Czas, by Łódź straciła cnotę

[Gość: lot]

Czy pudrowanie ruin i nieustanne życie na kredyt jest najlepszą radą na
kryzys? Ile razy jeszcze powtarzany będzie frazes o niewielkim zadłużeniu
miasta? A gdzie reformy, budżety zadaniowe, przejrzystość finansów i celowość
inwestycji?

[Gość: nielot]

Gość portalu: lot napisał(a):

> A gdzie reformy, budżety zadaniowe, przejrzystość finansów i celowość
> inwestycji?

Nie ma, ale jest grafik podróży.

[Gość: lot]

Wrocław i Kraków zawędrowały na skraj wypłacalności i grozi im zarząd
komisaryczny. Warszawa tnie wydatki ze względu na drastyczne zmniejszenie się
przychodów, podobnie Trójmiasto. Przecież Łódź jest także dramatycznie
zadłużonym miastem (zobowiązania miasta i podmiotów zależnych).

[Gość: Ula]

Rozejrzyj się powyżej linii sklepów człowieku - kamienice to nie ruiny tylko
zaniedbane skarby! Do Łodzi wróciło mnóstwo budowlańców z doświadczeniami z
Anglii w remontach starych budynków (TAK, TAM SIĘ JE REMONTUJE!) - czy lepiej
płacić im zasiłki (wysokie, bo angielskie) czy dać pracę przy remontach
kamienic? Przyjezdni są przerażeni zaniedbaniem centrum, twierdzą, że z tego
powodu Łódź nie nadaje się dożycia... Może jednak warto zmienić obraz miasta???
Popieram prof. Rudolfa!
A reform, budżetów zadaniowych itp. nie możemy spodziewać się po człowieku,
który jest zainteresowany tylko efektownymi akcjami, nie może przecież zajmować
się regularną pracą przy tylu wyjazdach... marzenie ściętej głowy

[Gość: łodzianin]

Popieram ekonomistów. Jak zwykle - łódzka szkoła ekonomii jest 20
lat przed resztą polskich ekonomistów, którzy nadal żyją w świecie
reaganowskich bredni.

Zaciągnięte kredyty wydajmy na:
1. budowę centrum konferencyjnego
2. budownictwo komunalne
3. remont śródmieścia
4. rozwój instytucji i wydarzeń kulturalnych
5. program tanich pożyczek na uruchomienie działalności gospodarczej
6. modernizację dworców i program budowy Nowego Centrum
7. rozwój infrastruktury, w tym przede wszystkim - rozbudowę linii
tramwajowych (na Janów, Smulsko, Teofilów itd.).

To kilka moich propozycji.

[Gość: bankrut]

w pierwszym punkcie twojej reformy powinno być wywalenie ze
stanowiska prezydenta miasta łodzi tego wiecznego opie...cza
kropiwnickiego jerzego by przestał brać pobory z naszych łódzkich
podatków. a co do punktu nr. siedem postawiłbym na budowę i rozwój
metra w naszym mieście

[Gość: Franek]

w Łodzi jest zbyt mała gęstość zaludnienia, żeby budowa metra była opłacalna

fasady...

[Gość: emigrant_fr]

"dlatego właśnie teraz trzeba remontować fasady, by stały się wizytówką Łodzi. " Jak zwykle - fasady. A reszta dalej sie bedzie walic. Genialne. Az przyjdzie taki moment, kiedy sie okaze, ze remont fasad juz nie pomoze, bo nie maja sie na czym trzymac.
"Grunt to frunt a tyl aby byl" - kwintesencja lodzkiej mentalnosci.

Wielkie problemy finansowe Krakowa

[Gość: z kraju]

PiS blokuje zaciąganie kolejnych zobowiązań przez miasto, a PO
rozważa zarząd komisaryczny w Krakowie. Skarbnik miasta o krok od
rezygnacji z funkcji.
Rozbujałe inwestycje na kwotę ponad 200 mln zł zostały praktycznie
zawieszone na kołku.
Pytanie dla znawców finansów Łodzi:
1. Jaka jest rzeczywista kwota zadłużenia Łodzi (łącznie z podmiotami
zależnymi).
2. Jaki jest koszt obsługi dotychczasowych zobowiązań.
3. Gdzie został opublikowany najnowszy rating dla Łodzi przez S&P.

...

[Gość: franek_revolta]

No nie wiem, ale chętnie się dowiem. Any clue?

Dobre rady na poziomie...

[Gość: Adam]

pierwszej klasy liceum ekonomicznego. Trzeba inwestować, remontować i budować
- to wie każde dziecko. Może jakieś SZCZEGÓLY panowie??!

Łódź – ziemia obiecana obcym.

