Ranking miast dla managerów

[tg]

W najnowszym "Manager magazin" jest rankin miast najlepszych dla managerów.
Wrocław zajmuje pierwsze miejsce. Choć rankingi to jedna wielka manipulacja,
zawsze to mile ogladac takie rzeczy:)

[Gość: mefisto]

a w nowym Men's Health Wrocław zajmuje drugie (po Wawie) miejsce w
rangingu "Najlepsze miasto dla mężczyzny"

[Gość: erni]

Dorota Hartwich
Tygodnik Powszechny nr 8/19.02.06
16-02-2006



Wrocław na rozbiegu
- Kraków, gdzie pracowałam, wydawał mi się miastem ugiętym pod ciężarem
przeszłości. We Wrocławiu natomiast, prócz dziedzictwa, ważna jest
perspektywa przyszłości. Tutaj ludzie, w tym władze miejskie, są otwarci,
przyjmują moje pomysły - twierdzi Krystyna Meissner.

«Aż cztery Paszporty Polityki powędrowały w tym roku do artystów związanych z
Wrocławiem. Miasto przyciąga mocne postaci - swój festiwal filmowy będzie tu
robił Roman Gutek, kierownictwo artystyczne nad festiwalem Wratislavia
Cantans obejmuje światowej sławy dyrygent Paul McĆreesh. Mówi się o panującym
tu zachęcającym klimacie dla sztuki. Genius loci? Możliwe. Miejsce
prawdopodobnie daje siłę ludziom, ale przede wszystkim to ludzie dają siłę
miejscu. Wspomnienie sprzed kilku lat: późny wieczór, opustoszała ulica, z
oddali słychać tylko wyraźny, miarowy dźwięk stukających o bruk obcasów.
Szybko rozpoznaję sylwetki. To znani warszawscy aktorzy i reżyser, którzy
zaraz spotkają się na rozmowach ze swoją publicznością na poddaszu Teatru
Współczesnego, gdzie trwa festiwal teatralny Dialog. Przyspieszam kroku.
Docierają do mnie strzępy rozmów: "świetna publiczność, dobry klimat, ale
jest w tym Wrocławiu jakaś obcość...", "wyraźnie się czuje, że to nie jest
polskie miejsce, widać to w pejzażu miasta."

Mają rację, to mało polskie miasto - to nie my budowaliśmy stary Wrocław, nie
my stawialiśmy reprodukowane dziś na widokówkach kamienice, kościoły,
uniwersytet. Początki były piastowskie, ale potem gród przechodził w ręce
Czechów, Habsburgów, stanowił część Prus, III Rzeszy, by w końcu na powrót
znaleźć się na mapie Polski. Kulturę tworzyli tu Niemcy, Czesi, Walonowie,
Żydzi, Węgrzy, Austriacy i "przyprowadzeni" po wojnie mieszkańcy kresów
wschodnich. Poczucie obcości mogło zatem towarzyszyć wszystkim przyjezdnym
(jako że przeważnie stanowili przypadek "innego"), a zwłaszcza tym, którzy
znaleźli się tu w wyniku politycznych decyzji. Fakt, iż ducha miasta tworzyło
wiele narodowości, jest niepodważalny i ma wartość historyczną; nie zawsze
jednak, co warto odnotować, wymiana kulturowa dokonywała się z pełną
życzliwością. Czasem wpływy bardziej wypierały się niż dopełniały (co też
owocowało, bo przecież negacja bywa inspirująca). Dlatego też sztandarowe
hasło "miasto wielokulturowe", lansowane jako wizytówka dzisiejszego
Wrocławia, musi być rozumiane wielowymiarowo. I to zarówno przez wzgląd na
złożoną przeszłość, jak i z uwagi na czas teraźniejszy - dzisiejszego
międzynarodowego wymiaru Wrocławia nie tworzą bowiem żadne większe,
współistniejące mniejszości narodowe czy grupy imigranckie, lecz (nie inaczej
niż w Krakowie, Warszawie, Gdańsku czy Poznaniu) zagraniczni turyści,
studenci, naukowcy i biznesmeni.

