Tomasz Beksiński

[osiek]

Niedlugo, bo juz za 8 dni mija rocznica smierci Tomka Beksinskiego.... nie
dalej jak w piatek w Trojce byl reportaz wspomnieniowy o nim... o tym ilu
ludzi muzycznie wychowal... A jak wy go pamietacie? z jakimi plytami go
kojarzycie? Dla mnie zawsze bedzie sie kojarzyl z "Floodland" Sisters of Mercy,
dzieki niemu bylem na koncercie 10 lat temu w hali, Marillion "misplaced
Childhood" od tego sie zaczela moja znajomosc marillionu i tak pozostalo az do
dzisiaj.. King Crimson "In The Court Of The Crimson King".. zawsze na to
czekalem zwlaszcza jak puszczal to o 1 w nocy.. niesamowite wrazenia... no i
jeszcze niezapomniane tlumaczenia Monthy Pytona....

moglbym napisac o nim "wish you were here"....
pozdrawaim
P.

[Gość: Pafik]

Pamietam, jak rowno rok przed smiercia Tomek prowadzil wspolnie z Piotrem
Kosinskim nocna, swiateczna audycje. Podobnie jak w wiele innych wieczorow,
takze i wtedy siedzialem przy odbiorniku do poznych godzin nocnych, a z
glosnikow plynela muzyka przez duze M.

Bo Tomek zawsze byl i wciaz jest dla mnie synonimem takiej wlasnie muzyki. Juz
nie pomne wszystkich Jego zaslug dla mojej muzycznej edukacji, ale to wlasnie
m.in. dzieki Niemu stawialem milowe kroki.

Do tego genialne tlumaczenia: wspomniany juz Monty Python, ale rowniez "Czas
Apokalipsy", "Pulp Fiction", Jamesy Bondy. No i oczywiscie teksty muzyczne...



Śnieży w Londynie, żywego ducha na ulicach.
Pociąg wjeżdża na stację, ale nikt nie wysiada i nikt nie wsiada.
A ty nie czuj do mnie nienawiści, nie jestem taki wyjątkowy jak ty.
Jestem po prostu zmęczony.
Nie walcz ze mną, wiem, że już ci na mnie nie zależy.
Mogę kiedyś jeszcze do ciebie zadzwonić?

/"Don't Hate Me" Porcupine Tree, tlum. Tomasz Beksinski/



Pękaja mury
Z inskrypcjami proroków
A na narzędziach śmierci
Odbija się jasny blask slońca

Gdy każdy z nas jest rozdarty
Przez nocne koszmary i sny
Nikt nie założy laurowego wieńca
Gdy cisza zagłusza krzyk

Pomiędzy stalowymi bramami przeznaczenia
Zasiano ziarna czasu
I podlewano je uczynkami
Uczonych i znanych

Wiedza jest niebezpiecznym doradcą
Kiedy wszystko wymyka sie spod kontroli
Los calej ludzkości jak widzę
Spoczywa w rękach szaleńców
Chaos bedzie moim epitafium
Gdy pełznę wyboistą i zawiłą ścieżką
Jeśli powiedzie się nam, usiądziemy
I zaczniemy się śmiać
Lecz obawiam się, że jutro będe płakał
Tak, obawiam się, że jutro będe płakał

/"Epitaph" King Crimson, tlum. Tomasz Beksinski/

[chrust]

King Crimson zawsze mi bedzie sie kojarzyl z Karolina.

[Gość: tyrysek]

"Epitaph" to moj "utwor wszechczasow'
w tlum. Tomka tez piekne
milo czasem tu wrocic na chwilke refleksji

[Gość: macio]

Tak to bardzo piękny utwór.
Czy słuchacie Petera Hamilla?
(Pan) Tomek bardzo go cenił.

[Gość: jarq]

osiek napisał(a):

> moglbym napisac o nim "wish you were here"....
> pozdrawaim
> P.

Dla mnie Beksiński jest również bardzo ważną osobą. Niestety na dobre zacząłem
słuchać jego audycji dopiero na 2 lata przed jego śmiercią :(. Dla mnie Beksiński
kojarzy mi się głównie z piosenką grupy Bauhaus "Bella Lugosi is dead". Dzięki
niemu nagrałem film "Zagadka nieśmiertelności", gdzie na samym początku Bauhaus
wykonują ten niesamowity utwór w klubie nocnym. Ostatnio, kiedy na którejś ze
stacji leciała seria filmów o Bondzie, również oglądałem ją ze względu na
Beksińskiego. Jednak geniusz Beksińskiego - tłumacza można w pełni zobaczyć w
Pythonach. Ja również dołączam się do "Wish u were here..."
...i pozdrawiam!!!

