Bella Italia - Venezia

[m.maska]

Do Mestre, będące właściwie dzielnicą Wenecji na stałym lądzie, przyjechałyśmy z Padwy... tutaj link na poprzedni wątek:

forum.gazeta.pl/forum/w,101385,156105817,156105817,Bella_Italia_Padwa.html

[m.maska]

W końcu dotarłyśmy do hotelu. Recepcjonista podał nam wszystkie namiary, mapki, autobusy, vaporetto i, co miało wielkie znaczenie, poinformował nas, że możemy u niego kupić bilety na autobus, który nas zawiezie do Wenecji. W trakcie rozmowy wyszło, że może nam sprzedać nie tylko bilety na autobus ale także na vaporetto, na cały dzień... taki bilet kosztuje 20€, ale jeśli zacznie się sumować, to takie rozwiązanie jest dużo korzystniejsze niż każdorazowy zakup biletów, chyba, że.... nie chce się korzystać z vaporetto, czyli wodnych środków lokomocji. Autobus z Mestre do Wenecji 3€, przejazd jednorazowy vaporetto 7€... a przecież w wielu przewodnikach można znaleźć uwagę: kto zbliża się do serca Wenecji, tak jak należy, od strony wody, już podczas dopływania ma przed oczami znaną sylwetkę Palazzo Ducale i Campanile di San Marco no i piazzetta z dwoma monolitycznymi kolumnami. Nie mogłyśmy i nie chciałyśmy sobie odmawiać takiej przyjemności... dlatego już w przeddzień wieczorem kupiłyśmy bilety... to miałyśmy już załatwione.

[m.maska]

Nie, hotel nie był nadzwyczajny, miał jednak kilka plusów, a mianowicie: przystanek autobusowy znajdował się jakieś 50 metrów od hotelu, miał swoją, całkiem niezłą restaurację i parking... a to, że ktoś oberwał rurkę do wieszania ręczników było drugorzędne, nie zamierzałyśmy w pokoju przebywać dłużej niż to było konieczne, żeby się przespać i umyć. Śniadanie było całkiem ok, internet, który miał być a którego nie było, też nam specjalnie nie był potrzebny. Na dwie noce, w tym jedno śniadanie, bo w poniedziałek zamierzałyśmy wyjechać wcześniej, do przyjęcia.

[m.maska]

Jeden dzień w Wenecji, za mało na obejrzenie tego co chciałoby się zobaczyć. Chyba z tego powodu długo odkładałam planowanie tego dnia - cóż można zobaczyć w tak krótkim czasie w mieście, które całe jest zabytkiem?
AL była już w Wenecji kilka lat temu i to nawet kilka dni, dla mnie była to pierwsza wizyta w tym mieście. Dlatego postanowiłam ograniczyć nasze zwiedzanie do tego co jest symbolem Wenecji: Palazzo Ducale, Basilica San Marco i Campanile di San Marco a potem? potem Ponte Rialto, Canale Grande, zaułki, kanały i kanaliki, popłynąć gondolą i poznać choć trochę atmosferę Wenecji. Nie było większego sensu bieganie od kościoła do kościoła, od muzeum do muzeum, za mało było na to czasu, ale popłynąć Canale Grande i obejrzeć fasady tych wszystkich Canalazzi jak Wenecjanie nazywają Palazzi, wzdłuż Canale Grande na to czas musiał się znaleźć.
Trudno przygotować trasę zwiedzania w mieście w którym trzeba nieustannie szukać "przeprawy" na drugi brzeg, dlatego postanowiłyśmy obejrzeć to co warto zobaczyć wokół Piazza San Marco a czas, który nam pozostanie przeznaczyć na "włóczenie się" po Wenecji.

[m.maska]

Dzisiejsze godło Wenecji

Wenecja

Zaułki, które jak w labiryncie wiją się przez sześć dzielnic miasta, mosty, leniwie płynące wody kanałów, imponujące kościoły i pałace - Wenecja jest jednym wielkim dziełem sztuki, unikalnym na skalę światową.

Wenecja - zbudowana na 118 wyspach na milionach wbitych w bagienne podłoże drewnianych pali, przestrzeń wyrwana morzu. W ciągu kilku wieków z osady składającej się z kilku chat powstało najbogatsze miasto Europy i centrum światowego handlu. Przez pięćset lat Wenecja zbudowana na lagunie niepodzielnie rządziła na Morzu Śródziemnym i w pełni zasłużyła sobie na miano: Królowej Adriatyku.

W czasach Republiki Weneckiej od VIII wieku do roku 1797 nosiła nazwę Serenissima Repubblica di Venezia... Najjaśniejsza Republika Wenecji... albo Serenissima Repubblica di San Marco ... Najjaśniejsza Republika Świętego Marka.



Godła Republiki Weneckiej

[m.maska]

Wenecja ze swoimi kościołami, pałacami, trzema tysiącami uliczek i zaułków, stu siedemdziesięcioma siedmioma kanałami i czterystoma mostami, mostkami i mosteczkami jest wielkim muzeum na świeżym powietrzu.
Kombinacja miasta i morza fascynuje mimo tłumów turystów, przez okrągły rok. Turyści w gondolach płynących wzdłuż kanałów obok wspaniałych pałaców należą tak samo do krajobrazu jak Campanile do Piazza San Marco.

Wenecja współżyje z woda, to jest jej domena a jednocześnie stanowi jej największe zagrożenie.
W tym roku ma zostać uruchomiony projekt Mose. To ogromne bloki umieszczone na dnie morskim, które w razie zagrożenia powodziowego mają być podnoszone by powstrzymywać masy wody przed wpłynięciem do laguny, a wszystko po to, żeby kolejne generacje mogły nadal podziwiać piękno tego miasta.

[m.maska]

Następnego dnia świtem bladym zjadłyśmy w hotelu śniadanie... wow ale była okazja. W każdym hotelu miałyśmy śniadanie, ale tylko dwa razy mogłyśmy z tego skorzystać. Zwykle opuszczałyśmy hotel tak wcześnie, że nikt by nam śniadania o tej porze nie zaserwował.

Spojrzałam na termometr w samochodzie... 17°, była godzina ósma rano, dzień zapowiadał się ciepły i słoneczny, każdy zbędny bagaż noszony cały dzień należało odrzucić. Żadnych pulowerów, narzutek... w końcu i tak jest co nosić, a kto wie co jeszcze przybędzie.
Do przystanku autobusowego było blisko, oczekujących na autobus jadący w kierunku laguny było sporo. Potem krótka jazda przez miasto i długa droga po grobli łączącej Mestre, dzielnicę Wenecji na stałym lądzie z pozostałą częścią położoną na lagunie.

Venezia - Piazzale Roma

[m.maska]

Autobus wjeżdża na Piazzale Roma i kończy się jazda dla wszystkich, można tam oczywiście i zaparkować samochód, chociaż podobno ceny za parkowanie są horrendalne, ale w końcu nie ma się co dziwić, miejsca mało, więc mogą te ceny dyktować, jeśli ktoś koniecznie chce dojechać tam własnym samochodem.
Było na tyle wcześnie, że jeszcze nie było tłumów...

Przed wyjazdem do Włoch próbowałam rozgryźć plan „pływających tramwajów” vaporetto i stwierdziłam, że jest mniej przejrzysty niż plan metra w Paryżu. Na szczęście recepcjonista w hotelu, poprzedniego dnia, podał nam numery vaporetto, które zawiozą nas do Piazza San Marco; miałyśmy vouchery na bilety wstępu do Palazzo Ducale na godzinę 10, tak więc było to pierwsze miejsce w którym powinnyśmy się znaleźć.

[m.maska]

[al-szamanka]

Pamietam, że jak wskoczyłyśmy w to pierwsze vaporetto, do końca nie byłyśmy pewne czy zawiezie nas tam, gdzie chciałyśmy... zrobiło taki wielki zakręt w otwarte morze i wydawało się, że płynie w przeciwną stronę.

[m.maska]

no tak, bo jako niezorientowane, nie wiedzialysmy, ze nr2 plynie inna trasa... zreszta nie pamietam czy recepcjonista o tym wspominal, mowil na pewno, ze przejazd trwa krocej bo jest mniej przystankow...

Venezia - Canale della Giudecca

[m.maska]

Vaporetto nr1 – płynie przez Canal Grande do Piazzetty i zatrzymuje się na każdym przystanku – trasa zajmuje około godziny, vaporetto nr2 płynie także do Piazzetty ale przez Canale della Giudecca, czyli nie przez samo centrum a pomiędzy wyspami Dorsoduro i Giudeca, przystanków jest mniej, płynie się nieco krócej i podpływa do Piazzetty od strony wyspy San Giorgio, cała wspaniała sceneria Wenecji jest wtedy widoczna jak na dłoni.
Właściwie nie zastanawiałyśmy się nad tym, które vaporetto weźmiemy... wybór był między nr 1 i 2 – pierwsze które odpływało płynęło przez Canale della Giudecca o czym dowiedziałyśmy się już w trakcie tej „podróży”... i fakt, że byłyśmy trochę zdziwione, że zamiast znanych obrazków płynęliśmy początkowo niemal na otwarte morze, sprawdziłyśmy jednak na tablicy – cel był ten sam. Miałyśmy całodniowe bilety, mogłyśmy wsiadać i wysiadać i płynąć we wszystkich możliwych kierunkach, nawet na Lido czy Murano – co oczywiście z góry odpadało, bo było zbyt mało czasu, na Canal Grande był czas później.

[m.maska]

Zwykle w wielkich miastach urządzają takie objazdowe wycieczki po najważniejszych zabytkach autobusami, w Wenecji to już jest wliczone w transport „miejski”.

I tak minęłyśmy m.in. Il Redentore położone na wyspie La Giudecca.

