kompletny gerryzm

[Gość: p]

prosze, zeby ktos pokusil sie o zdefiniowanie gerryzmu
i pomogl odpowiedziec pewnej osobie na pytanie: skad sie biora gerryzmy?
goraco pozdrawiam
p

[hubar]

Nie mam pojęcia co to jest: wiem.onet.pl/wiem/fts.html?q=gerryzm

A jedyne w sieci to to:
www.google.pl/search?q=cache:WT4BLKA-
6AgC:www.younet.com/forum/phone/awardlist.php%3FBoardID%
3D204+gerryzm&hl=pl&ie=UTF-8&inlang=pl

Co to u licha jest?

[aric]

Chodzenie bez celu??
Znalezienie się niewiadomo gdzie i jak??

A propos Gerry, filmu Gusa Van Santa o dwójce przyjaciół którzy znalexli się
niewiadom jak na pustyni i idą sobie i idą...

[aric]

Znaczy się wiadomo jak, zabładzili, i idą i idą i się a ich przyjaźń zaczyna
szwankować.:)

[kx]

Nie ma chyba jednoznacznej definicji, tak jak niejednoznaczny był cały film. Z
tego co pamiętam, to zastępował w rozmowach wiele różnych czasowników i
rzeczowników...
A przy okazji- jeden z najlepszych filmów, jakie widziałam w życiu!
Pzdr,
kx

[kropka]

wszelkie duchy...!!!!!!!!!!!!!!!

[kx]

no wypraszam sobie!
nie przytyłam, by mnie można było brać za więcej niż jednego ducha :)

No, ale jaki to film???!!!

[aard]

Powiesz nam, Kx?

Łojojojoj, ślepok znów atakuje.:)

[aric]

Aard się zkochał, Aard się zakochał...

Aardzie, film się nazywa Gerry, jak napisałem w jednym z poprzednich postów.
Hej, czytaj troszkę.:))))

Aicu, postaw się w mojej sytuacji

[aard]

to jest kogoś, kto filmu nie tylko nie widział, ale nawet nie słyszał jego
tytułu.

aric napisał:

> Aard się zkochał, Aard się zakochał...
Chciałbym...


> Aardzie, film się nazywa Gerry, jak napisałem w jednym z poprzednich postów.
> Hej, czytaj troszkę.:))))
Aricu drogi. Moje zapytanie było do postu Kx, która bynajmniej nie napisała, o
jaki film jej chodzi. Nawiązała do znanego jej i założycielowi wątku działa,
które dla mnie było i jest owiane mgłą. Skąd miałem wiedzieć, że to ten sam, o
którym pisałeś Ty???

[aric]

Ja tez filmu nie widziałem, ale o nim czytałem, widziałem fragmenty. Kx pisała
post po mnie, więc pewnie przyjeła, że bedzie wiadomo o jaki film chodzi.:))
Ale dalej bede utrzymywał, że chodzisz lekko z głowa w chmurach.:)

Zachmurzone spojrzenie? Moje?

[aard]

aric napisał:

> Kx pisała
> post po mnie, więc pewnie przyjeła, że bedzie wiadomo o jaki film chodzi.:))
Pewnie tak, ale ja jestem prosty i mnie trzeba kawę na ł. A że pisała po Tobie,
ale nie w odpowiedzi na Twój, to kawonaławiście nie było :p

> Ale dalej bede utrzymywał, że chodzisz lekko z głowa w chmurach.:)
A ja wcale nie przeczę. Nawet spojrzenie mam jakieś chmurne...

[kx]

Oj przepraszam, że nie było wystarczająco kawonaławiście, chociaż mnie się
wydawało, że było :)
W filmie (pt "Gerry" oczywiście :) lista dialogowa jest więcej niż skąpa, film
bazuje prawie wyłącznie na obrazach, dźwiękach i niedomówieniach. I w tych
nielicznych dialogach nieustannie przewija się gerryzm w znaczeniu
czasownikowym i rzeczownikowym, oprócz "kompletny gerryzm" też np "wtedy
zacząłeś gerrować" itd.
W moim rozumieniu filmu zastępowanie wielu słów wieloznaczeniowym gerryzmem
jest kontynuacją ogólnego zarysu filmu, który z założenia ma być uniwersalny.
Reżyser w ogóle nie troszczy się ani o przedstawienie dwóch bohaterów, ani o
umieszczenie ich podróży w jakichś ramach- nie wiadomo co było przed
wyruszeniem na pustynię, kim są, jak żyją- nic nie wiadomo.
Możliwość interpretacji jest bardzo szeroka i to stanowi powalającą siłę
oddziaływania filmu.
Ale oczywiście nie na każdego- w czasie seansu na którym byłam wyszła z kina
chyba połowa widzów...
Pzdr,
kx

