piszemy bajki...

[keridwen]

wciąż z tobą rozmawiam każdej nocy śpisz na poduszce obok choć zmieniam tyle
rzeczy wszystko zostaje po staremu nie obcięłam włosów nie mogłam a przecież
tak miało być tak ponoć zawsze jest ciągle czekam tak jak kobiety z filmów
które potrafią co wieczór przez jedenaście lat nakrywać stół dla dwóch osób i
czekać.a nie przychodzi nikt.każdy powrót do domu jest powrotem do
bezsensownej nadziei do fatamorgany zbyt słabego serca nie można przecież
ciągle żyć życiem misternie tkanym chorymi złudzeniami że może.bo nie
ma.dlatego przytulam się do pustej pościeli ciagle boję się pewnych dat łowię
cię w innych mężczyznach zapominam o jedzeniu na zbyt długo pokarmem staje
się sen nie dbam o ciało które ciągle gdzieś boli bo jest jedynie klatką
która zamyka mnie na tym świecie uciekam w chemię tabletki i inne
duperele.żeby nie czuć.

dlaczego ciągle jest mi tak cholernie zimno.

[Gość: obserwator]

No jak się śpi pod przeźroczystym tiulem

[keridwen]

kobiety chowają wszelkie swoje smutki pod skórą.w brzuchu.zapisują je kozim
mlekiem na karteczkach,zwijają w ruloniki i wkładają przez pępek.i jest ich
więcej i więcej.podchodzą wyżej.atakują serce kobiety,które pęka,aby zrobić im
przejście.silnymi kleszczami oplatają gardło.i kobieta milczy,bo słowa nie
potrafią przebić się przez papierową ścianę.pną się wyżej.i kobieta płacze,bo
zasłaniają jej oczy ciężką kotarą,która nie przepuszcza światła uśmiechu.gdy w
końcu zagnieżdżą się w każdej małej komórce mózgu,skóra kobiety staje się
twarda jak pancerz.nieprzepuszczalna.zatrzymuje wszystko w środku i nie pozwala
niczemu dostać się z zewnątrz.czasem jednak pancerz nie wytrzymuje naporu i
pęka.wtedy wszystkie zapisane smutkami karteczki wyfruwają z zimnego ciała
kobiety niczym żółte motyle.i lecą wysoko.ponad drzewa,domy,chmury.lecą
szybko.tak szybko,że w końcu literki zaczynają płonąć i karteczka spala się
nagłym,jasnym światłem.światłem,które potem powraca na ziemię w mrugnieciu
każdej smutnej gwiazdy.

[qu_rek]

Małe dziewczynki zamieniają swoje urazy w wyrazy literkami pite nad
pamiętnikami.ciał swoich zagadki zamieniają w sny niespokojne nad ranem.budzą
się spocone z niejasnym wspomnieniem i spuchniętymi oczami zwijają się w
ruloniki i drżą na wspomnienie mocnych ud niby pancerza którym go oplatały.
Wyciagają wilgotną dłoń po ołówek i zapełniają karteczki niby motyle przypięte
nad łóżkiem.martwe.jesienią opadają i giną pod łóżkiem w ciemności tlą się
słabym płomyczkiem.

to dlatego tak mi cholernie ciepło

[qu_rek]

Ciągle chciałabym mieć.choć wspomnienia nie bezwładnie rozrzuconych ramion na
pustej pościeli lecz ciepła i gwiazd potoków .zasnąć bez okruszków złych
wspomnień na prześcieradle co zapomnieć nie pozwalają bez słonych literek. bez
marzeń .tak bym chciała żeby ten ból co rano nie zapełniał kartek ulotnych
formą bezwładną i samotną jak pościel.

czemu ciągle jest mi tak ciepło

[Gość: internetka]

te bajki brzmia zbyt prawdziwie

[qu_rek]

Strażnik stał pośród karłowatych krzaków i przeganianych wiatrem drobnych
listeczków.
Krzyczą?jakim prawem? - mruczał pod nosem.
Jak okiem sięgnąć nikogo- gdzie oni są? Pod ziemią ?
Tak! Opadł na kolana i z przyciśniętym do ziemi uchem zastygł na chwilę.
Słyszał ... lecz słów kilka... pojedynczych . Jaki sens ?
Co za różnica jaki sens! – podskoczył i ze wściekłością zaczął okładać krzaki
drzewcem włóczni.
Rzucając się na oślep dźgał ziemię pod stopami . Żadnych kretów -wył unosząc
nabiegłe krwią oczy - żadnych kretynów dżdżownic szeptów niezrozumiałych
krzyków rozpaczliwych ...

Rano kiedy mgła opadła łapczywie wchłonięta przez spulchnioną ziemię... na
ugorze zakwitły kwiaty urody egzotycznej i w tych stronach niespotykane ...
UUUUUUUUUuuu .

[Gość: med_max]

Jeszcze mam na ramieniu Twój zapach. Jeszcze słyszę cię w ulubionym przeboju.
Jeszcze niedawno miałam ciebie a dziś muszę kupować sobie słodkie ciasteczka.
Razem z tobą odeszły wszystkie lustra i straciłam kolory. Lato wróć!

[yaa]

żadne lato.jesień w pełni a może pełnia jesieni?pełno jesieni we mnie w moich
myślach i uczuciach.jesień życia, jesienne życie.tłucze się po głowie, że ta
jesień to czas przechodni - taki przedpokój między jednym skrajem a drugim, ale
czy nie jest tak, że zawsze się jest na skraju?i ile człowek może żyć w
przedpokoju życia?za dużo tych pytań.zawsze jest za dużo pytań.ciekawe dlaczego?
to znowu pytanie.może ktoś zacznie dorabiać odpowiedzi, chociaż po trochu
chociaż po jednej.ale musi być ktoś.no właśnie ktoś...

Bajki?

[sqrt]

Bajki to opowiadałaś przed sądem wczoraj.