Il Redentore

Kiedy w roku 1576 skończyła się epidemia dżumy, której ofiarą padło ponad 50tys. istnień ludzkich, m.in. Tycjan podjęto decyzję o budowie kościoła Zbawienia na wyspie Giudecca. Było to ostatnie wielkie dzieło architekta A.Palladio, w nim zrealizował swoje wyobrażenie o idealnym kościele renesansowym o świątynnym frontonie i przypominającej rzymski Panteon kopule.
Każdego roku w trzecią niedzielę lipca Wenecjanie uroczyście obchodzą rocznicę położenia kamienia węgielnego pod budowę kościoła, Festa del Redentore. Na Canale della Giudecca w tym dniu montowany jest pontonowy most, który łączy Zattere(promenada) w dzielnicy Dorsoduro z La Giudecca i po którym przechodzi procesja. W wieczór poprzedzający uroczystości na kanale pływają, przy blasku fajerwerków, setki przystrojonych łodzi.

Także po prawej stronie pojawia się wysepka San Giorgio Maggiore z kościołem przyklasztornym o tej samej nazwie... „pływa” w zasięgu wzroku San Marco na lagunie. To kolejne dzieło wielkiego Palladio, budowę ukończono już po śmierci mistrza. Przypomina grecką świątynię.

I ostatnia znacząca budowla, którą mija się dopływając do Piazzetty, na samym szczycie Dorsoduro, dawny urząd celny... a tuż za nim...

Santa Maria della Salute

najpiękniejszy barokowy kościół Wenecji, z potężną kopułą, zbudowany w latach 1631-1687 na pamiątkę końca epidemii dżumy w roku 1630, która pochłonęła 46tys ofiar, jedną trzecią ówczesnej populacji Wenecji. Architektonicznie kościół stanowi połączenie schyłkowego renesansu z wczesnym barokiem. Fasada zwrócona jest na Canal Grande.
W Santa Maria della Salute podobnie jak w Il Redentore, każdego roku 21 listopada Wenecjanie świętują Festa della Madonna della Salute. Most pontonowy przerzucony zostaje przez Canal Grande, po którym przechodzi procesja z sestiere* San Marco.

*Sestiere(l.mn.sestieri) to dzielnica historycznego centrum Wenecji. Słowo jest pochodną od sesto, szósta część i wskazuje na to, że Wenecja podzielona jest na sześć dzielnic.

Podobnie podzielona jest także Genua i kilka innych miast włoskich, ale i niemiecka Ratyzbona, która w średniowieczu miała, poprzez handel, ścisłe kontakty z Wenecją, przejęła wenecki system.
Poza tym, Republika Wenecka wprowadziła częściowy porządek rozplanowania na swoje ówczesne kolonie, szczególnie na Krecie w XIII wieku.

[al-szamanka]

Ach, nawzdychałam się do tej relacji... a niebo było tego dnia chabrowe, morska bryza wyjątkowo świeża, a powietrze błyszczało radośnie.

[tan.nawe]

al-szamanka napisała:

> Ach, nawzdychałam się do tej relacji... a niebo było tego dnia chabrowe, morska
> bryza wyjątkowo świeża, a powietrze błyszczało radośnie.

Matko, ale grafomania!

O wybaczenie proszę.

[al-szamanka]

tan.nawe napisała:

> al-szamanka napisała:
>
> > Ach, nawzdychałam się do tej relacji... a niebo było tego dnia chabrowe,
> morska
> > bryza wyjątkowo świeża, a powietrze błyszczało radośnie.
>
> Matko, ale grafomania!
>
> O wybaczenie proszę.

Nic za to nie mogę - tak rzeczywiście było

[tan.nawe]

al-szamanka napisała:

> Nic za to nie mogę - tak rzeczywiście było

To Wenecja taka kiczowata jest?

[m.maska]

tan.nawe napisała:

> al-szamanka napisała:
>
> > Nic za to nie mogę - tak rzeczywiście było
>
> To Wenecja taka kiczowata jest?

Nie bylas? to albo przyjmij, ze mysmy to tak widzialy, albo jedz i wyrob sobie wlasne zdanie...
Tak bywa, ze to co jednym sie podoba, innym absolutne nie... to co dla jednych jest sztuka dla innych kiczem...

[tan.nawe]

m.maska napisała:


> Nie bylas? to albo przyjmij, ze mysmy to tak widzialy,

Przyjęłam.

> albo jedz i wyrob sobie
> wlasne zdanie...

Już wyrobiłam.

> Tak bywa, ze to co jednym sie podoba, innym absolutne nie... to co dla jednych
> jest sztuka dla innych kiczem...

Na przykład jeleń na rykowisku dla niektórych jest sztuką

Venezia - Piazzetta, Palazzo Ducale, Campanile

[m.maska]

dla jednych być może kicz... tacy nie powinni jechać do Wenecji, dla innych sztuka i architektura... ci drudzy nigdy nie nasyca tam swojego "głodu"

Venezia - tylko trochę historii

[m.maska]

Wenecja – „miasto na lagunie”.

Wenecką Lagunę już w V wieku zaczęli zaludniać pierwsi mieszkańcy uciekający przed Ostrogotami i Longobardami z terrafermy(stałego lądu).

Data założenia miasta została ustalona na 25 marca 421 roku. Jednak zabudowywanie laguny było powolne i stopniowe. Dwiema najważniejszymi wyspami były wówczas San Marco i Rialto, dużą rolę odgrywała także wyspa Torcello. To tam na porozrzucanych na lagunie wysepkach powstawała Wenecja, pozostająca w tamtym okresie pod politycznym wpływem Bizancjum, co jednak nie trwało długo i Wenecja szybko się uniezależniła zastępując bizantyjskiego namiestnika(dux) dożą wybieranym spośród weneckiej arystokracji, który stal się orędownikiem separatystycznych dążeń Wenecji.

W historii Wenecji ważną datą był rok 828 kiedy to sprowadzono do miasta wykradzione z Aleksandrii ciało św.Marka – miasto zyskało tym samym antyczny rodowód, który przyczynił się do wzmocnienia jego znaczenia. Cesarz Otton III po nieudanej próbie zdobycia miasta, musiał także uznać jego niezależność. Od tego czasu Wenecja szybko zaczęła wyrastać na potęgę morską.

Na przestrzeni wieków miasto stało się schronieniem dla uciekinierów różnych nacji i mieszanką różnych kultur.

‘Wenecja zawsze była „wschodnio-zachodnim dywanem”, „splecionym” z elementów tych kultur. Między XIV i XV wiekiem Serenissima była jednym z najbardziej tolerancyjnych państw w Europie oraz jednym z najprężniej rozwijających się ośrodków miejskich na świecie. Do dziś zachowała się unikatowa zabudowa miasta z okresu jego największej świetności'.

Ile bym nie napisała o Wenecji to wszystko jest za mało, internet jest pełen informacji... każdy Canalazzi(Pallazzi przy Canal Grande) ma swoją historię, dlatego poprzestanę na tym... bo przecież Palazzo Ducale(Pałac Dożów) ma swoją historię, podobnie jak Basilica di San Marco czy Ponte di Rialto.

Venezia - Piazzetta

[m.maska]

Wysiadłyśmy z vaporetto w samym sercu Wenecji...na początek, zanim przed Palazzo Ducale pojawią się kolejki, postanowiłyśmy odebrać bilety... nawet na mostku przed Ponte dei Sospiri (Most Westchnień) nie było jeszcze zwykłych tłumów... spodziewałyśmy się kolejki po bilety, ale nie, mogłyśmy sobie nawet darować wykupienie voucherów, tylko skąd miałyśmy o tym wiedzieć... AL była kilka lat wcześniej i nie weszła do Palazzo Ducale, właśnie ze względu na oczekujące tłumy, moja przyjaciółka była kilka dni po nas i też były tłumy a nam się udało... odebrałyśmy bilety i skierowałyśmy się na Piazzettę miałyśmy jeszcze trochę czasu.

[m.maska]

z wiki

Piazzetta San Marco, placyk wenecki pomiędzy wybrzeżem Canale di San Marco a placem św. Marka. Po jego prawej stronie (patrząc od strony portu) znajduje się pałac Dożów a po lewej renesansowy budynek Libreria Sansoviniana, należący do biblioteki narodowej Biblioteca Nationale Marciana. Dzieło Jacopa Sansovina ukończone w 1591 r. Część pomieszczeń została udostępniona zwiedzającym. Można w nich zobaczyć pomieszczenia ozdobione stiukami i freskami takich mistrzów jak: Andrea Palladio, Jacopo Tintoretto, Paolo Veronese a nawet Tycjana. Do budynku Libreria Sansoviniana, od strony wybrzeża, przylega gmach mennicy Zecca, zaprojektowany także przez Sansovina. Budynek został zbudowany w połowie XVI wieku, na miejscu poprzedniej mennicy. (Wenecjanie bili własne monety).

Piazzetta była nieoficjalnym miejscem spotkań polityków oraz widownią egzekucji. Kaźnie odbywały się pomiędzy dwiema kolumnami ustawionymi w pobliżu nadbrzeżnego bulwaru.
(...)

Przy brzegu Canale di San Marco znajduje się port, do którego zawijają statki turystyczne, oraz przystań gondoli. Na wprost widoczny jest kościół San Giorgo Maggiore, dzieło Palladia, oraz po prawej stronie, przy ujściu Kanału Grande (Canal Grande) budynek morskiej komory celnej (Dogana di Mare) z charakterystyczną złotą kulą podtrzymywaną przez dwóch atlantów i stojącą na niej figurą fortuny.

[m.maska]

Piazzetta to otwarty ku morzu plac, oflankowany przez dwie monolityczne kolumny... łupy pochodzące z obszaru dzisiejszego Libanu. Widziane od strony Bazyliki; na szczycie kolumny po prawej stronie znajduje się, poskładany z rzymskich odłamków pochodzących z II wieku, posąg św. Teodora, pierwszego patrona miasta, na szczycie kolumny po lewej stronie umieszczony został, przypuszczalnie pochodzący z Dalekiego Wschodu, wykonany z brązu, lew św. Marka (symbol republiki weneckiej), "uskrzydlony" dopiero przez Wenecjan.