[Gość: p]

Dzieki serdeczne kx i wszystkim za posty.
Chetnie wymienie sie wrazeniami, jakie wywolal u mnie sam film i jego wyjatkowy
kod (i w tle muzyka), ale szczerze mowiac bardziej chodzi mi o znalezienie jego
De-eN-A co umozliwi odpowiedz na pytanie "skad sie biora gerryzmy". Czyzby
definicja byla rzeczywiscie niejednoznaczna?

(Jakby kogos interesowal taki poza formalny fakt: moja prosba pojawila sie
rownolegle na kilku innych forach lokalnych, forum lodzkie jednak kapitalnie
prowadzi pod wzgledem ilosci postow, takze jakosci. Czyzby tylko w Lodzi grany
byl film (p. retor.)?).
pozdrawiam goraco
p

[Gość: kx]

Drogi p,
Gwoli ścisłości- ja oglądałam film w Warszawie, nie w Łodzi :)
Skąd się biorą gerryzmy? Może z wszystkich nieodkrytych dziur w naszych duszach-
to jedyna odpowiedź, jaka przychodzi mi na myśl.
A skoro chcesz podyskutować o filmie- ja nie mogę się pogodzić z jedną z
ostatnich scen na Salt Lake... Moje pojmowanie świata, przyjaźni, miłości i
ludzkich intencji nie przyjmuje możliwości takiego zakończenia. A co Ty o tym
myślisz?
Pozdrawiam,
kx

[Gość: p]

witam,
odp. kx:
"pojmowanie" oparte na doswiadczeniu i "pojmowanie" oparte na braku
doswiadczenia. Jezeli nigdy nie bylas w sytuacji ekstremalnej to trudno Tobie
to "pojac". Ja mysle, ze w sytuacji ekstremalnej nie mozna stawiac na szali
wlasnego zycia. Trzeba takze zmierzyc sie z konsekwencjami podjetej decyzji.
Mam nadzieje, ze jasno sie wyrazam.
Goraco pozdrawiam
p

[Gość: Do.]

Hihi, po takiej uczonej wymianie zdan nabralam ochoty, zeby obejrzec ten film.
A czy ktos moze powiedziec mi jakiej narodowosci jest ten film i czy mam
szanse go obejrzec? Bo ja, jak aard, ani nigdy nie slyszalam o tym filmie...
Pozdr.
Do.

[Gość: kx]

Dla Do:
USA 2002, reż. Gus Van Sant
grają: Matt Damon, Casey Affleck

Miłego oglądania :)

[kx]

Do p.
[osoby, które nie oglądały filmu, a się na niego wybierają- proszę nie czytać
dalej]

Jasno się wyrażasz, ale pytałam raczej o Twoją interpretację tej sceny, dlatego
że każdy z kim rozmawiałam odczytał ją inaczej i czego innego się doszukał.
Moja pierwsza, najprostsza refleksja poszła w kierunku stwierdzenia, że w
obliczu sytuacji ekstremalnej i przyjaźń i miłość (nie do końca zgadzam się z
T.Sobolewskim, który napisał, że "nietrudno odczytać w Gerrym podtekst
gejowski", dla mnie to bardziej ogólna alegoria uczuć) nie wytrzymują próby i
człowiek niestety wybiera własne dobro.
Potem pomyślałam o bezsilności i klęsce, jaką odczuwa ktoś, kto decyduje się
wziąć odpowiedzialność za kogoś słabszego, delikatniejszego, kochanego i
okazuje się, że go sprowadza na śmiertelne manowce. I w tym kontekście
uduszenie jest wyrazem wielkiej, osobistej porażki i jednocześnie przeprosin,
rozpaczliwym rozwiązaniem skracającym cierpienia bliskiej osoby.
Przeczytałam też gdzieś w sieci ciekawą myśl- że ponieważ i jeden i drugi mają
na imię Gerry, to uosabiają dwie strony osobowości człowieka, a finał prowadzi
do stwierdzenia, że trzeba zdusić w sobie wrażliwość i słabość, żeby do czegoś
dojść, coś osiągnąć. I to chyba najsmutniejsza interpretacja...
Serdecznie pozdrawiam,
kx

[Gość: p]

Serdeczne dziekuje za kolejny ciekawy post.
Szczerze mowiac nie spodziewalem sie czegos takiego i tego, ze zrobilo sie tak
powaznie. Beda same gerryzmy.

