braineater
13.01.06, 22:11
tak sobie poczytałem szorta pana Chacińskiego o reklamach. I tak w sumie się
cieszę, że panu Chacinskiemu podoba się reklama telefonów z nauczycielką -
mnie się tez podoba, tylko tak się zastanawiam czy naprawde widzieliśmy tą
samą reklamę.
Pan Chaciński stwierdza z cała expercką pewnością, że Nauczycielka w chwili
zwątpienia wykrzykuje w stronę uczniaków 'ja wam sie ponawydurniam' i
wychwala za ten punchline Nieznanego Copywrightera, ciesząc się, że sentencja
ta momentalnie wdarła się w polszczyznę. No i super, język nalezy wzbogacać
i słuszne to jest, tylko problem polega na tym, że Nauczycielka wcale tak nie
wrzeszczy...
Cała ta wiekopomna sentencja brzmi po prostu 'Ja wam sie powydurniam!!!' i
nie jest błyskotliwym olśnieniem Nieznanego Copywrightera, a jednym z chyba
najstarszych nauczycielskich grepsów w dziejach edukacji i podejrzewam, że
już członkowie pierwszego KENu w ten sposób opieprzali młodzianków w Szkole
Kadetów - ja w szkolnych latach słyszałem to parę razy dziennie.
Problem drugi w tekście pana Chacińskiego polega na tym, że tak usilnie
próbuje wskazać kulturotwórczą rolę tej reklamy, że odnajduje do niej
intertekstualne nawiązania w zupełnie innej reklamie, czyli w spocie Knorra,
gdzie ta sama Nauczycielka, raczy się pysznym napojem. I też super, tylko
spot Knorra jest wcześniejszy - a przynajmniej na długo przed telefonami w
telewizorach się pojawiał.
No i co w takiej sytuacji powiedzieć? Nadal się cieszę, że reklama się
podoba, ale pan Chaciński to się niesty trochę ponawydurniał...
Pozdrowienia:)
