem od konca do konca! A wiesz czego najbardziej zaluje?
Zeremi bobrowych na koncu Doliny Radosci (juz kiedys o tym pisalem) - mam nawet zdjecia
obgryzionych przez bobry pni... Ojejku jej! Jak to pieknie byc mlodym!
Calusy, Piotr
Ps.: nie rozumiem, dlaczego wraca - jeszcze raz: [e-mail] - to musi zadzialac!

spod znaku "Czerwonego Tulipana"

[Gość: Krzysiek]

Mój ulubiony kawałek...
(jak zreszta niemal wszystkie ich piosenki)

"A jednak po nas coś zostanie"

A jednak po nas coś zostanie
czas zatrzyma na chwilę,
twarz rozluźni spiętą zakłamaniem
i spokój da, gdy niepokoju tyle.

A jednak po nas coś zostanie
... co może jest nowe.
A jednak po nas coś zostanie
choćby ta cisza... wyrzeźbiona słowem.

i jeszcze Baczyński

[Gość: Krzysiek]

Nie jestem żadnym wielkim koneserem poezji, mam tylko kilku swoich ulubionych
autorów. On jest wśród nich...

Krzysztof Kamil Baczyński
Biała magia

Stojąc przed lustrem ciszy
Barbara z rękami u włosów
nalewa w szklane ciało
srebrne kropelki głosu.

I wtedy jak dzban - światłem
zapełnia się i szkląca
przejmuje w siebie gwiazdy
i biały pył miesiąca.

Przez ciała drżący pryzmat
w muzyce białych iskier
łasice się prześlizną
jak snu puszyste listki.

Oszronią się w nim niedźwiedzie,
jasne od gwiazd polarnych,
i myszy się strumień przewiedzie
płynąc lawiną gwarną.

Aż napełniona mlecznie,
w sen się powoli zapadnie,
a czas melodyjnie osiądzie
kaskadą blasku na dnie.

Więc ma Barbara srebrne
ciało. W nim pręży się miękko
biała łasica milczenia
pod niewidzialną ręką.
4 I 1942

[Gość: przem]

Moim "ulubionym"utworem jest Sekret kardynała R..."bo jest bardzo prawdziwy i
niestety się sprawdza ale kiedyś chciałbym spotkać płomień co nie parzy

No i co z moją piosenką?

[zoppoter]

zoppoter napisał(a):

> Wolne są kwiaty na łąca
> Wolność przynosi im wiatr
> Wolne są kwiaty na łące
> Wolny na łące jest świat
>
> Ciekaw jestem, czy ktoś wie kto tak spiewał...

No? Wie ktoś?

[petelka]

Ja nie wiem. Coś mi to zapachnialo Dylanem, ale to strzał zupełnie w ciemno.

[zoppoter]

petelka napisał(a):

> Ja nie wiem. Coś mi to zapachnialo Dylanem, ale to strzał zupełnie w ciemno.

W epokę trafiłaś hi hi hi. Ale to nie Dylan. To z Krakowa...

[zoppoter]

Nikt nie chce zgadywać...

[petelka]

zoppoter napisał(a):

> Nikt nie chce zgadywać...

...albo nikt nie wie...

[zoppoter]

No Skaldowie przecież...!

[petelka]

Ale Piwnicy pod Baranami i jej wykonawców to jeszcze nie było. Na początek, mój
ulubiony:

Skrzypek Hercowicz
-------------------------------------------------------------------------------

Był sobie skrzypek Hercowicz,
Co grał z pamięci jak z nut.
Z Schuberta on umiał zrobić -
No brylant, no istny cud.

Dzień w dzień, od świtu po wieczór,
Zgraną jak talia kart,
Tę samą sonatę wieczną
Wciąż pieścił jak jaki skarb.

I co pan, panie Hercowicz?
Za oknem ciemność i śnieg...
Dałbyś pan spokój, Sercowicz!
Takie jest życie, nie?...

Niech harmonijka - Cyganka,
Jak długo ściska mróz,
W ślad za Schubertem na sankach
Zawija kreskami płóz.

Nam z muzyką tak bliską,
Niestraszny i nagły zgon.
A potem z wieszaka zwisnąć
Jak płaszcz z oskubanych wron.

Dawno już, panie Sercowicz,
Wszystko skołował śnieg...
Dałbyś pan spokój, Scherzowicz.
Takie jest życie, nie?

Słowa: Osip Mandelsztam
Muzyka: Andrzej Zarycki
Wykonanie: Ewa Demarczyk

[lucy_z]

To może przypadek
Że znów się widzimy
Patrzymy na siebie
W spokojnej udręce
Wspomnienia spłowiały
Przez lata i zimy
Już tylko się znamy...
...Nic więcej...

Ty jesteś ta sama
Tak piękna jak wtedy
Gdy było do siebie
Nam bliżej niż blisko
To było niedawno
A mówi się: kiedyś
Już tylko się znamy...
...To wszystko...