Piazzetta była nieoficjalnym miejscem spotkań polityków oraz widownią egzekucji. Kaźnie odbywały się pomiędzy dwiema kolumnami ustawionymi w 1172 roku w pobliżu nadbrzeżnego bulwaru. Wenecjanie po dziś dzień żeby uniknąć pecha omijają kolumny wielkim łukiem.

[m.maska]

Lew św. Marka jest wszechobecny...

[rena-ta49]

Chyba w każdym zwiedzanym miejscy robisz notatki "na gorąco" czy nagrywasz na dyktafon?
przyznam się że o większości miejsc,które zwiedzałam już nie pamiętam.

[m.maska]

Notatki? nie ma na to czasu... w tej chwili, w czasach fotografii digitalnej, gdzie zdjęcia są ładnie poukładane wg kolejności jest to dużo łatwiejsze... jedno implikuje kolejne. A ponieważ przed każdym wyjazdem dosyć gruntownie się przygotowuję, w końcu jesteśmy zdane wyłącznie na siebie, nie mamy żadnego przewodnika... więc pamiętam.
Przewodnik(człowiek) wiele odbiera z własnej inicjatywy jednocześnie narzuca to co niekoniecznie nas interesuje... nie zwraca się uwagi na drogę którą się idzie, bo ktoś nas prowadzi... W Barcelonie byłam w 2007 roku, w Lizbonie w 2005 - doskonale pamiętam ścieżki, którymi żeśmy wędrowały - musiałabym sobie przypomnieć nazwę przystanku metra, numer autobusu czy tramwaju, ale poza tym, jeśli czegoś potrzebuje, od ręki znajduje to w przewodniku, pamiętam w której dzielnicy to było.
Faktem jest, że zalega mi jeszcze końcówka Belgii, Antwerpia potem zamek Hoensbroek w Holandii, Akwizgran i kilka zamków nad Renem... oczywiście, że staram się pisać o tym co mam najświeższe w pamięci i mam nadzieję, że do tamtych zdjęć kiedyś powrócę.

[al-szamanka]

m.maska napisała:

> Notatki? nie ma na to czasu... w tej chwili, w czasach fotografii digitalnej, g
> dzie zdjęcia są ładnie poukładane wg kolejności jest to dużo łatwiejsze... jedn
> o implikuje kolejne. A ponieważ przed każdym wyjazdem dosyć gruntownie się przy
> gotowuję, w końcu jesteśmy zdane wyłącznie na siebie, nie mamy żadnego przewodn
> ika... więc pamiętam.

A pamięć masz niesamowitą
Poza tym od zawsze mówię, że mogłabyś pisywać do gazet świetne sprawozdania z podróży.

[tan.nawe]

al-szamanka napisała:

> A pamięć masz niesamowitą
> Poza tym od zawsze mówię, że mogłabyś pisywać do gazet świetne sprawozdania z p
> odróży.

Sprawozdania - tak. Ewentualnie ulotki informacyjne dla zmotoryzowanych turystów.
Inne formy - raczej nie.

[m.maska]

tan.nawe napisała:

> Sprawozdania - tak. Ewentualnie ulotki informacyjne dla zmotoryzowanych turystó
> w.
> Inne formy - raczej nie.

Tannawe Ty jestes niesamowita... i niezawodna....

Swoja droga widac, ze przewodnikow nie czytujesz/nie kupujesz, w kazdym jest specjalny rozdzial poswiecony turystom zmotoryzowanym... a wiesz, ze po tych, ktorych woza autobusy to wlasnie zmotoryzowanych jest najwiecej? i przepraszam bardzo... ale w sprawozdaniu z Paryza bylo zero informacji dla zmotoryzowanych bo niby skad? jesli bylysmy tam pociagiem...
Moi znajomi w maju leca do Wloch, Rzym-Florencja, czy Ty myslisz, ze ja im slowo wspominalam o strefach zakazanych? po co? nie beda zmotoryzowani tam na miejscu, wiec te informacje im sie do niczego nie przydadza

[m.maska]

p.s. gdybysmy podrozowaly z namiotem, bylyby tutaj informacji o polach namiotowych

[al-szamanka]

m.maska napisała:

> p.s. gdybysmy podrozowaly z namiotem, bylyby tutaj informacji o polach namiotow
> ych

Chociaż niektórym i takie wiadomości by się nie przydały, bo jeżeli za pola namiotowe muszą płacić, to z nich po prostu rezygnują i jeżdżą na rowerze.

[tan.nawe]

al-szamanka napisała:

> Chociaż niektórym i takie wiadomości by się nie przydały, bo jeżeli za pola nam
> iotowe muszą płacić, to z nich po prostu rezygnują i jeżdżą na rowerze.

W takim razie, przy nadarzającej się okazji, spróbujcie uzupełnić Wasze sprawozdania informacjami dla "zroweryzowanych" o rozmieszczeniu ścieżek rowerowych i dostępności wypożyczalni bicyklów.

[tan.nawe]

m.maska napisała:

> Swoja droga widac, ze przewodnikow nie czytujesz/nie kupujesz, w kazdym jest sp
> ecjalny rozdzial poswiecony turystom zmotoryzowanym...

No też właśnie! Mogłabyś te rozdziały pisać!
W przewodnikach są też rozdziały zatytułowane przeważnie "Informacje praktyczne", a poświęcone hotelom, noclegom, parkingom, kulinariom, godzinom otwarcia banków, muzeów, wystaw, terminom imprez lokalnych, bankomatom, biletom komunikacji miejskiej i innym, no i oczywiście cenom!
Te rozdziały przewodników też z powodzeniem mogłabyś pisać.
Ale, z całym szacunkiem, jako autorki reportaży prasowych, to ja Cię nie widzę.

> i przepraszam bardzo... ale w sprawozdaniu z Paryza bylo zero informacji dla zmotoryzowanych

Były za to szczegółowe i dokładnie ilustrowane dane... gastronomiczne!
To całkowicie rekompensowało brak informacji motoryzacyjnych.

> Moi znajomi w maju leca do Wloch, Rzym-Florencja, czy Ty myslisz, ze ja im slow
> o wspominalam o strefach zakazanych?

Nie myślę, bo nie wiem, o czym rozmawiasz ze znajomymi. Piszę tylko o tym, co widzę, tzn. o tym, o czym Ty i Al rozmawiacie ze sobą tu, na forum.

Venezia - Piazza San Marco

[m.maska]

Miałyśmy jeszcze trochę czasu, w końcu rezerwację na zwiedzanie Palazzo Ducale miałyśmy na godzinę 10, dopiero potem okazało się, że wydano nam bilety indywidualne, i mogłyśmy sobie wejść i wyjść kiedy miałyśmy na to ochotę – i dobrze... ale w tym momencie postanowiłyśmy pójść na Piazza San Marco, zanim zrobi się tam tłumnie.

Na końcu Piazzetty po lewej wznosi się (dzwonnica) Campanile di San Marco a za nią Piazza San Marco – to jedyny plac Wenecji, wszystkie inne placyki noszą miano Campo(pole).
Piazza San Marco ma formę trapezu i ma długość 175 metrów.

Z wikipedii:

Plac św. Marka w Wenecji (wł. Piazza San Marco) – znajduje się w najstarszej części Wenecji i jest najbardziej znanym placem tego miasta. Jego historia zaczyna się w IX wieku i wiąże się z budową pierwszej bazyliki św. Marka. W tym czasie plac ograniczał się do niewielkiego obszaru znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie bazyliki. Przez teren obecnego placu przepływał jeden z kanałów weneckich, dzieląc go na dwie części, z których jedną zajmował sad klasztoru św. Zachariasza. Pod koniec XII wieku plac został powiększony do obecnych rozmiarów. Przebudowa wiąże się ze spotkaniem papieża Aleksandra III z cesarzem Fryderykiem I Barbarossą.
Plac od samego początku był miejscem wielu ważnych wydarzeń i uroczystości. Od czasów doży Pietro II Orseolo obchodzono na nim uroczystość „zaślubin z morzem” podczas świąt Wniebowstąpienia,
Plac św. Marka połączony jest z Piazzettą San Marco. Ograniczają je budynki pałacu Dożów i bazyliki św. Marka. Na wprost bazyliki znajduje się klasycystyczny budynek skrzydła Napoleona (Ala Napoleonica). Budynek łączy ze sobą budynki Starej i Nowej Prokuracji (Procuratie Vecchie i Procuratie Nuove). Napoleon Bonaparte był zachwycony architekturą placu św. Marka. Polecił wybudować skrzydło zamykające zabudowę placu i uznał plac za najpiękniejszy salon Europy.
Do budynku Starej Prokuracji przylega wieża zegarowa (Torre dell'Orologio) a przy Nowej Prokuracji góruje dzwonnica św. Marka Campanile. Na przedłużeniu placu za wieżą zegarową, obok bazyliki św. Marka znajduje się Piazzetta dei Leonici – placyk, przy którym usytuowany jest budynek kurii biskupiej.
Większość budowli znajdujących się wokół placu została zbudowana w XVI wieku. Nawierzchnie zmieniono w pierwszych latach XVIII wieku.
Pomieszczenia Ala Napoleonica zajmują muzea:
· Museo Correr ze zbiorami dotyczącymi historii Wenecji, są to kolekcje monet, map, broni, starodruków
· Quadreria z kolekcją obrazów szkoły weneckiej od XIII do końca XV wieku
· Museo Archeologoco z kolekcją starożytnych rzeźb greckich i rzymskich
· Museo del Risorgimento poświęcone pamięci powstania przeciwko Austriakom w marcu 1848 oraz jego przywódcy – Danielowi Maninowi.
W podcieniach budynków Prokuracji znajdują się liczne kawiarnie, wśród których najsłynniejsza nosi nazwę – Caffe Florian.*
Plac św. Marka często jest zalewany wodą (acqua alta). Dla umożliwienia przejścia przez plac rozstawiane są wówczas niskie platformy uformowane w ciągi dla pieszych. Pojawiająca się woda w szybkim tempie rozlewa się po placu i również bardzo szybko znika podczas odpływu.