Przy drzwiach otwartych

"Tutaj każdy jest skądś" - mówią często wrocławianie, przypominając, że
ludność miasta została po wojnie w pełni wymieniona. Kresowianie, którzy
przyjechali po 1945 r., to jednak starsze pokolenie; obok (trudno tego nie
zauważyć zdążyły wyrosnąć co najmniej dwie kolejne generacje - już
ludzi "stąd", którzy tworzą własne "tutaj". Aktualna wielokulturowość
Wrocławia jest zatem w pewnym sensie mitem, ale mitem żywym, bo podsycanym
zarówno przez mieszkańców (którzy niejednokrotnie czynią to odruchowo), jak i
przez władze miasta (te czynią to zupełnie świadomie). "Wrocław, zamiast
rozdrapywać rany historii, wykorzystuje ją do budowy swego wizerunku jako
miasta współczesnej, wielokulturowej przeszłości. .W przeciwieństwie do
Warszawy - pisze korespondent prasy niemieckiej i austriackiej Klaus Bachmann
(Polityka, nr 24 z 18 czerwca 2005), który przeciwstawia patrzący w
przyszłość Wrocław kreującej się na miasto bojowników, ofiar i martyrologii
stolicy. Pominę to zestawienie, ale pozwolę sobie myśl Bachmanna uzupełnić:
dzisiejszy Wrocław, szczególnie dbający o wsparty na faktach historycznych
wizerunek, jest nie tyle miastem wielokulturowym, co na wielokulturowość
otwartym.

Otwartość to jedna z głównych wartości, które podkreśla w obrazie miasta
ekipa speców od jego promocji. Mówi się o otwartości człowieka na człowieka,
ale i o otwieraniu drzwi, przestrzeni. Wyrosłe z inspiracji słowami Jana
Pawła II promocyjne hasło: "Wrocław - the meeting place" (Wrocław - miasto
spotkań ma w sobie z jednej strony nutę przeszłości (motyw przyjazdu), z
drugiej strony brzmi przyszłościowo (zapraszamy tych, których jeszcze tu nie
było). Paweł Romaszkan, szef Biura Promocji Miasta przy Urzędzie Miejskim
Wrocławia: - Odeszliśmy od standardu polegającego na reklamowaniu miasta
jedynie jako atrakcji turystycznej. Zależy nam na pokazaniu, że to nie tylko
miejsce pełne pięknych zabytków, ale że to odpowiednia przestrzeń do życia.

Dlatego też, prócz szeroko zakrojonej akcji promocyjnej opartej na
haśle "Wrocław - the meeting place", w listopadzie ub. roku ruszyła kampania
billboardowa "Wrocław - twoje klimaty", mająca na celu ściągnięcie do
Wrocławia studentów. Pretekst był iście meteorologiczny: -We Wrocławiu jesień
zaczyna się dwa tygodnie później, a wiosna budzi się szybciej niż w innych
częściach kraju - przekonuje Paweł Romaszkan. - Wiadomo jednak, że nie chodzi
jedynie o średnie temperatury w mieście. Chcemy przekonać młodych, że panuje
tu dobry klimat do nauki i mieszkania, że po studiach znajdą pracę, że będą
mieli co robić w wolnym czasie.