Dzielimy złą ciszę
Obcymi słowami
Ty serce masz chłodne
I chłodne masz ręce
Czy mą poufałość
Wybaczy mi Pani?
Bo przecież się znamy...
...Nic więcej...

Piwnica, ech!

[iwa.ja]

Ona jest wśrod kamieni
Rwącym światłem strumyka
Wiewiórkami po drzewach
Po kamieniach pomyka
Ona iskrą w kamieniu
Ona mlekiem w orzeszku
Ona światła ciekawa
Jak miedziany grosik w mieszku

Ta nasza młodość
Z kości i krwi
Ta nasza młodość
Co z czasu kpi
Co nie ustoi w miejscu zbyt długo
Ona co pierwszą jest
Potem drugą

Ona kwiatem we włosach
Octem w jabłkach jest pierwszym
Gorzką piana na piwie
W świata gwarnej oberży
Buntem jest niespełnionym
Co na serce umiera
Ona tylko to daje
Co innemu zabiera

tekst: Tadeusz Śliwiak
muzyka: Zygmunt Konieczny

a śpiewa, i to jak, Halina Wyrodek

[Gość: hmmm...]

Seweryn Krajewski " Nie jestes sama ! "

Tej dziewczynie, ktora czyta list wyblakly.
Tej kobiecie, ktora milczy caly dzien.
Tej co stawia w noc bezsenna, zle pasjanse
i ozdabia nadziejami ciemna sie.
Niech sie niebo nie kojarzy tylko z deszczem.
niech sie rzeka nie kojarzy z rzeka lez.
Sa na swiecie dobre okna w dobrym miescie
i ta wiara, ze w czlowieku, czlowiek jest.

Nie jestes sama !, nie jestes sama !
Uwierz w siebie,uwierz w ludzi,uwierz w nas.
Nie jestes sama ! Nie jestes sama !
sa gdzies okna, ktore plona caly czas.

Tej dziewczynie, ktora topi w czarnej kawie,
te tesknoty, ktorych miala pelen sklad.
Tej kobiecie, ktora pali bardzo duzo
i w szufladzie przechowuje bialy kwiat.
Niech sie milosc nie kojazy z pozegnaniem,
niech pogoda opromieni kazda mysl
i niech przysni sie ktos mily i czekany,
kto nadaje mleczna droga taki list.

Nie jestes sama ! Nie jestes sama !
Uwierz w siebie,uwierz w ludzi,uwierz w nas.
Nie jestes sama ! Nie jestes sama !
sa gdzies okna, ktore plona caly czas,
sa gdzies okna, ktore plona caly czas......

[flybylot1]

Pewien znany mi cesarz po żywota zwykł kres aż
któtki wiersz deklamować, który warto jest znać.
Kiedy czuł się nietęgo, gdy zraziło czymś się go,
gdy miał gości przyjmować, gdy wpadł w studnię lub kadź
albo kiedy na balu stanął damie na szalu,
lub ślizgając się fiknął, po czym runął na wznak,
gdy był w kiepskim humorze, szeptał sobie niebożę,
aż zły nastrój nie zniknął, wierszyk, który brzmiał tak:

Dwa razy dwa jest pięć,
więc przemnóż to przez siedem.
Gdyś nadal zły,
odejmij trzy
i dodaj jeszcze jeden.
Trzy razy trzy jest sześć,
dwa możesz dodać też,
Odejmij sto
lub pomnóż to...
W ogóle - rób co chcesz!

Kiedy mowę wspaniałą mu kichnięcie przerwało,
kiedy zgubił koronę i nie znalazł jej w mig
albo kiedy mu rano zamiast zrazów podano
dwa gołąbki duszone, a na deser pięć fig,
albo gdy cesarzowa była trochę nerwowa
i gderała bez przerwy, że rozrywek jej brak,
wtedy - w kiepskim humorze - szeptał sobie, niebożę,
by ratować swe nerwy, wierszyk, który brzmiał tak:

Dwa razy dwa jest pięć,
więc przemnóż to przez siedem.
Gdyś nadal zły,
odejmij trzy
i dodaj jeszcze jeden.
Trzy razy trzy jest sześć,
dwa możesz dodać też,
Odejmij sto
lub pomnóż to...
W ogóle - rób co chcesz!

Kto to napisał?

