Premiera 'Chopina' w operze: Gdyby Chopin żył, ...

[Gość: Flora]

Niestety muszę się zgodzić z autorem recenzji. Reżyser zawiódł
zupełnie. W trakcie spektaklu czuło się jak się męczył. Takiej
kiczowatej ramoty nie da się dzisiaj pokazać inaczej jak tylko
dystansując się, znajdując jakiś pomysł, "zakrywając" tragiczne
libretto scenografią, ruchem itd. Oddając sprawiedliwość muzycznej
stronie- pięknie grano, Ewa Vesin osłodziła widzom wieczór,
przytłaczając zresztą Chopina. Ciekawy eksperyment, cieszę się, że
Pani Michnik się zdecydowała włączyć Chopina do repertuaru, tylko ta
reżyseria. I na koniec pytanie: dlaczego Chopin był w kapciach?
Szczególnie groteskowo wyglądało to w scenie agonii...

[Gość: widz]

no ale właściwie dlaczego ta inscenizacja była zła, bo nie
dowiedziałem się wiele z tekstu?

Bo libretto było płytkie? O ile mi wiadomo to nie Laco Adamik je
napisał więc zarzut trochę nie trafiony.

Podobnie zarzut mówiący o tym że muzyka Chopina powinna być
wykonywana tak jak została napisana. To jest głos w dyskusji na temat
jakości realizacji czy tekst "wara od chopina - grajcie go tylko na
fortepianie"?

[Gość: widz drugi]

Pomysł, żeby w rocznicę urodzin Chopina położyć na dwie godziny na
katafalku, ubrać w szpitalne kapcie i popsuć jego muzykę, jest
jeszcze bardziej debilny niż beznadziejne libretto do opery
Oreficiego. To są raczej kpiny niż początek obchodów Roku
Chopinowskiego. Ciekawe, co na to Narodowy Instytut Chopina i jego
zamierzenia. A tu znowu przykra, narodowa sprawa. Szlag mnie trafił.
Panu reżyserowi Adamikowi coś się już całkiem pomieszało, ale to mu
nie przeszkodzi w kolejnej chałturce. Redaktor Domagała naprawdę ma
rację.

[Gość: głupik]

W kategorii "najgłupsze libretto" zdecydowanie pierwsze miejsce.
Najbardziej mi się podobała "gracja na legowisku z odwodnionych
wodorostów", czy jakoś tak. Nagroda specjalna za kapcie. Muzycznie
spektakl przyjemny, ale opera beznadziejna.

[Gość: fafik]

Spektakl kojarzył mi się z "ruchomymi obrazami" o ile dobrze
pamiętam był kiedyś taki sposób amatorskiego inscenizowania.Pan
Adamik zachałturzył niestety.
Pomysł wystawienia ambitny, opera nie tylko ma schlebiać popularnym
gustom (bo wtedy będziemy mieli "taniec z gwiazdami")
Co do kapci Chopina: mam teorię, że pierwotnie aktor miał występować
boso - korespondowało by to z jego nagim torsem (zakrywanym zresztą
wstydliwie) ale po prostu było mu zimno wiec naprędce pożyczono z
Monopolu hotelowe kapcie....
I jeszcz duży pozytyw: od dawna w nasze Operze nie było takiego
pięknego światła w spektaklu, uratowało wizualna stronę przedstwienia

Premiera 'Chopina' w operze: każdy wie o co chodzi

[Gość: ciekawska]