[Gość: FraMauro]

Dlaczego wlasciwie odszedl ? Slyszalam ze "po prostu tak chcial", ale nigdy nie
podejrzewalam, ze mogl nie lubic zycia .To co robil i mowil po prostu temu
przeczylo. A moze sie myle ?

[Gość: tyrysek]

Gość portalu: FraMauro napisał(a):

> Dlaczego wlasciwie odszedl ? Slyszalam ze "po prostu tak chcial", ale nigdy nie
>
> podejrzewalam, ze mogl nie lubic zycia .To co robil i mowil po prostu temu
> przeczylo. A moze sie myle ?

"Jeśli ktoś już dwa razy bez skutku próbował odebrać sobie życie, jeśli w
młodości spadła mu na głowę szafa, kiedy słuchał Black Sabbath, jeśli wyszedł
cało z katastrofy samolotu w Rzeszowie, to naprawdę trudno uwierzyć, że
rzeczywiście nie żyje." www.nosferatu.art.pl/art/02.00.shtml

[Gość: osiek]

Gość portalu: FraMauro napisał(a):

> Dlaczego wlasciwie odszedl ? Slyszalam ze "po prostu tak chcial"...

Jednym z powodow, ktore krazyly byl zawod milosny i jego niepowodzenia w tej
sferze zycia.. ponoc kiedys stwierdzil ze jezeli dozyje do 40 bez kobiety u
swojego boku to wypadnie mu zejsc z tego swiata...

pozdrawiam
P.

[Gość: wędzonka]

Gość portalu: osiek napisał(a):

> Gość portalu: FraMauro napisał(a):
>
> > Dlaczego wlasciwie odszedl ? Slyszalam ze "po prostu tak chcial"...
>
> Jednym z powodow, ktore krazyly byl zawod milosny i jego niepowodzenia w tej
> sferze zycia.. ponoc kiedys stwierdzil ze jezeli dozyje do 40 bez kobiety u
> swojego boku to wypadnie mu zejsc z tego swiata...
>
> pozdrawiam
> P.

Czy to mozliwe ze zadna wartosciowa kobieta nie zainteresowala sie facetem
ktorego tylu ludzi znalo i podziwialo za to co robi, za wrazliwosc, i wiedzialo o
jego problemie? Jesli ten facet byl po prostu zbyt niesmialy to dalyscie plame,
babki! A moze byl zbyt wybredny?

Czy ktos cos z tego rozumie?

[Gość: Pafik]

Gość portalu: jarq napisał(a):

> Dla mnie Beksińs
> ki
> kojarzy mi się głównie z piosenką grupy Bauhaus "Bella Lugosi is dead".

Co do moich skojarzen, to zawsze i wszedzie Legendary Pink Dots "Neon Marines".
Fragmentem tego utworu otwieral swoje nocne, sobotnie audycje w Trojce...

[Gość: bromden]

> czekalem zwlaszcza jak puszczal to o 1 w nocy.. niesamowite wrazenia... no i
> jeszcze niezapomniane tlumaczenia Monthy Pytona....

dlaczego niezapomniane? bo jedyne?
takie rewelacyjne to one nie byly, nie mowie, ze byly zle, ale z tym geniuszem,
to przesada

[Gość: Pafik]

Gość portalu: bromden napisał(a):

> > czekalem zwlaszcza jak puszczal to o 1 w nocy.. niesamowite wrazenia... no
> i
> > jeszcze niezapomniane tlumaczenia Monthy Pytona....
>
> dlaczego niezapomniane? bo jedyne?
> takie rewelacyjne to one nie byly, nie mowie, ze byly zle, ale z tym geniuszem,
>
> to przesada

A jednak niekoniecznie przesada - nagroda Instytutu Kultury Brytyjskiej za te
wlasnie tlumaczenia ma swoj wydzwiek.

[Gość: bromden]

> A jednak niekoniecznie przesada - nagroda Instytutu Kultury Brytyjskiej za te
> wlasnie tlumaczenia ma swoj wydzwiek.

za niewatpliwy wklad w promocje brytyjskiej kultury

[Gość: Pafik]

Gość portalu: bromden napisał(a):

> za niewatpliwy wklad w promocje brytyjskiej kultury

A czym dokonal tej promocji? Tlumaczeniami. Czy za kiepskie lub
chociaz "normalne" przyznawane sa nagrody? Nie slyszalem.

