Fala trzy dekady temu

[Gość: Wojtek]

solidna, polska robota...

[Gość: j.]

mawia się, że znajdująca się w Łodzi ul. Falista zawdzięcza swoją nazwę temu, że powstała z materiałów skradzionych z budowy Fali... ;)
Fala jest (była) niedaleko mnie, dosłownie na tydzień przed zburzeniem wybrałam się tam z psem - wszystko to była fuszerka z betonowych płyt... Aczkolwiek jako dziecko bardzo często bywałam tam z mamą i nie narzekałam

[m-nick]

"Jeden z basenów o wymiarach olimpijskich (50x21 m), drugi (40x40 m), trzeci
(30x40 m) i czwarty (30x40 m)", czyli, o ile dobrze liczę, to bez basenu ze
sztuczą falą Fala miała blisko... 1050+1600+1200=3850 metrów kw. A ile ma mieć
ta nowo projektowana? 2000? czyli nie aquapark, tylko basen dla dzielnicy... żenada!
-
wcześniej jako "m" z *.neoplus.adsl.tpnet.pl

jakie czasy - takie budowy

[Gość: łodzianin]

No cóż, jakie czasy - takie budowy. Wkrótce w Polsce upadła zła komuna i
rozpoczęły się wielkie inwestycje. Czołową inwestycją IVPRL jest
świątynia "opaczności" bożej, zwana przez zlośliwy ludek mauzoleum Glempa.
Dzisiaj wielkie inwestycje użyteczności publicznej - to kościoły. Retkinia nie
ma już Fali, za to ma wybudowane w ostatnich latach dwie okazałe świątynie:
przy Bandurskiego i Popiełuszki (obaj księża zresztą).
I cóż tu się dziwić, że do upadłego moralnie i zlaicyzowanego Zachodu Europy
wyemigrowało przez dwa lata milion młodych Polaków. Jeszcze parę lat rządów
katolickiej dyktatury zniewolenia umysłów, a w Polsce żyć będą już tylko
moherowe babiszony, pijacy i dziecioroby. Tylko tak dalej... :(

[Gość: M]

Bandurski to tez ksiadz...?Kurcze nie wiedzialem!
Pozdro!

[gothmucha]

Władysław Bandurski (ur. 25 maja 1865 w Sokalu, zm. 6 marca 1932 w Wilnie) - ksiądz katolicki, biskup,

Szkołę średnią ukończył we Lwowie, po czym podjął studia teologiczne na Uniwersytecie Lwowskim, uwieńczone doktoratem z teologii i filozofii. 25 maja 1887 wyświęcony we Lwowie na kapłana, studiował następnie na uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Po powrocie do kraju pracował najpierw jako kapłan w Kamionce Strumiłowej, następnie jako katecheta we Lwowie, po czym przeniósł się do Krakowa na stanowisko kanclerza kurii biskupiej.
W 1903 został kanonikiem kapituły krakowskiej oraz papieskim prałatem domowym. Jako kanclerz posiadał zaufanie zbliżonego do krakowskich konserwatystów ks. kardynała Puzyny, choć sam nie podzielał jego politycznych poglądów. W 1903, kiedy biskup Puzyna ze względu na biskupa wrocławskiego Koppa nie pozwalał udzielić ślubu w Krakowie Wojciechowi Korfantemu, zwalczanemu przez księży niemieckich na Śląsku, na własną rękę ułatwił śląskiemu działaczowi potajemny ślub. Wkrótce zasłynął jako natchniony, złotousty kaznodzieja.
W 1906 konsekrowany na biskupa. Został sufraganem archidiecezji lwowskiej, wkrótce po czym otrzymał od arcybiskupa Józefa Bilczewskiego nominację na rektora seminarium duchownego.
We Lwowie był blisko związany z narodową demokracją. Patronował wówczas akcji obronnej katolickiej i narodowej na Chełmszczyźnie. Konspiracyjna praca dla Chełmszczyzny zbliżyła go do Aleksandra Zawadzkiego (Prokopa), oraz do młodszych działaczy narodowych, którzy głosili bliskość i konieczność czynu zbrojnego. Kiedy z kół : Zarzewia i Drużyn strzeleckich zaczęło się w końcu 1911 i w ciągu 1912 zbieranie daru chełmskiego na tle głośnej wówczas w całej Galicji akcji wiecowej i dwóch krwawych demonstracji ulicznych we Lwowie przeciw konsulatowi rosyjskiemu (pierwsza w grudniu 1911, druga w maju 1912), był w stałym i żywym kontakcie z inicjatorami akcji obronnej Chełmszczyzny, Feliksem Młynarskim (Janem Brzozą) i Janem Dąbskim, oraz prof. Eugeniuszem Romerem. Należał do tajnej organizacji obywatelskiej, patronując Drużynom Strzeleckim i Zarzewiu. W jego mieszkaniu na przełomie lat 1912/13 omawiany był wraz z nim projekt zamachu na sobór na Placu Saskim w Warszawie, aby nie dopuścić do przyjazdu cara i ugodowej demonstracji. Plan nie został wykonany z powodu odwołania przyjazdu cara do Warszawy na otwarcie soboru.
Wszedł w najbliższy kontakt z Józefem Piłsudskim i pełnił rolę duchowego piastuna Legionów.
Po wybuchu wojny nie chciał pozostać we Lwowie zajętym przez Rosjan i jesienią 1914 bez porozumienia z arcybiskupami Bilczewskim i Teodorowiczem, którzy zostali na miejscu, wyjechał do Krakowa, a stamtąd do Wiednia. Tam roztoczył niezwykle czynną i ofiarną opiekę nad uchodźcami polskimi z terenu wojny i nad jeńcami Polakami na Węgrzech. Był blisko związany z Naczelnym Komitetem Narodowym i Legionami Józefa Piłsudskiego w Austrii. Działał w ruchu harcerskim, patronował Polskiej Drużynie Skautowej im. Króla Jana Sobieskiego w Wiedniu. Filister h.c. korporacji Cresovia Vilnensis.

