Ja jedyny w całym mieście...

[Gość: SubZero]

Qrdę, ja się boje już wejść na drugie piętro. Dlatego w szkole nie chodzę na
lekcje które są na drugim piętrze. Przez to mam nieobecności. Mogę później
być nieklasyfikowany. Przecież nie powiem tego nikomu, że boję się wejść na 2
piętro bo cała szkoła się będzie śmiać!!! Jak mnie pytają czemu nie byłem to
zmyślam, że np. byłem nieprzygotowany na tą lekcję i nie chciałem dostać
jedynki.Ale wcześniej latałem samolotami 10 km nad ziemią i się wogóle nie
bałem! I wchodziłęm sobie nawet na ósme piętro i jeszcze sobie patrzyłem
przez okno. A teraz? Drugie piętro!!! I jak wchodzę po schodach to boję się
że spadnę, albo że podłoga się zawali podemną, bo wiem że "wiszę" w powietrzu
na podłodze, pod którą nie ma gruntu, tylko jest pierwsze piętro. Ale
przecież ja nic nie biorę i nie piję, to skąd się u mnie wziął taki głupi
lęk????
Co mam robić?

[wiffer]

jechac do lekarza psychiatrycznego

[Gość: anka]

hej, wyluzuj, nie sądzę, żeby od razu był potrzebny psychiatra, jak ktoś Ci tu
poradził (mało taktownie); nikt Cie tak naprawdę nie zna, w zyciu Cie nie
widział na oczy, a jesli nawet, to nie zamienił z Toba słowa, ale daje dobre
rady; (i jeszcze wystawia diagnozy? samozwańczy doktorzy) do dobrych rad to
wszyscy się niby nadają? wiesz, jak się mówi - dobrymi radami piekło jest
wybrukowane (zapytaj Lucyfera, on się sam z tego musiał leczyć u jakiegoś - ho,
ho- profesora..). daj spokój człowieku, idź z kims na piwo, albo coca colę, to
luz ci się sam wyrobi, uśmiechnij się do człowieka, zapatrz w czyjeś oczy, albo
cos; i troche dystansu w stosunku do siebie samego; wierz mi, to działa -
mówię, bo wiem (a nie radzę); proponuję Hipokryzję, albo Dubliner, albo U
Przyjaciół, albo cokolwiek innego - dla każdego cos dobrego...
pzdr.
anka

OCZYWIŚCIE ROBISZ SOBIE JAJA.

[pan.nikt]

A na poważnie, jest to choroba, zwane lekiem przestrzeni. Moim zdaniem (wiem pos obie) może nie do końca, ale uleczalna. Jak??
Ćwiczeniami.
Pierwszego dnia na dużej budowie, na złośc wzięli mnie na fundamencik. 10m na ziemią, beleczki 0,5 m szerokości. Nogi z waty, cykor i po czterech. Po kilku miesiącach cwiczeń na różnych wysokościach (nie celowych, ale związanych z obowiązkami), jak to na budowie, łaziłem po tym fundamencie jak po chodniku.

I co ciekawe, kilka lat nie chodzę juz po budowach i lek wraca. Ale teraz wystarcza kilka dni i jest OK.

[Gość: anka]

Wcale sobie nie robię jaj, a wręcz przeciwnie, bardzo poważnie myślę o lękach.
Ale nie radziłabym od razu psychiatry, raczej terapię, czyli ćwiczenia,jak
mówisz. Można się zastanowić jakiego rodzaju to bedzie terapia. Proponuję
wchodzić codziennie schodami na kolejne piętro, drugie, piate, ósme - a potem
spojrzeć przez okno - fajny widok może miec wyjątkową moc leczniczą. Jeżeli
tego rodzaju ćwiczenia nie pomogą, to na pewno znajdzie się pomocna dłoń, która
weźmie za rączkę i sprowadzi na poziom parteru, a nawet zaprowadzi do doktora
od agorafobii. (I wcale sobie nie żartuję).

[pan.nikt]

O jajach, mówiłem do założyciela, a nie do Ciebie.
A "ćwiczenia", najlepiej wymuszane potrzebą, a nie jakimis specjalnymi działaniami NAPRAWDĘ POMAGAJĄ.