Bromden, skoro nie byly rewelacyjne to moze na ochotnika prztlumaczysz jeden
odcinek? :) Zobacz tez tutaj - wielce pouczajacy wstep pewnego tlumaczenia:
www.gazeta.pl/alfa/home.jsp?dzial=0511&forum=WROCLAW&wid=707657&aid=714260

Pozdrawiam!

[Gość: lol]

Dla mnie Beksiński to przede wszystkim romantycy muzyki rockowej -Ultravox,
John Foxx. To The Cure i Joy Division z Ianem Curtisem, którego postacia
Beksiński był zafascynwany i podobnie jak on skończył swoje życie. Dlaczego to
zrobił? Są ludzie wrażliwsi niż inni, których wrażliwość nie pozwala
przechodzić obojętnie wobec "szaleństwa dzisiejszych czasów" -lądują albo w
zakładach zamkniętych albo kończą jak TB. Myślę że Beksiński wierzył w to co
robił, że wypełnia misję. Czuł że jego działania trafiają w próżnię -nie mógł
się z tym pogodzić.
Polecam jego list pożegnalny z Tylko Rocka 12/99 pozwola on zrosumieć jego
intencje, choć wybaczyć mu pustkę którą po sobie zostawił -nigdy...

[Gość: wędzonka]

Gość portalu: lol napisał(a):

>
> Dla mnie Beksiński to przede wszystkim romantycy muzyki rockowej -Ultravox,
> John Foxx. To The Cure i Joy Division z Ianem Curtisem, którego postacia
> Beksiński był zafascynwany i podobnie jak on skończył swoje życie. Dlaczego to
> zrobił? Są ludzie wrażliwsi niż inni, których wrażliwość nie pozwala
> przechodzić obojętnie wobec "szaleństwa dzisiejszych czasów" -lądują albo w
> zakładach zamkniętych albo kończą jak TB. Myślę że Beksiński wierzył w to co
> robił, że wypełnia misję. Czuł że jego działania trafiają w próżnię -nie mógł
> się z tym pogodzić.
> Polecam jego list pożegnalny z Tylko Rocka 12/99 pozwola on zrosumieć jego
> intencje, choć wybaczyć mu pustkę którą po sobie zostawił -nigdy...


Rzucil byc go na neta, Lol!

Pozdrawiam Poznan!

[Gość: Pafik]

Gość portalu: wędzonka napisał(a):

) Rzucil byc go na neta, Lol!
)
) Pozdrawiam Poznan!

Wyrecze kolege, oto i on.
(tytulem wyjasnienia: cytaty miedzy tekstem pochodza z "21st Century Schizoid
Man" King Crimson, "Opowiesci z krypty" to tytul comiesiecznych artykulow
Beksinskiego w "Tylko Rocku")


FIN DE SIECLE

"Kocia łapa, stalowy pazur
Neurochirurg krzyczy nienasycony
U zatrutych wrót paranoi
Schizofrenik 21 wieku"

Trzydzieści lat temu zniekształcony głos Grega Lake'a obwieścił apokalipsę
zaćpanemu światu słodko pogrążonemu w bezmiarze psychodelii. Powszechnie
wiadomo, że choremu polepsza się tuż przed śmiercią. Niesamowity rozkwit
artystyczny na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych był początkiem
końca. "This is the end, beautiful friend" - śpiewał Jim Morrison i ochoczo
podążył w ślady Janis Joplin i Jimiego Hendrixa. Niespełna dziesięć jesieni
później słowom tym towarzyszyła szerokoekranowa eksplozja napalmu w wietnamskiej
dżungli ("Apocalypse Now", directed by Francis Ford Coppola), rozpoczęła się
agonia świata.

