Obcasy nie pomogly

[polski_francuz]

www.lefigaro.fr/politique/2010/06/18/01002-20100618DIMWWW00440-nicolas-sarkozy-commemore-l-appel-du-18-juin-1940-a-londres.php
Sarkozjan siega do ramienia Camerona. Obawiam sie, ze szef Le Figaro wyleci za
te fotografie...

PF

[polski_francuz]

And again

[polski_francuz]

france pour Pologne c'est la vache.

[hasz0]

Pologne c'est la vierge.

Vierge

[polski_francuz]

z tych wiecznie dziewic.

Dziewictwo sie zawsze kiedys traci. Dla Polski ta strata to chyba gdzies na
Ukrainie nastapila.

PF

Aby się nie

[off_nick]

pochlastaj z rozpaczy, rozdętku.

BTW z takimi rozterkami to może pójdź na portale:

Tekst linka

Tekst linka

To Ukraina nie Polska się sqrphiua pod banderą

[hasz0]

o czym Ty parlesz?

[hasz0]

To koniec "Klubu Szalonych Dziewic"!

Lepiej sie samemu poprawiac

[polski_francuz]

niz innych krytykowac.

Jak tam woda, opadla?

3m sie

PF

[off_nick]

polski_francuz napisał:
> Jak tam woda, opadla?

Bydlę jesteś...

Tuski nie informowały w piątek że nie bedzie i ni

[hasz0]

NIE BYŁO!

Cytat w styczniu
2006 roku Donald Tusk odgrażał sie Prezydentowi Lechowi
Kaczyńskiemu, że
w przyszłości "doprowadzi do takiego kryzysu politycznego w Polsce
jakiego jeszcze Polska nie widziała";
(powołany Rzad Tuska po wyborach 2007 roku próbował wielokrotnie
ośmieszyć pozycje Prezydenta III RP a jednym z tych aktów była forma
nie ustanawiająca finansowego budżetu Państwa w Konstytucyjnym
terminie, wiec Prezydent ustawowo zagroził ustawowym rozwiązaniem
Sejmu z ogłoszeniem nowych wyborów do Sejmu.

Wyłoniły by one nowych posłów, a następnie nowy Rząd kompetentny do
ustalenia najważniejszej sprawy- budżetu Państwa. Tusk groził
Lechowi Kaczynskiemu, że go obali i zrobi taka "zadyme" w Polsce, że
Prezydent się nie połapie z rozumem" tak twierdził publicznie Tusk w
styczniu 2008 roku. Mając niezaprzeczalne fakty groźby


_________odtąd mu wierzę w GROŹBY za to w brak ostrzeżeń
już NIE tak bardzo!

__nie dopuść Boże by PO-wódź nas na...trwała nadal

[hasz0]

Prezydent zwrocił uwagę, że opinie przedstawione przez
profesjonalnych ekonomistow - naukowcow, są w znacznym stopniu
rozbieżne z tym, co prezentowane jest społeczeństwu w mediach

Z prof. Jerzym Żyżyńskim z Katedry Gospodarki Narodowej Wydziału
Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego rozmawia Małgorzata Goss


Prezydent naradzał się ostatnio z grupą ekonomistow. Był Pan
uczestnikiem tego spotkania. Czym zajmowało się to gremium? -
Omawiano kwestie światowego kryzysu finansowego i jego skutkow dla
Polski. Gośćmi Pałacu Prezydenckiego byli specjaliści od finansow,
zatrudnienia, organizacji i zarządzania, od makroekonomii, historii
ekonomii. Inaczej niż na poprzednim spotkaniu tym razem nie było tam
przedstawicieli instytucji. Prezydent zwrocił uwagę, że opinie
przedstawione przez profesjonalnych ekonomistow - naukowcow, są w
znacznym stopniu rozbieżne z tym, co prezentowane jest społeczeństwu
w mediach. To jest ważne. Rzeczywiście opinia publiczna jest w wielu
sprawach dezinformowana. Działa lobbing, ktory narzuca jej
neoliberalny paradygmat. Choćby ten niesławny podatek liniowy, przy
ktorym Platforma ciągle obstaje: poprawność polityczna nakazuje
uznawać go za "najsprawiedliwszą formułę podatkową", chociaż każdy
wie, że jest to formuła wysoce niesprawiedliwa i szkodliwa
ekonomicznie. Prezydent jest zorientowany w tych sprawach, a poza
tym posiada wiedzę nieobiegową, wynikającą z jego pozycji w polityce
w poprzednich latach, na przykład gdy był prezesem NIK i ministrem
sprawiedliwości.

