Ojcostwo - jesteś gotowy?

[pancwynar]

Zastanawiam się, w którym miejscu zaczyna się świadome rodzicielstwo? Kiedy
facet może powiedzieć: "Tak, chcę być ojcem"?
Patrząc na zapaść demograficzną Europy zastanawiam się czym jest to
spowodowane? Czy aby na pewno samoświadomością odpowiedzialności, jaka
spoczywa na rodzicach? Czy nie jest to zwyczajny strach przed końcem pewnego
etapu, dekady w naszych życiach? Czy naprawdę gdy spojrzymy w głąb siebie i
zadamy sobie szczere pytanie to odp. będzie brzmiała: "Bo jeszcze nie czas.
Bo chcę by mój potomek miał prawdziwy dom" etc.? Czy po prostu nie oszukujemy
się często sami przed sobą? Czy nieraz spędzając kolejny wieczór z kobietą
nie mamy poczucia, że czegoś tu brak?
Przypomina mi się często opisywane zjawisko gwałtownego napadu strachu
partnera gdy dochodzi do jego świadomości, że żona/partnerka nosi jego
dziecko; że za kilka miesięcy stanie się odpowiedzialny za kruchą, delikatna
i całkowicie bezbronną istotkę. Lęk podobno mija po porodzie... ba, podobno
często facet sam sobie się dziwi, jak mógł zywić takie obawy. A dlaczego o
tym wspominam?
Zastanawiam się w jakim stopniu kulturowe zmiany: akceptacja dla coraz
późniejszych małżeństw (czy luźnych związków), przesuwanie granicy urodzenia
dziecka, pogoń za karierą stały się wytłumaczeniem, usprawiedliwieniem dla
nas. Skoro wszyscy "czekają" to czemu my mamy się śpieszyć? Nie ma
mieszkania, stabilnych dochodów, diabli wiedzą czy za miesiąc nie stracę
pracy i jeszcze dziecko? No tak... tylko jakim cudem nasi rodzice mogli? A
nasze dziadki? Tuż po wojnie? Wszystko w rozsypce. A jednak płodzili, rodzili
i żyli. Czy dziś naprawdę jest gorzej niż wtedy? Nie tylko u nas. W całej
Europie. Czy naprawdę możemy powiedzieć z pełną odpowiedzialnością za słowo,
że dzieci "produkują" bez głowy tylko rodziny patologiczne, a my "świadomie
planujemy"?
Jak to jest panowie?

[ladyx]

Nie jestem panem, ale muszę powiedzieć, że dawniej faceci mieli chyba więcej
ikry. I nie żebym się czepiała Was jakoś szczególnie. Taka mnie po prostu
naszła rekleksja. A świadomego ojcostwa jest mało. Zwykle wpadka, albo coś w
stylu - kumple mają to ja też przecież mogę.

[ya.79]

To nie sprawa ikry. Kiedyś facet robił dziecko i na tym jego rola się kończyła.
A teraz nie ma lekko nie dość, że zrobi to jeszce musi wychować.

[ladyx]

Wcale się kończyła. A teraz często robi dziecko i zwiewa.

[oleyu]

Właśnie. Nie problem zrobić dziecko, Trzeba jeszcze je wychować i zapewnić w
miare wygodne życie. Mnie jeszcze na dziecko nie stać, ale za jakiś czas
dlaczego nie !!! ;)

[pancwynar]

Podałeś modelowy przykład postawy, która skłoniła mnie do powyższych przemyśleń

> Mnie jeszcze na dziecko nie stać, ale za jakiś czas dlaczego nie !!! ;)

no własnie.. tylko kiedy jest ten "właściwy" czas? O to mi właśnie chodzi. Do
kiedy jest to świadoma postawa odpowiedzialnego człowieka, który WIE, a kiedy
jest to po prostu wymówka?

[stary_szczur]

a czy to nie jest trochę tak, że jak się chce z kimś być z pełnym przekonaniem,
że to ta czy ten to chce się mieć dziecko i już? czy nie za często popadamy w
takie układanie życia, żeby dziecko jak najmniej nam 'przeszkodziło'?
chcielibyśmy mieć takie warunki i taka kasę, żeby nie zburzyło nam pewnego
komfortu życia - zapewnić dziecku wygodne życie???chyba sobie tzn. oganiczyć
związane z nim kłopoty i zawirowania do minimum.
Śmiem twierdzić, że gdyby dzieci rodziły się tylko wtedy gdy ludzie są w 100%
zdecydowani byłoby nas na świecie drastycznie mniej. Jasne jakies minimum
trzeba mieć, ale wielu poprzeczkę stawia tak wysoko, że nie osiągnie jej nigdy -
a zwyczajnie, któregoś dnia wpadnie i cześć.

