samotność mnie dobija

[obcasy]

od tygodnia mieszkam i pracuję w Poznaniu. Ale chyba wkrótce umrę -
z samotności.
Czy jest na forum ktoś, kto tak , jak ja zaczynał tu wszystko od zera?
Jak sobie dać z tym wszystkim radę? Co robić po pracy? Jestem załamana.

[mantis1]

luzik...przynajmniej masz prace...idz na stary na broofarka, a na pewno kogos
poznasz:)

[Gość: jp2]

Czy tu rozpoczelas mieszkanie i prace za kare ?

[obcasy]

oczywiście, że nie za karę.Ale decydując się na taką zmianę nie sądziłam, że
tak ciężko mi będzie bez przyjaciół. Nie mogę sobie zadzwonić i powiedzieć:
cześć, chodź na piwo.Niby łatwo nawiązuję kontakty, ale co? Mam wyjść na ulicę
i co? W pracy jest nas pięcioro. Wszyscy żonaci, więc lecą do domów.Jestem po
trzydziestce.Nie poznam nikogo na spacerze w cytadeli ani na baletach.Wiem, że
jest w Poznaniu dużo ludzi spoza tego regionu i może ktoś mi coś podpowie?

[Gość: ???]

obcasy napisał(a):

> może ktoś mi coś podpowie?

Sprawdź pocztę. Pozdrawiam.

[fxx]

Ha,ha, ja mam dokładnie to samo od marca w Bydgoszczy (masakra tym większa, że
średnio lubię to miasto). Wszystkie wolne dni spędzam w Poznaniu u przyjaciół
(knajpa Bolanda), ale w tygodniu popołudnia są wprost nie do zniesienia.
Zacząłem więcej czytać, gotować, ale to nie zastąpi kontaktu z ludźmi. I ja też
uważam się za osobę kontaktową...
Życzę Ci dużo cierpliwości (ja jej nie mam, chyba wrócę tutaj), bo warto zostac
w Poznaniu. Tylko nie pij "do lustra", łatwo się załapać na "A.A.". Może zapisz
się na jakiś kurs, albo zacznij uczęszczać na jakieś spotkania (tylko nie
sekty).
No i ZOSTAŃ NA FORUM!!! Nie pożałujesz :))))))))))))
pozdro!

[Gość: ata]

Widzisz, a ja Ci zazdroszczę - chcę, bardzo chcę mieszkać w Poznaniu, ale nikt
mnie tu nie chcę...

[Gość: XXL]

Ojej, niby dorosła a tak bezradna. I już po tygodniu samotna.

A tyle jest przecież możliwości.
1. Zapisz się na jakikolwiek kurs ( jezyka, kroju i szycia, koła
gospodyń wiejskich, karate wu-szi itd. )
2. Masz jakieś zainteresowania ? To poszukaj jakiegoś stowarzyszenia,
klubu, partii politycznej (byle nie do NIE i Samoobrony czy LPR
I żebyś nie mówiła potem, że nie ostrzegałem bo lepperyzm jest
trudno wyleczalny).
3. Kup psa, to wieczory i ranki będziesz miała zajęte, a co
najważniejsze spotkasz na spacerkach podobnych sobie. Nic tak
nie łączy ludzi jak wspólna dyskusja o psach, samochodach i dzieciach.
4. itd, itp.......

Wszędzie znajdziesz tam tysiące wszelakich ludzi. Można będzie
wybierać do woli. A jak już wybierzesz no to do dzieła :
- złam obcas przed wytypowanym, wzmacniając efekt bajecznym piruetem
- rozlej mu na ubranie najbardziej lepki sok a wycierają umiejętnie
upapraj go jeszcze bardziej.
- wygłoś kwestię, która spotka się z ogólnym zgorszeniem, nic tak
nie wywołuje powszechnego zainteresowania jak tzw. "efekt Dyzmy"
- Trzasnij głośno drzwiami gdy.......
a zresztą masz pewnie i swoje sposoby.

z psami...

[Gość: canemuto]

...to swiete slowa, szczegolnie jak jakiegos rasowca kupisz:) ich wlasciciele
to nadzwyczaj stadna ekipa:)))

[Gość: Dzidka]

> od tygodnia mieszkam i pracuję w Poznaniu. Ale chyba wkrótce umrę -
> z samotności.


Obcasy, miałaś się zgłosić do mnie, jak się pojawisz w Poznaniu. I co? :-)) Napisz: [e-mail]

[rafto]

Hej!Odezwij sie nie bedziesz juz taka samotna!!!!Dorota

[alfalfa]

A ja Ci prawie zazdroszę. Lubię samotność i delektuje się nią gdy tylko mi się
zdarzą takie chwile. Można poświęcić czas dla i na siebie. Ktoś tu wspomniał i
kursach itp. - dobry pomysł! Są jeszcze książki, kino, teatr etc. Być może to
jedyna okazja...

[obcasy]

tak.samotność jest fajna gdy się zdarza.
Ale taki permanentny stan...
Kino w samotności też jest fajne, ale z kimś po wyjściu z niego chciałoby się
pogadać.Ja też lubię samotność, ale teraz potrzebuję ludzi !!!
Dzięki za rady. Na pewno od jesieni pójdę na studia.Będzie dobrze.