Byłam, kapcie umierającego Chopina nie przeszkadzały mi. Jakoś nie wydaje mi
się, by geniusz umierał we fraku – gdyby leżał w łóżku, spocony, kaszlący, z
nocnikiem pod łóżkiem, byłoby bardziej prawdziwie? Nikt nie zapowiadał opery
Oreficego jako dzieła wybitnego, Adamik nie krył, że poprzednia realizacja w
warszawie sprzed ponad 10 lat była totalną klapą. Nie kryła tego też Michnik.
Obrońcom geniuszu przypomnę, że w latach 50. powstało nieznośnie patetyczne
dzieło filmowe o Chopinie z Wołłejką w roli głównej, potem mieliśmy równie
nieudane dzieło Jerzego Antczaka z Piotrem Adamczykiem, i wychodzi na to, że
jedynym, którym z materią chopinową sobie poradził jest iwaszkiewicz (lato w
nohant), no ale on operuje słowem i jeszcze raz słowem.
Wracając do oreficego – w trakcie spektaklu ciągle wracała mi myśl, co czuli
warszawiacy w 1904 roku, kiedy ze sceny opery slyszeli muzykę chopina i
słyszeli słowa pieśni o powstańcach i polsce, kim był włoch, który tak
zakochał się w muzyce chopina, że nie bał się ogłosić światu, że był wśród nas
geniusz
oczywiście muzyka chopina broni się sama, oczywiście puryści będą załamani,
ale puryści chopina słuchają w filharmonii lub z płyt, ale myślę, że do tzw.
masowego widza, który nie rozumie niuansów, który chopina trochę się boi, bo
choc wie, że wybitnym kompozytorem był, to i tak go nie słucha, te 140 minut
dość specyficznej impresji poetyckiej dotrze – powzrusza się, kilka nut chwyci
go za serce, tym bardziej, że nie sposób przyczepić się do scenografii,
świetny jest ruch sceniczny, doskonała Ewa Vesin (swoją drogą, duety z nią to
samobójstwo dla partnera – zakrywa swoimi możliwościami każdego śpiewaka),
libretto – można go nie czytać, to w końcu nie jest opera o chopinie, tylko
rodzaj impresji poetyckiej, obrazów, ktore z realiami i biografią chopina
niewiele mają wspólnego
Przyznam, że podjęcie ryzyka przez Michnik i wystawienie Oreficego mi
zaimponowało. A panu Domagale przypominam – swego czasu "pzejechał się" po
Krolu Rogerze w rezyserii Trelinskiego, do dziś pamiętam uwagę "krytyka",
który wypomnial realizatorom, że w pierwszym akcie fundują nam ascetyczne
wnętrza, a przecież w duidaskaliach jak byk jest napisane, że patrzymy na
bizantyński przepych. Jak ktoś nie lubi opery i chodzi do niej bo musi lub mu
kazali, to niech się zbierze na odwagę i każdą recenzję zaczyna od
sakramentalnego zdanie: Nie lubię, ale przyszedłem bo mi kazali. Więc w
pierwszych zdaniach mojej recenzji donoszę, że...
pozdrawiam krytyków i całą resztę

[Gość: widz drugi]

Godna podziwu życzliwość i tolerancja. Skoro było i jest, jak Pani
pisze, to pytam, po co to było w ogóle zaczynać? Dobrymi intencjami
piekło brukowane, chociaż ja nawet nie wierzę w te dobre intencje.
Zwykła chałtura, jest okazja, tym lepiej że państwowa, to kasa nasza.

Premiera 'Chopina' w operze: Gdyby Chopin żył, ...

[Gość: widz_3101]

O większości librett operowych można powiedzieć, że są kiczowate - i
będzie to prawdą. Opery nie osądza się po kapciach (rzeczywiście -
śmieszny pomysł inscenizacyjny), ani po złotym wieńcu laurowym
wieńczącym głowę umierającego bohatera (na szczęście umknął uwadze
red. Domagały). Liczy się przede wszystkim muzyka - a tej autor
poświęcił zaledwie dwa końcowe wiersze całego tekstu. Jak na recenzję
spektaklu operowego - zadziwiająco mało. Dołożyła się też do tego
redakcja, ilustrując recenzję całkowicie chybioną fotografią z
nieaktualnymi wykonawcami. Fotografia była wykonana w czasie próby
generalnej (27 stycznia), gdzie Chopinem był Iwan Kit (na spektaklach
premierowych Steven Harrison), a Florą Anna Lichowicz (na spektaklach
premierowych Ewa Vesin). Ktoś odwalił chałturę?

[Gość: Flora]

Reasumując:
Gratulacje dla Pani Michnik za odwagę i konsekwencję. Dzieki Niej
mamy temat do dyskusji i bardzo długo tej opery nie zapomnimy.
Ogromna praca i serce włożone w przygotowanie - dziekujemy.
Ale nie da sie ukryć, że zawiódł reżyser i pan Domagała celnie i
słusznie wypunktował niedostatki reżyserii. Pani "Ciekawska" powinna
jednak zachować odrobine obiektywizmu i nie chwalić za coś (np ruch
sceniczny) czego nie było. Tragiczne libretto nie może być
usprawiedliwieniem niemocy,nie trzeba się było za nie brać panie
Adamik.
Jeszcze raz podziękowania dla Dyrektor Michnik