[iwa.ja]

Ot i początek opowieści
Obmiatam wzrokiem stare kąty
Lat temu ponad już trzydzieści
czy to możliwe Matko Święta
Żeby to jeszcze ktoś pamietał?
W oknach ostatnie światła gasły
Jak po absyncie gasną zmysły
Dom pod numetem był dwunastym
Na Groblach Plac i mgła znad Wisły
Szklarz Henio zjawiał się o świcie
..Witaj Piotrze!...wołał
Mam flaszkę, kij i jedno życie
Chodźmy więc małpy drażnić w ZOO
Któż pomni, kto z nas wtedy złapał
Przez okno wyrzucone dziecię
Frankowski, nim je rzucił, płakał
Wyjąc: bierz go kurewski świecie
Czy to możliwe, Matko święta
Żeby to jeszcze ktoś pamiętał?

słowa: Zbigniew Książek
muzyka: Zygmunt Konieczny

[flybylot1]

Wiesz Iwo, a ja z początku myślałem, że to z "Kwiatów polskich", he he!
A Ten wierszyk o cesarzu? No cóż, dodam dla ułatwienia, że polskiego tłumaczenia dokonał Antoni
Marianowicz, znany ongiś poeta�satyryk.
Pozdrawiam, Piotr

[Gość: lucy_z]

Wybaczcie piechocie,
że tak nierozumna, że braknie jej tchu.
My zawsze w pochodzie,
gdy wiosna nad ziemią szaleje od bzu.
Jak długo tak można?
Bezdroża, mokradła i błoto, i piach,
i wierzba przydrożna
jak siostra pobladła zostaje we łzach.
Nie wierzcie pogodzie,
gdy deszcze trzydniowe zaciągnie wród drzew,
Nie wierzcie piechocie,
gdy w pieśni bojowej odwaga i gniew.
Nie wierzcie, nie wierzcie,
gdy w sadach słowiki zakrzyczą co sił -
wy jeszcze nie wiecie,
co komu pisane i kto będzie żył.
Uczyłaś ojczyzno,
że żyć trzeba umieć i słyszeć twój gos...
Kolego mężczyzno,
a jednak niezgorszy przypada ci los.
My zawsze w pochodzie
i tylko to jedno nie zrywa ze snu;
dlaczego w pochodzie,
gdy wiosna nad ziemią szaleje od bzu?
Dlaczego w odwrocie,
gdy wiosna nad ziemią szaleje od bzu?...

[Gość: lucy_z]

Już nikt nie chce śpiewać????? To ja zaśpiewam ;)

Song o ciszy

Wy mnie słuchacie, a ja
Śpiewam tekst z muzyką
Taka konwencja, taki moment
Więc tak jest
Zaufaliśmy obyczajom i nawykom
Już nie pytamy
Czy w tym wszystkim jakiś sens
A ja zaśpiewać dzisiaj chcę w obronie ciszy
Choć wiem nie pora, nie miejsce i nie czas
Bo gdy się milczy, milczy, milczy
To apetyt rośnie wilczy
Na poezję
Co być może drzemie w nas
Przecież już dosyć mamy
Huku i jazgotu
Ale gdy cicho to źle
I głupio nam
Jakby się zepsuł życia niezawodny motor
Coś nie w porządku
Jakbyś był już nie ten sam
Cisza zagłusza, sam już nie wiesz jaki jesteś
Więc szybko włączasz co pod ręką masz
A gdy się milczy, milczy, milczy
To apetyt rośnie wilczy
Na poezję
Co być może drzemie w nas
Gdy kiedyś łomot nagle umrze na dyskotekach
Do siebie nam dalej będzie niż do gwiazd
Zanim coś powiesz tak jak człowiek do człowieka
Cisza zgruchocze i wykrwawi wszystkich nas
Dlatego uczmy się ciszy i milczenia
To siostry myśli, świadomości przednia straż
Bo gdy się milczy, milczy, milczy
To apetyt rośnie wilczy
Na poezję
Co być może drzemie w nas

[papak]

Aż się boję zadać takie pytanie w tym wątku Ale zadam Czy Słowa Ryśka Riedla
można uważać za poezje przecież napisał wspaniałe modlitwy, wspaniałe
zwierzenia z własnego życia z własnej duszy Na jego słowach wychowała sie spora
część całego pokolenia.Słyszałem jak jego modlitwę śpiewało kilkuset bardzo
młodych ludzi ż pielgrzymki.Może nie jest to kraina łagodności ale i tak piękna
kraina.pozdr

[iwa.ja]

Napisz cos jego. Ja w ogóle go nie znam, przepraszam..

[petelka]

papak napisał(a):

> Aż się boję zadać takie pytanie w tym wątku Ale zadam Czy Słowa Ryśka Riedla
> można uważać za poezje przecież napisał wspaniałe modlitwy, wspaniałe
> zwierzenia z własnego życia z własnej duszy Na jego słowach wychowała sie spora
>
> część całego pokolenia.Słyszałem jak jego modlitwę śpiewało kilkuset bardzo
> młodych ludzi ż pielgrzymki.Może nie jest to kraina łagodności ale i tak piękna
>
> kraina.pozdr

Podobnie jak Iwie niewiele mi to mówi. Może byś coś podrzucił?

[petelka]

Lucy a masz tam w zanadrzu "Pamietajcie o ogrodach"?