[Gość: WERT]

Niegdyś tętniące życiem i rozwijające się miasto, dziś jedynie
blade wspomnienie dawnej świetności. Coraz częściej słyszymy o
aferach, takich jak choćby niesławni „sprzedawcy skór” z łódzkiego
pogotowia, które wstrząsają całym krajem. Ale to jedynie
przysłowiowy wierzchołek góry lodowej.
Kręgosłup moralny łódzkich lekarzy można chyba porównać jedynie do
kamienic, a te są w opłakanym stanie. Stare, zdewastowane,
nierzadko podtrzymywane drewnianymi belkami, które muszą chronić
cały budynek przed zawaleniem. Takie rozwiązanie byłoby do
przyjęcia, gdyby te budynki stały puste i czekały na rozbiórkę.
Niestety, o zgrozo, mieszkają w nich ludzie, nad którymi cały czas
wisi groźba zawalenia się na głowę sufitu. Czemu zatem nie
wyprowadzą się? Odpowiedź jest prosta i okrutna zarazem; to jedyne
miejsce, gdzie mają dach nad głową. Alternatywą jest wyprowadzka
donikąd, czyli na bruk. Rodziny z dziećmi i osoby starsze, nie mają
szans na znalezienie odpowiednio dobrze płatnej pracy, by móc
pozwolić sobie na zakup lub choćby wynajęcie innego mieszkania.
Najczęściej przeciętną łódzką rodzinę stać jest jedynie na zakup
żywności. O życiu na wyższym poziomie ludzie zwyczajnie przestali
marzyć.
Ręce umywa samorząd lokalny. Łódzcy radni zupełnie nie przejmują
się dramatyczną sytuacją lokatorów rozpadających się kamienic.
Chlubą władz są powstające coraz to nowe centra handlowe, pomimo
tego, że liczba już istniejących jest wystarczająca. Chociaż w
opinii wielu ludzi zwiększają one powierzchowny urok miasta, to nie
przyczyniają się do złagodzenia bolączek nękających Łódź . Czy
priorytetem dla władz miejskich nie powinno być właśnie zapewnienie
mieszkańcom godnych warunków do życia i rozwoju? Wygląda na to, że
nie, gdyż kwestie naprawdę ważne, takie jak odpowiednie
zakwaterowanie ludzi zostają zepchnięte na dalszy plan. Najgorsza
sytuacja jest w centrum miasta, gdzie zakleja się napisy i dziury w
murach ogromnymi, kolorowymi bilbordami. Wjeżdżająca do miasta
osoba, która nie zna jego prawdziwej strony, jest skłonna pomyśleć,
że wjeżdża do miejsca, które zostało zbombardowane. Bilbordy o
różnorakich kształtach i kolorach mają to zmienić, a właściwie
zamaskować, gdyż pod warstwą papieru i kleju nadal pozostają
rozsypujące się cegły. Szczycenie się nowymi obiektami handlowymi,
gdy na ulicach znajduję się wielu bezdomnych, a mieszkający w
kamienicach nie wiedzą, czy nie dołączą do nich lada dzień, wydaje
się być trochę nie na miejscu. Jednak to nie nad głowami radnych
wisi groźba zawalenia sufitu.
„Nowe, ogrodzone osiedla domów jednorodzinnych, które zapewnią ci
spokój i luksus na jaki zasługujesz” – tak reklamują się
deweloperzy w łódzkim radiu. Oczywiście osiedle to jest ogrodzone,
strzeżone i niebywale luksusowe, a co za tym idzie, bardzo drogie.
Ochroniarze wpuszczają samochody na prywatne odizolowane osiedle,
dając jego mieszkańcom poczucie złudnego bezpieczeństwa. Została
tam zatem stworzona swego rodzaju enklawa spokoju, które każdemu
mieszkańcowi zapewnić powinno miasto i służby porządkowe. Czy
biedni ludzie nie mają prawa do życia w godnych warunkach tylko
dlatego, że nie mają pieniędzy? Czy płacący podatki lub bezrobotni
obywatele nie mają już prawa do minimalnego komfortu?„W Polsce nie
ma bezrobocia”- to tytuł z jednego z ostatnich wydań Gazety
Wyborczej. Tytuł ów to czysta demagogia i neoliberalna propaganda.
Łódź jest dobrym przykładem, jak wielkim problemem w Polsce jest
bezrobocie. W gazetach zamieszczane są oferty pracy, w których
wymaga się od pracownika poświęcenia, zaangażowania i
dyspozycyjności 24 godziny na dobę, najlepiej oczywiście, żeby
przyszły pracownik mieszkał tuż przy firmie lub przynajmniej nie
zamieszkiwał „podejrzanej” dzielnicy.Jak widać bezrobocia nie ma,
ale żeby pracę otrzymać trzeba dysponować już dostatecznym
majątkiem, aby wybudować sobie dom w luksusowej dzielnicy, aby
wybredny pracodawca raczył zaprosić na rozmowę kwalifikacyjną. Skąd
młode osoby, będące tuż po studiach, mają pozyskać odpowiednie
środki na mieszkanie we właściwej okolicy? Tym bardziej, że ceny
mieszkań ciągle rosną, pomimo tego, że dotychczas do tanich nie
należały.W powszechnej świadomości przeciętnego łodzianina utarło
się przekonanie, że dzień bez afery jest dniem straconym.
Odrażające skandale dotykają absolutnie wszystkich sfer, żadna nie
jest od nich wolna. Rzeczywistość każdego dnia pokazuje, że obecnie
nie ma już uniwersalnego pojęcia moralności. Zostało ono zastąpione
nieustanną pogonią za pieniądzem, a to powoduje postępujące
rozwarstwienie społeczne coraz bardziej widoczne, coraz bardziej
dotkliwe…