kwintesencja
31.12.11, 15:28
Dawno mnie tu nie było, ale że szopki nadszedł czas odwiedziłam dzisiaj Was ;-) Do siego roku!
[i](Za spuszczoną jeszcze kurtyną słychać głośne rozhowory, cienkie poPiSkiwania i głośniejsze POkrzykiwania. Kurtyna faluje i niespodzianie rozchyla się i widać, jak zgodnie się wszyscy obejmują - PO z PiSem, PSL z SLD i Gienia z Henią.)
Na proscenium wybiega wojewoda z najnowszego nadania i głośno woła:
Cisza, cisza, o dyscyplinę proszę,
dyscyplinę budżetową,
zaczynamy dziś na nowo?!
Powoli towarzystwo cichnie, a na czoło wysuwa się arcybiskup:
O, proszę, moi umiłowani!
Jam tu jest wszak Budzik,
więc będę was z letargu budził.
Będę rządził, będę dzielił,
swawole ukrócę
i to ja dyscyplinę przywrócę!
Z mojego nadania będzie tu porządek boży,
mój dom będzie niczym pałac doży,
a władza z kurii miłosierna będzie.
Wojewoda Jolanta Szołno-Koguc, tupiąc głośno nogą:
O przepraszam Eminencjo,
Jam tu jest Magnificencją.
To mnie pan Premier obsadził na włościach.
To mnie się splendor należy,
Czy ktoś w to jeszcze nie wierzy?
Muskając kokieteryjnie dłonią loki, składa ukłon wyniosły przed publicznością i śpiewa na melodie „Ballady Wagonowej”:
Trzech pasażerów pociąg wiózł,
Nie z Czitałej, nie z Syrakjuz.
W województwie wszyscy trzej,
Nie z Syrakjuz, nie z Czitałej!
Każdy z nich chciał na trony,
Każdy plótł niezłe androny,
Aż wreszcie jak z kapelusza kogut,
Wyskoczyła Jola Koguc!
Krzysztof Żuk, prezydent Lublina, wyraźnie oburzony:
Pleciesz aśćka androny!
Cały Lublin wszak dobrze wie,
Że nominację zawdzięczasz mnie!
Śpiewa cienkim dyszkantem:
Byłem już niemal profesorem,
Byłem już także dyrektorem,
W skarbie rządziłem jak minister,
Teraz objąłem lubelski ster...
Ja urządzę Lublin dzisiaj,
Na miarę wieku dwudziestego,
Który popsuł PiS za Pruszkowskiego.
Ja tu urządzę Lublin jutra
Na miarę wieku dwudziestego i pierwszego,
Czego nie dostaliście od Wasilewskiego.
Przed szereg wybiega Krzysztof Hetman, marszałek województwa lubelskiego:
Zaraz, zaraz drogi Krzysiu,
Nie bądź taki szybki, Misiu,
Od rządzenia jest nas więcej.
Śpiewa ma melodię „Krakowiaczka”:
Lublinian ci ja,
Hetmańskiej natury,
kto mi wejdzie w drogę,
ja na niego z góry.
Hetman lubelski ci ja,
któż nie przyzna tego,
armia urzędników,
u pasika mego.
Peeselowiec ci ja,
z czerwona czapeczką,
szyta kierezyja,
bucik z podkóweczką.
Gra mi wciąż muzyka,
Bieńkowska mnie poprze,
Pawlak mi słoneczkiem,
A i Donald zna mnie dobrze.
Wojewoda Jolanta Szołno-Koguc:
O mój panie konkurencie,
Wszak to hetmanienie
Chciałeś zamienić, mój panie,
Na w parlamencie siedzenie.
Dzisiaj pierwszeństwo
I powszechne uważanie
Należą do mnie, waćpanie!
Gdy biret, togę i mucet przywdzieję
Każdy łacno stwierdzi, że w Lublinie dnieje!
(Rozlega się ironiczny chichot, zebrani szukają jego źródła, gdy tymczasem na proscenium ktoś niewielki się ostro przepycha.)
Wicewojewoda Henryka Strojonowska śpiewa na melodie "Jak to na wojence ładnie":
Jak to na wojence ładnie
Jak to na wojence ładnie
Kiedy Henia z siodła spadnie
Kiedy Henia z siodła spadnie
Koledzy jej nie żałują
Koledzy jej nie żałują
Jeszcze kpiną ją tratują
Jeszcze kpiną ją tratują
A za moje trudy, znoje
A za moje trudy, znoje
Wystrzelili trzy naboje
Wystrzelili trzy naboje
A za moje cztery lata
A za moje cztery lata
Trąbka zagra tatara ta-ta
Trąbka zagra tatara-ta ta-ta
Szymczyk z listy mnie wymaże
Szymczyk z listy mnie wymaże
Pawlos laptop oddac każe
Pawlos laptop oddac każe
(Z przytupem i rwetesem wpadają Jarosław Szymczyk, dyrektor generalny LUW i Krzysztof Pawlos, dyrektor Biura Wojewody.)
Śpiewają na melodie „Ostatni mazur”
Jeszcze jeden mazur dzisiaj,
choć poranek świta.
Czy pozwoli cna Henryka?
młody ułan pyta.
I tak długo błaga, prosi,
boć to w polskiej ziemi.
W pierwsza parę ją unosi,
a sto par za nimi.
On złośliwie szepcze w uszko,
ostrogami dzwoni,
w Heni tłucze się serduszko
i liczko się płoni.
Cyt serduszko, nie płoń liczka,
bo Premier niestały,
od pół roku wre potyczka,
by twe kalkulacje na nic się zdały.
Jeszcze jeden krąg dokoła,
jeden uścisk bratni,
trąbka budzi, nikt nie woła,
mazur to ostatni.
Henryka Strojnowska z goryczą:
Tak!
Zarzucili mi ręce na szyję,
Uścisnęli szczerze,
Sprawdzili, czy żyję!
Małgorzata Tatara, rzecznik wicewojewody Henryki Strojnowskiej:
Nie było tak źle, wojewodo.
Zawsze dzielnie broniłam
I optowałam za zgodą.
Kto inny będzie już smerdelić
I kto inny informacje dzielić.
Fredro to powiedział, że zgoda buduje,
Prezydent ostrzegał, że niezgoda rujnuje.
Wojewoda Genowefa Tokarska:
Daremne żale - próżny trud,
Bezsilne złorzeczenia!
Przeżytych kształtów żaden cud
Nie wróci do istnienia.
Świat wam nie odda, idąc wstecz,
Zniknionych mar szeregu -
Nie zdoła ogień ani miecz
Powstrzymać myśli w biegu.
Trzeba z żywymi naprzód iść,
Po życie sięgać nowe...
A nie w uwiędłych laurów liść
Z uporem stroić głowę.
Wy nie cofniecie życia fal!
Nic skargi nie pomogą -
Bezsilne gniewy, próżny żal!
Świat pójdzie swoją drogą.
Kurtyna opada, milkną swary, a spośród chmur nad Lublinem nieśmiało przebija się słoneczko.