> Moja pierwsza, najprostsza refleksja poszła w kierunku stwierdzenia, że w
> obliczu sytuacji ekstremalnej i przyjaźń i miłość (nie do końca zgadzam się z
> T.Sobolewskim, który napisał, że "nietrudno odczytać w Gerrym podtekst
> gejowski" dla mnie to bardziej ogólna alegoria uczuć) nie wytrzymują próby i
> człowiek niestety wybiera własne dobro.

Skojarzenia Sobolewskiego sa ciekawe bo, jak mi sie wydaje, spontaniczne. W ten
sposob przyszly mi do glowy skojarzenia:
- z bardzo znanymi z biblii bracmi
- z epigonami, ktorzy zdobyli Teby...

Za pierwszym razem odebralem sens filmu w takim sposob, ze jezeli czlowiek sam
nie jest w stanie pokonac wlasnej slabosci to w koncu ona go pokonuje, czlowiek
ginie, "odchodzi", przestaje byc czlowiekiem i dobrze, jezeli moze liczyc na
jakas pomoc (z przyjazni, milosci, dla dobra ludzkosci) w zakonczeniu wlasnego
cierpienia, w koncu zwycieza zycie i wiara w zycie jako cos absolutnie cennego.
...Wyszedl kompletny gerryzm.

> Potem pomyślałam o bezsilności i klęsce, jaką odczuwa ktoś, kto decyduje się
> wziąć odpowiedzialność za kogoś słabszego, delikatniejszego, kochanego i
> okazuje się, że go sprowadza na śmiertelne manowce.

np. w pewnym momencie mogl tak sobie pomyslec ojciec wiozacy dziecko autem i
zabierajacy do srodka ...morderce?

>I w tym kontekście uduszenie jest wyrazem wielkiej, osobistej porażki i
jednocześnie przeprosin,
> rozpaczliwym rozwiązaniem skracającym cierpienia bliskiej osoby.

...eutanazja dla kogos, kto kompletnie stracil wiare?

> Przeczytałam też gdzieś w sieci ciekawą myśl- że ponieważ i jeden i drugi
mają
> na imię Gerry, to uosabiają dwie strony osobowości człowieka, a finał
prowadzi
> do stwierdzenia, że trzeba zdusić w sobie wrażliwość i słabość, żeby do
czegoś
> dojść, coś osiągnąć. I to chyba najsmutniejsza interpretacja...

Wrazliwosc i empatie/wspolczucie rozwijac, slabosci pokonywac aby do czegos
dojsc (nie przestac isc dalej). Mozna tego dokonac wchodzac na "szlak przez
pustkowie" - niejako w glab wlasnego umyslu, odrzucajac swiadomie to co nam na
codzien "zaprzata glowe", przejsc na "druga strone" i zobaczyc co w nas tam
pozostanie. Jest to ryzykowne i prawdopodobnie mozna sie tym przerazic, gdy nie
zrozumie sie tego co sie stalo. Ale chyba warto podejmowac takie ryzyko? W
koncu ostatnia scena nie jest tragiczna i o to chodzi w tej artystyczno-
intelektualnej prowokacji... Film bardzo budujacy.

goraco pozdrawiam
p

[Gość: kx]

Witam ponownie,

Cóż, trudno się dziwić, że wątek o gerryzmach przeistacza się w rozmowę na
poważnie, skoro film dotyka spraw najważniejszych. Swoją drogą dawno nie byłam
na filmie, który dałby mi tyle do myślenia- wyszłam z kina oszołomiona i im
dłużej zastanawiam się nad filmem i jego przesłaniem, tym bardziej chylę głowę
przed geniuszem Van Santa, który przy tak oszczędnych, minimalistycznych
środkach ekspresji potrafi tak skutecznie wniknąć do duszy widza i zmusić go do
poszukiwania odpowiedzi na wiele pytań.