O czym Pan mowił na tym spotkaniu? - Zwrociłem prezydentowi uwagę na
skutki relacji Polski z zagranicą widoczne w bilansie płatniczym
Polski. Na bilans składają się trzy elementy: rachunek finansowy,
rachunek kapitałowy (ma marginalne znaczenie) i rachunek bieżący.
Rachunek bieżący mamy ujemny, tj. więcej importujemy, niż
eksportujemy. Ale - co istotne - w bilansie pojawiają się dwie
ciekawe rzeczy. Otoż w rachunku bieżącym jest pozycja pod
tytułem "saldo dochodow". Przedstawia ono skutki przepływow
dochodowych z zagranicą. Otoż to saldo dochodow było przez większość
ubiegłych lat ujemne, tzn. więcej dochodow wypływało z Polski, niż
przypływało, na przykład w latach 90. saldo osiągało wielkość minus
5 mld zł, minus 4 mld zł, minus 2 mld zł, ale już w roku 2002
wyniosło prawie minus 8 mld zł, rok poźniej podwoiło się do prawie
minus 14 mld zł, a w 2004 roku sięgnęło minus 42 mld zł, i w
kolejnych latach wahało się między minus 35 a minus 44 mld złotych.
Co to oznacza? Oznacza to, że co roku średnio ok. 40 mld zł jest
transferowanych z Polski za granicę! Po prostu z Polski ciągnie się
dochody. To są konsekwencje błędnie zrealizowanej transformacji,
oddania znacznej części majątku w ręce zagraniczne, prywatyzacji na
rzecz inwestorow strategicznych, ktorzy zamiast tworzyć majątek w
Polsce, transferują zyski, dywidendy oraz dochody indywidualne za
granicę. Miał być zastrzyk kapitału z zewnątrz, a tymczasem
nastąpiło przejęcie kapitału wewnątrz, by wyciągać na zewnątrz
uzyskane z niego dochody. W rezultacie dziś tracimy zyski z majątku,
ktory posiadamy, zyski, ktore powinny zostać w kraju i służyć
rozwojowi gospodarki. W krotkim czasie transfery wzrosły
dziesięciokrotnie, z 4 do 44 mld zł rocznie. To kwota rzędu tej,
jaką dysponuje Narodowy Fundusz Zdrowia!

Wypada ponad tysiąc złotych rocznie na każdego Polaka, od noworodka
do starca. - To nie koniec. Druga ważna obserwacja: w bilansie
płatniczym jest pozycja, ktora się nazywa "saldo błędow i
opuszczeń". Skąd się bierze to saldo? Bilans musi być tak
skonstruowany, aby lewa strona rownała się prawej - to, co wpływa do
kraju, musi ze względow księgowych rownać się temu, co z niego
wypływa. Jeżeli my więcej importujemy, niż eksportujemy, to z
zagranicy muszą napłynąć środki, dzięki ktorym możemy ten import
zrealizować. Te środki, inwestycje zagraniczne, inwestycje
portfelowe i inne są ujawniane w rachunku finansowym. Rachunek
finansowy powinien się rownać sumie rachunku obrotow bieżących i
rachunku kapitałowego. Ponieważ w skali kraju nie wszystko jest
ujawnione i dokładnie policzone, to żeby obie strony się zrownały,
wprowadza się dodatkową pozycję pod tytułem "saldo błędow i
opuszczeń". Teoria mowi, że jest to "suma pomyłek i opuszczeń
powiększona o wartość nietypowych transakcji" (np. nielegalnie
transferowane zyski, oszczędności, nielegalny eksport, dochody,
ktore przywożą emigranci zarobkowi itd.). To saldo bywało czasami
ujemne, czasami dodatnie, w latach 90. sięgało od kilkuset milionow
do paru miliardow. W 2005 roku wyniosło minus 10 mld zł, ale w 2004
plus 6 mld zł, to znow minus 11 mld złotych. I oto nagle w 2007 r.
pojawia się w tej pozycji minus 31 mld zł, a w 2008 r. do listopada -
już minus 38 mld złotych. Czy pani to sobie wyobraża?

