Najpiękniejsze parki świata

[m.maska]

Hyde Park - Londyn

[m.maska]

Czysto teoretycznie królowa mogłaby pewnego dnia, "zielone płuca" Londynu uczynić tym czym czym Hyde Park kiedyś był: parkiem zarezerwowanym wyłącznie dla rodziny królewskiej i jej gości. Wstęp wzbroniony dla pospólstwa!

Ten położony na 142 hektarach park należy do Korony, podobnie jak pozostałych osiem Royal Parks w Londynie. Wprawdzie mieszkańcy mają udokumentowaną zgodę na przejście przez teren parku, ale fakt, że urządzają tam pikniki, jeżdżą na rowerach, opalają się i pływają w Serpentine Lake, to wszystko dopuszcza "on the grace and favour of the Crown".

Rzeczywistym założycielem Hyde Parku był król Henryk VIII, nie był on zainteresowany uszczęśliwianiem pospólstwa miejscem wśród zieleni, jemu chodziło wyłącznie o własne przyjemności - polowanie.
Odkupiony w 1536 roku teren od duchownych Westminster Abbey kazał ogrodzić, zatrudnił kilku leśników i nazwał swój nowy rewir nazwą dawnego dworu, który się tam znajdował: Hyde Park.

Niecałe 70 lat później król James I udostępnił park mieszkańcom miasta, dzięki czemu miał nadzieję zyskać większą popularność. Tego, że społeczeństwo coraz częściej korzystało z parku, nie dało się już powstrzymać. Nie udało się to także Queen Anne(królowa 1702-1714), która chciała park znowu "uszlachetnić": przejeżdżać mogli tylko właściciele podwójnie zaprzęganych powozów i miał być wprowadzony zakaz spożywania napojów alkoholowych.

To, że Hyde Park stał się definitywnie parkiem publicznym pokazała zorganizowana na jego terenie Wystawa Światowa w roku 1851, która ściągnęła tłumy z całej Europy.

Hyde Park stał się także miejscem wielkich demonstracji przeciw zbyt wysokim cenom żywności(1855) i z czasem sceną polityczną.

W 1968 roku wraz z koncertem na którym m.in. wystąpił zespól Pink Floyd rozpoczęła się era wielkich imprez muzycznych.

Szczególnymi punktami parku jest między innymi: Speaker's Corner (położony w północno-wschodniej części przy Marble Arch), Memorial Fountain dla Lady Di i Animals in War Memorial (jedyny na świecie pomnik upamiętniający zwierzęta służące i poległe podczas wojny).

Park otwarty jest cały rok od godziny 5 rano do północy.

[super.halusia]

Interesujące.

[mr.sajgon]

Mnie sie podoba ze mozna tam jezdzic konno.

[m.maska]

Hahaha... dwa razy siedzialam na koniu i jakos nie odkrylam w sobie checi do tego sportu - lek wysokosci

Bois de Boulogne - Paryż

[m.maska]

"Zielone płuca" Paryża położone w zachodniej części francuskiej stolicy mają wszystko czego Park Superlatywów potrzebuje.
Ze swoją powierzchnia 8,46km² Bois de Boulogne jest jednym z największych miejskich parków świata (dwa i pół raza większy niż Central Park w Nowym Jorku).

Ma on 28km ścieżek do jazdy konnej, kilka sztucznych jezior różnej wielkości, trzy ogrody botaniczne, ogród zoologiczny, park rozrywki, ogród różany o światowej sławie, urocze pałacyki i pawilony, kort tenisowy Rolanda Garrosa na którym każdego roku odbywa się French Open i najbardziej wyrafinowany Hipodrom we Francji, Longchamp.

Ale to co ten park czyni wyjątkowym jest jego długa i burzliwa historia. Już w VII wieku wielki dębowy las, wtedy zwany jeszcze Bois de Rouvray był królewskim rewirem łowieckim i pozostał nim do Rewolucji Francuskiej. Ściągały do niego nie tylko łowieckie socjety; do leśnej samotni przybywali też mnisi i mniszki ale także zlodzieje, mordercy i prostytutki.

Do zmian doszło kiedy Ludwik XIV i jego następcy las ten coraz bardziej przerzedzali, prowadzili drogi, budowali pawilony i w końcu udostępnili go publiczności.

Po Rewolucji Francuskiej i wojnach napoleońskich z parku i jego wielosetletnich dębów nie pozostało nic. Najpierw sami Paryżanie a potem wojska brytyjskie i rosyjskie wykorzystali las jako drewno opałowe. Ponad 40 lat nie działo się nic, do czasu kiedy na smutnych nieużytkach założono wspaniały park w angielskim stylu. Na zlecenie cesarza Napoleona III architekci, projektanci ogrodów i inżynierowie podjęli się realizacji ogromnego projektu. Nowy park został otwarty w 1864 roku.

Paryżanie byli rozentuzjazmowani. Impresjoniści go malowali, sławni powieściopisarze i poeci tacy jak Gustave Flaubert, Guy de Maupassant i Marcel Proust, opisywali, arystokraci spotykali się w nim na pojedynki.
Dzisiaj Bois de Boulogne jest ulubionym miejscem wypadów Paryżan i obowiązkowy dla turystów. To, że w niektórych miejscach kwitnie prostytucja, nie musi przeszkadzać - w końcu park jest dostatecznie duży.

