czy warto brać ślub?

[Gość: zolka]

Mam taką trapiacą mnie kwestię: czy w dzisiejszych czasach warto brać ślub? Ja
właściwie chciałabym, ale mój chłopak twierdzi, że przed żadną instytucją nie
będzie nic przyrzekał. Powiedział, że może żyć ze mną na "kocią łapę", a przed
ołtarz w żadnym wypadku. Proszę o wasze zdanie: czy bez slubu jest tak samo jak
z ?

[Gość: flip]

Od kiedy skasuja wspolne opodatkowanie - to tak samo. :-)

[Gość: baja]

jeszcze jeden papier, który wala się po mieszkaniu
ale skoro ty chcesz go mieć to powinnaś znaleźć takiego gościa, który go z tobą
podpisze
powodzenia

[Gość: kuba]

Oczywiscie,ze warto z wielu wzgledow.Przede wszystkim prawnych,

[Gość: NINNA]

Gość portalu: kuba napisał(a):

> Oczywiscie,ze warto z wielu wzgledow.Przede wszystkim prawnych,

Tez tak uwazam. Ja mieszkam z moim Mezczyzna bez slubu, ale w Szwecji to jest
opisane w prawie i wiem ze on nie bedzie mnie mogl z niczego wycyganic i oszukac
w ramach rozejscia sie. Ja i moj Mezczyzna jestesmy zareczeni (na czas
nieokreslony).

Jesli chcesz prawnie, to sie zen. Prawo w Szwecji powstalo dlatego, ze
dostatecznie duzo osob przestalo sie pobierac i musiano miec to w prawie, bo za
duzo ludzi ciagalo sie po sadach.

A co do twojego chlopaka, to mi sie wydaje, ze on chcialby zjesc owce i ja miec
cala. Czyli chce miec ciebie jak zone, ale chce miec drzwi otwarte na zwianie.

To jest powod dlaczego ja zyje w zwiasku nie malzenskim. Bo gdy ja wyjde za maz,
to bede widziala za kogo. Czyzli mozez sie zgodzic z nim mieszkac na czas probny,
ale musi ci obiecac ze sie z toba w przyszlosci ozeni. Kto wie, moze to ty
stwierdzisz, ze on nie byl az taki wspanialy na jakiego wygladal i bedziesz
zadowolona ze nie bedziesz musiala go do sadu ciagac po rozwod.

Rozwod jest przeciez zlamaniem przyzeczenia, ktore sie zlozylo przed Bogiem, ze
sie bedzie malzenstwem do smierci jednego malzonka. Zlamanie takiego przyzeczenia
jest brane zbyt latwo w tych czasach. Jesli sie nie jest pewnym na 100% to nie
powinno sie pobierac.

Do tego duzo ludzi pobiera sie tylko dlatego ze tak jest w zwyczaju i ze
spoleczenstwo tego oczakuje, jesli sie jest w odpowiednim wieku i spotyka sie z
facetem. Moim zdaniem, to jest glupota.

Znam pary co sie nie pobraly i mieszkaja na "kocia reke" juz od dawna i nie
planuja sie pobierac. Sa pary co sie pobieraja gdy chrzcza swoje dzieci, jako
niespodzianka dla rodziny, ktora jest zaproszona na chrzciny. Sa pary, ktore
nawet nie moga mieszkac razem pod tym samym dachem, bo tak sie roznia od siebie
ze by sie pozabijali. A ze sie kochaja to sa dalej z soba.

Ktora forme sie wybiera, zalezy od sytuacji.

A co do slubu, to moj Mezczyzna wczoraj powiedzial mi cos najbardziej
romantycznego, co kiedykolwiek slyszalam. On mi powiedzial, ze nie chce
przyzekac, ze bedziemy malzenstwem do smierci. On chce przyzec na zawsze. Czyli
ze mamy byc malzenstwem po smierci. Wtedy malzenstwo staje sie jeszcze bardziej
drastycznym krokiem. Nie?

//NINNA

ps. Teraz dopiero bedziesz miec duzo do myslenia. :o)

[Gość: zolka]

no tak NINNO, tylko czy kiedykolwiek mozna byc pewnym na 100%, ze to ten? To
chyba raczej opiera sie na poczuciu pewnej wspolnoty, bezpieczenstwa i
przekonania, ze jest dobrze. Ale tak naprawde to mozna byc pewnym na 100%, ze
chce sie brac slub wlasnie z tym partnerem tylko przez pierwsze dwa miesiace
znajomosci - nie zna sie jeszcze jego wad, zna sie juz jego zalety, mysli sie o
nim ciagle, stale i bez przerwy, nie je nic czlowiek, i tylko marzy, marzy cale
dnie, zeby sie spotkac z ukochanym... A przeciez w kazdym chyba zwiazku, nawet
najszczesliwszym, pojawiaja sie chwile zwatpienia, po klotni lub jakims innym
smutnym incydencie. I wlasnie w tych momentach nadchodzi taka refleksja,
pewnie, ze w zlosci, ale jednak, czy to ten? Albo takie kryzysy, albo po prostu
nagle sie czlowiekowi odechciewa, a potem nagle zachciewa ze zdwojona sila. A
zeby brac slub, to chyba trzeba byc zakochanym, a zakochanie mozna przeciez
zmierzyc - trwa ok 1-2 lata, a potem przemienia sie w milosc, ktora co prawda
jest spokojniejsza i bardziej stabilna, ale brak w niej niestety tych porywow,
emocji i szalenstwa, jest za to duzo rutyny.
pozdrawiam.