T.Sobolewski jest jedynym krytykiem filmowym, którego pozytywne recenzje
sprawiają, że idę do kina w ciemno, bez czytania czegokolwiek innego na temat
filmu. Nie zawsze się z nim zgadzam, ale niewątpliwie odpowiada mi jego
wrażliwość i wiem, że podążając jego tropem nie trafię na komercyjny chłam, z
którego będę chciała uciec w 10 minut po rozpoczęciu filmu. Nie wydaje mi się
jednak, by skojarzenia Sobolewskiego były spontanicznymi- w końcu jego recenzja
była odpowiedzią na jakże krzywdzące 2 gwiazdki w "Co jest grane" i
niewątpliwie i musiał dołożyć sporo starań, żeby została wydrukowana, i pewnie
miał dość czasu, żeby się nad nią zastanowić i przetrawić.

Twoje skojarzenia- kolejna ciekawa refleksja. Pomyślałam o biblijnym
odniesieniu, ale pozostałe są dla mnie czymś nowym. Czy człowiek, który nie
jest w stanie pokonać własnej słabości przestaje być człowiekiem? Czy to nie
słabości definiują człowieczeństwo?

> np. w pewnym momencie mogl tak sobie pomyslec ojciec wiozacy dziecko autem i
> zabierajacy do srodka ...morderce?

Tak, scena końcowa stanowiąca w pewnym sensie zamknięcie pętli jest znamienna.
Widz czeka, aż drugi bohater „ożyje”, doczołga się do drogi, znajdzie ocalenie,
ale widzi jedynie projekcję prologu i ojca, syna i mordercę w samochodzie i
kolejny początek pętli. Ale czyż nie jest tak, że najbardziej bolą ciosy ze
strony najbliższych i że tylko oni są w stanie zadać nam rany dotykające duszy?

> ...eutanazja dla kogos, kto kompletnie stracil wiare?

Dziwne, nie pomyślałam o aspekcie wiary... Ale kto tak naprawdę stracił wiarę-
ten, który nie miał siły iść dalej, czy ten, który przestał wierzyć, że
znajdzie drogę wyjścia i wyprowadzi słabszego z matni?

> Wrazliwosc i empatie/wspolczucie rozwijac, slabosci pokonywac aby do czegos
> dojsc (nie przestac isc dalej). Mozna tego dokonac wchodzac na "szlak przez
> pustkowie" - niejako w glab wlasnego umyslu, odrzucajac swiadomie to co nam
na
> codzien "zaprzata glowe", przejsc na "druga strone" i zobaczyc co w nas tam
> pozostanie. Jest to ryzykowne i prawdopodobnie mozna sie tym przerazic, gdy
nie
> zrozumie sie tego co sie stalo. Ale chyba warto podejmowac takie ryzyko? W
> koncu ostatnia scena nie jest tragiczna i o to chodzi w tej artystyczno-
intelektualnej prowokacji... Film bardzo budujacy.

No nie wiem... Łatwiej chyba mi pokochać kogoś z całym arsenałem ludzkich
słabości i lęków, niż zgodzić się na akceptację „dochodzenia do czegoś” po
przysłowiowych trupach. Wędrówka w głąb własnego umysłu- tak, ale pod
warunkiem, że nie rani innych.

Jaka jest wymowa filmu? Według Ciebie budująca, według mnie smutna, pełna
alegorycznej rezygnacji i uznania tryumfu indywidualnych celów nad miłością i
przyjaźnią... Po wyjściu z kina zapytałam koleżankę, dlaczego tak się musiało
skończyć- „takie jest życie Martusiu” usłyszałam. Nie chcę i nie potrafię się
z tym pogodzić...

Wybieram się na „Gerry’ego” jeszcze raz, jest wiele rzeczy, które mi umknęły w
czasie pierwszego, hipnotycznego i transcendentalnego wchłaniania filmu. I chcę
jeszcze raz zobaczyć najbardziej fascynującą scenę, w której obaj idą przez
słone jezioro w nocy, w ciemnościach, chorym rytmie i hipnotycznej muzyce, gdy
nieunikniona świadomość rychłego, złego zakończenia złowieszczo dotyka widza
zimnym dreszczem...