To dowodzi, że gdy zaczynał się kryzys finansowy, z naszego kraju
zaczęły nielegalnie wypływać gigantyczne pieniądze! - I tak się
dzieje już drugi rok z rzędu. Prawie 40 miliardow rocznie
nielegalnych transferow. I o tym się nie mowi w mediach, politycy
się tym nie interesują.

Ładnie Komisja Nadzoru Finansowego strzeże naszych pieniędzy... -
Jeśli dodać 44 mld zł legalnych transferow i 38 mld zł nielegalnych,
to okazuje się, że Polska jest po prostu "dojną krową". Około 80 mld
zł rocznie wypływa z kraju. Jeśli tę kwotę podzielimy przez liczbę
ludności (38 mln), to mamy ponad dwa tysiące na głowę, jak pani
trafnie powiedziała, od noworodka do starca. A jeśli przeliczymy to
na jednego pracującego (pracujących jest 13,7 mln), to mamy ponad
5800 zł rocznie.

W jaki sposob ten upust krwi odczuwa polska gospodarka?

[hasz0]

- No coż, ładujemy do wspolnego kotła, a ten kocioł ma dziurawe
dno. To jest zgodne z powszechnym odczuciem, że Polacy - pracownicy,
sfera budżetowa - nie korzystają z owocow wzrostu gospodarczego (o
ile on ma miejsce). Polacy pracują i niewiele im zostaje z tego, co
wytworzą. Utrata dochodow oznacza mniejsze wydatki, mniejsze
oszczędności (60 proc. Polakow nie ma żadnych oszczędności, zaś 40
proc. według badań Komisji Europejskiej - zalicza się
do "wykluczonych finansowo", podczas gdy w Danii, Belgii, Holandii i
Luksemburgu wykluczenie finansowe dotyczy co najwyżej 1 proc.
mieszkańcow). I oczywiście mniejsze wpływy podatkowe, słaby budżet
państwa, niedofinansowana działalność na rzecz dobra publicznego od
edukacji, nauki i ochrony zdrowia po policję. Trzeba dodać, że
częściowo wynika to także z tego, iż polscy przedsiębiorcy na ogoł
finansują inwestycje ze środkow własnych, a nie z drogich kredytow
bankowych, dążą zatem do zatrzymania dla siebie jak największej
części środkow i nisko opłacają pracownikow. Efektem są niskie
dochody pracownikow, niskie oszczędności gospodarstw domowych, ale i
niskie wpływy budżetowe, bo przedsiębiorcy są mniej opodatkowani niż
pracownicy. Problem mniejszego znaczenia kredytu dotyczy właściwie w
większym lub mniejszym stopniu wszystkich krajow pokomunistycznych.
Ale istotne jest chyba też, jak wielki jest ten bochen chleba, ktory
dzielimy?