Obecnie we Wrocławiu studiuje aż 130 tys. studentów, ale jest o kogo walczyć,
bo na wyższe uczelnie już zagląda niż demograficzny. Miasta obiecuje
stworzenie około 70 tys. miejsc pracy w ciągu 5 lat. To będzie cud nad Odrą-
grzmiały głosy krytyczne. Założenia władz nie wydają się jednak być wyssane z
palca; akcję ściągania studentów wspierają firmy, które inwestują we
Wrocławiu: Hewlett Packard, Volvo i Siemens. Inny inwestor, gigant LG,
zapowiada, że przyjmie na swoje stanowiska 15 tysięcy ludzi. O władzach
Wrocławia mówi się, że nie szukają inwestorów, lecz na nich polują. Nie
działają jednak według praw dżungli: bierzemy wszystko, co da się ustrzelić.
Czynniki ekonomiczne są oczywiście znaczące, ale miasto nie zabiega o
wszystkich tak samo; najbardziej pożądane są firmy, które potrzebują
wykwalifikowanych pracowników. - Stawiając na studentów, odpowiadamy na
potrzeby inwestorów. Mamy przy tym świadomość, że wykształcenie i praca to
nie wszystko. Odpowiednia musi być też oferta kulturalna miasta - podkreśla
Jarosław Broda, dyrektor wydziału kultury Urzędu Miejskiego Wrocławia.

Ruch na scenie, ruch na ekranie

Wrocław ma szczęście do włodarzy. Nie najważniejsze (choć bardzo istotne)
jest to, że władza jest politycznie stabilna - miastem od 15 lat rządzi
centroprawica. Decydująca jest świadomość roli, jaką w rozwoju miasta pełni
kultura. Świadomość tę miał już pierwszy po PRL-u prezydent Bogdan
Zdrojewski, tak samo myśli jego następca Rafał Dutkiewicz wraz ze swoją
ekipą. - Kultury nie można używać, czy to do celów politycznych czy
jakichkolwiek innych - uważa Jarosław Broda. - Jeśli wspierani przez nas
artyści i ich sztuka promują miasto, to dobrze, to pozytywny efekt uboczny.
Promocja miasta nie może być celem, a kultura nie może być narzędziem.

W ramach umacniania Wrocławia jako znaczącego ośrodka kultury prezydent
Bogdan Zdrojewski zaczął zatrzymywać w mieście (i powstrzymywać przed
ucieczką do stolicy) artystów. Uznani za najbardziej zasłużonych malarze,
aktorzy, muzycy, pisarze dostali wyremontowane mieszkania komunalne. Także
Zdrojewski namówił Normana Davisa, by napisał historię miasta. "Mikrokosmos"
ukazał się w 2002 roku. Trzy lata wcześniej prezydent udał się do
warszawskiego mieszkania Krystyny Meissner, by zaproponować jej fotel
dyrektora Teatru Współczesnego i prosić o "podjęcie próby odnowienia życia
teatralnego we Wrocławiu

[preslaw]

Dobry tekst, a jego najważniejsza myśl, którą w całości podzielam, została zawarta w tym zdaniu:
< dzisiejszy Wrocław, szczególnie dbający o wsparty na faktach historycznych
wizerunek, jest nie tyle miastem wielokulturowym, co na wielokulturowość
otwartym.>

[Gość: yellow]

dalszy ciąg tekstu:

Także Zdrojewski namówił Normana Davisa, by napisał historię
miasta. "Mikrokosmos" ukazał się w 2002 roku. Trzy lata wcześniej prezydent
udał się do warszawskiego mieszkania Krystyny Meissner, by zaproponować jej
fotel dyrektora Teatru Współczesnego i prosić o "podjęcie próby odnowienia
życia teatralnego we Wrocławiu". - Kraków, gdzie pracowałam, wydawał mi się
miastem ugiętym pod ciężarem przeszłości. We Wrocławiu natomiast, prócz
dziedzictwa, ważna jest perspektywa przyszłości. Tutaj ludzie, w tym władze
miejskie, są otwarci, przyjmują moje pomysły - twierdzi Krystyna Meissner.