[zoppoter]

petelka napisał(a):

> Lucy a masz tam w zanadrzu "Pamietajcie o ogrodach"?

Bluszczem ku oknom,
kwiatem w samotność,
poszumem traw,
drzewem co stoi
uspokojenie
wśród tylu spraw.

Pamiętajcie o ogrodach, przecież stamtąd przyszliście
w żar epoki udzielą wam chłodu tylko drzewa, tylko liście
pamiętajcie o ogrodach, czy tak trudno być poetą
w żar epoki nieużyczy wam chłodu żaden shron, żaden beton.

I dokąd uciec
w za ciasnym bucie
gdy twardy bruk


Dalej nie pamiętam, ja sie nie znam na poezji...

[petelka]

zoppoter napisał(a):

> Dalej nie pamiętam, ja sie nie znam na poezji...

:)))))))
Dzięki i za fragment. Resztę Lucy dokończy (mam nadzieję).:)))

[zoppoter]

> Dzięki i za fragment. Resztę Lucy dokończy (mam nadzieję).:)))
>

Tam jeszcze było:

I mamy dwudziesty wiek.

Kiedy to było....

[Gość: lucy_z]

zoppoter napisał(a):

> I mamy dwudziesty wiek.
>
> Kiedy to było....




Kroplą pamięci
Nicią pajęczą
Zapachem bzu
Wiesz już na pewno
Świeżością rzewną
To właśnie tu

Pamiętajcie o ogrodach....

To chyba reszta ;) A początek Zoppoterek już napisał:)))

[petelka]

zoppoter napisał(a):


> Tam jeszcze było:
>
> I mamy dwudziesty wiek.
>
> Kiedy to było....

No jeszcze dwa lata temu.:)))

A ja miałem dziś wypadek kosmiczny

[Gość: ARTUR]

Uderzyłem dzisiaj głową o dzień, który zagrodził mi drogę. Gruz roztrzaskanego
czasu z hukiem spadł na ziemię. Skamieniała przestrzeń pustki ożyła nagle
dzięki miliardom wirujących błękitnych okruchów. Cienie zgaszonej jasności
pełzają po tym co kiedyś było niebem i płoszą śpiące nietoperze. Ktoś pali
ogniska w oczodołach po chmurach i niepokoi księżyc, który swego wstydu nie
może już ukrywać pod czarnobłękitną peleryną. Kosmos zastygł w zadumie, a
kropelki deszczu pourywały się z niewidocznych nitek, niepilnowane uciekły i
zmąciły melancholię ziemskiego gruzowiska. Spoglądam wewnątrz własnego ja i
widzę własne myśli jak próbują poskładać roztrzaskany błękit w harmonijną
całość, jak próbują odmalować rozmazany makijaż ziemi. W górze widać księżyc,
który właśnie upudrował bladość swych lic różem i udaje, że nie rozumie nic z
tego co się stało lub nic go to nie obchodzi. Oczy ma spokojne i tylko w
kącikach jego ust dostrzegam grymas zdenerwowania.

[lucy_z]

Przy stoliku w knajpie, gdzieś o bladym świcie
Sterany obywatel chciał dociec czym jest życie
Nękany brakiem sensu powiedział sobie - kurde
Choć mam poczucie klęski, nie wszystko jest absurdem
W skupieniu medytował oparłszy się o blat
Aż ujął w paru słowach pogląd na życie i świat:

Życie to jest butelka
Tylko niemożliwie wielka

[petelka]

:))))) Oj Lucy, chyba sobie tę sentencję wydrukuję wielkimi literami i
przyczepię gdzieś na widoku.:))))

A mnie się rymło.

[zoppoter]

Pętelka - butelka. Pętelka nie gniewaj, się, ja tak tez mówię do mojej córki, której imię tez idealnie do tego włąsńie rymu
się nadaje...

No i kotlet...

[zoppoter]

No i się pogniewała...

[petelka]

zoppoter napisał(a):

> No i się pogniewała...

Dokładnie w tej samej chwili dała znak, że się nie pogniewała:)))

[zoppoter]

No, ale się nie widzi jednocześnie swojego i cudzego postu...

[petelka]

zoppoter napisał(a):

> No, ale się nie widzi jednocześnie swojego i cudzego postu...

