Wątek niezwykle kulturalny

[med_max]

Ja tu będę kulturę krzewił! Wszystko co mnie zachwyci, zainspiruje, wessie,
wdepcze...
Zaczynam od kilku fragnentów przeczytanych ostatnio książek.
" słońce oświetlało pokój melancholijnym blaskiem"
" życie czasem przybiera zapomniane idylliczne kształty"
" niebo nabrzmiało aswaltową czernią"
" egipski krajobraz ma w sobie coś ze złowrogiego piękna grubej gąsiennicy;
ociekająca tłuszczem czerwona zmysłowość"
" wyciszone niebieskie morze; cała wyspa pełna jest zaułków przedzielonych
murami i ogrodzeniami które ręka niewidzialnego malarza opryskała fioletem
bugenwilli"
Powalony pięknem tych słów leżę na glebie i chyba nie żyję...

[do~]

Pewnie Cie ten aswalt tak zalatwil...
:-)
Pozdr.

[med_max]

do~ napisała:

> Pewnie Cie ten aswalt tak zalatwil...
> :-)
> Pozdr.
ak, bo taki sugestywny...:)

[szprota1]

A ja pamiętam, ze ordynat Michorowski ładnie wygladał w uzdeczce...no i mu
zmysły wypełzły na usta. ("Trędowatą" polecam na chandrę: ja po dwóch zdaniach
kwilę z radości)

[do~]

Uwielbiam Tredowata. Dawno nie czytalam, musze sobie przypomnic lekture :-)))
Pozdr.

Hildegard Knef "Wyrok"

[med_max]

Umierająca na raka matka dzieli sie swoim doświadczeniem z córką:
„ Absurd człowieka polega na tym, że między innymi nie godzi się z faktem, że
życie jest krótkie, a jest ono krótkie, wszystko jedno, czy wolno Ci będzie
dożyć do stu lat, czy też nie. I nie poszukuj idoli. Można je zamienić.
Doprowadzają też do owej lekkomyślności, którą niektórzy mylnie uważają za
miłość. Nadejdą dni, w których będziesz kochać w świat i takie, kiedy ogarnie
Cię przeraźliwe zwątpienie. Zrozum: dotyczy to nie tylko Ciebie, chociaż wiedza
o tym nie zawsze pomaga, gdyż bólu nie można dzielić z innymi., to zaczyna się
już u dentysty. Wiedz tylko tyle cierpienie mija ale to musi potrwać. Jeśli
będziesz je zwalczać, wtedy zaatakuje Cię jeszcze gwałtowniej, pożre Cię, gdyż
potrzebuje sprzeciwu.. I jeszcze jedno. Dobrze jest znać smak niepowodzenia.
Naucz się przeżywać niepowodzenia z odpowiedniego dystansu, podobnie jak
sukces. Jeśli popełnisz błędy, niech będą grube, tłuste. Nie bądź małostkowa w
żadnej sytuacji.
Trzymaj w cuglach swoją nie znającą żadnych zastrzeżeń miłość, gdyż miłość
sprawi, że będziesz jak nigdy bezbronna, narażona na niebezpieczeństwa. Tylko
niewiele osób potrafi znieść dar miłości. Ogół nie umie sobie z nią poradzić,
podobnie jak z darem życia, a zainteresowanie myśliwego znika na widok
upolowanej zwierzyny. Szukaj, zwlekaj, czekaj, sprawdzaj.
I bądź przygłucha, gdy padnie słowo „szczęście”. Szczęście to wymysł, bańka
mydlana, dedykacja na fotografii. Szczęście to rodzaj odznaczenia za
nieróbstwo, ukłon przed przypadkiem. A teraz pozwól, że powiemy o pięknie: jest
ono wszędzie, podobnie jak cierpienie. Ale jednego i drugiego ludzie nie
dostrzegają. Może dostrzeżesz Ty.”