Krystyna Meissner nie tylko zajęła się wrocławskim Teatrem Współczesnym,
stworzyła też Dialog - jeden z ważniejszych festiwali teatralnych w Europie. W
ramach prezentacji festiwalowych, co dwa lata, pokazywane są spektakle z całego
świata. Wśród nich były najnowsze dokonania wybitnych reżyserów (Christoph
Marthaler, Luk Perceval, Krystian Lupa czy Jerzy Grzegorzewski) oraz
przedstawienia młodych twórców (Arpad Schilling, Alvis Hermanis, Grzegorz
Jarzyna, Jan Klata). Nazwa festiwalu nie jest przypadkowa; jak wiele
przedsięwzięć w tym mieście, impreza nawiązuje do zapisanego w tysiącletniej
historii dialogu ponad podziałami. I stanowi przez to kolejny udany przykład
świadomego wykorzystania opartej na wielokulturowości etykiety miasta, którą
się posługuje - co ważne - bez goło-słowności. Codziennie w programie festiwalu
jest bowiem jeden spektakl zagraniczny i jeden polski ("tak, by ze sobą
gadały", jak czytam w opisie III edycji). Repertuar jest efektem wcześniej
sformułowanego tematu i odpowiedniego doboru spektakli, które stwarzają pole do
dyskusji. Pokazom na scenie towarzyszą spotkania z twórcami i zaproszonymi
gośćmi. Festiwal promuje przy tym teatr polski, promuje Wrocław, ale znów
dzieje się to przy okazji, bo naczelnym zadaniem Dialogu jest wymiana dokonań
artystycznych i próba udzielenia w teatrze i poprzez teatr odpowiedzi na ważne
pytania (na przykład, jak w przypadku ostatniej edycji, na pytanie o kondycję
współczesnego Europejczyka).

Ciąży ku Wrocławowi także środowisko filmowe. Finansowe, infrastrukturalne i
promocyjne wsparcie festiwalu Era Nowe Horyzonty zaproponował ostatnio Romanowi
Gutkowi Rafał Dutkiewicz. Szef festiwalu zdecydował - największą międzynarodową
imprezę filmową w Polsce przenosi z Cieszyna do Wrocławia. - W Cieszynie wciąż
borykaliśmy się z trudnościami, dlatego nie wahałem się z decyzją. Festiwal we
Wrocławiu oznacza dla nas dużo większe możliwości rozwoju, widzowie mogą
oczekiwać bogatszego programu, lepszych warunków projekcyjnych, do dyspozycji
będą sale kinowe, Opera, Teatr Lalek, no i większa baza noclegowa - cieszy się
Roman Gutek.

Po świeże oblicze

Pod względem wydatków na kulturę Wrocław plasuje się na trzecim miejscu po
Warszawie i Krakowie. W tym roku na imprezy kulturalne i utrzymanie 24
miejskich placówek kultury przewidziano 42,1 mln złotych. Budżet nieznacznie
rośnie, trzy lata temu wynosił prawie 36 mln, w 2004 roku - prawie 37 mln, w
ubiegłym roku 38,5 min. Pieniędzy jest zatem niemało, ważna jest jednak
strategia przyjęta przy ich wydawaniu. Najwięcej pochłania (i tu zaskoczenie)
biblioteka miejska i jej oddziały. Czy to dobry kierunek? Okazuje się, że tak,
bo jak pokazuje statystyka, wrocławianie są rekordzistami w dziedzinie
czytelnictwa. Rocznie we Wrocławiu notuje się 4 mln wypożyczeń (przy 637 tys.
mieszkańców); w Mediatece - nowoczesnej wypożyczalni książek i materiałów
audiowizualnych (z siedzibą w starej warzelni piwa) wciąż widać tłok.
Biblioteka otrzymuje zresztą dodatkowe zadania (wydaje "Notatnik Teatralny",
finansuje spotkania poetów Port Literacki Wrocław, przeniesiony nota bene z
Legnicy -kolejny udany transfer kulturalny!).