Parc Güell - Barcelona

[m.maska]

Parc Güell - Barcelona

Mający zaledwie 17 hektarów powierzchni park, jest raczej niewielki i nie ma też niczego do zaproponowania miłośnikom egzotycznych roślin - a mimo to Park Güell w Barcelonie zaliczany jest do najwspanialszych ogrodów na świecie.

Kiedy się do niego wchodzi, można odnieść wrażenie, że znalazło się w bajecznym świecie, świecie owianego tajemnicami architekta Antoniego Gaudiego. Twórca sławnej bazyliki "Sagrada Familia" urzeczywistnił w nim konsekwentnie swoją wizję stopienia natury i sztuki budownictwa.

Kataloński przedsiębiorca Eusebi Güell w roku 1900 zlecił Gaudiemu zbudowanie ogrodu-miasta w północnej części Barcelony. Ani jeden metr kwadratowy, taki był plan Gaudiego, nie miał być wyrównany, ani jednej prostej alejki, w zamian Gaudi zaprojektował mosty, które harmonijnie wtapiają się w krajobraz, filary wyglądające jak zaczarowane drzewa, wiele ścieżek i idyllicznych dróg przecinających park, na których można się zagubić jak w dżungli.

Szczególnie wejście do parku nosi autograf mistrza budownictwa jakim był Antoni Gaudi: stoją tam dwie surrealistyczne stróżówki o cukrowanych dachach; wzdłuż szerokich schodów wije się smok wyłożony mozaiką z kolorowych szkiełek a na górze znajduje się plac o powierzchni 3000m² z widokiem na miasto, zapraszający do odpoczynku.
Ale przede wszystkim kolorowa falista "ława", która całą tę powierzchnię obejmuje, działa wręcz magnetycznie, tam każdy chce przysiąść i delektować się przestrzenią.

Kilka kroków dalej trafia się nagle na halę pełną kolumn, można usłyszeć tam dźwięki gitar czy fletów, muzycy wykorzystują dobrą akustykę tego miejsca. Ta hala miała pierwotnie służyć jako hala targowa dla mieszkańców ogrodowego miasta, ale na szczęście dla dzisiejszych odwiedzających, plan zbudowania w parku 60 willi dla bogatych obywateli nie został zrealizowany.

Powstały tylko dwa typowe "domki Gaudiego", jeden z nich był domem mieszkalnym architekta, dzisiaj znajduje się tam muzeum w którym można między innymi oglądać zaprojektowane przez samego mistrza umeblowanie.

Ważne: ponieważ kiedyś park był nieustannie przepełniony, zarząd miasta ograniczył sprzedaż biletów - dlatego warto, jeśli ktoś chciałby się tam wybrać, dokonać wcześniejszej rezerwacji.

[m.maska]

O ile dobrze pamiętam, w roku 2007 kiedy odwiedziłam Parc Güell - wstęp był wolny...

[m.maska]

"...Przed przystąpieniem do realizacji Sagrada Familia Gaudí zdążył wzbogacić wygląd miasta kilkoma niezwykle oryginalnymi kamienicami (takimi jak Palau Güell, Casa Milà czy Casa Batlló), których fasady reprodukowane są w każdym podręczniku historii architektury. Stworzył też park Güell – rozległy, położony na zboczu wzgórza ogród widokowy, niedościgniony wzór ekstrawagancji, humoru i fantazji w kształtowaniu przestrzeni parkowej..."

Barcelona Gaudíego i Zafóna
Tekst: Marcin Kołpanowicz
www.poznaj-swiat.pl/artykul,Barcelona_Gaudiego_i_Zafona_Marcin_Kolpanowicz,793

[al-szamanka]

m.maska napisała:

> "...Przed przystąpieniem do realizacji Sagrada Familia Gaudí zdążył wzbogacić w
> ygląd miasta kilkoma niezwykle oryginalnymi kamienicami (takimi jak Palau Güell
> , Casa Milà czy Casa Batlló), których fasady reprodukowane są w każdym pod
> ręczniku historii architektury. Stworzył też park Güell – rozległy, po
> łożony na zboczu wzgórza ogród widokowy, niedościgniony wzór ekstrawagancji, hu
> moru i fantazji w kształtowaniu przestrzeni parkowej..."
>
> Barcelona Gaudíego i Zafóna
> Tekst: Marcin Kołpanowicz
> www.poznaj-swiat.pl/artykul,Barcelona_Gaudiego_i_Zafona_Marcin_Kolpanowicz,793


Przyjemnie czytać o miejscach, gdzieś się było

[m.maska]

No niestety, kiedy odwiedziłam Barcelonę, Palau Güell był akurat w renowacji, nie dosyć, że znajduje się w wąskiej zabudowie to jeszcze był prawie całkowicie otulony, ale zarówno Casa Milà jak i Casa Batlló i wiele innych dzieł Gaudiego wywarło na mnie ogromne wrażenie.
Gaudi ma to do siebie, że trudno wyrwać się z jego zaklętego kręgu... a to przecież nie ten temat
Spojrzałam na moje zdjęcia i znalazłam o dziwo zdjęcie Casa Batlló - robione z drugiego poziomu autobusu, bo to wcale nie jest takie oczywiste - stojac przed Casa Batlló można sobie zrobić co najwyżej niewielki fragment fasady a z drugiej strony ulicy to już zupełnie nic - bo zasłaniają ten budynek, drzewa. Wnętrza tych budynków są też niesamowite - te mam znowu na filmach... no i dachy... a tutaj wybór kilku zdjęć jakie jednak zrobiłam.