Caffè Florian* – to już instytucja – kawiarnie otwarto w 1720 roku. Po przeciwnej stronie placu rozsiadła się nieco młodsza Grancaffè Quadri (1815).

Venezia - Palazzo Ducale

[m.maska]

O Pałacu Dożów można byłoby założyć oddzielny wątek i byłoby w nim co pisać.
Gdzieś czytałam, że Napoleon doszczętnie okradł Pałac Dożów i to co dzisiaj tam się widzi, to tylko żałosne pozostałości tego co było niegdyś... nie spodziewałam się, że to czego ukraść nie zdołał i tak poraża wspaniałością, to przeszło moje oczekiwania.

Palazzo Ducale

Każdy kto chociaż raz oglądał widoki z Wenecji, zna charakterystyczną sylwetkę Palazzo Ducale.

Od początków osadnictwa na wyspach wokół Riavus Altus(Rialto) w tym miejscu znajdowała się siedziba władzy.

Pałac Dożów był kiedyś warownym zamkiem, bronionym przez wysokie mury z narożnymi wieżami zwróconymi w stronę laguny i z ufortyfikowanymi bramami. Pierwsza drewniana budowla powstała w tym miejscu już w 814 roku, wkrótce zbudowano także pierwszą Bazylikę Św.Marka, będącą prywatną kaplicą Dożów. Dopiero w XII wieku budowla zyskała reprezentacyjny wygląd z arkadami i loggiami, w stylu bizantyjskim. W połowie XIV wieku kiedy ilość członków rady wzrosła a miejsca było coraz mniej, podjęto budowę nowego Pałacu Dożów.
Obecny wygląd budowla zyskała w XIV i XV wieku. W miarę jak miasto się rozwijało, każdy organ władzy, a było ich wiele, potrzebował miejsca godnego jego znaczenia i potęgi. Konieczność wzniesienia nowej sali dla wielkiej rady stała się bodźcem do rozpoczęcia ogromnej budowy.

Pałac Dożów pełnił rolę rezydencji Dożów oraz siedziby instytucji Republiki, m.in. Wielkiej Rady (Maggior Consiglio) Wenecji. To tam toczyło się polityczne życie Wenecji; koronowano dożów, ustanawiano prawa, sądzono przestępców.

Pałac Dożów jest wspaniałym przykładem weneckiego gotyku. Jego fasada zachwyca elegancją i lekkością: arkadowy portyk na parterze dopełnia piękna loggia na piętrze. Ścianę nad loggią zdobi geometryczny wzór z białego i różowego kamienia, zwieńczony ażurową attyką. Ta niezwykła kolorystyka, o zachodzie Słońca, nadaje pałacowi różowo-zloty odcień.



p.s. wróciłyśmy na Piazzettę i na Piazza San Marco kiedy słońce zachodziło.

[al-szamanka]

m.maska napisała:

> p.s. wróciłyśmy na Piazzettę i na Piazza San Marco kiedy słońce zachodziło.
>

Bo koniecznie chciałyśmy zobaczyć jak jest to wszystko podświetlone, gdy zapadnie ciemność.

[m.maska]

Jasne... i nie doczekałyśmy, bo gwałtownie zaczął ciągnąć chłód od laguny

[m.maska]

Trzy skrzydła tworzą Palazzo Ducale, skrzydło południowe – zwrócone w stronę laguny, zachodnie - wychodzące na Piazettę i wschodnie, które wraz z Mostem Westchnień, skierowane jest w stronę rzeki. Od północy zamyka całość Bazylika Św. Marka.
Południowe skrzydło wraz z południową fasadą to najstarsza część Palazzo Ducale, która nadała „ton“ dalszej rozbudowie
Na narożnikach,na dachu i nad balkonami znajdują się posągi. Przedstawiają Lwa Św.Marka, Iustitię z mieczem, Archaniołów Rafaela i Michała i Adama i Ewę.
Gotycka Porta della Carta (Brama Papierowa) prowadzi na wewnętrzny dziedziniec i łączy Palazzo Ducale z Bazyliką San Marco. Jednak dzisiaj wejście do pałacu znajduje się na stronie południowej.
W latach 1563-1614 po drugiej stronie Rio zbudowano Prigione nuove (nowe więzienia), które połączono w 1603 przez Ponte dei Sospiri(Most Westchnień) ze znajdującymi się w Palazzo sądami.
Na północy cały kompleks zamyka Bazylika San Marco, na wschodzie Most Westchnień łączy Pałac z więzieniem, na zachodzie Porta della Carta łączy Pałac z Bazyliką San Marco – wszystkie elementy budowli spoczywają na pniach drzew i wapiennym podłożu i niemal w całości fasada została wyłożona marmurem i marmurowymi dekoracjami(wyjątkiem jest skrzydło wychodzące na kanał). Front południowy i zachodni prezentuje się jako budowla trzypiętrowa, podczas gdy skrzydło wschodnie ukazuje cztery piętra.

[m.maska]

Architektura Palazzo Ducale jest wyjątkowa w zachodniej Europie i przy każdej próbie jej kopiowania, natychmiast rozpoznawalna.
Gotyk połączony z elementami orientalnymi, jak szczyty korony dachu, dla których inspiracją były zwieńczenia północnoafrykańskich meczetów Mameluków, niezwykła dekoracja fasady górnego piętra (różowo-białe romby) pochodzą ze wschodniej Turcji lub Iranu, ten motyw stosowali Seldżucy, łuki nad loggiami mają także wzorce w sztuce islamu.

Szczególne zamiłowanie do kolorystyki budowli miało swoje źródło w dawnych związkach Wenecji ze sztuką bizantyjską. To główna cecha weneckiej architektury, „bajecznego” uroku Palazzo Ducale, któremu od stuleci ulegają przybywający do Wenecji.

Wenecki gotyk różni się zasadniczo od gotyku oglądanego w Europie północnej, strzelistego, smukłego, tego Wenecja, choćby z powodów niestabilnego podłoża, nie mogła stosować, ale właściwie niemal wszystkim gotyckim budowlom Włoch zarówno sakralnym jak i świeckim brak strzelistości gotyku francuskiego.

Planowanie przestrzenne Wenecji: Bazylika San Marco, Palazzo Ducale, Piazza San Marco, Piazzetta, Logetta i Biblioteka są efektem dalekosiężnego planowania budowy miasta przez weneckie urzędy, które wiedziały jak stworzyć odpowiednie przestrzenie dla wszystkich dziedzin życia publicznego Republiki.

[m.maska]

Narożniki Palazzo Ducale zdobią bogato rzeźbione kapitele, jeden z nich przedstawia „pijaństwo Noego“, drugi „grzech Adama i Ewy” i trzeci znajdujący się przy Porta della Carta, przedstawia ”wyrok Salomona”.
Kapitele dolnego rzędu kolumn wykorzystują w tamtym czasie powszechnie stosowaną tematykę: przedstawienie miesięcy i związanych z nimi prac, zodiakalnych znaków, siedmiu sztuk wyzwolonych, sceny ze Starego i Nowego Testamentu i z historii miasta.

Poziom terenu wokół Palazzo Ducale był w ciągu ubiegłych stuleci wielokrotnie podnoszony, stąd bazy kolumn nie są już dzisiaj widoczne i stosunek wymiarów nieco się zmienił.

Kolumny „wyroków śmierci“

W loggii na pierwszym piętrze Palazzo Ducale, od strony Piazzetty, widoczne są dwie sąsiadujące kolumny, zabarwione czerwonawo. Między nimi ogłaszano wyroki śmierci. Nieco dalej w okrągłym medalionie, symbol wymiaru sprawiedliwości, Iustitia z mieczem i zwojem, siedząca między dwoma lwami.

[m.maska]

Porta della Carta

Porta della Carta, “Brama Papierowa” jest głównym wejściem na cortile(dziedziniec) Palazzo Ducale. Budową tego portalu zamknięto lukę między Bazyliką San Marco i Pałacem Dożów.

Nie ma pewnych źródeł, które podawałyby rodowód nazwy, tylko wiele prób jej wyjaśnienia m.in. ze to właśnie w tym miejscu były przybijane zapowiedzi rządu na oficjalnym „papierze”, wg innych źródeł, to tam mogli mieszkańcy dostarczać swoje prośby.

Portal stanowi dowód na typowo konserwatywne cechy Serenissimy. Niemal w całości zbudowany w stylu późnego gotyku, tylko w niewielu miejscach widoczne są pierwsze ślady nadciągającego renesansu.

Bogata dekoracja portalu miała być dowodem wielkości Republiki.

W czterech niszach podpierających kolumn pod delikatnymi reliefami, pod baldachimami o kwiatowych ornamentach znalazły miejsce Cnoty Kardynalne, odwaga(fortitudo), umiar(temperantia), mądrość(prudentia) i miłość(caritas); cnoty, którymi Republika „się charakteryzowala”.

Szeroka podstawa poniżej potrójnego okna przedstawia scenę, kiedy doża Francesco Foscari, w ornacie, klęczy przed Lwem Św.Marka

Ta scena obrazowała, dożę nie jako władcę, ale w służbie Republice, której symbolem był Lew Św. Marka. Po obu stronach okna cherubiny podtrzymują herb Foscariego. Popiersie Św.Marka, jako patrona Republiki, umieszczono w tondo, w najbardziej eksponowanym miejscu, nad maswerkiem.