Fakt. Też to stwierdziłam dopiero później.
Na trochę muszę się wyłączyć, ale postaram się jeszcze dziś wrócić.
Ukłony:)))

[petelka]

:))) No tym razem nie pogniewam się:)))

BEZSENNOŚĆ W GDAŃSKU

[Gość: ARTUR]

W nocy kiedy nie mogę usnąć, zamykam głęboko oczy, a wtedy unoszę się do góry,
by przemierzać w szalonym pędzie bezkresne przestrzenie kosmosu.
Wiatr gna moje marzenia w nieznanym kierunku, a ja otwieram parasol, by
schronić się przed deszczem meteorytów.
Omijam mielizny czarnych dziur i lecę dalej, wyżej aż spotykam samotną kometę.
Głaszczę czule jej długi, złoty warkocz, a ona uśmiecha się do mnie życzliwie.
Zmęczony lotem zatrzymuję się na chwilę, by złapać oddech.
Spoglądam w dół i widzę małą, niebieskawą kulę. Ktoś przykleił do niej łaty
chyba po to, by jasny błękit nie rozlał się po kosmosie i nie zmącił wiecznej
nocy.
Wytężam wzrok i szukam konturu ukochanego lądu, wreszcie budynków mojego
miasta, a w nim jednego wyjątkowego okienka.
Dziś w nocy nie pali się światełko u Ciebie, bo spisz pogrążona w sennych
marzeniach, kiedy ja zmagam się z bezsennością.

[lucy_z]

Taki tam spokój... Na gór zbocza
światła się zlewa mgła przezrocza,
na senną zieleń gór.

Szumiący z dala wśród kamieni
w słońcu się potok skrzy i mieni
w srebrnotęczowy sznur.

Ciemnozielony w mgle złocistej
wśród ciszy drzemie uroczystej
głuchy smrekowy las.

Na jasnych, bujnych traw pościeli
pod słońce się gdzieniegdzie bieli,
w zieleni martwy głaz.

O ścianie nagiej, szarej, stromej,
spiętrzone wkoło skał rozłomy
w świetlnych zasnęły mgłach.

Ponad doliną się rozwiesza
srebrzystoturkusowa cisza
nieba w słonecznych skrach.

Patrzę ze szczytu w dół: pode mną
przepaść rozwarła paszczę ciemną -
patrzę w dolinę, w dal:

i jakaś dziwna mię pochwycą
bez brzegu i bez dna tęsknica,
niewysłowiony żal...

Zoppoter, Ty się z nami nie baw w ciuciubabkę tylko zdradź, kto ten Twój
wierszyk napisał??? A może Ty??? ;)

[petelka]

lucy_z napisał(a):

> Zoppoter, Ty się z nami nie baw w ciuciubabkę tylko zdradź, kto ten Twój
> wierszyk napisał??? A może Ty??? ;)

Chyba nie ta epoka:)))

[zoppoter]

petelka napisał(a):

> lucy_z napisał(a):
>
> > Zoppoter, Ty się z nami nie baw w ciuciubabkę tylko zdradź, kto ten Twój
> > wierszyk napisał??? A może Ty??? ;)
>
> Chyba nie ta epoka:)))

No właśnie. Ja jeszcze nie mówiłem zbyt płynnie w tym czasie...
>

Czterdziesty dzień potopu

[Gość: Stefan]

Nad udręczonym światem pełnym deszczu
pod brudnoszarą stratusa pokrywą
wstają opary, co pogodę wieszczą.
Wiatr je rozwiewa, tarmosi, wykręca
i wbija w zbocza. Ich jednak przybywa,
wzwyż wyciągają buntownicze ręce.

[Gość: przemek]

A może trochę rozrywki

Idzie sobie wiosna
słychać świergot ptaka
ładna to piosenka
tylko głupia taka

Już przyleciał bocian
i w kałuży dłubie
mi to nie przeszkadza
dalej będzie głupiej

A aaaajuż jest wiosna
A aaaadłuższe dnie
A aaaakwiaty rosną
A aaaagłupie nie?
Slońce raźniej świeci
dym się w polu snuje
zupełnie bez sensu
ale się rymuje

Budzi się przyroda
już zielono wszędzie
bać się nie ma czego
znowu refren będzie

A aaaaj€ż jest wiosna....
Rozmarzają rzeki
płynie kra do morza
zwrotka nie najgorsza
tylko rymu nie ma

Drzewa mają pączki
w jajkach są pisklęta
przyroda jak zwrotka
niedorozwinięta!
A aaaajuż jest wiosna...
Wiosna jest po zimie
w mysl ludowych przysłów
ja jużnie mam zdrowia
do tych idiotyzmów

Kończy się piosenka
śniegu nie ma prawie
pisać takie teksty
nawet ja potrafię

Kabaret POTEM

...

[Gość: ARTUR]

Kiedy swoje smutne oblicze zanurzam w oceanie bajek, gdy widzę słońce
rozpuszczone w morskiej toni, które oświetla czerwony dywan rozłożony w
głębinie marzeń, czuję jak kroczę w nieznanym kierunku ponaglany przez
ciekawość. Roztargnione zamyślenie przechodzi niepostrzeżenie w błogi sen. Za
horyzontem oczu znika kolejny dzień, a noc przemienia się w łódź wikingów. A ja
właśnie wypadłem za burtę i wciąga mnie silny wir fantazji. Prąd znosi mnie ku
skalistemu brzegowi, koszmarne wodorosty oplatają moje nogi, a ja z całych sil
czepiam się fal i próbuje przeszkodzić tym, co starają się wciągnąć mnie z
powrotem na pokład.