- Oczywiście, i tu kolejna ciekawostka. Przyjrzyjmy się produktowi
krajowemu brutto, jaki przypada na jednego mieszkańca. Ten wskaźnik
pokazuje, ile przeciętnie każdy z nas wytwarza w ciągu roku. Dla
celow porownawczych PKB liczony jest według tak zwanego parytetu
siły nabywczej. Proszę zgadnąć, na ktorym miejscu jesteśmy na
świecie? Na trzynastym od końca! Za Polską są Rosja, Argentyna,
Meksyk, Turcja, Rumunia, Bułgaria, Białoruś, Afryka Płd., Brazylia,
Ukraina, Chiny i Indie. Przed Polską są oczywiście wszystkie kraje
zachodnie, ale także Węgry, Litwa, Łotwa... To jest PKB według
parytetu siły nabywczej, czyli nasz dochod liczony nie według kursu
walutowego, lecz według tego, co można by nabyć za przypadającą na
nas cząstkę produktu krajowego. Jest to mało, bo pamiętajmy, że na
początku transformacji PKB spadł o ponad 20 proc. i dopiero po
czteroletniej stagnacji zaczął jakoś rosnąć, a potem w latach 2001-
2002 znowu wzrost spadł do zera wskutek tak zwanego "chłodzenia
gospodarki" przez wicepremiera Leszka Balcerowicza. Zasadniczo z
wydajnością jest u nas kiepsko, rośnie ona wolno. A teraz drugie
pytanie: co z tego PKB zostaje dla ludzi? Można to odczytać, patrząc
na "udział kosztow związanych z zatrudnieniem" w "PKB wytworzonym".
Chodzi tu o koszty płac plus narzuty na płace, czyli to, co nam
zostaje w kieszeni, i to, co idzie na ubezpieczenie społeczne i
zdrowotne, podatki dla państwa. Na ktorym miejscu pod względem tego
wskaźnika znajduje się Polska? Na czwartym od końca! Przed nami jest
Brazylia, a nawet Indie! W Polsce tylko 35,2 proc. PKB trafia
bezpośrednio lub pośrednio do społeczeństwa w formie "kosztow
związanych z zatrudnieniem", a w Brazylii - 35,6 proc. PKB. Warto
wiedzieć, że na pierwszym miejscu plasuje się Szwajcaria, gdzie 62,2
proc. PKB trafia do kieszeni obywateli i państwa. Stany Zjednoczone
mają wskaźnik 56,8 proc., Wielka Brytania - 54,5 procent. Zasadniczo
w krajach rozwiniętych kształtuje się on w okolicy 50 procent. Nawet
Ukraina, Łotwa, Estonia plasują się wyżej od nas (aczkolwiek część
danych może być w jakimś stopniu zafałszowana). Nasuwa się w związku
z tym jeden podstawowy wniosek: wszelkie twierdzenia, że w Polsce
mamy wysokie koszty pracy, są zwyczajnym kłamstwem. Ten wskaźnik
odzwierciedla właśnie koszty pracy, czyli to, co ludziom zostaje z
tego, co wypracowali, i widać z niego, że my w Polsce mamy jedne z
najniższych na świecie kosztow pracy! A warto wiedzieć, że jeszcze
dziesięć lat temu koszty te były na przyzwoitym europejskim poziomie
44,2 proc., porownywalnym z takimi krajami jak Hiszpania,
Portugalia, Irlandia, Włochy.

Inne rządy nie pozwalają tak mocno eksploatować swoich obywateli. Co
się dzieje z resztą PKB?

[hasz0]

Cała reszta to są zyski, zazwyczaj lokowane za granicą, i
koszty, w tym koszty transferowe. Co to są koszty transferowe? Firma
zagraniczna przejmuje na przykład polską firmę tekstylną i okazuje
się, że w produkcji tekstyliow najwyższą cenowo pozycją stają się...
guziki produkowane w macierzystym kraju i stamtąd sprowadzane do
Polski. W takim wypadku kapitał wypływa z Polski nie w formie
zyskow, lecz tzw. kosztow transferowych. Pamiętajmy, że wkład
importowy w naszej produkcji jest bardzo duży. A zatem zaledwie 35,2
proc. wytworzonego dochodu trafia do kieszeni pracownikow i państwa.
Reszta jest w dużej części transferowana z kraju. To jest, można
powiedzieć, ta cała nędza polskiej transformacji i nieudolnych
rządow. A politycy są ślepi na to zjawisko.

Co zrobić, aby więcej wytworzonego dochodu trafiało bezpośrednio lub
pośrednio do ludzi?

