Szczęście...

[iwa.ja]

Na przystanku podszedł do mnie facet o kulach, koło pięćdziesiątki, nieco
zaniedbany, prawie bezzębny. Zapytał, jak dojechać do poczty. - Wie pan, tym
autobusem pan nie dojedzie, będzie sie pan musiał przesiąść i wsiąść w... Tylko
pewnie pan poczeka, bo dzisiaj rzadko kursują. Może też pan pojechać
bezpośrednio, ale od przystanku będzie wtedy jakieś pół kilometra.
- to bardzo dobrze - ożywił się facet.- Bo wie pani, lekarz kazał mi
gimnastykować tego kikuta (wskazał na nogawkę spodni, która nie robiła wrażenia
pustej).
Zaczęliśmy rozmawiać. Dwa miesiące temu po raz kolejny ciachnęli mu kawałek
nogi. Za każdym razem było wyżej i wyżej. Teraz na wysokości uda. Facet lekko
podciągnął nogawkę i pokazał metalową konstrukcję powiązaną pasami. Nie
wiedziałam, co mam powiedzieć...
Wie pani, że teraz jestem strasznie szczęśliwy. Tak mnie straaasznie bolało.
Nie dawali mi już nadziei. Ale żyję. I pewnie jeszcze długo pożyję.
Autobus zatrzymał się na naszym przystanku. Długo czekał, zanim facet
wygramolił się i stanął o kulach na chodniku.
- Do widzenia pani, przyjemnego dnia, powiedział. I uśmiechnięty powoli zaczął
się przemieszczać w stronę poczty....

[Gość: sombre]

Iwa? Spotykasz ciekawego ludzia beze mnie??? Yych :)

P.S. A tak btw, polecam dziś program o 23.10 w publicznej Dwójce.
Kogo jak kogo, ale pana Kołakowskiego to lubię słuchać.

[iwa.ja]

Studiowałam w Krakowie z jego bratankiem. Chyba nie dojadę na czas do
telewizora. Przecież, jak wiesz Sombre, mamy naradę o uszczęśliwianiu
zwierzątek w schronisku. Możesz jeszcze zdążyć. A w ogóle (przejściowe)
gratulacje!!!
A, jeszcze o tym tytułowym szczęściarzu. Gdy już wysiedliśmy z autobusu,
pokazałam mu dom gdzieś daleko. - widzi pan ten dom? zaraz obok jest poczta.
- widzę, widzę, przecież oczy mam zdrowe, hahaha - odpowiedział....

[Gość: sombre]

Zaraz, zaraz... jak to przejściowe??? To do kogo one potem przejdą? ;))

A ja wczoraj oglądałem program o różnych małpach i orangutanach zagrożonych
wyginięciem. I nie zapomnę takiej sceny: dwa młode małpiaki schwytane przez
jakichś dzikich handlarzy, zamknięte w drewnianej klatce. Te młodziaki były tak
śmiertelnie wystraszone, że leżały mocno wtulone w siebie, obejmowały się
niczym ludzcy kochankowie... i tylko ich dziecięce małpie buźki łypały z
przerażeniem, co teraz z nimi będzie? Normalnie jakby złapać trzylatki ludzkie
i zamknąć nago do klatki. Syf.
To tyle, tak wcale nie btw.

P.S. Za gratulations dzieńks oczywisty :)

[iwa.ja]

Jak będzie finał, to będą końcowe.
Taaa, na dzisiejszej naradzie pewnie padnie postulat, żeby do schroniska wziąć
dużo chusteczek do wycierania oczu. Już mi wilgotnieją...

[Gość: Carioca]

Ide do auta...
Na chodniku dla pieszysz widze:
Kleczaca kobiete i trzymajaca dziecko (ca. 5 lat) w swych objeciach.
Dziecko mialo zakrwawione nogi do kolan, matka rece do lokci i kolana.
Przerazajacy widok, w okolo unosil sie zapach swiezej krwi...widok i zapach
pozostanie na dlugo w mej pamieci.
Podeszlam pytajac; co sie stalo i czy moge byc pomocna ...?
Matka z lzami w oczach powiedziala: " syn moj nadepnal na dno stluczonej
buteki, strasznie krwawi, nie mam jak powiadomic pogotowie...nie wiem co robic,
jak pomoc... ?!!!"