Nad całością króluje Iustitia z mieczem i wagą, której tron wzorowany był na lwim tronie Salomona, ucieleśnieniu mądrego i sprawiedliwego sędziego. Personifikacja sprawiedliwości w tym miejscu miała symbolizować sprawiedliwe i mądre rządy w Serenissimie.

Reprezentacyjny efekt całości podkreślało barwne obramowanie i bogate złocenia, czego dzisiaj widoczne są już tylko nikle ślady.

[m.maska]

Arco Foscari

Dzisiaj na dziedziniec nie wchodzi się przez Porta della Carta – akurat w tym miejscu opuszcza się Palazzo Ducale, ale wtedy kiedy Palazzo Ducale było rezydencją dożów, tam było wejście. A sam dziedziniec to już wystawa dzieł sztuki. Porta della Carta łączy się z Arco Foscari (łuk Foscariego). Architektonicznie zauważalna jest w tej budowli przemiana gotyku w renesans. Niewiele ma ta budowla wspólnego z łukiem i trudno ją określić, może jako ciąg łuków. Na dole, coś na kształt korytarza o sześciu przęsłach z krzyżowym sklepieniem, prowadzi wprost na reprezentacyjne schody: Scala dei Giganti, miejsce o ogromnym znaczeniu politycznym, tam odbywała się intronizacja nowo wybranych dożów. Na szczycie Arco Foscari stoi posąg Św. Marka w pozie błogosławiącej znajdujące się naprzeciw Scala dei Giganti, miejsce koronacji dożów.

[m.maska]

Sklepienia Arco Foscari prowadzą wprost na Scala dei Giganti (schody gigantów)

[m.maska]

Scala dei Giganti

Sklepienia Arco Foscari prowadzą wprost na Scala die Giganti. Reprezentacyjna schody, na których od 1485 orku odbywała się ceremonia koronacji nowego Doży. Na najwyższym stopniu nowy Doża składał przysięgę wierności Republice, zanim otrzymał charakterystyczne nakrycie głowy i insygnia władzy a tym samym objął swój urząd.

„Scala die Giganti“ ostatnie z niegdyś czterech schodów, prowadzących z dziedzińca na górną kondygnacje, wiodą na pokoje Doży.

Schody otrzymały nazwę dzięki dwóm rzeźbom Jacopo Sansovino, przedstawiającym rzymskich bogów Marsa i Neptuna. Mars bóg wojny (na lądzie) i Neptun bóg morza, symbolizują jednoznacznie militarna potęgę Wenecji. Nad łukiem wejściowym na dwóch wystających konsolach widoczny jest Lew Św. Marka, po jego obu stronach herby Agostino Barbarigos, który był inicjatorem budowy schodów.

[m.maska]

Plac Senatorów

Na lewo od Scala die Giganti jest niewielki plac senatorów (cortile albo cortiletto dei Senatori), tam spotykali się przed posiedzeniami, stamtąd też prowadziły schody bezpośrednio do ich służbowych siedzib.

[m.maska]

Dziedziniec Palazzo Ducale był miejscem ogólnie dostępnym dla Wenecjan. Odbywały się tam zgromadzenia, festyny, turnieje, raz w roku także walki byków.
W roku 1773 pierwotne cegły zastąpiono płytami z trachitu. Pod płytami znajdują się dwie duże cysterny, które służyły pałacowi ale także mieszkańcom jako ujęcie wodne. Dwie studnie znajdujące się na dziedzińcu zbudowano tam w latach 1554 i 1559.

Ponieważ miałyśmy jeszcze trochę czasu do godziny o której miało rozpocząć się oprowadzanie, obejrzałyśmy sobie dziedziniec bardzo dokładnie i dopiero wtedy spojrzałyśmy na bilety – okazało się, że voucher wymieniono nam na zwykłe bilety, co nam bardzo odpowiadało, więc postanowiłyśmy „przejść na komnaty”...

[al-szamanka]

Pamiętając nieprawdopodobne kolejki do kas przed paru laty, byłam zdziwiona, że tego dnia tak mało turystów kręciło się po placu wraz z nami - fajnie, nie potrzebowałyśmy się przepychać.

[m.maska]

A tydzien po nas byl tam moj brat i ponoc tez byly ogromne kolejki, moze wiazalo to sie z tym, ze to byla niedziela?

[m.maska]

Po zdobyciu Wenecji przez Napoleona w 1797 Palazzo Ducale został tak splądrowany, że z umeblowania nie pozostało kompletnie nic, a jednak komnaty po dziś dzień wzbudzają zachwyt, dzięki bogatemu wystrojowi, to czego Napoleon nie zdołał wywieźć to były ściany i sufity.

Na początek wchodzi się na piętro, jak wszystko co cenne w Wenecji, rozpoczyna się na piętrze. Loggie okalają dziedziniec, co jakiś czas na ścianie widoczne są „otwarte usta” – każde z nich należały do odpowiedniego resortu, tam można było wrzucić skargę, petycję, donos, tak żeby trafiły w odpowiednie ręce, chociaż ponoć rzadko zdarzało się żeby przynosiły skutek.

[m.maska]

Scala d’oro

Można sobie wyobrazić ceremonialne przejście… z Piazza San Marco, przez Porta della Carta, Scala dei Giganti, na prawo wzdłuż loggii i po lewej pojawiały się pod łukiem schody, Scala d’Oro (złote schody). Samo wejście zdobią dwa posągi: po lewej Herkules, który zabija Hydrę, zapewne alegoria odnosząca się do wojny Wenecji z Turkami, po prawej Atlas, dźwigający kulę ziemską.

Scala d’Oro – złote schody, jakże mogłoby być inaczej, sklepienie nad schodami jest bogato zdobione złotem. Te reprezentacyjne schody prowadziły do apartamentów Doży i na trzecią kondygnację do sal w których odbywały się zgromadzenia

Te niezaprzeczalnie wspaniałe schody, na dole nad łukiem wejściowym znajduje się ówczesny herb Republiki Weneckiej, białe i złote stiuki, ozdobione są 24-karatowym zlotem, najlepiej oglądać je z góry, wtedy powstaje wrażenie trójwymiarowości. (ale te fotki później, na początek te robione z dołu, bo na te schody jeszcze wracałyśmy).

Pierwszy podest jest dedykowany Wenus i odnosi się do zdobycia Cypru, miejsca narodzin bogini. Następnie schody rozdzielają się. Na prawo prowadzą do apartamentów Doży – dekoracje nawiązują do Neptuna, który symbolizuje panowanie Wenecji na morzu... mitologia pozostawała w służbie Serenissimy.

[al-szamanka]

O kurcze, nie wiedzialam, że te moje kanarkowe spodnie są aż tak "przeraźliwe"

[m.maska]

al-szamanka napisała:

> O kurcze, nie wiedzialam, że te moje kanarkowe spodnie są aż tak "przeraźliwe"
>

Ano, przed laty kupiłam kurteczkę juniorowi w szachownicę biało-kanarkową i byłam z tego bardzo zadowolona. Byliśmy potem na wczasach w Kołobrzegu i kiedy wyrwał na plaży było widać z daleka, gdzie jest

[m.maska]

Doża wenecki
Doża (z łacińskiego Dux, przywódca) był najwyższym urzędnikiem państwowym Republiki Wenecji. Doża było stanowiskiem dożywotnim, wyboru dokonywano spośród najważniejszych rodów weneckich patrycjuszy.

Pierwotnie Doża był reprezentantem lokalnym, jednak wraz z oderwaniem się Wenecji od Bizancjum, Doża był formalnie władcą Republiki.

Doża we wczesnym Średniowieczu miał niemal nieograniczoną władzę, jej zakres sięgał od władzy sądowniczej po militarną. To zmieniło się w latach 1132/1148, kiedy obok Doży pojawiła się Wielka Rada a później Rada Dziesięciu. Ta ostatnia pełniła rolę najwyższej instancji. Od tego czasu urząd Doży stał się bardziej reprezentacyjny, jednak zachował stanowisko Naczelnego Dowódcy Republiki.

Ostatni Doża, Ludovico Manin, ustąpił 12 maja 1797 roku, po uprzednim rozwiązaniu się Wielkiej Rady w związku z opanowaniem Republiki Weneckiej przez Napoleona.

Wybory

Przebieg wyboru Doży z biegiem czasu stawał się coraz bardziej skomplikowany. W roku 1172 wyboru 39 Doży, dokonało 12 „wyborców”, ale już jego następcę, wybierało czterdziestoosobowe kolegium wyborcze. Znaczące rodziny patrycjuszy obawiały się, że przykład innych włoskich miast w których doszło do powstania dynastii rządzących mógłby znaleźć odbicie w Wenecji; wprowadzono skomplikowany system wyborów, który uniemożliwiał manipulację wyborów.

Wyboru dokonywano spośród członków Wielkiej Rady, każdy z nich wrzucał do urny jedną kulę. Na Piazza San Marco brano dziesięcioletniego chłopca(Ballottino), który z urny wyciągał 30 kul.
· 30 kul było losowo redukowanych do 9. Tych 9 wybierało 40.
· 40 kul redukowano losowo do 12. Tych 12 wybierało 25.
· 25 redukowano losowo do 9. Tych 9 wybierało 45.
· 45 redukowano losowo do 11. Tych 11 wybierało 41.
· Tych 41 nominowało Dożę, którego zatwierdzało zgromadzenie.

· Kworum do wyboru Doży wynosiło 25 głosów. Po wyborze Doży, Ballottino należał do świty nowego Doży.

Signoria miała możność usunięcia Doży ze stanowiska, ale nie wolno mu było samemu ustąpić. Czas urzędowania był nieograniczony(do śmierci Doży).

A było tych Dożów na przestrzeni lat – aż 120.