Poezja rosyjska

[med_max]

Jest przepiękna. Właśćiwie liczą się cztery nazwiska: Mandelsztam, Brodski,
Pasternak i Cwietajewa. Niektórzy sądzą,że aby wiedzieć coś o kobietach należy
czytać trzy autorki: Bronte, Austin i właśnie Cwietajewą. Ona to właśnie
powiedziała:

Czyjeś spojrzenia są już nazbyt czułe,
W czułym powietrzu, którym się poimy
Zachorowałam już na wiosnę, czuję,
Jeszcze nie całkiem ozdrowiawszy z zimy

***
Dla zwierza-barłogi
Dla wędrowca-drogi
Dla zmarłego-grób ubogi
Każdy-do swojego
Kobiecie-kłamanie
Carom-panowanie
Mnie zaś-wysławianie
Imienia twego

***
Mogłabym z Morozową bić pokłony,
Tańczyć wraz z pasierbicą Herodową,
Wzbijać się dymem nad stosem Dydony,
Aby z Joanną iść na nowo.
Już nie chcę zmartchwywstać, żyć, umierać,
Wszystko mi Panie odbierz do ostatka,
Tylko mi różę zostaw, bym znów zbierać
Mogła jej świeżość z wilgotnego płatka...

Wdeptuje w glebę i tam trzyma...:)

[Gość: Stanislaw]

A ja uwielbiam Majakowskiego
"Mroz trzaskajacy
Zima niczego
A bluzy sie lepia od potu..."

Podwójna piękna poetycka negacja

[med_max]

Nigdy nie przyjdzie dojrzałość.
Zawsze będzie– nie to i – za mało,
Gorzko, nie w porę, na próżno.
Nie pochyli się nikt, nie naprawi.
I dalej będą krwawić serca i róże

K Iłłakowiczówna „ Niedojrzałość”


I podchorąży nie zdąży,
I uciecze, co się odwlecze,
I nie patrz końca, bądź mądry,
I nic się w niepamięci nie pogrąży,
I nie każdy jest kowalem swego szczęścia,
I nie uświęcają się środki celami,
I nie parami chodzą nieszczęścia,
Ale wilczymi stadami.

A. Międzyrzecki „ Przysłowia”

wdeptuje w glebę mocno

Nobel 56

[med_max]

Kwiecień
Ptak w gałęziach topoli.
- I co dalej?
- Topola w błękitym niebie.
- I co dalej?
- Niebo błękitne w wodzie.
- I co dalej?
- Woda w każdym świeżym płatku.
- I co dalej?
- Świeży płatek w róży.
- I co dalej?
- Róża w moim sercu.
- I co dalej?
- Moje serce w twoim.
Piękne...

Specjalnie dla do~ cytat z Whartona:)

[med_max]

„Mama lubi, żeby ktoś nią komenderował, bo wtedy ma na co narzekać. Zdaje się,
że to dość popularny model konstrukcji psychicznej”.

[do~]

Ja widze, ze Ty jestes akurat na biezaco :-))))
No to skoro tak bardzo lubisz czytac to sobie przeczytaj "Swiat bez kobiet"
Agnieszki Graff.
Pozdr.

O tak! Jestem na bieząco!

[med_max]

I to jak?:)

William Wharton, Stado: „W życiu Sture'a nie było dziewczyn. nigdy nie brał
udziału w szkolnych zabawach, po części dlatego, że był za mały i za młody, ale
przede wszystkim dlatego, że wszystkie jego doświadczenia z dziewczynami mówiły
mu, że są to istoty kompletnie nieprzewidywalne, a tego Sture bardzo nie lubił”.

W. Wharton "Wieści:" „Wątpię, czy potrafimy poznać kogokolwiek do końca. Drugi
człowiek to zagadka, góra lodowa. Poznajemy tylko jego cząstkę, reszty zaledwie
się domyślamy. Jesteśmy samotni, Boatti, wszyscy co do jednego. (...)
Przyszliśmy na świat samotni i umieramy samotni. Idziemy przez życie z
nadzieją, że zadzierzgniemy więzy. Mocne więzy. Ale nawet te najbardziej
solidne są czymś kruchym. Jedynie rozstanie jest trwałe”.

[do~]

med_max napisał:


> W. Wharton "Wieści:" „Jedynie rozstanie jest trwałe”.

Ladne.
I prawdziwe.
Pozdr.

Chcesz jeszcze jedno takie ładne i prawdziwe?

[med_max]

To Barańczak:
"Jeśli porcelana, to wyłącznie taka,
której nie żal pod butem tragarza lub gąsiennicą czołgu.
Jeśli fotel, to niezbyt wygodny,
Tak, by nie było przykro podnieść się i odejść,
Jeśli odzież, to tylko tyle ile można unieść w walizce,
Jeśli książki, to tylko takie, które można unieść w pamięci
Jeśli plany, to takie, by można o nich zapomnieć,
Kiedy nadejdzie czas następnej przeprowadzki,
Na inną ulicę, kontynent, etap dziejowy lub świat.
Kto ci powiedział, że wolno ci się przyzwyczajać?
Kto ci powiedział, że cokolwiek jest na zawsze?
Czy nikt ci nie powiedział, że nie będziesz nigdy na świecie czuł się jak u
siebie w domu?"

