Miarą uzależnienia

[debi_bebi]

od akceptacji ze strony innych oraz od dobrego obrazu, jaki chcemy mieć o sobie,
jest sposób,
w jaki przyjmujemy słowa krytyki pod własnym adresem i reakcja na nie.

Ale właściwie, dlaczego krytyka jest dla nas taka dotkliwa?
Bo nas dotyczy,
czy
bo nas nie dotyczy?

Jeśli jest w niej racja, to po co się nią emocjonować? A jeśli nie ma, to tym
bardziej po co?

[tropem_misia1]

Akceptacja nie jest uzależnieniem , jest potrzebą każdego człowieka.
Poprzez akceptację dążymy do uzyskania szacunku i uznania przez siebie i otoczenie.
Często reakcja na krytykę jest niewspółmierna z w.w. - czyż nie wynika to z tego
,że nie potrafimy zaakceptować samych siebie?(kompleksy)

[milky_way_1]

Przeczytałam i zastanawiam się...
W czym kompleksy:
w wyglądzie
w wykształczeniu
w wieku
w miejscu urodzenia czy rodzinie
we wzroście
w urodzie
w tym co się ma i posiada

Szacunek, w wielu oczach... nie można uzyskać szacunku, bo te osoby po prostu
nikogo nie szanują i ne ma co liczyć na szacunek z ich strony, a osobiście nie
mam ochoty takim osobom się przypodobać. Miałam jeden kompleks nie do
przebrnięcia, ale to się zmieniło.

[debi_bebi]

Dobra, tu się zgadzam - potrzeba akceptacji rodzi uzależnienia

[tropem_misia1]

Jakie uzależnienia?Bo nie mówimy tu o alkoholizmie melynowym .
Że całe swe życie przekierowujemy na poszukiwanie akceptacji?I np. na nic nie
bacząc toniemy w takim a nie innym środowisku ludzkim?Czy też zatracamy samą
siebie i wypieramy się własnych poglądów , by tylko być zaakceptowanym?

aha.... a wróble zadziobały kanarka ( to głoszę od dawna, bo...głoszę)

[debi_bebi]

Alkoholizm melynowy to też uzależnienie, może nie?

Przychodzę sobie na Melynę, a tu wszyscy tacy mili, można powiedzieć, co się
myśli, nikt nikogo nie krytykuje ani się nie czepia (poza sytuacjami, kiedy jest
inaczej - wtedy nagle atmosfera tężeje, niczym galareta w lodówce ),
normalnie puchowa podusia, a ja tak lubię czuć się dobrze. No, więc czy nie
jestem uzależniona?

Wróble zadziobały kanarka bo był inny, tak?

[debi_bebi]

I że ładniej ćwierkał

[milky_way_1]

Przeczytałam i cóż... gdyby każdy traktował drugiego człowieka tak jakby sam
chciałbyć traktowany to byłby sukces, ale to nieosiągalne nawet w małych
grupkach ludzi. Dla jednych życie to wieczna zabawa, to znowu narzekanie, lub
możliwość dominacji lub poprostu życie takie jakie jest. Czasem lepiej
odpuścić, gdyż nie przekona się do swoich racji, a bronić swoich racji mimo,
że to nic nie pomoże w środowisku, która wie i tak lepiej to szkoda niekiedy
czasu. Skoro w szkołach nawet teraz są napiętnowane dzieci z różnych powodów i
na to pozwalają nauczyciele, to co oczekiwać od dorosłych ludzi.

[leziox]

Mam gdzies akceptacje.Nigdy jej nie wymagalem od rodziny,nie wymagam jej teraz
od nikogo-nic na sile.Albo mnie kto lubi albo nie,nic na sile,zadnego
wazeliniarstwa,jestem soba i nie mam zamiaru siebie unieszczesliwiac tylko
dlatego ze komus tak by sie to moglo podobac.

[marijola1]

To o czym mowicie nosi nazwe konformizmu.Nie wymadrzam sie
teraz,tylko ta cecha ludzka zostala swietnie przedstawiona w jednym
z moich ulubionych filmow.Jest wielka sztuka zachowac swoje
przekonania gdy stado mowi : beeeeeeeeeee.
Ja sie nie bede wypowiadac,czy ulegam wplywom i w jakim stopniu.Wiem
tylko ze potrzeba akceptacji jest czasem bardzo silna.Czy to
uzaleznienie? Nie wiem............

[milky_way_1]

Nie zatracić siebie w tym wszystkim. Marijolko, co innego jest realne życie i
osoby z którymi rozmawiasz na codzień, patrzysz im w oczy są realni
rzeczywiści, a co innego wirtualne osoby, których nie widzisz.

[marijola1]

Moja wypowiedz nie dotyczyla raczej swiata wirtualnego.Tutaj kazdy
moze udawac kogo zechce.Nie biore wiec w tej kwestii swiata netu
zbyt powaznie.

[milky_way_1]

Nie sądzę, że każdy udaje. Niekiedy może próbować swoim zachowaniem uktyć, to
coś delikatnego, bo tak łatwiej. Nie ma znaczenia wiek osoby, pewne rzeczy da
się zauważyć. Jednak nieco tajemniczości trzeba zostawić.