Strój:

Od XIV wieku, Doża nosił koronę szczególnego rodzaju zwaną Corno Ducale. Była to sztywna czapka z czubem w kształcie rogu i metalową obręczą w rodzaju korony. Pod Corno, Doża nosił czapkę lnianą zwaną Cuffia. Czapka koronacyjna Zogia była wykonana z brokatu, ozdobiona kamieniami szlachetnymi. Zwykłe Corno było robione z mniej kosztownego materiału. Podczas koronacji, Doża zakładał długą suknię „dogalina”, zapiętą wąskim pasem ze złotą klamrą, i pelerynę o szerokiej kryzie ozdobionej futrem gronostajów, bavaro. Do stroju Doży należały także charakterystyczne złote guziki, campanoni d’oro.

[m.maska]

Apartamenty Doży

Na prawo od Scala d’oro na środkowym poziomie znajdowały się komnaty przeznaczone dla Doży – położone między Rio della Canonica i pałacową kaplicą, której rolę spełniała wówczas bazylika San Marco.
Dzisiaj, udostępnione dla zwiedzających, reprezentacyjne komnaty ukazują wyrafinowanie dekorowane ogromne marmurowe kominki, stiuki, fryzy. 20 pomieszczeń było przeznaczonych do użytku prywatnego, przynajmniej do XVII wieku, znajdowały się poniżej i powyżej głównego piętra. Właściwy rdzeń komnat stanowiły wprawdzie bardzo prestiżowe pomieszczenia ale nieszczególnie przytulne. Nierzadko Doża przed objęciem urzędu we „własnych czterech ścianach” cieszył się większym komfortem, większą przestrzenią i wygodami aniżeli ofiarowała mu Republika. Toteż zrozumiałe jest, że wprawdzie Doża reprezentował Republikę, ale jednocześnie miał – przede wszystkim – rolę służebną.

Pod koniec dnia pracy, Doża zdejmował insygnia władzy i przechodził do prywatnych apartamentów, tam jadał i spędzał czas w kręgu bliskich. Pokoje były wyposażone meblami Doży z jego wcześniejszego miejsca zamieszkania, które po jego śmierci, spadkobiercy musieli zabrać, aby zrobić miejsce dla umeblowania jego następcy.

[m.maska]

Sala herbowa

Nazwa tej sali odnosi się do zwyczaju umieszczania tam herbu urzędującego Doży, który w tej sali udzielał audiencji i przyjmował posłów.
Na środku widoczny jest herb Ludovico Manin. To największa i najjaśniejsza z komnat należących do apartamentów Doży: ciągnie się przez cały trakt Palazzo Ducale i wraz z salą Filozofów, tworzy pod kątem prostym jej przedłużenie w kształcie litery T.
Na ścianach sali można obejrzeć mapy posiadłości Republiki Weneckiej a także mapy obszarów odkrytych i zbadanych przez Wenecjan.
Pierwotne mapy z XVI wieku zostały skopiowane przez kartografa i hektografa w 1762 roku. Wykonał on na zlecenie Doży Marco Foscariniego kolejne mapy podróży sławnych weneckich odkrywców: Nicolò i Antonio Zen, którzy dotarli do Grenlandii; Pietro Querini który zginał podczas katastrofy morskiej w okolicy norweskich fiordów; Alvise da Mosto, który był odkrywcą Wysp Zielonego Przylądka. Na środku sali widoczne są dwa wielkie obrotowe globusy, jeden z nich przedstawia Ziemię, drugi firmament niebieski.

[m.maska]

Sala Grimani

Rodzina Grimani miała w historii Republiki Weneckiej aż trzech Dożów, zapewne dlatego zasłużyła sobie na to, by jedna z sal nosiła ich imię.
Sala, jak wiele innych jest niemal pusta, toteż wzrok przyciąga tych niewiele eksponatów znajdujących się w niej, ściany i sufit.
Przepiękny kominek, zwieńczony herbem doży Barbarigo z eleganckim reliefem ukazującym Lwa Św. Marka w otoczeniu różnych bogów i stworów morskich.
Na ścianach wiszą trzy znaczące wizerunki Lwa Św.Marka, które ukazują potęgę Wenecji na lądzie i na morzu.
Na obrazie Jacobello, widoczny jest pagórkowaty krajobraz i naprzeciw falujące morze.
Dzieło Donato przedstawia zamek i wiele łodzi na lagunie.
Sławny „kroczący” Lew, namalowany przez Vittore Carpaccio stoi przednimi łapami na zalesionym lądzie, podczas gdy jego tylne łapy dotykają Pałacu Dożów i opanowanej przez żaglowce laguny.
Na niektórych obrazach widnieją polityczne sentencje.

[m.maska]

Sala Erizzo

Podobnie jak poprzednia sala i ta nosi imię urzędującego w latach 1631-1646 Doży Francesco Erizzo; i tak jak w innych salach zarówno sufity jak i kominek pochodzą z końca XV wieku. Nad kominkiem widoczna jest grupa rzeźb, pomiędzy Venus i Wulkanem błyszczy tarcza herbowa rodziny Erizzo. Na fryzie z aniołkami i symbolami wojennymi przedstawiono zasługi Doży Erizzo.

[m.maska]

Sala Stiuków

[m.maska]

Sala sklepień(?)



Sala Audiencyjna

To jedna z sal znajdujących się w tym trakcie przeznaczonych na audiencje. Wspaniały kominek z karraryjskiego marmuru. Zdobi go Lew Św.Marka otoczony delfinami i puttami, rzeźbione sufitowe fryzy.
Na temat każdej z sal można by pisać wiele – nie wszystkie eksponaty fotografowałam, w tej sali zrobiłam zdjęcie, jak wynika z opisu, jednej gałęzi, drzewa genealogicznego literacko uzdolnionego, doży w latach 1762-1763, Marco Foscariniego.

[m.maska]

Sala Filozofów

Nazwa tej sali odnosi się do dwunastu portretów filozofów antycznych, które zostały tam umieszczone w XVIII wieku a następnie zastąpione obrazami alegorycznymi i portretami Dożów.

Sala Filozofów wraz z Salą Herbową tworzy kształt litery „T“, ale posiada też, przez wewnętrzne ukryte schody, połączenie z górnym piętrem, przez które doża miał szybki dostęp z prywatnych komnat do sal w których obradował senat i kolegium.
Nad drzwiami po drugiej stronie tego przejścia znajduje się sławny fresk Tycjana „Św.Krzysztof”- Młody wówczas malarz wyraźnie nawiązywał do sztuki Michała Anioła. Dzieło powstało w ciągu zaledwie trzech dni i inaczej niż w przekazach, Św.Krzysztof trzymając na rękach Jezusa przenosi go nie przez rzekę, a przez wenecką lagunę; w tle widoczne są Alpy, Campanila, Palazzo Ducale i Basilica San Marco.
Ale skąd wziął się ten wizerunek w tym miejscu? Z jednej strony w tamtym okresie panowało przekonanie, że „kto spogląda na wizerunek Św.Krzysztofa jest cały dzień wolny od wszelkiego zła”. Z drugiej strony Święty Krzysztof jako nawrócony potrafił nadać nowy sen swojemu życiu. Umieszczenie jego wizerunku nad drzwiami a właściwie nad przejściem być może wyrażało pragnienie pokonania konfliktów między prywatnym życiem doży i jego obowiązkami publicznymi. Kolejna interpretacja to: Św.Krzysztof jako symbol Wenecji, która przyjęła chrześcijaństwo chroniąc je przed niewiernymi.

[m.maska]

Rola jaką pełniła ta sala, nie jest wystarczająco udokumentowana, przypuszczalnie na przestrzeni czasu była wykorzystywana do różnych celów użytkowych. Z oryginalnego wyposażenia zachował się jedynie kominek.

Wystawiane w niej obrazy dokumentują końcowy akt istnienia Republiki Weneckiej: oficjalny portret ostatniego doży Ludovico Manin, obraz z XIX wieku przedstawiający dramatyczne posiedzenie Wielkiej Rady z dnia 17 maja 1797 na którym w obliczu oczekujących na rozkaz marszu na Wenecję wojsk napoleońskich podjęto decyzję rezygnacji z suwerenności Republiki. Manin zdjął corno ducale(rodzaj korony noszonej przez dożów): rządy Wenecji przekazano demokratycznej radzie sympatyków Napoleona. Kilka miesięcy później, podczas pokoju zawartego w Campo Formio, Napoleon przekazał wszystkie podbite tereny Wenecji, Austrii, oczywiście uprzednio zebrawszy bogate łupy w postaci dzieł sztuki, które częściowo po dziś dzień nie zostały zwrócone.

[m.maska]

Sala Scudieri

Pierwotnie ta sala stanowiła przedsionek apartamentów doży. W tym miejscu przebywali, powołani przez dożę, na całe życie, tzw.scudieri(dosłownie:giermkowie), ośmiu z nich było stale do dyspozycji. Do ich zadań należała służba w przedsionku ale także noszenie insygniów doży podczas procesji i parad. Nic nie pozostało z oryginalnego wyposażenia tej sali, ale na szczególną uwagę zasługują monumentalne drzwi (koniec XV wieku), które prowadzą do Scala d’Oro.

Tutaj kończy się zwiedzanie traktu w którym mieściły się apartamenty dożów... ale dopiero drugie piętro zaskakuje bogactwem – tam zachowało się to czego Napoleon nie zdołał wyrwać, zerwać, wywieźć...

[m.maska]

Powróciłyśmy na Scala d'Oro(złote schody), które tak naprawdę złote nie są, złote jest sklepienie i widziane z góry tworzy niezwykłe wrażenie trójwymiarowości...

[m.maska]

W Palazzo Ducale obok prywatnych apartamentów Doży, znajdowały się sale posiedzeń, sale reprezentacyjne, sale tortur i więzienie. W końcu to tam mieściło się centrum władzy Republiki Weneckiej.

Nadzwyczaj bogaty wystrój wnętrz powierzono najsławniejszym weneckim artystom, takim jak Tintoretto, Tycjan czy Paolo Veronese.