Gorąco pozdrawiam i cieszę się, że miałam okazję spotkać tu kogoś, z kim mogę w
ten sposób podyskutować :)
kx

[Gość: p]

witam ponownie,
zrobie sobie przyjemnosc i zacytuje (moze kogos to takze ucieszy) T.
Sobolewskiego z recenzji najnowszego Van Santa ("Elephant"):
"...zawiera jedyny moral, jakiego udziela van Sant: podobnie jak w "Gerrym"
jest to wezwanie do odpowiedzialnosci za drugiego. Tylko tyle. Kiedy
wychodzilem z kina, jakas kobieta z Towarzystwa Biblijnego podala mi ulotke,
gdzie byla mowa o apokalipsie i dniach ostatnich. Van Sant mowi co innego,
bardziej po buddyjsku, nie straszac sadem: swiat sie nie konczy, nie jest
lepszy ani gorszy, niz byl, zdarzenia mijaja i liczy sie tylko wspolczujaca
milosc. Nie chodzi o to by zrozumiec mordercow, tylko samych siebie. swoj
stosunek do zla."
pozdrawiam goraco

[kx]

Witam po raz kolejny :)

Jeżeli chodzi o "Elephanta", to nie mogę się doczekać, kiedy będzie można go
zobaczyć, zwłaszcza że z recenzji Sobolewskiego wynika, że nie jest to kolejny
ukłon Van Santa w stronę Hollywood, a raczej kontynuacja niekomercyjnej drogi
filmowej.

Wczoraj byłam natomiast na „W poniedziałek rano” w reż. Ioselianiego i mogę go
gorąco polecić, zwłaszcza wszystkim, którzy w ferworze pracy i rutyny
codzienności zapominają, po co to wszystko robią. Niezwykle ciepły i
optymistyczny film, o tym na jak wiele sposobów można się realizować i być
szczęśliwym, a do tego piękne zdjęcia (francuska wieś i jak zawsze nieziemsko
cudna Wenecja), ciekawe ujęcia i kadrowe „smaczki”.
Widziałeś go może p.?

Serdecznie pozdrawiam.

?

[unikorn]

Czy orientujesz się może czy i gdzie w Łodzi mozna jeszcze zobaczyć film?
Był grany w Charlie, ale już zszedł z repertuaru (mam nadzieję, że wróci).
Niestety z braku czasu nie wybrałem się jak jeszcze grali, teraz żałuję...

[kx]

Aktualnie nigdzie go nie grają- myślę, że trzeba śledzić repertuar Charliego i
Cytryny, na pewno go jeszcze kiedyś puszczą.
Pzdr,
kx

[Gość: p]

unikorn napisał:

> Czy orientujesz się może czy i gdzie w Łodzi mozna jeszcze zobaczyć film?

w lodzi nigdzie, kopia jes m.in. w stolycy, gdzie bedzie prezentowana niedlugo
przy okazji wizyty rezysera (jak wiadomo jego najnowszy film dostal grand prix
cannes)

> Był grany w Charlie, ale już zszedł z repertuaru (mam nadzieję, że wróci).

jak mnie wczoraj poinformowal szef kina film wroci latem

> Niestety z braku czasu nie wybrałem się jak jeszcze grali

no dobra, nie gniewamy sie, wiadomo - roznie to bywa

pozdrawiam
p

[Gość: p]

kx napisała:

Witaj!

> Widziałeś go może p.?

Niestety. Ale po tym co w skrocie napisalas i jak juz bedzie w Lodzi - chetnie
obejrze. Optymizmu nigdy za wiele, byle nie na hurra.
A flimowa kwestia o celowosc w prozaicznym (i nie tylko) dzialaniu - banalnie
ponadczasowa.
Przypomina mi sie anegdota o jednej z metod szkolenia mlodych kierowcow F1:
jezeli zdarzy sie delikwentowi wpasc na torze w poslizg, czego sie nie da
uniknac, nie wolno mu absolutnie kierowac wzroku na przeszkody. Powinien
natychmiast wzrok skierowac tam, gdzie chcialby dalej jechac swoim bolidem (o
ile nie chce sie roztrzaskac). Jest udowodnione, ze w takich ekstremalnych
sytuacjach rece i reszta ciala kierowcy wykonuja podswiadomie ruchy (kierownica
itd.) umozliwiajace ominiecie przeszkody i wyprowadzenie pojazdu w kierunku, w
ktorym zwrocony jest wzrok. Nie daje to co prawda 100% skutecznosci, zdarzaja
sie wypadki nawet najlepszym, ale jest to podstawowa umiejetnosc kogos, kto
zamierza dojechac do celu.
I tak.

