Gdy zachoruje jedno...

[iwoku]

Nasze maluchy generalnie chorują równocześnie- przez swoje pierwsze półrocze
mimo karmienia w pełni naturalnego zdarzało im się to niestety nierzadko.
Ale przyszedł mi do głowy mroczny scenariusz (odpukać!!!!)- jak przetrwać
, gdy zachoruje jedno i to tak ciężko, że wymaga hospitalizacji? W sytuacji,
gdy karmi się piersią, dzieci nie potrafią pić z butelki, a dodatkowe posiłki
jedzą mało sprawnie i bardzo niechętnie. Pomijam tu- swoją drogą też istotną-
kwestię obecności starszego dziecka w domu. Czy przeżyłyście cos takiego?
Podzielcie się proszę ze mną swoim doswiadczeniami i opiniami w tej materii.
Iśka

[mama2plus1]

Mialy wtedy niecale 4 miesiace. ja zostalam z jedna w szpitalu, maz wzial wolne
i zostal z druga w domu. Karmil ja butelka. Raz sie wymienilismy (szpital
odlegly o 30 km, no i kwestia techniczna wymiany)na popoludnie. Lepiej tego
koszmaru nie przezywac. Maz nie mogl nas odwiedzac, ja nie widzialam drugiego
malenstwa, oboje martwilismy sie o chora coreczke. Trwalo to 8 dni.Oby nikomu z
was to sie nie przydarzylo. Pozdrawiam i zycze zdrowka

[dorrit]

Gdy jeden synek zostal w szpitalu przez prawie 2 tygodnie juz od dawna pil
tylko z butelki i jadl dzieciece obiadki (mial niecale poltora roku), z tym, ze
w ciezkim stanie to raczej nie jadl... Dobrze, jezeli w ogole pil.
Mam fajnych tesciow - drugi synek tam wlasciwie zamieszkal, maz sie zwolnil z
pracy na ten okres (bylo mu latwiej niz mnie) i byl w szpitalu do popoludnia,
potem przyjezdzalam z pracy i sie z nim wymienialam, na noc w tygodniu wracal
do szpitala maz (ja w tym czasie jechalam do domu, wyprowadzalam 2 psy, jesli
nie bylo b. pozno, to jechalam jeszcze do tesciow zobaczyc sie z 2. synkiem,
ale przez kilka dni i tak go nie widzialam), w week-endy na noc zostawalam ja.
Mieszkamy jakies 25 km od szpitala, prace mam w podobnej odleglosci od domu, z
pracy do szpitala jechalam jakies pol godziny przez zakorkowane centrum; z domu
do szpitala - samochodem ok. godziny w dzien, pol godz-40 min. w nocy.

[kropkapl]

Nasze córeczki miały 2 latka, kiedy jedna w nocy dostała drgawek przy wysokiej gorączce. Pojechaliśmy do szpitala karetką, a z drugą bliźniaczką i ze starszą 4-letnią córcią została moja siostra i mama. Na drugi dzień okazało się, że to salmonella i stąd była ta wysoka gorączka. A kolejnego dnia nad ranem gorączki dostała czterolatka - Weronika. Ja byłam już w szpitalu więc przywiozła ją moja siostra, ale pani doktor nie przyjeła Weroniki na oddział , ponieważ jak stwierdziła, to nie jest oddział chorób zakaźnych i nie może przyjąć dziecka, które prawdopodobnie ma salmonellę. A Oli - tej która już była w szpitalu, nie ma konieczności przewozić do innego szpitala bo antybiotyk działa. Więc Weroniki nie przyjeła, zawieźliśmy ją do innego szpitala, w tym samym mieście na szczęście, w którym był dziecięcy oddział chorób zakaźnych. Ponieważ Oli gorączka już spadła i po dwóch dniach pobytu w szpitalu dochodziła już do siebie, ja pojechałam z Weroniką, bo miała 40stopni gorączki i nie akceptowała nikogo oprócz mnie. To był koszmar. Ja w jednym szpitalu, moja siostra w drugim - na szczęście miała urlpo, a druga z bliźniaczek w domu z babcią. Mąż ciągle w drodze między tymi trzema miejscami. Tak przetrwaliśmy tydzień. Teraz małe mają 3,5 roku i mam nadzieję, że nigdy więcej się to nie powtórzy.
Pozdrawiam.
Ewa

[kropkapl]

Dodam jeszcze, ze miałam straszne wyrzuty sumienia, kiedy zostawiałam młodszą córkę w szpitalu z moją siostrą, a ja jechałam z drugim dzieckiem do innego szpitala. Ale na szczęście moja siostra spędza u nas codziennie 2-3 godziny odkąd urodziły się bliźniaczki więc maluchy bardzo ją kochają i wiedziałam że spokojnie mogę córkę zostawić z ciocią.
Rachunek za nasze telefony komórkowe (mój i męża) za ten okres wyszedł ok 1000zł.
A co do tej salmonelli to była prawdopodobnie z jajecznicy, którą zjadłyśmy na śniadanie i Małgosia, druga bliźniaczka, najmniejsza w sumie i najmłodsza ( 25 minut młodsza od Oli) też jadła a jej nie było nic.
Pozdrawiam.