Liczne sale mają wiele wspólnych cech, oprócz podobnego kształtu podobnie okazały jest wystrój artystyczny. Górne części ścian a przede wszystkim same sufity są niesłychanie bogato zdobione. Przykładano też wielką wagę do ornamentów ram obrazów sufitowych, które wykonali najsławniejsi malarze a których tematyka stanowiła najczęściej gloryfikację miasta.

Atrio Quadrato(kwadratowy przedpokój)

To pomieszczenie służyło jako przedpokój do pozostałych sal w których zbierały się najważniejsze organy rządowe. Dekoracja pochodzi z XVI wieku, czyli z okresu panowania doży Girolamo Priuli, który został uwieczniony przez Tintoretto na malowidle na suficie. Justitia i Pax jako symbole władzy dopełniają całości. Na czterech malowidłach na obrzeżach znajdują się sceny bibilijne, które przypuszczalnie ilustrować miały cnoty Doży i cztery pory roku.

[m.maska]

W tym miejscu rozpoczyna się długa wędrówka przez sale w których decydowały się losy państwa, które przez setki lat było podziwiane za swoją stabilność i niezmienność gwarantującą spokój społeczny. Od XIV wieku Republika Wenecka nie wiedziała co to rozruchy czy rewolucja. Nikt nie poddawał w wątpliwość zdolności i prawa arystokracji do rządzenia państwem. Pod patronatem Lwa Św.Marka reżim cieszył się popularnością i budował własną legendę.

Sala delle Quatro Porte

Sala ta pełniła dwie funkcje, była przedsionkiem i przejściem do ważnych sal w Palazzo. Jej nazwa odnosi się do czterech wspaniałych drzwi obramowanych cennym orientalnym marmurem. Każde drzwi wieńczy grupa rzeźb których tematyka i symbole odnoszą się do wartości, które ten kto przyjmował na siebie odpowiedzialność rządzenia, powinien spełniać.

Freski na suficie stanowią całość i prezentują powstanie Wenecji, jej suwerenność od początku dziejów i historyczną misję arystokracji weneckiej – to co widoczne już było na Scala d’Oro.

[m.maska]

Sala dell’Anticollegio

Przez Atrio Quadrato(kwadratowy przedsionek) i Sala delle Quattro Porte(sala czterech drzwi) wchodziło się do Sala dell’Anticollegio. Anticollegio było miejscem w którym ambasadorzy i delegacje oczekiwali na przyj€cie przez Radę Stanu odpowiedzialną za politykę zagraniczną.
Podobnie jak dwie poprzednie sale, także Anticollegio padło ofiarą pożaru w 1574 roku, toteż dekoracje są podobne jak w Sala delle Quattro Porte; stiuki i freski sufitowe. Niezwykle bogatych dekoracji ścian i sufitów dopełniają rzeźby kominkowe i korynckie kolumny zdobiące drzwi prowadzące do Sala del Collegio.

[m.maska]

Sala del Collegio

Rada Państwa zwana także Pien Collegio składała się z dwóch niezależnych organów Savi i Signoria. Pierwsza dzieliła się na Rady zajmujące się polityką zagraniczną, sprawami obszarów na lądzie leżących poza laguną i zarządzające dobrami i polityką na morzu.

W skład Signorii wchodziło trzech członków tzw. Quarantii i Mała Rada. W jej skład wchodził Doża i sześciu doradców z sześciu dzielnic miasta.

Po pożarze w 1574 roku dekoracja sali została wykonana na podstawie projektów Andrei Palladio, Francesco Belli i Andrei da Faenza.

Wspaniałe malowidła sufitowe wykonał Veronese. Sufit Collegio to majstersztyk artysty, gloryfikacja rządów Republiki, zaufania na którym spoczywa i chwała rządzących.

Na pierwszym kwadracie widoczna jest w tle Campanile di San Marco(dzwonnica), na pierwszym planie Neptun i Mars, symbole Wenecji panującej na lądzie i morzu. W środku: triumf wiary a w kwadracie najbliższym podestu: Justitia i Pax, a między nimi Venezia. Wokół znajdują się tablice w formie liter L i T których treść jest sławi rządy Republiki.

Wielkie malowidło nad podestem jest także autorstwa Veronese, tematem jest zwycięstwo pod Lepanto w październiku 1571 roku, gdzie chrześcijańska flota pokonała Turków.

Pozostałe obrazy wyszły spod pędzla Tintoretto i jego współpracowników; przedstawiają Dożów, nad którymi opiekę roztacza Ziemia Święta, Maria Panna i Święci.

[m.maska]

Dekoracja poprzednich sal mogła już przyprawić o zawrót głowy, dosłownie, bo chodziłyśmy z głowami zadartymi do góry oglądając malowidła sufitowe i w przenośni - bo bogactwo wystroju przechodziło wszelkie wyobrażenie, jakie można było sobie wyrobić czytając uprzednio w różnych miejscach o tym, jak Napoleon ograbił Palazzo Ducale. Ale to jeszcze nie było wszystko... najważniejsze sale były jeszcze przed nami.

[m.maska]

Sala del Senato

Ta sala (jak sama nazwa wskazuje) była miejscem posiedzeń Senatu. Nosi ona także nazwę Pregadi, Doża zapraszał uczestników do wzięcia udziału w posiedzeniu Senatu, chyba najstarszej weneckiej instytucji, ustanowionej w XIII wieku i nieustannie rozwijającej się, aż do XVI wieku kiedy to Senat zajmował się aspektami gospodarczo-finansowymi takimi jak produkcja, handel i polityka zagraniczna. Tym samym stał się podkomisją Wielkiej Rady w której brali udział głównie członkowie najbogatszych rodzin.

Po pożarze w 1574 roku prace renowacyjne rozpoczęły się już w latach osiemdziesiątych XVI wieku. Renowację ostatecznie ukończono w roku 1595.

Kilka z malowideł jest dziełem Tintoretta, w których wyróżniającą postacią jest Chrystus. Była to aluzja do funkcji „Konklave”, jaką Senat spełniał, podczas wyboru Doży, pod patronatem Syna Bożego.

Po obu stronach sali znajdują się jeszcze miejsca do siedzenia tych wszystkich senatorów i pozostałych uczestników(miejsce Doży było na szczycie przed złotą ścianą); są to proste i mało interesujące ławki, będące w absolutnej sprzeczności z resztą sali, której ściany i sufit dekorowany jest ogromną ilością złota.

Tyle złota, ile w Wenecji, zebranego w jednym miejscu, chyba trudno znaleźć gdzieś jeszcze.

[m.maska]

[m.maska]

m.maska napisała:

>

To znowu Sala delle Quatro Porte... która była przedsionkiem; wchodzi się do niej, przechodzi przez nią i przez cały szereg kolejnych sal, żeby w końcu powrócić do niej chociaż już innymi drzwiami...

[m.maska]

Sala del Cosiglio dei Dieci

Sala Rady Dziesięciu, powołana do życia z powodu spisku przeprowadzonego w 1310 roku przez Bajamonte Tiepolo i innych arystokratów, w celu doprowadzenia do rozpadu instytucji państwowych, powstała wyłącznie w celu skazania spiskowców miała istnieć tylko przez określony okres czasu, ale jak to zwykle bywało w przypadku instytucji weneckich, stała się organem stałym a zakres jej kompetencji z czasem objęła niemal każdą dziedzinę życia prywatnego: ortodoksję religijną, politykę zagraniczną, szpiegostwo i obronę kraju. To były początki władzy sprawiedliwości; czujna i nieustępliwa zawsze do usług dominującej oligarchii- Wyroki zapadały szybko i w tajemnicy.

Dekoracje sufitowe przedstawiają zakres władzy Rady Dziesięciu, której zadaniem było przed Boskim Sądem ścigać przestępców i uwalniać niewinnych.

W centralnym owalu Jupiter wysyła błyskawice przeciw występkom... to malowidło jest jednak jedynie kopią, oryginał przewiózł Napoleon do Luwru.

[m.maska]

Nad dachami Wenecji - widok z Sala della Bussola

[m.maska]

Sala della Bussola

Sala della Bussola jest pierwszą z sal wymiaru sprawiedliwości. to od posągu Justitii zwieńczającego drewniany kompas osłaniający narożnik którego drzwi prowadziły do Sala dei Tre Capi, Rady Dziesieciu i Inquisitori czyli Sadu Inkwizycji sala wzieła swoją nazwę. Sala della Bussola stanowiła poczekalnię dla tych, którzy mieli stawić się przed tym wpływowym sądem.
Mistrzostwo dekoracji dodaje powagi ceremonii sądowo-politycznego rytuału.

W połowie XVI wieku na suficie powstało malowidło Veronese „Dobre Rządy”, które gloryfikuje Serenissimę. Niestety i tutaj centralne malowidło „Zstępujący Św. Marek nagradzający trzy cnoty teologiczne” jest znowu tylko kopią, której oryginał zawisł w Luwrze.
Wszystkie sale należące do wymiaru sprawiedliwości były połączone pionowo, rozpoczynając od więzienia na parterze zwanym także Pozzi aż po Loggię z Avogarią i pierwszym piętrem gdzie mieściła się Quarantia i sale magistratu aż po piętro drugie z salami sądowymi i celami więziennymi pod dachem zwanymi Piombi. Pomieszczenia te łączyły schody, korytarze i przedsionki.

[m.maska]

Sala dell’Armeria

Zbrojownia czyli muzeum broni i amunicji różnego pochodzenia od XIV wieku. W czasach Republiki podlegała Radzie Dziesięciu a w jej składach znajdowała się broń wykorzystywana przez gwardię pałacową. Do trudniejszych zadań powoływano tzw. Arsenalotti były to świetnie zorganizowane i wyszkolone oddziały wchodzące w skład ochrony Arsenału.
Po śmierci Doży, ryglowano wszystkie pałacowe drzwi przed którymi ustawiano straże, ponadto straże obsadzały loggię wieży zegarowej, podczas posiedzenia Maggior Consiglio(Wielka Rada).