[do~]

Trzeba wierzyc, ze to co pamietamy o naszym domu to sama prawda. To nasz
korzen, nie mozna nas wyrwac.

Najfajniejsze, ze kazdy moze znalezc cos dla siebie. A w szkole uczyli: i co
poeta chcial przez to powiedziec....

Z innej beczki: Szprocie to dobrze robi na humor..

[w_trojcy_jedyni]

Cabaret (Musical)
What good is sitting alone in your room?
Come hear the music play;
Life is a cabaret, old chum,
Come to the Cabaret.

Put down the knitting, the book and the broom.
Time for a holiday;
Life is a cabaret, old chum,
Come to the Cabaret.

Come taste the wine,
Come hear the band,
Come blow the horn, start celebrating,
Right this way, your table's waiting

No use permitting some prophet of doom
To wipe ev'ry smile away;
Life is a cabaret, old chum,
Come to the Cabaret.

Come taste the wine,
Come hear the band,
Come blow your horn, start celebrating,
Right this way, your table's waiting.

Start by admitting from cradle to tomb
isn't that long a stay;
Life is a cabaret, old chum,
Only a cabaret, old chum,
So come to the Cabaret.

Obiecałem:)

[med_max]

William Wharton, Stado

„Dicki, chciałbym, żebyś to zapamiętał. Każdy głupiec potrafi rozbić szybę,
ale tylko niewielu potrafi ją wstawić”.

„Po chwili znowu się kochają, korzystając z tego najpełniejszego, a zarazem
najmniej skomplikowanego sposobu międzyludzkiej komunikacji”.

"Tato"

„Martwię się, Bill, żebyś nie poszedł na łatwiznę. To teraz takie modne: «Nie
przejmuj się», «spokojnie», «luz-blues». Bardzo bym nie chciał, żebyś został
dyletantem dwudziestego wieku. Dla mnie nie ma gorszego wroga. Myślę, że
poradziłbym sobie i z komunistami – czy to Ruscy, czy Chińczycy, czy Kuba – i z
faszystami, i z kalwinistami, i z baptystami, i z katolikami, i z Ku Klux
Klanem – z każdą szeregową grupą dogmatyków. Ale wrogiem rzeczywistym,
niebezpiecznym, są dla mnie zblazowani, uprzywilejowani dyletanci, którzy
zdominowali i zablokowali machinę twórczości i wynalazczości na długie
stulecia”.

"Wieści"

„Uwierzyłem naiwnie, że nic nie psuje szczęśliwego, długotrwałego związku
mężczyzny z kobietą bardziej gruntownie niż rozpasany seks. Jedno lub drugie,
czasem oboje, wcześniej czy później zaczynają stosować seksualny szantaż”.

„Zdarza mi się czasem myśleć, że człowiek będzie w pełni szczęśliwy i
zrealizuje się tylko wtedy, jeżeli wszyscy pogodzimy się z tym, że życie i
wszystko, to tylko próba, której musimy sprostać – złudzenie
Poszukiwanie pewności, nienaruszalnego bezpieczeństwa prowadzi zawsze do
rejterady duchowej, ucieczki od naszego koniecznego człowieczeństwa.

„Zadaję sobie wciąż te cholerne pytania na temat miłości. Czy chodzi tylko o
to, by czuć się dobrze z kimś, cieszyć się z jego towarzystwa? Czy raczej jest
to poczucie troski? Czy przeważa w miłości poczucie własności i oddania? Nigdy
nie pojmę”.

[do~]

A masz cos ze "Spoznionych Kochankow"?
Pozdr.

[med_max]

do~ napisała:

> A masz cos ze "Spoznionych Kochankow"?
> Pozdr.