[lucy_z]

Kiedy jest deszczowe lato
Mokną świerszcze w mokrym sianie,
Woda szkodzi strunom skrzypiec,
Więc nie w głowie im cykanie.

Lato, deszczowe lato,
Na przekór ludziom,
Na przekór kwiatom,
Lato, deszczowe lato,
Że nawet świerszcze nie mogą grać.

Woda schodzi w dół ścieżkami,
Wiatr gałęziom strąca krople,
Kłapie błoto pod butami,
Wszystko jest zupełnie mokre.

Dymią szczyty jak wulkany
Mgiełka w polu, mgiełka w sadzie,
W żółtej glinie ślad wibramów
Odciśnięty tak wyraźnie.

Polne kwiaty mają dreszcze,
Nic nie będzie z ich zapachu,
Pod słomianym dachem szopy
Deszcz nas będzie trzymał w szachu.

Kiedy mgła opadnie nisko,
Drzewo się za drzewem chowa,
Leśne licho z mokrą brodą
Lubi wtedy spacerować

[petelka]

Stefan, Lucy ja bardzo, ale bardzo proszę o jakiś słoneczny wiersz lub
piosenkę.:))) Marzy mi się bowiem ciepłe lato pełne słonca.:)))

[lucy_z]

petelka napisał(a):

> Stefan, Lucy ja bardzo, ale bardzo proszę o jakiś słoneczny wiersz lub
> piosenkę.:))) Marzy mi się bowiem ciepłe lato pełne słonca.:)))

Pętelko, na życzenie:)))

Tyle słońca w całym mieście
Nie widziałeś tego jeszcze popatrz, o popatrz
Szerokimi ulicami niosą szczęście zakochani
Popatrz, o popatrz
Wiatr porywa ich spojrzenia
Biegnie światłem w strugę cienia
Popatrz, o popatrz
Łączy serca, wiąże dłonie
Może mi zawróci w głowie też

La, la, la, la, la, la, la...

[lucy_z]

Gdy słońce ześle na ziemię swój blask
znów myśli popłyną od nieba do gwiazd
gdy barwne kwiaty się chylą do rąk
podnoszę do góry wzrok

Tam w niebie wysokim jest dobro i zło
podziwiam obłoki nim spadnie z nich grom
i szukam daremnie słów , które wziął wiatr
i czego mi jeszcze brak

Troszeczkę ziemi troszeczkę słońca
gdy dzień nie dzieli a noc łączy
troszeczkę ziemi troszeczkę serca
tego pragniemy by piękniej żyć

Troszeczkę ziemi troszeczkę nieba
bo chmur i cieni nam już nie trzeba
Troszeczkę ziemi troszeczkę słońca
trochę nadziei i więcej nic

Proszę bardzo:

[zoppoter]

petelka napisał(a):

> Stefan, Lucy ja bardzo, ale bardzo proszę o jakiś słoneczny wiersz lub
> piosenkę.:))) Marzy mi się bowiem ciepłe lato pełne słonca.:)))

Wstańcie ludzie
Otwórzcie już oczy
Na niebie słońce wysoko
Komu pałac
komu salon
a komu niebo nad głową?

Wstańcie ludzie
Otwórzcie już oczy
na niebie słońce wysoko
Kto w lektyce
komu powóz
Kto będzie chodził piechotą?

[petelka]

Dziękuję bardzo.:))) Od razu raźniej, tym bardziej, że coś jakby przestało
padać.:)))

[Gość: Stefan]

petelka:
> Stefan, Lucy ja bardzo, ale bardzo proszę o jakiś słoneczny wiersz lub
> piosenkę.:))) Marzy mi się bowiem ciepłe lato pełne słonca.:)))

Aby nie za pełne...

- Stefan



ROZMOWA ZE ŹRÓDŁEM

[petelka]

Piękne... Dzięki.:)))

Ona i ja

[Gość: ARTUR]

Naprawdę świat składał się z dwóch części: Ciebie i mnie.
Potem było dopiero niebo, ziemia i oceany.
Na końcu myśli, pamięć, wspomnienia.
Byliśmy dwoma kroplami deszczu na liściu klonu.
Urodziło nas niebo,
a potem złączyło ze sobą w zielonym kielichu wiosny.
Rozlani przez wiatr spadliśmy na ziemię,
by mienić się w słońcu radosnym blaskiem.
Staliśmy się kroplą rosy,
iskierką tańczącą wśród bujnej zieloności.
Wkrótce uniesie nas na powrót ku niebu kolorowy rydwan.
Spragniony motyl przysiadł właśnie na źdźble trawy i spija poranną rosę.

