Gość: la bella
IP: *.wroclaw.dialog.net.pl
01.07.02, 15:04
Pewnego dnia, wiosenna burza przyniosla mi ptaszka. Wypadl z gniazda i lezac u
progu mojego domu zadawal sie byc samotnym. Oferte moja dzielenia nastepnych
dni wspolnie przyjal bez wiekszych sprzeciwow . Uscisk mojej ogromnej reki,
ktora go trzymalem nie sprawil mu przyjemnosci. Pozostawilem wiec jego
dygoczace cialo w koszyczku na oknie i tylko sporadczynie w wielkiej radosci
powracalem by uscisnac go czule. Najbardziej jednak lubilem calowac jego
puszyste piorka, on widzac zblizjace sie przyssawki ust probowal wtopic sie w
dno swojego gniazda.Wchodzac w sibie bladl i gubil piora. Zjawisko to
wywolywalo we mnie jeszcze wieksza opiekunczosc i sprawialo iz pocalunki w swej
rosnacej aktywnosci zapominaly o przemijajacym
czasie.
Ptaszek mimo drobnej budowy jadl a raczej pochlanial pokarm bez przerwy,
najpierw zadowalal sie okruchami i paka z ziarna pszenicy, po pewnym czasie
jednak przysmaki te zaczely mu niewystarczac. Dobral sie, ktoregos dnia do
slimaków zyjacych w akwarium, rybek tez nieoszczedzil.Po tygodniu ich los
podzielil krolik, pies widzac to zerwal sie do ucieczki lecz biedak posliznal
sie na martwej skorze kota i wtoczyl sie w paszcze ogromnego juz ptaszyska. Ja
nie bylem juz sklonny jak dawnej calowac jego piora , nawet rak nie wysuwalem
ku niemu, on natomiast coraz czesciej spogladal na mnie z wielkim
apetytem.Pewnej nocy obudzilem sie zaniepokojony jakimis odglosami, otwarlem
oczy i ku swojemu zdziwieniu zobaczylem jak ptak palaszuje, zatopiony w
wielkiej gorze miesa ,z ktorej wystawaly resztki mojej twarzy.
LB.