- Nasza składka na zdrowie jest za niska. Co więcej, Polska jest
jedynym krajem, gdzie składkę na zdrowie płacą w całości sami
pracownicy, a nie pospołu z pracodawcami. Gdyby tę składkę
podwyższyć i obciążyć w części pracodawcow, to wskaźnik "kosztow
zatrudnienia" w relacji do PKB natychmiast by się poprawił. Składka
na ZUS, składka zdrowotna - to wszystko trafia przecież na koniec do
ludzi. Składka zdrowotna powinna wynosić 13-14 proc., tak jak na
Słowacji (13,5 proc.) i w Czechach (13,7 proc.). U nas wynosi ona
dzisiaj 9 proc., a początkowo wynosiła zaledwie 7,5 procent. Powinna
być dzielona między pracownika i pracodawcę. Nie ma żadnego
usprawiedliwienia dla tego, żeby pracodawca nie wspołfinansował
kosztow ochrony zdrowia swoich pracownikow. Gdyby we właściwy sposob
skonstruować tę składkę, to z jednej strony - większa część PKB
pozostawałaby w polskich rękach, a z drugiej strony - nie mielibyśmy
tak dramatycznej sytuacji w służbie zdrowia. Szpitale zadłużają się,
bo nie mają środkow. W ogole sytuacja jest tragiczna i
kompromitująca: państwo nie płaci swoim dostawcom, a to oznacza, że
samo popełnia przestępstwo finansowe...

Wprawdzie koszty pracy by wzrosły, ale pracodawcy, jeśli chcą być
konkurencyjni, mogliby obniżyć swoje zyski. - Warto na marginesie
dodać, że karygodną rolę pełnią organizacje pracodawcow, takie jak
KPP Lewiatan. Nie reprezentują one ogołu polskich pracodawcow, a
czasami w gruncie rzeczy działają w sposob wątpliwy dla ich
interesow. Zajmują się lobbowaniem na rzecz wąskich grup. A rząd z
nimi rozmawia.

Po spotkaniu z ekonomistami prezydent powiedział, że powstaje
pytanie: "Czy sposoby myślenia, ktore zdominowały myśl ekonomiczną w
ciągu ostatnich dwudziestu lat, się nie wyczerpały". Wygląda na to,
że odpowiedź jest twierdząca. Tylko co dalej?

- Tej sytuacji nie da się zmienić z dnia na dzień. Trzeba
przygotować program "zatykania dziur w kotle", podwyższania
standardu życia Polakow. Prezydent zdaje sobie sprawę z sytuacji,
ale jako głowa państwa może tylko podpowiadać, natomiast głowną rolę
do odegrania ma rząd, ktory - jak wiadomo - nie jest, niestety,
skory do wspołdziałania z prezydentem. Tymczasem rząd doszedł już do
tego, że nie płaci własnych rachunkow. To jest niedopuszczalne.
Widać dziś z całą ostrością, że w Polsce niewłaściwie jest ustawiona
relacja między rządem a bankiem centralnym. W szczegolnej,
kryzysowej sytuacji to właśnie bank centralny jest jedyną
instytucją, ktora może tę dziurę w budżecie załatać. Tymczasem w
naszej Konstytucji wprowadzono zapis ograniczający NBP możliwość
sfinansowania deficytu. Owszem, jest to zasada przyjęta w gospodarce
opartej na prawach neoliberalnych, gdzie istotna jest stabilność
pewnych doktrynalnych reguł rynkowych, ale nie powinna być
zawarowana w ustawie zasadniczej. Neoliberalizm to pewna moda, a
mody nie powinny wpływać na zapisy prawa podstawowego. Jest kryzys
finansowy, więc na Zachodzie nikt się nie przejmuje zakazem
kreowania pieniądza przez banki centralne. Miliardowe środki na
pakiety pomocowe zostaną wykreowane w ten sposob, że obligacje
rządowe zakupią właśnie banki centralne. W Polsce tymczasem załamują
się dochody państwa, a rząd nie ma takiej możliwości. Należałoby
prawdopodobnie zmienić zapis w Konstytucji, ktory ogranicza zakup
obligacji przez NBP, bo to w szczegolnej sytuacji jest jedyny sposob
załatania dziury budżetowej, tj. niemożności sfinansowania wydatkow.
Inaczej będzie się pogłębiała spirala zadłużenia i ruszy domino
niewypłacalności.

May 12, 2010 at 11:47 AM

Jak widze

[polski_francuz]

"Jak tam woda, opadla?"

Jeszcze nie.

PF