Zbiory broni wzbogacone o cenne unikaty przepadły częściowo wraz z końcem Republiki. Dzisiaj wśród eksponatów można obejrzeć sławną broń z XIV i XV wieku między innymi miecze, halabardy, lance i kusze na których często znajduje się znak CX(Rada Dziesięciu), której znak jest także nad drzwiami – kolejny dowód władzy Rady Dziesięciu.

Interesujące są także tureckie łupy(broń, sztandary, latarnie ze statków) zrabowane podczas różnych bitew.
Wokół w witrynach widać zbroje, łuki, włócznie – demonstrowany jest rozwój weneckiej sztuki walki i kaźni. Wiele włóczni ustawionych w skrzyni, miecze zawieszone jeden nad drugim; pistolety od najprostszych, najstarszych po zręczne urządzenia z wbudowanymi zatrutymi strzałami. Do tego dochodzą narzędzia tortur, na przykład skrzynia z otworem z którego strzela kula przy próbie jej otworzenia, albo klucz, z wbudowaną zatrutą strzałą, ta wystrzeliwuje kiedy klucz zostanie umieszczony w otworze... ponadto najróżniejsze narzędzia tortur do pułapek na palce po pasy cnoty zaopatrzone w paskudne szpice i mała ale śmiertelna broń, która była zakazana.

[m.maska]

I jeszcze rzut oka z Sala dell'Armeria na lagunę

[m.maska]

I znowu schody prowadzą w dół na pierwsze piętro do sal, w których obradowały najwyższe władze Wenecji...

[m.maska]

Sala del Guariento

W tej sali umieszczono pozostałości fresku z sali Wielkiej Rady (Sala del Maggior Consiglio).
Chociaż trudno się w nim doszukać dawnej świetności – to już coś dla znawców i restauratorów.

Koronacja Najświętszej Marii Panny zwana Rajem(1365-1366)
Fresk (zdjęty 1905)

Po 1297 roku, kiedy liczba członków Maggior Consiglio wzrosła, podjęto decyzję o przebudowie południowego skrzydła Palazzo Ducale, które zajmowały poszczególne reprezentacje organów rządu. Budowę rozpoczęto w 1340 roku, w roku 1365 dekorację Sala del Maggior Consiglio powierzono Guariento, malarzowi będącemu na służbie rodu Carrara w Padwie. Ceniono nie tylko jego wyszukane gotyckie malarstwo, ale również wszechstronne wykształcenie teologiczne, filozoficzne i literackie.
Imponujący fresk – charakteryzujący się złotymi i srebrnymi refleksami przenikającymi bogactwo kolorów – w centrum Najświętsza Maria Panna na gotyckim tronie koronowana przez Chrystusa(1), poniżej czterech ewangelistów(2) u jej stóp muzykujące anioły(3). Po bokach ewangelistów, znowu anioły, jeden z lilią(4) drugi trzymający kulę ziemską i berło(5). Na lewo od tronu Cherubiny(6) z niebieskimi skrzydłami i kołami w dłoniach, na prawo Serafiny z czerwono-połyskującymi skrzydłami.
Po obu stronach tych anielskich chórów siedzą błogosławieni trzymający zwoje(8), być może patriarchowie i prorocy. Za nimi zbrojna garda(9) i trzymające berło, kulę ziemską i koronę anioły(10). I kolejny rząd błogosławionych, siedzących z księgami w dłoniach(11) a za ich plecami znowu anioły(12). Ostatnie rzędy aniołów i świętych(13) zostały całkowicie zniszczone. Wszystkich dziewięć chórów anielskich zostało przedstawionych w ścisłej hierarchii. Zewnętrzne brzegi fresku znajdowały się w dwóch niszach (14)(15).
Cała kompozycja: tron nawiązuje do miejsca Doży w trybunale, ławki świętych do umieszczonych wzdłuż uszeregowanych ław na których zasiadali członkowie Maggior Consiglio, zwiastowanie – powstanie miasta 25 marca 421 roku – wszystko to ukazywało związek między Najświętszą Marią Panną, triumfem Wenecji i jej wyróżniającą się rangę w świecie.
Pozostałości fresku odkryto w roku 1903, podczas usuwania obrazów Tintoretto w Sala del Maggior Consiglio. W r.1905 zostały zdjęte i rozpięte na płótnie.
Restauracja fresku w latach 1995/96 wyraźnie poprawiła jego jakość.

... tak piszą, ale niestety nie przywróciła jego dawnej świetności...

[m.maska]

Sala Quarantia Civil Vecchia

Quarantia, stworzona przez Wielką Radę przypuszczalnie pod koniec XII wieku, najwyższa instancja odwoławcza państwa weneckiego. Właściwie był to jeden organ liczący 40 członków, posiadający rozległa władzę polityczną i legislacyjną. Dopiero w wieku XV doszło do podziału: Quarantia Criminal, była odpowiedzialna za to co dzisiaj nazywamy prawem karnym, Quarantia Civil Vecchia – temu organowi podlegało powództwo cywilne na terenie Wenecji i Quaratnia Civil Nuova, powództwo cywilne na lądzie stałym.

[m.maska]

Sala del Maggior Consiglio

Sala del Maggior Consiglio (Sala Wielkiej Rady) – to największa i najwspanialsza sala Palazzo Ducale, ma długość 54 metrów a jej okna wychodzą zarówno na wewnętrzny dziedziniec jak i na lagunę. W tej sali odbywały się zgromadzenia w których uczestniczyło około tysiąca patrycjuszy posiadający prawo wyboru Doży.

To ogromna sala, a wszystkie jej ściany udekorowane są wielkimi obrazami.
76 portrety Dożów umieszczone na brzegu sufitu namalowal syn Tintoretto, Domenico. Jeden z portretów przykryty czarną chustą przypomina o ściętym za zdradę stanu Doży Marino Falier.

Wielka Rada nie stanowiła pierwotnie najwyższej władzy Wenecji. Poczałkowo było to „zgromadzenie generalne” wszystkich wolnych mieszczan. Jednak z czasem arystokracja uzyskiwała coraz większą władzę i to ona doprowadziła do tego, że od XIII wieku nie było już zwoływane „zgromadzenie generalne” a zastąpiła go „Wielka Rada”, która stała się centralnym organem władzy. To Maggior Consiglio uchwalała wszystkie ustawy i spośród jej członków wybierała organy konstytucyjne. Maggior Consiglio decydowała o składzie Quarantia(Rada Czterdziestu) i Senatu, który proponował ustawy, podlegała jej jurysdykcja, kontrolowała handel i finanse; tworzyła „Radę Doży”, w której jeden patrycjusz reprezentował każdą dzielnicę spośród sześciu dzielnic miasta (Sestieri) i wraz z trzema przewodniczącymi „Rady 40-stu” i Dożą tworzyli „Signorię”, rzeczywisty rząd Republiki.

Każde z tych gremiów posiadało w Palazzo Ducale swoje sale zgromadzeń. Jako turysta, dzisiaj przechodzi się przez nie kolejno.

System rządów Republiki Weneckiej wraz ze wszystkimi szczegółami jest trudny do opisania. Zawarte w literaturze informacje odnoszące się do systemu poszczególnych powiązań między pojedynczymi instytucjami Republiki są nie tylko kłopotliwe do odtworzenia ale często i sprzeczne. Na pytanie, która instytucja w którym okresie jaką dysponowała władzą niejednokrotnie nie ma jednoznacznej odpowiedzi.

[al-szamanka]

m.maska napisała:

> Sala Grimani
>
> Rodzina Grimani miała w historii Republiki Weneckiej aż trzech Dożów, zapewne d
> latego zasłużyła sobie na to, by jedna z sal nosiła ich imię.
> Sala, jak wiele innych jest niemal pusta, toteż wzrok przyciąga tych niewiele e
> ksponatów znajdujących się w niej, ściany i sufit.
> Przepiękny kominek, zwieńczony herbem doży Barbarigo z eleganckim reliefem ukaz
> ującym Lwa Św. Marka w otoczeniu różnych bogów i stworów morskich.
> Na ścianach wiszą trzy znaczące wizerunki Lwa Św.Marka, które ukazują potęgę We
> necji na lądzie i na morzu.
> Na obrazie Jacobello, widoczny jest pagórkowaty krajobraz i naprzeciw falujące
> morze.
> Dzieło Donato przedstawia zamek i wiele łodzi na lagunie.
> Sławny „kroczący” Lew, namalowany przez Vittore Carpaccio stoi prze
> dnimi łapami na zalesionym lądzie, podczas gdy jego tylne łapy dotykają Pałacu
> Dożów i opanowanej przez żaglowce laguny.
> Na niektórych obrazach widnieją polityczne sentencje.
>
>
>

Bardzo mnie zainteresowało ile miejsca na opał było w takim wielkim kominku

[rena-ta49]

Przepięknie dokumentujesz Wasze podróże.

[czarek_sz]

Pięknie ale ja by tak nie potrafił. Maska i Al lubię nie tylko zwiedzać ale też oglądać dokumentować to co oglądają itd. Powiem tak. Ładnie popatrzeć bo Maska ma rękę i nie tylko rękę /bo głowa też do tego potrzebna/ by ująć to co ogląda tak by było to ciekawe. Jej zdjęcia są fachowo zrobiono może tak powiem. Ale ja nie cierpię łazić po zamkach pałacach itd. Mnie tylko przyroda interesuje. Ja nawet jak żonaty już był to tylko przyroda. A jak przyroda to kontakt z nią na ful. Czy to poprzez wędkowanie czy grzybobranie a przy okazji w szyję co nie co tylko natura nie tam żadne widoczki i zamki ale co kto lubi szanuję to.