Ze "Spóżnionych kochanków", to pijam tylko likier Poire William. Robię tak, w
kwietniu-maju, gdzy zawiązują się gruszki, na zalążku wiążę butelkę. Rośnie
gruszka olbrzymia w butelce a potem zalewam ją spirytusikiem. Fajnie się potem
czyta:)
Piękna lektura. Nigdy nie jest za póżno uczucia, otrząśnięcie się ze szponów
szmalu, zauważenie drugiego człowieka, nawet tego pozornie ułomnego ale z
piękną duszą. A ile tam erotyki!;)

E.Piaf- urzekające...

[med_max]

HYMN DLA MIŁOŚCI

Niechby nas przysypał gwiezdny pył
Niechby świat w otchłani wód się skrył
Co mi tam, gdy wiem, że kocham
i że ty kochasz mnie
Kiedy ty w ramionach tulisz mnie
Z oczu mych radości ścierasz łzę
niechby nie wiem co się działo
przy miłości wszystko mało.

Wzdłuż przebiegnę ziemię cała
mogę zrobić sobie 'trwałą'
Jeśli tylko będziesz chciał...
Na otwarte ruszę morze
purpurową kieckę włożę
Jeśli tylko będziesz chciał...
Wszystkim krewnym zrobię wbrew
sama sobie puszczę krew
Jeśli tylko będziesz chciał...
Niech tam szydzą, ale ja
zrobię głupstwo, albo dwa
jeśli tyko będziesz chciał...

Niechby mrok przesłonił słońca blask
Niechby śmierć szepnęła, że już czas
Co mi tam, gdy wiem, że kocham
i że ty kochasz mnie
Jakby nic, w śmiertelny pójdę chłód
Przecież wiem, że miłość sprawi cud
I choć innym brak nadziei
nawet śmierć nas nie rozdzieli.

Nawet śmierć nas nie rozdzieli.

już 2000 słów na minutę

[med_max]

Dziś przeczytałem
1.Zbiorek opowiadań Capote'a pt. Miriam. Jestem zachwycony niezwykłym klimatem
tych opowiadań. Zwłaszcza tytułowego Miriam i Dzieci w dniu urodzin. Wspaniałe,
takie trochę oniryczne, trochę niesamowite, chwilami przypominało mi Minę
Huellego. I to też tylko językiem (chociaż tłumaczenie tych opowiadań było
raczej słabe), bo już nie treścią.
2.Hornby "about a boy"
To doskonała książka - nie gorsza, niż Wierność w stereo. W zasadzie też
całkiem podobna - w sposobie pisania, tematyce, spojrzeniu na świat, także ten
damsko-męski. Można ją chyba traktować jak studium męskiego ego. ;-)

Coś o słońcu...

[tulka]

Ota Pavel "Śmierć pięknych saren"

"Mozna powiedzieć, że słońce jest często wielką żółtą pigułką od niebiańskich
psychiatrów, która rozpędza smutek i wytwarza różowy nastrój. Słońce dziala
niekiedy skuteczniej niż szwajcarskie proszki noveril czy amerykański aventyl
HCI. Słońce jest także żółtym ręcznikiem frotte, który nas samoczynnie wyciera
do sucha. Słońce również dostaje się nam do krwi, by ogrzać nasze serca, kiedy
są zimne jak psi nochal."

Bardzo piękne i prawdziwe słowa. Stają się bardziej przejmujące, kiedy się
pomyśli, że autor cierpiał z powodu choroby psychicznej.

W ten grudniowy dzień wyjrzało słońce... Jest mi lepiej.

[med_max]

Leżę sobie na trawie w solarium i tylko słońcu pozwalam się pieścić.
Chciałbym połknąć wielkie gorące słońce i poczuć jak rozgrzewa mi brzuch...
Super na zimowe wieczory. Dzięki:)

[do~]

Sciany z waty... Chcesz uderzyc i nie stawiaja oporu.

Każdy twórca jest Ikarem

[med_max]

"Twórczość jest samotnym lotem, który zostawia w dole znajomą rzeczywistość. W
rzeźbie, choć jest z natury ziemska i fizyczna, najlepiej idee te oddał stary
Brancusi w swojej "Kolumnie bez końca" czy "Ptaku", przypominając, że każdy
twórca jest nowym Ikarem. Jego przestworza nie znajdują się już między Kretą a
Ikarią, u brzegów której opadł protagonista. Może nimi byc każde miejsce, gdzie
odbywa się akt tworzenia. Także to, które takie wzloty unaocznia, uwidacznia,
przybliża – więc spektakl, wystawa, choćby obraz filmowy wielkiego tańca Greka
Zorby."