[lucy_z]

petelka napisał(a):

> Piękne... Dzięki.:)))

Cóz mam napisać więcej??? Również podziwiam:))

[lucy_z]

Pewnego dnia
wyjdę z domu o świcie,
tak cicho,
że nawet się nie zbudzicie,
I pójdę,
i będę wędrować po świecie,
i nigdy mnie nie znajdziecie.

I nie wezmę ze sobą nikogo,
tylko tego małego chłopaka,
co wczoraj na schodach płakał
i bał się wrócić do domu,
a dlaczego -
to tego
nie chciał powiedzieć nikomu.

I jeszcze weźmiemy ze sobą
tego czarnego kota,
co miauczy zmarznięty na progu
i każdy odpycha go nogą,
i nie chce go wpuścić do środka.
I to nie obchodzi nikogo,
że on tak płacze na progu.

I jeszcze weźmiemy ze sobą
te dwa uschnięte drzewa,
co nigdy nie były zielone
i chciały uciec do lasu
od kurzu
i od hałasu,
i żeby ptak na nich usiadł,
i żeby im zaśpiewał.

I będziemy tak szli i szli
drogami, lasami, polami,
i każdy dzieciak,
i każdy pies
będzie mógł iść razem z nami.

I będziemy tak szli i szli
Przez wsie, przez miasta, przez góry,
Przez morza, przez gwiazdy, przez chmury,
aż kiedyś,
po latach wielu,
staniemy wreszcie u celu.

I będzie tam ciepła ziemia
i dużo, dużo nieba,
i każdy
będzie miał to,
czego najbardziej mu potrzeba.

I na zielonej trawie
różne zwierzęta
będą się z nami bawić
w berka i w chowanego.
I nikt nikogo
nie będzie się bać.
I nikt z nikogo
nie będzie się śmiać.
I każdy
będzie rozumiał każdego.

I będzie wspaniale!
Tak!
I niczego
nie będzie nam brak!
I tęsknić nie będę wcale!
I tylko czasami, czasami
pomyślę,
że było by dobrze,
że może byłoby dobrze,
gdybyście wy
byli z nami...

D. Wawiłow

[petelka]

Stefan, czy te wiersze ukazały się może gdzieś drukiem? Jeżeli tak, to czy
można by prosić o jakieś szczegóły (jak i gdzie ich szukać)?
Pozdrowienia
Petelka

[Gość: Stefan]

petelka:
> Stefan, czy te wiersze ukazały się może gdzieś drukiem?

Nie. A masz jakieś propozycje?

petelka:
> Jeżeli tak, to czy można by prosić o jakieś szczegóły (jak i gdzie ich
> szukać)?

No, właściwie to mógłbym podać link, pod którym one są. Ale czy naprawdę wolisz
wszystkie na raz, zamiast być zaskakiwana czymś nowym co kilka dni? Tak pytam,
bo ja na przykład po obejrzeniu na raz więcej niż 5 arcydzieł malarstwa
przestaję sam wiedzieć, co mi się podoba a co nie.

Ale jak jeszcze raz poprosisz, Pętelko, to Ci podam link.

- Stefan



KOBIETY Z MOICH WĘDRÓWEK
(Piotrowi F., który zazdrości.)

Są piękne!
Jedna odwiedza mnie we śnie
by rosę mi strząsnąć z tropika.
Woła mnie tęsknie i wiatrową pieśnią
w oczy mi dmucha zawodząc boleśnie...!
A nim się obudzę, już znika.

Inna namiętnie całuje mnie słońcem,
w usta mi wciska swe piersi gorące
i jagód zapachem podnieca!
Skórę miłosnym nadfioletem zdziera
i słonym potem przepełnia mi plecak.
Wieczorem z rozkoszy umiera...

Mam też księżniczkę z pałacu białego
całą w klejnotach i lśniących kamieniach.
W blasku księżyca do ognia przybiega
co dla niej rozpalam na śniegu.
I spełnia me mroźne marzenia...

Jeszcze złośnica. Ciska piorun złoty
w chmury! Wygina przerażone drzewa!
Zajadłym obwinia mnie grzmotem! --
I rzewną wybucha ulewą...

Kochanki wierchów, hurysy potoków,
i Ciebie przyjmą, jeśli do nich dotrzesz,
po skałach, pod niebo, wysoko.
Za szczęście wezmą garstkę Twego znoju,
łut bicia serca...

[petelka]

Gość portalu: Stefan napisał(a):

> petelka:
> > Stefan, czy te wiersze ukazały się może gdzieś drukiem?
>
> Nie. A masz jakieś propozycje?