Na tle reprezentowanej przez niego orientacji politycznej pogłębiły się różnice poglądów między nim a ogromną większością episkopatu polskiego, a tragedia legionów stała się także jego tragedią. Doszła do tego także nieudana współpraca z arcybiskupem lwowskim Józefem Bilczewskim, obfitująca w szereg konfliktów. W związku z powyższym a także kłopotliwą sytuacja finansową w jakiej znalazł się wóczas (do czego przyczyniła się jego ofiarność), zrzekł się jeszcze w Wiedniu sufraganii i do Lwowa nigdy nie wrócił. W odrodzonej Polsce nie otrzymał ani diecezji ani żadnego stanowiska (w tym upragnionej godności biskupa polowego).
Ofiarowanej mu przez episkopat sufraganii lubelskiej z niewiadomych przyczyn nie przyjął.
Latem 1919 dokonał uroczystego poświęcenia terenu przeznaczonego na Cmentarz Orląt.

W 1920 po wyzwoleniu Wilna przez gen. Żeligowskiego na życzenie Marszałka Polski Józefa Piłsudskiego został biskupem polowym wojsk Litwy Środkowej. W Wilnie mieszkał w pałacu reprezentacyjnym Rzeczypospolitej. W 1931, z okazji 25 lecia sakry biskupiej, powołano komitet z gen. Stanisławem Skwarczyńskim na czele. Nad uroczystościami jubileuszowymi patronat objęli: prezydent RP prof. Ignacy Mościcki i Marszałek Polski J. Piłsudski.
Po jego śmierci trzy miasta, z którymi był związany: Lwów, Kraków i Wilno pretendowały do miejsca wiecznego spoczynku biskupa. Został pochowany w katedrze w Wilnie w krypcie pod kaplicą św. Piotra i Pawła. 3 sierpnia 1996 staraniem biskupa polowego WP Głódzia, wbrew protestom litewskich Polaków, przeniesiono szczątki biskupa do Warszawy. W katedrze wileńskiej pozostał jego pomnik, niestety zasłonięty, widoczny jedynie od strony zakrystii.
Był odznaczony m.in. Orderem Polonia Restituta, Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych.

Wikipedia

[Gość: iNKAS]

No nie wiem czy taka solidna. Pamietam, że w ostatnich latach
funkcjonowania "fali" wprowadzono zakaz wchodzenia na tamtejsze tarasy.
Dlaczego?
Bo kiedy budowano "fale" to użyto "wiecej piasku niż cementu" i wszystko sie
waliło.

[Gość: Łodzianin]

pracowały tu załogi zakładów pracy, duży wkład wnieśli żołnierze polscy i
radzieccy, łódzka młodzież i indywidualni, bezimienni ludzie dobrej pracy = no
tak, to się musiało roz......... w drobiazgi.

[el-042]

> duży wkład wnieśli żołnierze polscy i
> radzieccy, łódzka młodzież i indywidualni, bezimienni ludzie dobrej pracy

Może duży wkład i wnieśli, ale ile rzeczy stamtąd wynieśli podczas budowy? Sama
trwałość tego obiektu o tym poświadczyła.

--
Odpłyń Łodzią z EL-042

katolicka moralność

[Gość: łodzianin]

Pewnie, że wynosili. W końcu to Polacy. Muszą kraść - z właściwą sobie,
katolicką moralnością. Jesteśmy wszak najbardziej katolickim narodem w Europie,
więc i strach tu np. zostawić radio w samochodzie. Bo je zaraz ukradną. W
drodze na mszę.