Widze, ze dziecko zasypia, nie placze juz, juz nie... jest wyjatkowo spokojne,
byc moze czuje sie juz bezpiecznie w objeciach matki, byc moze nie czuje bolu,
moze szok, a moze traci przytomnosc ? - nie wiem.
Wyjelam apteczke z auta...
Nie czekajac na ciag dalszy opowiesci matki, wzielam komorke do reki i dzwonie
na pogotowie.

Pierwsza proba, slysze :
" wszystkie linie sa zajete, prosze sprobowac pozniej jeszcze raz ".

Druga proba :
Ta sama odpowiedz.

Trzecia proba :
Ponownie nic...( no comments )

Malenstwo zasypia, nie reaguje na slowa, otoczenie.
Matka usiluje go budzic, ( widze w jej oczach panike i strach ), delikatnie
uderza malenstwo po policzkach nie przerywajac dziecko przytulac i pocieszac ze
lzami w oczach.
Minelo juz 15 minut, wyjatkowo dlugich...

Czwarta proba: Hurra ! Udalo sie, jest polaczenie !
W sluchawce slysze tasme:
Prosze czekac, prosze czekac...
Na szczescie tym razem nie trwalo to dlugo, uffff....
Powiedzialam: co stalo sie i gdzie maja przyjechac ?

Ponownie oczekiwania, nerwy, uczucie bezsilnosci i nadzieja w sercu...
Nerwowe spojrzenia na dziecko, matke, ulice i zegarek.
W okolo zbiera sie tlum ciekawskich i dzieci.

Nastepne 15 minut...zanim uslyszelismy, ze pogotowie jest w poblizu.
Ludzie wybiegaja na ulice, zatrzymujac ruch ...
Sa juz ( dzieki Boze ! ), przyjechali na sygnale...ufff...ulga i nadzieja w
sercach.
Szybka reakcja pracownikow pogotowia: opatrunek, kroplowka i odjechali na
sygnale...

Podazylam swoja droga..........

Do dzis nie wiem, jak temu dziecku powodzi sie ?
Mam nadzieje, ze juz zapomnial i biega usmiechniete, cieszac sie zyciem.
Nie dopuszczam mysli do siebie, ze mogloby byc dla malenstwa juz za pozno.
2001 rok - brak pomocy lekarskiej z powodu problemow lacznosci, zlej
organizacji, itd...to jest dla mnie "skandal" !

Szczesciem bylo, ze akurat tego dnia poszlam inna niz zwykle droga.

[belissarius]

W Ameryce trochę z tym lepiej, ale nie bardzo. Gdy sąsiedzi pokłócili się (on ją bił, ona jego, dzieci
płakały) zadzwoniłem 911 i byli w ciągu 3 minut. Gdy moja żona upadła w łazience, wstała, upadła
ponownie, a gdy ją podnieśliśmy zaczęła nam lecieć przez ręce, byli po 2 minutach. Najpierw straż,
potem policja, a tuż za nią pogotowie. Pomagających było więcej niż trzeba. Ale gdy znajomy (w innej
dzielnicy) znalazł pod garażem umierającego mężczyznę z ranami kłutymi w klatce piersiowej, to
czekał dobre 15 minut i facet się zwyczajnie wykrwawił...

proszę Państwa,

[iwa.ja]

Trochę nam się ten wątek zdewiował, aczkolwiek za wypowiedzi serdecznie
dziękuję. Chodziło mi raczej o zdefiniowanie, ile minijednostek szcześcia
potrzeba, żebyśmy czuli się szczęśliwi. Facet rozpoczynający wątek z pewnością
jest szczęśliwy. A spójrzcie na fora "psychologia", "kobieta" itd. Ileż tam
urojonych dramatów - oczywiście nie wartościuję, bo dla piętnastoletniej
dziewczyny, przepraszam, brak widoków na pozbycie się dziewictwa (gdy jej
koleżanki już dawno..) może być dramatem. Ale jeżeli facet o tak ciężkim
inwalidztwie "idzie skacząc po górach"! Coś jest na rzeczy.
Dawniej, mam wrażenie, człowiek łatwiej zaspakajał się minijednostkami
szczęścia. Jeżeli na kartkę pt. "woł.ciel. z kością" pani mięsna sprzedała
parówki dla dziecka, jeżeli przypadkiem przechodząc koło "Mody Polskiej"
zajrzałam, stanęłam w kolejce i kupiłam "Milupę"....
Ojej, tak refleksyjnie od samego poniedziałku? Co mi się stało?