[kropka.]

Jest taki niezwykle mądry dowcip, który juz na forum chyba cytowałam, kończący
się konkluzją: "dla każdego jego życie to całe 100%".
I to jest jedyne PEWNE 100%.
Ktoś ci się podoba na 80%. Twoim zdaniem ma 70% zalet, 20% wad do ewentualnego
zaakceptowania, 10% wad nie do wytrzymania. Ale dla twojej przyjaciółki ma
tylko 60% zalet, a 40% wad. To ile facet ma procent?
Alkomatem zmierzyć?
Albo chcesz być z kimś razem, albo nie za bardzo.
Ale razem = codzienność = zalety i wady, radości, kłopoty, choroby, uśmiechy,
spory, ciche dni, zmęczenie, bałagan, kłótnie i przeprosiny.
Stań przed lustrem, spójrz sobie w oczy i odpowiedz:
czy chcę być z nim mimo że... i leć po wadach.
I co? Chcesz?
To bierz. A kwit? Zawsze można dorobić.
Ale gwarancji na szczęśliwe życie nikt nie daje. Ani ksiądz, ani urzędnik, ani
nawet współmałżonkowie. Po prostu - ten towar nie podlega gwarancji. I już.
Pozdrawiam

[Gość: agulha]

Moim zdaniem warto, oczywiście pod warunkiem, że to decyzja przemyślana (tzn.:
z kim). Znałam dwie dziewczyny, cudzoziemki (Niemka i Francuzka), które żyły w
związkach nieformalnych i z przejęciem mnie zapewniały, że im papierek
niepotrzebny, oni się z X kochają, są ze sobą, bo tak chcą itp. bzdury, że
wszystkie sprawy, które małżeństwo załatwia jednym podpisem (typu wspólnota
majątkowa, dziedziczenie, nazwisko dla dzieci...) można załatwiać oddzielnie.
Miały o tyle rację, że w tamtych krajach jest to znacznie łatwiejsze, niż u
nas. Efekt? Każdą z nich facet rzucił, każda poznała innego i bardzo szybko
tradycyjnie wyszła za mąż!!
Pamiętaj, że w dzisiejszych czasach recesji ślub to na przykład darmowe
ubezpieczenie zdrowotne dla żony. Automatyczne ojcostwo i nazwisko dla dziecka
(czyli ew. alimenty). Wspólnota majątkowa (a nie: to wszystko moje, bo ja to
kupiłem - po ślubie). Poza tym ślub oczywiście nie gwarantuje, że facet będzie
z Tobą na zawsze, ale przynajmniej musi brać pod uwagę taką możliwość i wie,
że będzie cokolwiek kłopotliwe, żeby sobie pójść w nieznane. Mało tego - jeśli
zacznie zarabiać znakomicie lepiej od Ciebie i rozejdzie się z Tobą, możesz go
(chyba w przypadku jego winy) pozwać o alimenty dla siebie (na jakiś czas - nie
wiem - 1? 2 lata?). A na pozór normalnym facetom potrafi znienacka odbić,
zwłaszcza w okolicach 40-tki, i zakochują się do szaleństwa, zwykle w siksach
18-letnich (mam kilka przykładów wśród bliskich znajomych; jeden zresztą
wykonał ten numer nawet przed 30-tką).
Ale rób, co chcesz; jeśli aż tak Ci na nim zależy...

[Gość: NINNA]

Gość portalu: agulha napisał(a):

A na pozór normalnym facetom potrafi znienacka odbić,
> zwłaszcza w okolicach 40-tki, i zakochują się do szaleństwa, zwykle w siksach
> 18-letnich (mam kilka przykładów wśród bliskich znajomych; jeden zresztą
> wykonał ten numer nawet przed 30-tką).

Tak piszesz, jakbysmy to my, kobiety, byly ofiarami. Jak ja wiem, to w wiekszosci
wypadkow kobiety rzucaja facetow, a nie odwrotnie. A jak mnie juz facet nie chce,
to lepiej zepy zp....lal szybko, niz zebym musiala go po sadach ciagac. Dlatego
uwazam, ze najlepiej sie pobrac gdy sie jest pewnym ze to jest odpowiednia osoba.

//NINNA