Wrocław wkłada co prawda pieniądze w wielkie wydarzenia ludyczne na rynku (np.
transmitowaną przez TVP zabawę sylwestrową, ale nie szczędzi też środków na
kulturę niszową, na eksperyment. Przykładem teatr Pieśń Kozła - laureat trzech
nagród na festiwalu w Edynburgu z 2004 r. (obecnie na występach w Australii),
który otrzymuje dotację na własną działalność i na drugą edycję festiwalu
ginących kultur etnicznych. Zdarzają się jednak i wpadki. Zespół Skalpel,
tegoroczny laureat Paszportów Polityki, skarży się na zupełną ignorancję ze
strony miasta. To fakt, do niedawna Skalpel znany był bardziej w Londynie
(gdzie nagrywa płyty) niż w rodzinnym Wrocławiu. Nie jest też tak, że na
dotację miejską mogą liczyć wszyscy, którzy po nią wyciągną rękę. Lista tych,
którym odmówiono, jest długa.

Przestrzenią działań kompromisowych (pomiędzy rozrywkąa sztuką,
utrzymywanych z miejskiej kasy, jest wrocławski Teatr Muzyczny Capitol, który w
ciągu ostatnich trzech lat, za sprawą sprowadzonego na powrót do Wrocławia
Wojciecha Kościelniaka, przeżył istną metamorfozę. Odmłodzony zespół pod
kierunkiem nowego dyrektora tworzy odważny repertuar, w którym jest miejsce na
rzeczy lekkie i na projekty ambitniejsze. Za wizją Kościelniaka przyjechał do
Wrocławia Leszek Możdżer, który regularnie tu pracuje (nie mieszka, choć władze
miasta już proponowały mu lokum) czy nowa ekipa Wrocławskiego Przeglądu
Piosenki Aktorskiej (Kościelniak jest nowym dyrektorem artystycznym imprezy).
Wśród organizatorów PPA rzutki producent Michał Juzoń, który mierzy wysoko - na
tegorocznym przeglądzie wystąpią kultowi artyści, m.in. amerykańska performerka
Laurie Anderson czy jedna z najbardziej oryginalnych postaci francuskiej sceny
muzycznej Arthur H. Obok polskich gwiazd, które tradycyjnie występują na
przeglądzie, zaproszeni zostali świetni polscy artyści spoza mainstreamu -
wśród nich Pogodno i Maria Peszek z nowym projektem "Miasto Mania". Jurorzy nie
będą już oceniać wyłącznie wykonań songów Jacquesa Brela, Gilberta Becaud czy
Ewy Demarczyk, bo prócz konkursu na aktorską interpretację, będą konkursy na
produkcję offową i happening. - Nie chcemy wyrywać tej imprezy z korzeniami,
ale potrzebne jej było odświeżenie. Będą zatem, jak co roku, gwiazdy takie jak
Agnieszka Dygant, Zbigniew Zamachowski, Zbigniew Wodecki, ale wystąpią też
młodzi, w tym amatorzy, którzy przekonali nas swoimi scenicznymi projektami -
wymienia Michał Juzoń.

Odnowę zapowiada Andrzej Kosendiak, nowy dyrektor połączonych we wspólnie
zarządzaną instytucję Filharmonii Wrocławskiej oraz festiwalu Wratislavia
Cantans. Na 2009 r. planowane jest otwarcie nowoczesnego centrum koncertowego
(największa inwestycja miejska; szacowany koszt 220 min zł, które będzie
siedzibą filharmonii. - Do tego czasu poziom artystyczny zespołu zostanie
podniesiony tak, by odpowiadał świetności tego miejsca - zapowiada Kosendiak.
Maksymalizm w planowaniu i radykalizm myślenia nowego dyrektora filharmonii
("...sztuka nie znosi kompromisów, kompromisy w sztuce natychmiast się
mszczą...") przynosi pierwszy efekt: oto dyrygent o światowej renomie Paul
McCreesh godzi się objąć stanowisko dyrektora artystycznego festiwalu
Wratislavia Cantans. O tym, czy nowemu szefowi filharmonii uda się zrealizować
plany, przekonamy się w przyszłości; tymczasem wiadomo na pewno, że Paul
McCreesh chce powrócić do korzeni festiwalu-jego oratoryjno-kantatowego
kształtu. Na początek zespół Gabrieli Consort & Players wykona pod kierunkiem
McCreesha Wielką Mszę c-moll Mozarta oraz oratorium "Stworzenie świata" Haydna.
Trudno o lepsze otwarcie.

