publicystyka

Witam! Czy nie uważacie, że Waldemar Łysiak cierpi na amnezję? Takie wnioski wyciągnęłam po lekturze „Salonu”. Ciągle to samo. Od „Łysiaka na łamach 1” po „Łysiaka na łamach 6” i teraz jeszcze ten „Salon”. Nie wiem, co mam o tym myśleć. Wiem natomiast jedno, że autor ten nagminnie (to już zakrawa na nerwicę natręctw) używa tych samych zwrotów obcojęzycznych (nolens volens, e tutti quanti, et consortes, vulgo, etc., expressis verb...

Być może gdyby nie Salon, na półkach leżałaby teraz nowa pasjonująca powieść historyczna. Mimo tego, że rozumiem kwestie ekonomiczne (wysoka sprzedajność tematu poruszonego w Salonie) to jednak żałuję. Naprawdę wielka szkoda aby pisarz tej klasy po raz kolejny zajmował się światem brudów stworzonym przez bydlaków. Mam tylko nadzieję, że Salon otworzy szerzej oczy czytelnika jeszcze niezorientowanego w sytuacji naszego kraju, choć bardzo prawdopodobne, iż ci którzy zakupili tę ksi...