kto na prezydenta

[anilek_swiety]

Jakie sa Wasze typowania na prezydenta?

[siradz]

Jak to kto oczywiscie Leszek z Wałesów, albo syn Jarek!!!!

[mapi4]

A mnie to zwisa i powiewa. I tak nie pójdę nikogo wybierać, więc może nim być nawet Józek Trąbka.

[zgierzak]

najgorsze jest to, że możesz mieć rację. No k. naprawdę nie ma nic do
wybierania. Pierwszy raz oleję. Bo się należy. Na drzewo.

[anilek_swiety]

W październiku 1991 roku doszło do publicznego ujawnienia sprawy przeszłości
ojca obecnego marszałka Sejmu i kandydata na prezydenta RP Włodzimierza
Cimoszewicza. Poseł OKP Jan Beszta-Borowski stwierdził wręcz, że ojciec
Włodzimierza Cimoszewicza był członkiem "organizacji przestępczej" - Informacji
Wojskowej.
Według Beszty-Borowskiego: "Szef Informacji Wojskowej w Wojskowej Akademii
Technicznej o nazwisku Cimoszewicz miał zwyczaj rozmawiania z ludźmi, trzymając
w ręku pistolet i obracając nim na palcu cynglowym. Znany jest fakt śmierci
jednego z podwładnych w wyniku takich rozmów" (cyt. za "Gazetą Wyborczą" z 11
października 1991 r.). Oświadczenie posła Beszty-Borowskiego wywołało gwałtowną
publiczną ripostę ze strony Włodzimierza Cimoszewicza. Nazwał Besztę-Borowskiego
"załganym łobuzem", a w innym tekście (w "Gazecie Współczesnej") stwierdził
m.in.: "Rozumiem, że dla Borowskiego, jego szefów i was, nierozumnych
dziennikarzy, babrzących się w takich prowokacjach, wybawcami byli naziści,
skoro ci, którzy z nimi walczyli, zasługują na miano oprawców. Po wojnie mój
ojciec przez 30 lat służył w Wojsku Polskim, w tym także w kontrwywiadzie,
instytucji, jaka jest zawsze i w każdej armii. Wy, którzy opluwacie Go dzisiaj,
możecie powołać się tylko na fakt służby w tej formacji. Nie przytaczacie, bo
nie możecie przytoczyć żadnych prawdziwych zarzutów, dotyczących Jego
postępowania. ´Dowody´ Borowskiego są łgarstwem" (cyt. za: Piotr Jakucki
"Pułkownik Cimoszewicz", "Gazeta Polska" z 4 listopada 1993 r.).
Oburzony stwierdzeniami W. Cimoszewicza poseł Beszta-Borowski skierował
przeciwko niemu skargę do sądu, przedstawiając dowody prawdziwości swych
zarzutów pod adresem ojca Cimoszewicza. W osobnym liście do "Gazety Lokalnej"
(por. nr 14-15 z 1992 roku) poseł Jan Beszta-Borowski przytoczył uzupełniające
dane na temat życiorysu ojca Cimoszewicza jeszcze przed objęciem funkcji szefa
Informacji Wojskowej na WAT. Pisał: "(...) Oto przyszły pułkownik Cimoszewicz w
czasie wybuchu wojny w 1939 roku, mając lat 22, nie uczestniczy w obronie
Polski, nie jest żołnierzem Armii Polskiej broniącej ojczyzny przed dwoma
najeźdźcami. Przeciwnie - już w październiku 1939 r. jest poborcą dostaw
obowiązkowych w wołkowyskim Rejnopolnamzakie. Czyli jest na służbie jednego z
zaborców - bolszewików. Rekwirował płody rolne od polskich rolników na rzecz
najeźdźcy". Jakucki w cytowanym wcześniej artykule powoływał się na zeznania
świadka Romualda U., który zapamiętał M. Cimoszewicza jako "seksota" (tajnego
agenta) komisarza kadr, ówczesnego naczelnika kadr w dziale technicznym
parowozowni w Białymstoku. W 1943 roku Cimoszewicz skończył szkołę pracowników
politycznych i do końca wojny był w aparacie politycznym. Od kwietnia 1945 roku
robi błyskawiczną karierę w Informacji Wojskowej - w ciągu 3 lat zostaje
komendantem w Głównym Zarządzie Informacji, kontrolowanym wówczas przez dwóch
sowieckich zbrodniarzy, pułkowników NKWD w Polsce: Wozniesieńskiego i
Skulbaszewskiego, a także szefem Informacji Wojskowej na WAT. Robert Mazurek,
autor interesująco naszkicowanej sylwetki Włodzimierza Cimoszewicza
("Metamorfozy pana C.", "Życie Warszawy" z 31 marca 1997 r.) pisał, że ojciec
Cimoszewicza "(...) w 1951 r. trafia do Wojskowej Akademii Technicznej. Tam
aresztuje komendanta uczelni gen. Floriana Grabczyńskiego. Z jego rozkazu
aresztowano też kilkunastu oficerów WAT, którzy wcześniej byli w AK". Dokonując
tej bezwzględnej czystki na wyższej uczelni, major Marian Cimoszewicz był w tym
czasie oficerem bez żadnego wykształcenia. Dopiero kilka lat później - w 1957
roku, skończył liceum i zdał maturę (!).
Dodajmy do tego informacje o wcześniejszej roli Mariana Cimoszewicza w
likwidowaniu oddziałów AK - sam się chwalił podczas spotkania z oficerami
akademii, że w 1944 r. zlikwidował oddział AK. Według innych źródeł, w 1946 r.
jako oficer IW kierował grupą likwidującą "bandę" Bohuna (za: P. Jakucki, op.