Klimat na nowe

W latach 60. i 70. o Wrocławiu było głośno, bo tu wykluwały się nurty
awangardowe. Za sprawą Jerzego Grotowskiego i Henryka Tomaszewskiego
przewartościowało się myślenie o teatrze, tu na organizowany przez Bogusława
Litwińca Festiwal Teatru Otwartego przyjeżdżały grupy z całego świata, tu
odbyło się Sympozjum Wrocław 70 - zdarzenie o wielkiej wadze dla rozwoju
polskiej sztuki współczesnej. Wrocław był miejscem, w k

[preslaw]

Tekst się urwał. Najbradziej zmartwiała mnie informacja o Skalpelu. To dziwne, że miasto nie interesuje się zespołem, bo Dutkiewicz to miłośnik jazzu.

[Gość: Tropicielka]

W podobnym czasie ukazały się aż cztery duże artykuły na temat Wrocławia w
różnych gazetach i czsopismach. Widać, że są "sponsorowane". W przypadki nie
wierzę.

[Gość: trzecia czesc teks]

Klimat na nowe

W latach 60. i 70. o Wrocławiu było głośno, bo tu wykluwały się nurty
awangardowe. Za sprawą Jerzego Grotowskiego i Henryka Tomaszewskiego
przewartościowało się myślenie o teatrze, tu na organizowany przez Bogusława
Litwińca Festiwal Teatru Otwartego przyjeżdżały grupy z całego świata, tu
odbyło się Sympozjum Wrocław 70 - zdarzenie o wielkiej wadze dla rozwoju
polskiej sztuki współczesnej. Wrocław był miejscem, w którym szybciej i
bardziej zdecydowanie niż gdzie indziej przełamywano standardy, gdzie nie
obawiano się nowości. Nawet system polityczny obalany był, już w latach 80.,
nie tylko wchodzeniem na barykady, ale poprzez te same formy, które
wykorzystywała sztuka (happeningi Pomarańczowej Alternatywy). Może dlatego
doskonale w miasto wpisuje się prezentujące sztukę najnowszą Międzynarodowe
Biennale Sztuki Mediów WRO - organizowane od 1989 roku, rozwijające się wraz z
każdą edycją (ostatnio rekordowa ilość prac, nadesłanych z 46 krajów). Piotr
Krajewski, dyrektor artystyczny przedsięwzięcia, przywiązuje wielką wagę do
tego, by festiwal nie był wyłącznie popisem możliwości wykorzystania nowych
technologii w sztuce: -Nie chodzi o to, by pokazywać, z jakich nowinek
technicznych korzystają artyści. Wybieramy prace wartościowe, tworzone
świadomie, często zawierające wątek samo-odniesienia. Festiwal ma być swego
rodzaju forum, gdzie poruszamy kwestie stawiane z jednej strony w samym
układzie medialnym, z drugiej strony w sferze dyskursu o sztukach pięknych -
tłumaczy Piotr Krajewski. Dla Centrum Sztuki Mediów WRO moment obecny jest
przełomowy - po latach działalności centrum otrzymuje do dyspozycji przestronne
poddasze (w budynku Mediateki), gdzie będzie mogło prezentować sztukę
regularnie, nie tylko przy okazji Biennale. Choć przez lata centrum nie miało
siedziby z prawdziwego zdarzenia, Piotr Krajewski nie myślał o przeniesieniu
festiwalu do innego miasta. - Zanim w Polsce zaczęło się mówić o gatunku
performance, tu, we Wrocławiu, wystąpił legendarny The Performance Group, przy
tłumnym i żywym przyjęciu wrocławskiej publiczności. Na Festiwal Teatru
Otwartego przyjeżdżały najbardziej awangardowe grupy, tu pojawiła się Pina
Bausch i wielu innych twórców, których potem dopiero odkrywał świat. To ma dla
mnie ogromne znaczenie - dodaje szef WRO.

