Nick Cave - wrażenia z koncertu

[Gość: Krzysiek]

jak dla mnie rewelacja!!! świetny dobór utworów, rewelacyjnie wykonanie,
muzycy w wybornej formie muzycznej, w dobrych humorach; genialna reakcja
publiczności; no i na końcu te autografy z Nickiem ))))) 140 minut muzyki,
eh... takich koncertów chce się więcej, takie koncerty pamięta się na całe
życie; może miejsce nie najszczęśliwiej dobrane ale co tam, już po pierwszym
utworze się o tym zapominalo, niech żałuje kto nie był

[Gość: jean]

Nic dodac, nic ujac Absolutnie niesamowity, wspanialy, cudowny koncert.

[Gość: iris]

piszcie więcej,ja nie byłam więc chcę mieć chociaż przyjemność z czytania

[Gość: Krzysiek]

Przed budynkiem Focus byłem przed 20.00. Na wejście czekało około 200 osób, co
nie wróżyło dobrze frekwencji. Ale ponieważ wiedziałem, że oficjalny start
koncertu ma nastąpić o 21.15, byłem dobrej myśli. Humor troche mi popsuły
zasłyszane informacje od osób związanych z organizatorem, że z samym
przygotowaniem koncertu były duże problemy. Nick był ponoć mocno wkurzony na
organizatorów przed koncertem i różnie mogło być. Wkurzył się przede wszystkim o
to, że miał być sponsor a on czegoś takiego nie akceptuje. W środku na miejsca
ludzi zaprowadzały całkiem sympatyczne i śliczne hostessy. Miejsca były dość
ciasno były poustawiane. Focus w środku sprawiał wrażenie chłodnego, surowego,
jak na koncerty zdecydowanie za mało klimatycznego miejsca. Po 21 praktycznie
wszystkie miejsca się zapełniły. Wiele osób skorzystało z dodrukowanych w
ostatnich dniach dodatkowych biletów na miejsca stojące.
No ale zaczęło się. Wybiła godzina 21.20. Warren Ellis (z gigantyczną brodą w
stulu Rumcajsca), Jim Sclavunos (dla odmiany ze slicznie podciętą fryzurką ale i
zapuszczonym wąsem) i Martyn P. Casey (typowo kudłata fryzura) weszli na scene i
mocno łupnęli w instrumenty. To był początek "West Countr Girl" - zagrany bardzo
intensywnie, expresyjnie. Po paru taktach na scene chwijnym krokiem wyszedł
Nick (bujny wąs z brodą, fryz nieco zapuszczony po ostatnich podcięciach, ale
maestro już łysieje), przywitał się z publicznością - łunął paclami w klawisze
pianina. Zaczęło się na dobre. Nick szalał przy intrumencie, żywo gestykulował i
przede wszystkim, świetnie śpiewał. Głos w ostatnim czasie zdecydowanie służy
mu. Później było "Let The Bells Ring" i kolejne "Red Right Hand"... i kolejne
utwory. Publiczność - jak to zwykle bywa na polskich koncertach - żywo reagowała
na wszystko. Szybko nawiązała kontakt z muzykami, i co najważniejsze, muzycy z
publicznościa. Już po pierwszym utworze zaczeły się okrzyki od publiczności z
tytułami utworów, a Nick odpowiadał w stylu: "No, it's fucking song", "Sorry..."
(wtedy kiedy nie rozumiał", albo "We can do that" (dotyczyło "Tupelo"). Po
drugim albo trzecim kawalku kilka osób podbiegło pod scene. Nick usiadł na
brzegu, i przywitał się z nimi. Po kolejnym kawałku, publiczność ruszyła tłumnie
pod scene. Ci którzy nie dostai się tam, z powodu krzeseł, wstali. Cała sala
wstała, ludzie oszaleli, zaczęło się na dobre. Cave w pierwszej części koncertu
przeprosił, że musi grać w "shoping centre", co ludzie nagrodzili gromkimi
brawami. M. in. w "Tupelo" sięgnął po itare elektryczną. Ciągle szalał na
scenie, był bardzo żywy. Dużo klnął, dużo się uśmiechał, ciągle spoglądał w
stronę publiczności, uśmiechał się, szukał kontaktu. Zresztą podobnie pozostali
muzycy. wszyscy w bardzo dobrych humorach. Przed "Cannibal's Hymn" spytał się
jak o jest po polsku. Wyszlo "Kanibal Hymn" co go troche zdziwilo. Ale pozniej
jak się spytał, jak jest po polsku "Oh mama" (w "The Lyre Of Orpheus"), wyszło
po prostu śmiesznie Zresztą poprosił ludzi, żeby robili chórki do właśnie
tego utworu. W czasie koncertu grali przede wszystkim agresywnie, energetycznie.
Mniej było ballad, a jak już były to pięknie zaśpiewane (fenomenalny "The Ship
Song"). Do bisów grali 90 minut. Rozdał parę autografów. Póżniej zagrali chyba 4
kawałki. Już nieco spokojniej, balaldowo. Drugie bisy - 3 utwory- to też
spokojny repertuar, ze świetnym "Lime-Tree Arbour". Zakończył nastrojowym
"Lucy". A po koncercie, coż, chyba największa niespodzianka wieczoru. Nie
poszedł za scenę, ale zwyczajnie usiadła na brzegu sceny i zaczął rozdawać
autografy!!! Były sporadyczne rozmówki z fanami, częstsze "Thank You". Nawet
stanowcze polecenie "Don't push!" by osobom przy barierce pod sceną jakby ciasno
się zrobiło Ja się do niego po autograf dstałem po 15 minutach, wychodziłem
z sali po kolejnych 5, a on dalej siediał i rozdawał autografy. Po prostu
nieziemskie uczucie, fantastyczne!!! Widać polska wspaniała publiczność kupiła
go, niezależnie od dość nieszczęsliwiwe dobranego miejsca koncertu i
potencjalnych problemów organizacyjnych. Koncert trawał około 140 minut i wart
był wydanych pieniędzy. Panowie są w świetnej formie. Nick pięknie śpiewa.
Uraczyl nas nowymi interpretacjami utworów ("Henry Lee" - zupełnie inny niz ten
z płyty) Po prostu piękne przeżycie, które zapamiętam na całe życie...

Lista utowrów (nie w kolejności bo jej nie pamiętam):

West Contry Girl
Let The Bells Ring
Red Right Hand
The Ship Song
Deanna
Babe, You Turn Me On
Tupelo
The Weeping Song
Cannibal's Hymn
Rock Of Gibraltar
Henry Lee
Messiah Ward
Jack The Ripper
Hiding All Away
Hallelujah
The Mercy seat
The Lyre Of Orpheus
Lime Tree Arbour
Right Out Of Your Hand
People Ain't No Good
Ged Ready For Love
God Is In The House
Love Letter
Lucy

[gochajaga]

(-: nic dodać nic ująć
przecudowny, magiczny koncert
i na końcu, po podpisaniu wszystkich biletów, książek, koszulek i butów...
podeszłam do Nicka i uścisnął mi dłoń
niesamowite
do następnego razu, co?

[elwee]

ajajajaj, jak Ci zazdroszczę...

[Gość: Jacenty]

Świetny koncert.