Opowieści z krypty przestały być zabawne. Wiem. Jednak żyjąc w trupiarni, trudno
być równie radosnym jak Ziutek Słoneczko na plakacie pt: "Poranek naszej
ojczyzny" (wide "Piękni dwudziestoletni" Marka Hłasko). Człowiek wychodzi na
miasto i co widzi? Plakaty do filmu "Carrie 2". To się nazywa artystyczna
nekrofilia. Gnuśnych hollywoodzkich kretynów nie stać już na wymyślenie czegoś
nowego. Kręcą więc remaki i rozciągają prastare pomysły niczym kura smarki, żeby
zbić trochę kasy na sprawdzonym tytule. Tylko patrzeć, aż ktoś zrobi "Hamleta 2"
(bo czemu nie?). Ta durna Ameryka wszystko pożre, przetrawi i wyrzyga. Zdaje
się, że nawet kupili prawa do naszego "Killera"! Przed rokiem sprofanowali
poczciwą japońską "Godzillę", w dodatku przyprawiając napisy końcowe rapowaną
wersją "Kashmiru". Jimmi Page sprzedał dupę półgłówkom w przydużych szortach i
rozsznurowanych trampkach. Podobnym smrodem jedzie z końcówki prawie każdego
filmu ("Event Horizon", "Posse", a ostatnio "Wild Wild West") - ale kretyński
teledysk z udziałem aktualnej "gwiazdy" musi promować dzieło, bo szczeniaki nie
pójdą do kina. W dodatku nie można nigdzie kupić płyt z właściwą muzyką filmową.
Nowa moda to "music inspired by the movie", czyli zbiór koszmarnych piosenek w
ogóle nie występujących w obrazie.

Poza tym przemoc w przeciętnym "rozrywkowym" filmie osiągnęła apogeum. Żadnej
sprawy na żadnym szczeblu nie da się załatwić bez kopania w szczękę i strzelania
z pistoletów maszynowych. Nawet nowy Mesjasz rozwala komputerowych faryzeuszy,
kumulując w sobie cechy Rambo i Bruce'a Lee ("Matrix"). W kick-boxingu chyba
jedyna nadzieja na przyszłość wszechświata doczesnego i następnego: archanioły i
diabły w "Armii Boga" też wbijają sobie wiarę do łba metodami wychowanków
klasztoru Shaolin. Może w tym szaleństwie rzeczywiście jest metoda? Może warto
się zapisać na kurs, żeby potem jednym kopem w skropiony tanią wodą kolońską
tłusty tyłek posłać kogoś aż na Cypr?

Tymczasem XX wiek dogorywa nawet nie skomląc. Nie ma już rozrywek ani sensu
życia. Skończyło się kino (filmy durne i wtórne, publiczność chamska i
nienażarta). W dodatku następny Bond podobno ma być Murzynem! Skończyła się
telewizja (reklamy różnych elegancko opakowanych gówienek co chwila gwałcą nasze
oczy i uszy). Skończyła się muzyka (łomoty, zgrzyty, bełkot). Moda przyprawia o
dreszcz grozy i obrzydzenia (gwoździe w nosie). Niby-telewizyjne ekraniki
podłączone do tajemniczych skrzynek nadzorują nasze życie. Całe zastępy
zgarbionych i ślepnących człekokształtnych małp surfują po Internecie.
Najkrótsza droga do ludzkiego serca (?) nie prowadzi już przez żołądek, ale
przez komputer. Zostajemy w nim zredukowani do (dot-com) i zamknięci w
cyberorzestrzeni, aż ktoś wciśnie klawisz enter, ponieważ "lubi czytać nasze
listy". Nie ma już miłości. Przegrywa z techniką albo zoofilią. Skończyły się
bezpieczne spacery po mieście i osiedlu (agresywne prymitywy bawią się w Stevena
Seagala). Bloki mieszkalne zaczynają przypominać twierdze z domofonami i
niedziałającymi zamkami cyfrowymi. Trędowaci sięgają po władze. "The fate of all
mankind is in the hands of fools", ostrzegł Greg Lake w Epitafium. Wygląda na
to, że na zamku Karmazynowego Króla pracował wyjątkowo dobry astrolog...

"Nasienie śmierci, ślepa chciwość
Głodujące dzieci na żer poetów
Może nie liczyć na żadne spełnienie
Schizofrenik 21 wieku..."