Na tym gruncie powstawała też w Muzeum Narodowym we Wrocławiu jedna z
największych i najbardziej reprezentatywnych kolekcji sztuki współczesnej w
Polsce, której twórcą jest Mariusz Hermansdorfer, dyrektor placówki. Zbiory
wciąż są wzbogacane. W ciągu ostatnich lat wrocławskie muzeum pozyskało obiekty
nie tylko najbardziej znanych twórców polskich związanych z Wrocławiem
(Stanisława Drożdża, Alojzego Gryta, Natalii Lach-Lachowicz), ale także dzieła
artystów cieszących się światową renomą: Magdaleny Abakanowicz, Romana Opałki,
Mirosława Bałki, Pawła Althamera. Kolekcja tworzona jest konsekwentnie, z
uwzględnieniem najważniejszych nurtów i tendencji, które kolejno dochodziły do
głosu w historii sztuki polskiej. - To reprezentatywność, dążenie, by dać obraz
tego, co rzeczywiście dzieje się w polskiej sztuce, z pewnym zaakcentowaniem
sztuki lokalnej, jest głównym czynnikiem decydującym przy zakupach nowych prac
i tworzeniu kolekcji - wyjaśnia Mariusz Hermansdorfer.

Sztuka współczesna nie ma się jednak we Wrocławiu idyllicznie. Galeria sztuki
współczesnej w Muzeum Narodowym we Wrocławiu pęka w szwach, przestrzeni na
ekspozycję swojej młodej kolekcji nie ma też Dolnośląskie Stowarzyszenie
Zachęty Sztuk Pięknych. - We Wrocławiu bezwzględnie potrzebne jest muzeum
sztuki współczesnej. To skandal, że nie ma żadnej realnej perspektywy
stworzenia tego rodzaju miejsca. Władze miasta co jakiś czas wspominają o
możliwości adaptacji różnych obiektów, nie wierzę jednak, by cokolwiek zmieniło
się w ciągu najbliższych lat - narzeka Mariusz Hermansdorfer. Dużo bardziej
optymistycznie do sprawy podchodzi Jarosław Broda: -Muzeum sztuki współczesnej
będzie z całą pewnością następną wielką inwestycją miasta, po realizacji sali
koncertowej. W tej chwili bierzemy pod uwagę adaptację starych hal
elektrociepłowniczych albo budowę nowego obiektu. Sztuka współczesna będzie
miała we Wrocławiu godne miejsce.

Czy rzeczywiście uda się zapewnić kolekcjom odpowiednie lokum? Czy festiwal Era
Nowe Horyzonty powiedzie się w nowym miejscu i czy wprowadzi się do Wrocławia
na dobre? Czy Wratislavia Cantans, filharmonia, PPA nie poprzestaną na
aspiracjach i zrealizują plany? Czy dobra passa WRO, Dialogu, Pieśni Kozła,
laureatów Paszportów Polityki trwać będzie dalej? Na odpowiedzi jest za
wcześnie. Wrocław-choć już jest jasnym punktem na polskiej i europejskiej mapie
kulturalnej - wciąż wypracowuje swoją pozycję, jest w rozbiegu. W promieniu
kilkuset kilometrów ma Warszawę, Kraków, Wiedeń, Pragę i Berlin. Jest zatem
kogo dystansować.»

"Wrocław, miasto otwarte"
Dorota Hartwich
Tygodnik Powszechny nr 8/19.02.06
16-02-2006
__________________
MIASTO - MASA - MASZYNA