Pozdrawiam serdecznie
p

[kx]

Zgadzam się, że koncentracja na celu, a nie przeszkodach to doskonała
umiejętność kierowcy rajdowego (i nie tylko rajdowego), ale czy sprawdza się w
życiu? Szczerze wątpię, choć to oczywiście tylko moje subiektywne odczucie.
Wychodząc z filmu miałam wrażenie, że zamierzeniem reżysera było właśnie
zasugerowanie, że szkoda koncentrować się na wytyczonych celach (a zwłaszcza
zawodowych- których dobitną i jakże prawdziwą metaforą jest zamykana codziennie
rano za wchodzącymi do zakładu fabryczna krata), bo wtedy można zatracić
umiejętność cieszenia się wszystkimi drobnymi przyjemnościami życia i w gruncie
rzeczy dążąc do upragnionego celu utożsamianego ze szczęściem zapomnieć, że
szczęście może być tu i teraz. Zresztą w filmie przewija się wiele ciekawych
postaci epatujących wewnętrzną radością i zadowoleniem, chociaż racjonalne oko
statystycznego badacza nie omieszkałoby zaliczyć ich co najmniej do warstwy
predysponowanej do narzekania i rozgoryczenia. I dlatego bardzo do mnie
przemawiają uchwycone w kadrze przebłyski smakowania życia składające się na
życie pełną piersią: zakonnik zachłannie pociągający tanie wino skupiony nad
brewiarzem, ukradkowe zaciągnięcie się papierosem, malowanie smoka na ścianie,
podejrzane prze płot odsłonięte kolana zakonnic koszących trawę, staruszka
pędząca w kabriolecie, czy poranne światło na bosych stopach śpiących dzieci...
Pozdrawiam :)

Zmienię Wam temat postów, bo w chmurach bujacie

[aard]

Ale fajny wątek się zrobił zaprawdę. Ja na film na pewno pójdę, jak tylko go
dorwę. Póki co nie czytam Waszych rozważań, ale na pewno to zrobię po powrocie
z seansu.

Pozdrowionka i sorry za sygnaturkę. Zażalenia wysyłać do p. Adama Halbera SMSem.

witaj w realu

[Gość: p]

aard napisał:

> Ale fajny wątek się zrobił zaprawdę. (...) Póki co nie czytam Waszych
rozważań, ale na pewno to zrobię po powrocie z seansu.

> Pozdrowionka i sorry za sygnaturkę. Zażalenia wysyłać do p. Adama Halbera
SMSem

...i jeszcze ta "sygnaturka" z drobna zmiana w stosunku do oryginalu
(?) "Chu... przecz"! Dziekuje za bardzo zabawny post.
Witaj w realu. To rzeczywista rzeczywistosc a nie wirtualna, a nie sztuczna
sztuka. "Badzmy realistami - zadajmy niemozliwego!"
Teraz zaciagne sie lightem i zaczne czytac zaznaczony fragment: "(...) w
gruncie rzeczy wszyscy myslimy tak samo, tylko nie mamy odwagi przyznac sie do
tego i to potwierdzic, poniewaz obawiamy sie, ze inni wysmieja nas
jako 'sentymentalnych' albo dlatego, ze godzimy sie z wlasnym otepieniem."
I tak.
Bardzo goraco pozdrawiam. Glowa mnie dzisiaj boli od poludnia.

[Gość: p]

Witaj!
Kiedys Kaczkowski cos takiego wspomnial (mniej wiecej), ze szuka takich
sytuacji, ktore powoduja drzenie serca i dla nich warto sie starac, dzialac,
pracowac. I znow po light'cie czytam: "Widze, ze moja milosc niczego nie
sprawia - widocznie jest we mnie za malo milosci. Jestem bezsilny wobec obludy
i klamstwa, ktore wokolo dostrzegam - widocznie sam nie jestem jeszcze dosc
rzetelny. Stwierdzam, ze niezyczliwosc i zlosliwosc nadal prowadza swa ponura
gre - a wiec ja sam nie wyzbylem sie do konca malostkowosci i zawisci. Moja
chec zgodnego wspolzycia rozumie sie falszywie i wystawia na uragowisko -
znaczy to, ze za malo jest jeszcze we mnie lagodnosci." Dzisiaj popoludnie z
literatura. I tak.
Pozdrawiam

