Pomóżmy Gazecie

And May The Force Be With You Master Yoda!
pzdr

"r" and Mr. Adamaszek.
I rest my case ;)

W czwartek popoludniu rada odwolala Andrzej Gorny'ego ;)
Greetings

Forma gramatyczna "zęba" rzeczywiście istnieje, ale - jak słusznie podaje to dociek - jest to dopełniacz rzeczownika ząb, a nie biernik. Uszkodzić można jednak "co", a nie "czego". Jeśli więc używasz wyrażenia "dentystka wierciła mi zęba", to intuicja językowa w tym przypadku Cię zawodzi i popełniasz błąd granatyczny.

Mysle, ze rzecz polega na tym, ze mowimy "bedzie borowac mi zeba" gdzie w glowie myslimy "ide na borowanie zeba" - czyli w dopelniaczu, gdzie w formie wypowiedzianej pojawia sie bezokolicznik.
Spotykam sie z tym bledem dosc czesto, musze przyznac
pzdr

Przepraszam, że drążę temat, ale - moim zdaniem - sprawa jest trochę poważniejsza niż sugeruje to odpowiedź redakcji (notabene, szkoda, że anonimowa), a przyczyną stanu rzeczy nie jest tylko zwyczajne "roztrzepanie" czy nieuwaga dziennikarzy. Uważam, że problem ma naturę systemowo - organizacyjną i polega na błędnej polityce kadrowej, skutkującej zatrudnianiem na stanowiska dziennikarskie osób bez odpowiednich kwalifikacji, a także braku dokształcania dzienikarzy oraz braku korekty lub wnikliwej adiustacji tekstów zakwalifikowanych do publikacji.

redakcja_lublin napisał:

> główny powód to
> nie niedouczenie naszego zespołu redakcyjnego, a pośpiech, w jakim pracujemy.

Pozwolę sobie nie zgodzić się. Ja oraz inne osoby w mojej rodzinie miewaliśmy do czynienia z dziennikarzami, nie tylko GW i odczucia są, szczególnie jeśli chodzi o ich młodsze pokolenie, zdecydowanie negatywne. Pojedyncze osoby można traktować z szacunkiem, jak osoby rzetelne, po prostu wykonujące swoją pracę. Przytłaczająca większość, to są klasyczne "pistolety" goniące za "niusem" i sensacją, rozmowę rozpoczynające ze z góry założoną tezą i szukające wyłącznie jej potwierdzenia. Trzeba przy nich uważać na każde słowo, które zawsze może zostać przedstawione i zinterpretowane tak, jak im jest wygodniej. Do tego dochodzą nieraz żenujące wręcz braki wiedzy ogólnej, choć pobieżnego zorientowania w omawianym temacie...:(

A czy mógłby Pan podać żródło informacji, że profesor Bańko sankcjonuje używanie rzeczownika merytoryka? Osobiście bardzo w to wątpię.
Ze swej strony, oprócz Słownika Języka Polskiego PWN, którym posługuję się na co dzień, proponuję też zajrzeć do dwóch poniższych źródeł internetowych, które mogą być pomocne w ukształtowaniu poglądu na tę sprawę.
www.sjp.pl/merytoryka
www.slownik-online.pl/index.php
Ma Pan rację, że łacińskie meritum odpowiada polskiemu słowu sedno, jednak przymiotnik merytoryczny ma już nieco inne znaczenie, niż by to wynikało z prostego przekształcenia rzeczownika w przymiotnik, bowiem nie oznacza tylko czegoś, co odnosi się do istoty, jądra, głównego zagadnienia, ale przede wszystkim coś, co odnosi się ogólnie do treści (a nie formy).
Merytoryka to tzw. derywat czyli wyraz pochodny, utworzony od przymiotnika merytoryczny. Sęk w tym, że słowo merytoryczny samo jest derywatem utworzonym od (używanego w j.polskim) meritum, a więc w przypadku merytoryki mamy do czynienia z tzw. derywatem wstecznym. Teoretycznie taki "podwójny zabieg derywatywny" powinien prowadzić do uzyskania formy pierwotnej, a więc słowa meritum. Co w takim razie oznacza słowo merytoryka i z czego wywodzi się jego znaczenie? W moim mniemaniu, patrząc na sprawę logicznie i intencjonalnie, chodziło Panu o rzeczowość i dlatego taką sugestię wyraziłam w swoim poprzednim liście. Nie znaczy to jednak, że w ten właśnie sposób objaśniłabym znaczenie słowa merytoryka, gdyby zostało ono umieszczone w słowniku. Na szczęście nie muszę w ogóle zmagać sie z tym problemem, gdyż słowa merytoryka w żadnym słowniku nie ma. W języku polskim słowo takie nie istnieje.
Pozdrawiam.