[Gość: Green]

Wiesz Iwo? Ludzie, i jest to całkiem normalne, nie potrafią cenić tego co mają.
Nie zauważają, że są zdrowi, że mają rodzinę, że ktoś ich kocha, że mają
przyzwoitą pracę... Zawsze im źle. To jest potrzebne, bo nie byłoby zadnego
postępu gdydy nie to. Ale z drugiej strony, czasem warto sobie uświadomić jak
nam dobrze. A najłatwiej to zrozumieć przez porównanie. Polecam reportaże z
domów dziecka, umieralni dla staruszków, szpitali itp. Zaraz człowiek inaczej
spogląda na swoje życie.
A poza tym człowiek, z którym rozmawiałaś, jest 100% potwierdzeniem
prawdziwości starej żydowskiej przypowieści o kozie.
Dobrze czasami pomyśleć jak nam dobrze...

Z innej skrzynki

[Gość: Green]

A tak całkiem na marginesu, to czas na nowy wątek dla rzygaczy - tamten
zapchany... Iwo! do roboty!

[petelka]

Już parę razy dochodziłam do wniosku, że szczęściem jest nieobecność
cierpienia... Ale żeby to sobie uświadomić najpierw trzeba to cierpienie
przeżyć...

[Gość: Green]

Albo na jakiś czas stracić to co się miało...

[petelka]

Czyżbysmy więc dochodzili do konkluzji, że szczęście nie istnieje jako coś
samoistnego ale stanowi tylko zaprzeczenie nieszczęścia???

[zoppoter]

petelka napisał(a):

> Czyżbysmy więc dochodzili do konkluzji, że szczęście nie istnieje jako coś
> samoistnego ale stanowi tylko zaprzeczenie nieszczęścia???

Albo odwrotnie, hi hi hi

[iwa.ja]

Och, nie, nie, nie tylko. Trzymam w pamięci kilka przykładów, kiedy czulam się
naprawdę szczęśliwa (co nie znaczy, że nie było innych, tylko czasami
człowiek "szczęście" traktuje jak coś normalnego).
1. kiedy dowiedziałam się, że koszmarne wyniki badań lekarskich nie są moje;
2. kiedy w czasach wojującej komuny zbliżałam sie na promie (po raz pierwszy w
życiu) do wybrzeży Albionu.
3. Kiedy zdałam bardzo prestiżowy egzamin.
4. Kiedy moje dziecko, olewające wszystko, dostało się na studia.
5. Kiedy po paru latach niebytu znowu pojechałam w Tatry.

Szczęście, jak widać, niejedno ma imię. Ale ten facet mi zaimponował.
Rzeczywiscie, jak napisał Green, czasami, żeby zrozumieć, trzeba pozbyć się
kozy...

[germanus]

W naszym zespole dwunastu (!) matematyków trzem w ciągu miesiąca coś się
przydarzyło. Najpierw jednemu z nich zmarła matka, miała raka, bywa, niby nic
wielkiego, tyle że nie taka stara jeszcze. Ale bardzo to przeżył. Za chwilę mąż
koleżanki miał straszny wypadek, walnął go czołowo taki typowy małolat, co to
nawet na kilku metrach i samych zakrętach musi walić stówą pod prąd. Małolat
zginął, mąż ciężko połamany odleży co najmniej pół roku. Po tygodniu innemu
koledze zmarła niespodzianie na serce żona. Został z dwójką nieletnich dzieci.
Najlepsze było wzajemne pocieszanie się i opieka okazana im wszystkim przez
zespół. Gdybym nie widzial, i nie słyszał, i nie brał w tym udziału, nie
uwierzyłbym. Są na świecie fajni ludzie...