[Gość: kx]

Witam wieczornie,
W dzisiejszej gazecie jest recenzja Sobolewskiego dot. "W poniedziałek rano"-
just in time chciałoby się z logistycznym "czuwaj" rzec :))
Przypomniało mi się, żebyś oglądając ten film koniecznie uchwycił niezwykły
uśmiech weneckiego kolegi głównego bohatera, który pijany dniem i winem jest
ciągnięty do łóżka przez żonę i córkę. Tak wygląda uchwycone szczęście- oj
poczułam w kinie przebłysk zazdrości, choć bynajmniej nie należę do życiowych
malkontentów...
A z recencji- podobało mi się bardzo ostatnie zdanie: "Równocześnie, gdy
bohater "Poniedziałku"- niespełniony artysta szukający Bóg wie czego- opływa
świat biernie unoszony na fali zdarzeń, fascynujące rzeczy dzieją się w jego
własnej wsi, we własnym domu."
I jeszcze chciałabym dodać, że zazdroszczę Ci tego, że w piątkowe popołudnie
masz czas na literature- ech, ja o tej porze czuję uwierające brzemię około-
fabrycznej uprzęży... Ale nie ma co się smucić- zostają mi jeszcze wieczory i
noce, choć te ostatnio coraz krótsze. I nie zaciągając się czytam: "Ścigamy
realność. Ale czując, jak się wciąż wymyka, spostrzegamy w końcu, iż poprzez
wszystkie te czcze usiłowania, w których znalazło się nicość, pozostaje coś
trwałego- i tegośmy właśnie szukali." Myślę, że o to chodziło też Ioselianiemu.
Pozdrawiam gorąco,
kx

poszukujac drzen

[Gość: p]

> Tak wygląda uchwycone szczęście- oj
> poczułam w kinie przebłysk zazdrości, choć bynajmniej nie należę do życiowych
> malkontentów...

no na pewno nie nalezysz... a ja sobie przypomnialem fragment, w ktorym artysta
mowi o tym, ze szukajac odpowiedzi na dreczace pytania i samej prawdy gdzies
daleko - czesto ulegamy iluzji bo z daleka rzeczy zwykle wygladaja inaczej niz
sa...

> I jeszcze chciałabym dodać, że zazdroszczę Ci tego, że w piątkowe popołudnie
> masz czas na literature- ech, ja o tej porze czuję uwierające brzemię około-
> fabrycznej uprzęży...
no coz, nie ma czego zazdroscic bo to jest cos kosztem czegos; juz mi wspolnik
zwrocil uwage, ze za malo ostatnio z siebie daje a jestesmy w sytuacji
kiepskiej koniunktury. Poszukiwania, jakie by nie byly, zajmuja niestety duzo
czasu. A ja ciagle chce laczyc przyjemne z pozytecznym :)

> wszystkie te czcze usiłowania, w których znalazło się nicość, pozostaje coś
> trwałego- i tegośmy właśnie szukali."

dochodzimy do konca drogi, dalej jest juz tylko chaos i nicosc, w przerazeniu
rozsypujemy sie w pyl, nie jestesmy w stanie pojac tego co powstaje i jakie ma
znaczenie - z jaka historia filmowa kojarzy sie to optymistyczne zakonczenie?
Mysle, ze nie jest to trudna zagadka.
pozdrawiam goraco
p

o krawcównie

[kx]

Witam ponownie,
Byłam wczoraj na filmie "Balzac i mała Chinka" i wyszłam z kina bardzo
wzruszona. Przepiękny wizualnie film, powolny, z delikatnym humorem, o
dorastaniu, miłości, literaturze, trudnych wyborach...
A te zdjęcia...
Może o nim uda nam się porozmawiać? :)
Pozdrawiam,
kx

[p68]

witaj,
obejrze (weekend?) i podziele sie wrazeniami,
wlasnie sie szykowalem na ten film,
w tym tygodniu czesciowo zaspokoilem zmysly
stara ramota bergmana
alez to pyszne wino!!!
aaa... zagadka? przeszla?
serdecznie pozdrawiam fanow projekcji ;\
p