Coż mogę jeszcze dodać? Spokojnie piętnowałem otaczający nas montypythonowski
świat ostrzem sarkastycznej satyry, aż nagle ktoś, zwrócił mi uwage, że Monthy
Python zmienił się w taniec śmierci ("Everyone I love is dead"). To prawda. Za
bradzo zbliżyłem się do jądra ciemności, niczym półkownik Kurtz. Może przesadnie
rozdzierałem szaty na forum swojej krypty. Może ogarnęła mnie typowa dekadencja
końca stulecia. Ale niczego nie żałuję. Bywają sytuacje, w których niczym
bohater opowiadania Roberta Gravesa - człowiek ma ochotę wrzasnąć. Najbardziej
ze wszystkiego brzydzi mnie hipokryzja i zakłamanie. Wolę usłyszeć od kobiety
brutalne "odpieprzże się" niż pokrętne teksty w rodzaju "kochanie, może byś tak
sprawdził, czy cię nie ma w drugim pokoju, i został tam, bo pokój nie lubi być
pusty". Wolę, żeby mój wróg nie robił na innych dobrego wrażenia, powołując sie
na przyjaźń, którą sam zdradził. Jeśli kogoś wkurzyłem swoim pisaniem, pewnie ma
coś na sumieniu. Prawdziwa cnota kryty się nie boi. Nie ja piewrszy posłużyłem
się skrawkami swojego życia w charakterze materii twórczej. Zrobił to Fish
("Kayleigh", "Incubus"); Peter Hammill odprawił serię egzorcyzmów nad koncem
pewnego związku realizując album "Over", John Lennon ostro dołożył McCartneyowi
w "How do you sleep?"; wspomniany wcześniej Fish wyrównał piosenką rachunki z
dyrektorem EMI ("Tongues"); zaś Roger Waters wypruł sobie zgorzkniałe serce na
płycie "The Pros And Cons Of Hitchhiking" (Po co przedłużać agonię? Każy musi
umrzeć!) oraz krytycznie skomentował twórczość A.Lloyda Webbera w utworze "It's
A Miracle". Gdybym żył sto lat wcześniej i miał do czynienia z człowiekiem
honoru, zamiast pióra wybrałbym pistolety o świcie. Choć podobno pióro tnie
ostrzej od miecza...

"This is the end, my only friend". Opada kurtyna miłosierdzia na koniec XX
wieku. Ktoś kiedyś bliski powtarzał, że zawsze może być gorzej. Mój ojciec mawia
od czasów niepamiętnych, że ku gorszemu idzie. "Jaką nadzieję co do przyszłości
ludzkości może mieć człowiek, który weźmie pod uwagę doświadczenia ostatniego
miiliona lat?" - zastanawiał się kiedyś Kurt Vonnegut. I od razu sobie
odpowiedział: "Żadnej". Zatem nie pozostaje nic innego jak odwrócić się plecami
do roku 2000 i niczym Panurg odejść, pierdnąwszy z wielkim wzburzeniem. Spójrzmy
więc wstecz i wspomnijmy to, dla czego warto było żyć. "Kruk" Edgara Allana
Poe. "Zamek Karmazynowego Króla". 17 minuta "Ech" Pink Floyd. James
Bond. "Nights In White Satin" The Moody Blues. Adagio Albinioniego. "Kobieta
Wąż" ("The Reptile") w kwietniu 1970 roku - seans w sanockim kinie San, kiedy po
raz pierwszy i ostatni bałem się na horrorze. "Atom Heart Mother". Andante z
Tria Es-dur Schuberta. "Tom and Jerry". Coca-cola i ketchup. Rzygający grubas
w "Sensie życia wg Monthy Pythona". "Czas apokalipsy". Drugi koncert Marillion w
Gdańsku, gdy Fish śpiewał "Lawendy" "tylko" dla mnie i Anki. Clint Eastwood i
scena z rondlem w westernie "Joe Kidd". "O fortuna" - pierwsza pieśń z Carmina
Burana Carla Orffa. "Twin Peaks". Wizyta w Domu Kobiety Węża (Oakley Court pod
Londynem). Wzruszenie, gdy przyszło mi zapowiedzieć koncert Petera Hammilla w
Filharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy 14.10.1995. "Miłość w czasach zarazy"
Marqueza. "Lost Highway". Noc i poranek 31 maja 1998...

Wszystkie te chwile przepadną w czasie, jak łzy w deszczu. Pora umierać.

TOMASZ B

[Gość: Pafik]

[ucielo mi sama koncowke, a wlasciwie podpis...]


(...)

Wszystkie te chwile przepadną w czasie, jak łzy w deszczu. Pora umierać.

TOMASZ BEKSIŃSKI
(1958-1999)

[Gość: wędzonka]

Depresja...
Swiat jest znacznie gorszy od tego co ten gosc wypisal, ale walic sie zaczyna
dopiero jak sie czlowiek nieszczesliwie zakocha. Takie jest moje skromne zdanie.
Wrazliwemu czlowiekowi, bez odpowiedzialnych przyjaciol w takim momencie - biada!

Pozdrawiam!

[Gość: daag]

miał ciekawy głos jak na radiowca. "słuchajmy razem" - czy to nie tak nazywała
się ta audycja w II, którą prowadził beksiński? to chyba moja najpierwsza
edukacja muzyczna.