cit.). Cimoszewiczowie zamieszkali w domu na Boernerowie (Bemowo), odebranym
prawowitym właścicielom, których przymusowo wysiedlono z Boernerowa na początku
lat 50. jako "element politycznie niepewny" ("Gazeta Lokalna" nr 2/104 z lutego
1996 r.). Żona majora M. Cimoszewicza zaczęła pracę w bibliotece WAT na miejscu
poprzedniej pracowniczki tej biblioteki Ewy Cecetki-Cymerman, zwolnionej nagle
bez uzasadnienia w sposób bardzo ordynarny przez M. Cimoszewicza ("Gazeta
Lokalna" z 27 czerwca 1992 r., nr 12-13/42-43). Porównajmy opisane wyżej fakty z
gwałtownym zarzucaniem Beszcie-Borowskiemu łgarstwa przez W. Cimoszewicza i
pokrzykiwaniem o tym, że dla takich jak on "wybawcami byli naziści".
Włodzimierz Cimoszewicz, występując z taką furią przeciw przypominaniu
przeszłości ojca, jako motto do swej książki wybrał stwierdzenie Anny Uchlig:
"Kto przekreśla PRL, ten przekreśla cały mój życiorys". Trzeba przyznać, że
swoją publiczną identyfikację z PRL-em zaczął bardzo wcześnie. Już jako
maturzysta w 1968 roku kategorycznie przeciwstawił się napiętnowaniu ówczesnych
rządów gomułkowskich jako "dyktatury ciemniaków" i uzyskał wydrukowanie
proreżimowego tekstu swego wypracowania maturalnego na łamach "Życia Warszawy"
(por. W. Cimoszewicz "Czas odwetu", Białystok 1993 r., s. 40). Wielu jego
rówieśników było w tym czasie "pałowanych" na rozkaz "ciemniaków". On w pełni
utożsamiał się z totalitarną dyktaturą. Jakżeby mógł inaczej, wychowany pod
"opiekuńczymi skrzydłami" pułkownika Cimoszewicza! Od jesieni 1968 roku studiuje
na Wydziale Prawa w Warszawie i staje się działaczem uczelnianej organizacji
Związku Młodzieży Socjalistycznej. W 1971 roku wstępuje do PZPR, a w 1972 r.
zostaje przewodniczącym ZMS na Uniwersytecie Warszawskim. Wchodzi do władz
Komitetu Uczelnianego PZPR. Nawet swą błyskawiczną karierę w ZMS tłumaczył
później jako swoisty przykład niezależności, twierdząc, że: "Przynależność do
ZMS mogła nawet przeszkadzać" (!!!) (W. Cimoszewicz "Czas odwetu", s. 43) - był
bowiem dużo częściej odpytywany na zajęciach. Kiedy doszło do połączenia -
pomimo protestu wielu studentów - trzech organizacji studenckich w jeden
Socjalistyczny Związek Studentów Polskich (SZSP), należał do zdecydowanych
zwolenników tego połączenia, narzuconego studentom przez partyjną biurokrację i
został... komisarycznym szefem SZSP na UW. Józef Oleksy wspominał Cimoszewicza z
owych czasów jako wręcz zwracającego uwagę swoją pryncypialnością. Pisał, że
wionęło pryncypialnością, gdy tylko Cimoszewicz wchodził na trybunę. Miał
zaledwie dwadzieścia kilka lat, gdy uzyskał kolejny błyskawiczny awans - został
sekretarzem Komitetu Uczelnianego PZPR, akurat w czasie pogłębiającego się
kryzysu politycznego późnego Gierka, w okresie aktywizacji opozycji. O dokonanej
przez Gierka zmianie konstytucji serwilistycznie uzależniającej Polskę od ZSRS
wspominał: "Wszyscy mieliśmy skłonność do usprawiedliwiania miękkiej postawy
wobec Związku Radzieckiego, byliśmy przekonani, że inne zachowania mogłyby być
groźne dla Polski". W sprawie innego posunięcia ówczesnych władz PZPR -
zapisania w konstytucji kierowniczej roli PZPR - szczerze przyznawał: "Nas jako
członków PZPR ani to ziębiło, ani grzało. Nie popadaliśmy przez to w jakiś
konflikt sami ze sobą" (W. Cimoszewicz, op. cit., s. 53). Poczucie bycia
członkiem kierowniczej siły, jak widać, wzmacniało dobre samopoczucie szybko
awansującego działacza partyjnego.
W 1980 roku został wysłany na
3 miesiące do pracy w konsulacie w Malmö. We wrześniu tego roku zaś wyjechał na
stypendium Fulbrighta do USA dzięki decyzji władz PRL, że jego konkurent do
stypendium, Lamentowicz, powinien się wycofać (op. cit., s. 55). Pozostał wierny
PZPR-owi w czasach "Solidarności" i po ogłoszeniu stanu wojennego. Podczas
pobytu na Uniwersytecie Columbia należał do organizacji PZPR przy konsulacie w
Nowym Jorku. W lutym 1982 roku powrócił do pracy na warszawską uczelnię.
Według informacji z listy Macierewicza, Cimoszewicz w 1980 roku pod

[szaramysza9]

No i co aniłku z tego Ci przyjdzie, że sobie napiszesz? Ulży Ci?

[babeczkaa]

ja jestem a polityczna :) i dobrze mi z tym :)
pozdrowionka
B.

[anilek_swiety]

no i antyanilek_swiety :-(((

Koziołek Matołek

[sieradzak]

Koziołek Matołek

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=166&w=25817674