Święto Trzech Króli

[m.maska]

J. Janowski, dyrektor Zachęty - zwolniony przez pulkownika Sienkiewicza... no coz, na pewno znajdzie w to miejsce odpowiedniego nastepce sposrod tych od "je*ac PiS".

• Mędrcy świata, monarchowie - Trzej Królowie w sztuce | J. Janowski, dyrektor Zachęty | TV Republika

[al-szamanka]

A lewactwo wyje i przyklaskuje, bo dla nich niepraworzadnosc to prawo. Co za idioci.

[m.maska]

Ballada o trzech królach - KRZYSZTOF KAMIL BACZYŃSKI
Ta­jem­ni­cę prze­sy­pu­jąc w so­bie
jak w za­mknię­tej ka­dzi ziar­no,
je­cha­li trzej kró­lo­wie
przez zie­mię rudą i skwar­ną.
Wiel­błąd ko­ły­sał jak maszt,
a pia­sek po­dob­ny do wody;
i my­ślał król: "Je­stem mło­dy,
a nie mi­nął mnie wiel­ki czas.
I zo­ba­czę w pur­pu­rze ru­bi­nów
ogień, siły ma­gicz­ny blask;
może sta­nę się moc­niej­szy od czy­nów
przez ten je­den, je­dy­ny raz".
Ty­grys prę­żył siłę jak wąż,
mię­śnie w pu­chu gra­ły jak har­fa.
Na ty­gry­sie je­chał dru­gi mąż,
siwą grzy­wę w za­my­śle­niu szar­pał.
"Te­raz - my­ślał - po la­tach tylu,
gdy zo­ba­czę, jak pło­mie­nie cudu drżą,
moje cza­ry skar­bów mi uchy­lą,
moje wróż­by na­bie­gną krwią.
Zie­mia peł­na jak zło­ty orzech,
pęk­nie na niej sko­ru­py głaz,
usta ja­skiń dia­men­to­wych otwo­rzy
przez ten je­den, je­dy­ny raz."
Trze­ci król na ry­bie
wiel­kiej jak wy­spa je­chał
przez ste­py po­dob­ne szy­bie
błę­kit­nej pod wia­tru mie­chem.
Nu­cił: "Po la­tach stu
kwiat po­cząt­ku i koń­ca ogień
w jed­no koło zwią­za­nych nut
gdy zo­ba­czę, sam się sta­nę Bo­giem.
W su­che li­ście mo­ich ciem­nych ksiąg
spły­nie mą­drość od­wiecz­nych gwiazd
i osią­dzie w mi­sie mo­ich rąk
przez ten je­den, je­dy­ny raz".
A w pa­ła­cach na lą­dach zie­lo­nych,
co jak suk­no wzbu­rzo­nej fali,
mie­li kró­le trzej błę­kit­ne dzwo­ny,
w któ­rych ser­ca swe na co dzień cho­wa­li.
A tak śpiesz­nie bie­gli, że w po­śpie­chu
wzię­li tyl­ko my­śli peł­ne grze­chu.
Więc uklę­kli trzej kró­lo­wie za­dzi­wie­ni,
jak trzy słu­py zło­ci­ste­go pyłu,
nie wi­dząc, że się ser­ca trzy po zie­mi
wlo­kły z nimi jak psy smut­ne z tyłu.
I spoj­rze­li na­gle wszy­scy trzej,
gdzie dzie­ciąt­ko jak kro­pla świa­tła,
i uj­rze­li, jak w pęk­nię­tych zwier­cia­dłach,
w so­bie - czar­ny, hu­czą­cy lej.
I po­czu­li na­gle ser­ca trzy,
co jak pię­ści stę­ża­ły od żalu.
Więc już w wiel­kim po­ko­ju wra­ca­li,
ko­ły­sa­ni przez zwie­rzę­ta jak przez sny.
Wiel­błąd z wol­na huś­tał jak maszt,
ty­grys ci­cho jak mo­rze mru­czał,
ryba smu­gą po­wie­trza szła.
I pły­nę­ło, i szu­mia­ło w nich jak ru­czaj.
Po­wra­ca­li, po­śpie­sza­li z wy­so­ko­ści
trzej kró­lo­wie na­ucze­ni mi­ło­ści.
Ernest Bryll