[lucy_z]

germanus napisał(a):

> W naszym zespole dwunastu (!) matematyków trzem w ciągu miesiąca coś się
> przydarzyło. Najpierw jednemu z nich zmarła matka, miała raka, bywa, niby nic
> wielkiego, tyle że nie taka stara jeszcze. Ale bardzo to przeżył. Za chwilę mąż
>
> koleżanki miał straszny wypadek, walnął go czołowo taki typowy małolat, co to
> nawet na kilku metrach i samych zakrętach musi walić stówą pod prąd. Małolat
> zginął, mąż ciężko połamany odleży co najmniej pół roku. Po tygodniu innemu
> koledze zmarła niespodzianie na serce żona. Został z dwójką nieletnich dzieci.
> Najlepsze było wzajemne pocieszanie się i opieka okazana im wszystkim przez
> zespół. Gdybym nie widzial, i nie słyszał, i nie brał w tym udziału, nie
> uwierzyłbym. Są na świecie fajni ludzie...

Raczej tu napisałeś o samych nieszczęściach i aż się wierzyć nie chce, że takie
jakieś fatum nad tą grupą zawisło! A chyba ludzie ci wzajemnie się wspierająć
zobaczyli, że mogą liczyć na siebie, na współczucie, na pomoc??? To rzeczywiśce
w pewnym sensie jest szczęście, tak się dobrać!!! :)

[iwa.ja]

I mamy jeszcze jeden wymiar szczęścia: życzliwość innych. Szkoda tylko, że
dopóki nie musimy tego przetestować, na ogół nie wiemy, że jesteśmy
szczęśliwi...
coś jest w tym, co napisała Pętelka. Odbić się od dna, żeby zasmakować
szczęście?

[petelka]

"Szczęście, jak widać, niejedno ma imię" napisała Iwa. No to takie różne imiona
szczęścia...
Wybraliśmy się w zeszłym roku na niedzielny wypad w Bory Tucholskie. Po
całodziennej wędrówce, tak 20-30 kilometrowej przyszedł czas na powrót. Na
przystanku PKS, okazało się że ostatni i jedyny autobus jechał parę godzin
temu. Z mapy wynikało, że do najbliższej, większej miejscowości będzie tak z 15-
16 km. Ale cóż robić? Zacisnęliśmy zęby i ruszyliśmy szosą. I wyobraźcie sobie
nasze szczęście, gdy po przejściu ok. 4 km udało nam się w ostatniej munucie
złapać wyjeżdżający z bocznej drogi autobus...:)))

[petelka]

Ale takie najgłębsze, bezwarunkowe chwile szczęścia to łapię np. gdy zanurzam
się w ciemnozielonej tafli rozgrzanego słońcem jeziora. Lub gdy balastuję na
burcie żaglówki a wiatr świszcze w żaglach. Lub gdy leżę na kwitnącej łące,
bezmyślnie gapiąc się w przepływające górą chmurki...

[petelka]

Iwa, przepraszam Cię bardzo, że wracam do tematu, ale historyjka ta mocno we
mnie siedzi, a poza tym... przecież będzie o szczęściu.
Tak pokrótce. W zeszłym roku, w ośrodku wczasowym na Kaszubach ktoś pozostawił
pieska. No bo mu się znudził, albo za dużo obowiązków, albo coś podobnego.
Sunia przebiedowała jakoś zimę, na wiosnę urodziła małe. Zaczął się nowy sezon,
przyjechali nowi ludzie. Psiakiem zaopiekowała się para młodych ludzi i
zdecydowała się zabrać ją do Gdańska (czekają tylko aż odchowa małe). No ale
miało być o szczęściu... trzeba widzieć to szczęście w oczach suni, gdy łasi
się do nowych właścicieli...

[belissarius]

Tak, to jeszcze jeden dowod, ze szczescie niejedno ma imie. Dodam tylko, ze
szczescie, tak samo jak i nieszczescie, dopada nas zazwyczaj niespodziewanie,
zupelnie nieprzygotowanych. I wowczas popelniamy bledy - tak bardzo chcemy to
szczescie zachowac na dluzej. A ono jest przeciez chwila tylko, mgnieniem. Moj
przyjaciel zakochal sie z wzajemnoscia w dziewczynie 20 lat mlodszej... Co tam
bylo miedzy nimi nie wiem, ale w koncu ona odeszla (caly ten romas trwal kilka
miesiecy). To bylo 4 lata temu, a on do dzis wspomina z ogromnym zalem... Bylo
szczescie i zniknelo... Nie da sie go utrzymac.