***No niestety.:( A byłam ciekawa czy próbowałeś je kiedyś opublikować...
>
> petelka:
> > Jeżeli tak, to czy można by prosić o jakieś szczegóły (jak i gdzie ich
> > szukać)?
>
> No, właściwie to mógłbym podać link, pod którym one są. Ale czy naprawdę wolis
> z
> wszystkie na raz, zamiast być zaskakiwana czymś nowym co kilka dni? Tak pytam,
> bo ja na przykład po obejrzeniu na raz więcej niż 5 arcydzieł malarstwa
> przestaję sam wiedzieć, co mi się podoba a co nie.
>
> Ale jak jeszcze raz poprosisz, Pętelko, to Ci podam link.
>
> - Stefan

***Wiesz, przekonałeś mnie - wybieram rozłożone w czasie,przyjemne
niespodzianki.:)))))

Pozdrowienia
Petelka
>
>
>
> KOBIETY Z MOICH WĘDRÓWEK
> (Piotrowi F., który zazdrości.)
>
> Są piękne!
> Jedna odwiedza mnie we śnie
> by rosę mi strząsnąć z tropika.
> Woła mnie tęsknie i wiatrową pieśnią
> w oczy mi dmucha zawodząc boleśnie...!
> A nim się obudzę, już znika.
>
> Inna namiętnie całuje mnie słońcem,
> w usta mi wciska swe piersi gorące
> i jagód zapachem podnieca!
> Skórę miłosnym nadfioletem zdziera
> i słonym potem przepełnia mi plecak.
> Wieczorem z rozkoszy umiera...
>
> Mam też księżniczkę z pałacu białego
> całą w klejnotach i lśniących kamieniach.
> W blasku księżyca do ognia przybiega
> co dla niej rozpalam na śniegu.
> I spełnia me mroźne marzenia...
>
> Jeszcze złośnica. Ciska piorun złoty
> w chmury! Wygina przerażone drzewa!
> Zajadłym obwinia mnie grzmotem! --
> I rzewną wybucha ulewą...
>
> Kochanki wierchów, hurysy potoków,
> i Ciebie przyjmą, jeśli do nich dotrzesz,
> po skałach, pod niebo, wysoko.
> Za szczęście wezmą garstkę Twego znoju,
> łut bicia serca...
>

[petelka]

Nocą Umówioną

Nocą umówiona, nocą ociemniałą
Przyszło do mnie ciszkiem to przychętne ciało.
Przyszło potajemnie - w cudzej bezżałobie -
Było mu na imię tak samo, jak tobie...

Zajrzało po drodze w przyszłość i w zwierciadło -
Na pościeli zimnej obok się pokładło -
Dla mnie się pokładło, bym je mógł całować
I znużyć - i znużyć - i nie pożałować!

Lgnęło mi do piersi - ofiarnie pachnące,
Domyślnie bezwstydnie i - posłuszniejące...
W ciemnościach - w radościach - na granicy łkania
Mdlało od nadmiaru niedoumierania.

I nic w nim nie było, prócz czaru i grzechu,
Prócz bezwiednej woni - wiednego pośpiechu -
I prócz tego dreszczu, co ginie w krwi szumie -
A bez niego ciało - ciała nie rozumie.

Ulica Mila

[Gość: Stefan]

Jutro wybieram sie na 3-tygodniowa wyprawe do Warszawy. Mam mieszkac na ulicy
Milej. Jak sie o tym dowiedzialem, to zaraz stanelo mi przed uszami, ze ulica
Mila wcale nie jest mila. Niestety nie mam w domu Broniewskiego, czy ktos ma?

Bylbym bardzo wdzieczny, gdyby ktos mi zacytowal to poetyckie ostrzezenie, zebym
wiedzial, czego mam sie spodziewac i czym to grozi. Prosze, nie pozwolcie mi
udac sie do tego niebezpiecznego orientalnego miasta bez nalezytego
przygotowania logistycznego.

- Stefan

[iwa.ja]

Ale jak tam chcesz dotrzeć, skoro wieszcz mówi: Ulicą Miłą nie chodź moja
miła!!!
Stefan, napisz mi na pocztę jakieś Twoje namiary. W końcu mieszkam w tym
orientalnym mieście... Może kawusia?

[Gość: Stefan]

iwa.ja:
> Ale jak tam chcesz dotrzeć, skoro wieszcz mówi: Ulicą Miłą nie chodź moja
> miła!!!

No, to chyba nie do mnie mówił... Więc jednak nie przyśniło mi się, bo i Ty
pamiętasz. Masz ten wiersz?

> Stefan, napisz mi na pocztę jakieś Twoje namiary.
[...]
> Może kawusia?

Już piszę! Na [e-mail] , tak?

- Stefan

[iwa.ja]

Tak, na tę pocztę własnie. A Broniewskiego nie mam nic, ot, w szkole byłam
dobra z polskiego, to mi jeszcze jakieś odpryski zostały. Idę na pocztę.

zapraszam do nowej Krainy

[Gość: Krzysiek]

Nasz wątek znów się rozrósł i "chodzi" coraz wolniej...
Zapraszam do nowej Krainy Łagodności!

[Gość: i]