Koniec epoki kredy

[swiatlo]

Rzecz jest w tym, że jak już rzeka poszła, to kijami się jej nie zawróci.
Zamiast narzekać na nią, należy pójść z jej prądem i wykorzystać jej moc w
dobrych celach.

Koniec epoki kredy

[korektor11]

Uwielbiam takich domorosłych zapoznanych proroków, wygłaszających demagogiczne
hasła i dziennikarzy, którzy z lubością puszczają tę demagogię dalej. Skąd p.
Kołodziejczykowi wpadło do głowy takie sformułowanie: w XIX wieku rytm lekcji
i przerw miał przygotować do funkcjonowania w fabryce, bo takie było życie na
zewnątrz. Pięć posiłków dziennie i mycie zębów rano i wieczorem też miało
przygotować do pracy w fabryce. I paciorek rano i wieczorem. I podnoszenie
ręki w górę. Wszystko to aby funkcjonować w fabryce, bo światem rządzili
fabrykanci i nikt nie wierzył w życie pozafabryczne (czyli „na zewnątrz”).
A poważnie: z uczeniem w szkole o wykorzystaniu internetu jest trochę tak, jak
z uświadomieniem seksualnym – dzieciaki, te przytomne, same sobie świetnie
radzą. A te mniej przytomne i tak nigdy tego nie zrozumieją właściwie. Zarazem
sądzę, że to prędzej dzieciaki nauczyłyby czegoś o wykorzystaniu internetu
nauczyciela.
I nie demonizowałbym kredy i tablicy. Proszę pamiętać, że nawet naszemu
„prorokowi futurologii” St. Lemowi w Obłoku Magellana zdarzyło się użyć kredy
i tablicy (wykład naukowca-teoretyka wyprawy nazywającego się bodaj Ter Haar)
w XXXII wieku na kosmolocie mknącym ku Alfie Centauri. Czyli kreda i tablica
to rodzaj mostu „między staremi a nowemi laty”.
Jasne – projektory, prezentacje, foliopisy, power pointy i tp. także, ale
czemu czepiać się kredy.
Reasumując: to przekazywane treści są istotne, a nie forma ich przekazywania.
A prace domowe „z sieci”? Zgroza, ale to właśnie te mniej przytomne dzieciaki
– potrafią jedynie zrzynać!