Wiecie, że kobiety żyją z dylematem: czekać aż się zdecyduje czy wrobić?Wiele z
tych, które czekają na świadomych ojców nigdy dziecka mieć nie będzie, bo tych
ostatnich jest cholernie mało

[goldenfisz]

W końcu jakiś dobry temat, z przyjemnością przeczytam opinie panów w tej
sprawie. Czasami trudno przewidzieć Wasze reakcje i odgadnąć co Wam się roi w
głowach (pomimo tego, że mężczyzna jest podobno "prosty w obsłudze").

[lambert77]

:) mogę powiedzieć z doświadczenia bo własnie moja żona jest w ciąży, że do
rodzicielstwa dorastamy po fakcie.... Faceci mogą mówić że chcą dziecka i że
tylko o tym marzą ale gdy padają słowa kochanie jestem w ciąży pierwszą myślą
jest - jezu już ?? - chcemy dzieci i owszem ale nie myślimy o nich w
kategoriach już w tej chwili natychmiast :)... gorzej jak się okażę że dziecko
podobne do dzielnicowego albo listonosza ;)

[ladyx]

albo sąsiada ;) Ale gratulacje :))))))

[pancwynar]

listonosz jak listonosz, ale co u Ciebie robi dzielnicowy?:)
przyłączam się do gratulacji i powodzenia!

[lambert77]

Dziękować Bogu okolica tak zła że dzielnicowy się nie pojawia bo się boi :)...
dziękuje za gratulacje... To dziwne uczucie wiedzieć że stworzyło się nowe
życie... Przez pare lat przygód zdarzał się seks bez zabezpieczeń i żadnej
wpadki nigdy więc doszedłem do wniosku że aby zrobić dziecko trzeba a) bardzo
się postarać b) mieć cholernego pecha .... a tu proszę nie chwaląc się za
pierwszym razem się udało. Sądziłem zresztą chyba mylnie że po ustaleniu
terminu zachodzenia natura da nam jeszcze pare miesięcy czasu na niczym
nieskrępowany seks ... Albo moje maluchy były już tak nabuzowane że koniecznie
musiały trafić za pierwszym podejściem :).... Cała filozofia męskiego podejścia
do dzieci ... chcemy ich ale nie płaczemy jeżeli nie pojawiło się już w tej
chwili my mamy czas w przeciwieństwie do naszych kobiet

[caprissa]

a ja myślę, że najbrdziej zaskakuje ciąża z kobieta, z którą nie wiązali palnów
na całe życie. Ot przelotna wiadomośc. I do takiej "ciązy" muszą dotrzec,
zaakceptowac ja, bo była zaskoczeniem( wpadką lub planowaną wpadką, kobieta z
dzieci ma wiele korzyści)
Jak mężczyzna ma kogoś kogo kocha i sam jest przez taką osobę kochany to myśl o
dziecku sama pryzchodiz i na wieśc: jestem w ciązy, nie reaguje zaskoczeniem,
bo ten temat wielokrotnie juz omawiali, chocby w planach, marzeniach.

Kiedys ludzie nie mieli wyboru, nie uzywali antykoncepcji i kazde zblizenie =
ciąza. Stad taki był przyrost demograficzny.
Teraz ludzie maja wybor, wiedza, ze zycie to nie tylko dom, dzieci, ale i
praca, swiat, Bog, blizni, potrzebujacy. I tym sie roznia od poprzedeniego
pokolenie, ktore miało duzo dzieic, ze nie przelewa swoich niezrealizowanych
marzen, czesto przez wczesne rodzicielstwo, na dzieci np gra na instrumencie,
studia itd.

Szczesliwy, zrealizowany rodzic to i szczesliwe i nieobciazone niespełnionymi
marzeniami rodzicow dziecko:)

[evita_duarte]

caprissa napisała:

> a ja myślę, że najbrdziej zaskakuje ciąża z kobieta, z którą nie wiązali
palnów
>
> na całe życie. Ot przelotna wiadomośc. I do takiej "ciązy" muszą dotrzec,
> zaakceptowac ja, bo była zaskoczeniem( wpadką lub planowaną wpadką, kobieta z
> dzieci ma wiele korzyści)


Co masz na mysli? Jakie 'korzysci'?

[p-iotr]

lambert77 napisał:

> :) mogę powiedzieć z doświadczenia bo własnie moja żona jest w ciąży, że do
> rodzicielstwa dorastamy po fakcie...

No wlasnie, cale szczęście ze natura tak to urzadzila ze ciaza trwa te 9
miesiecy i jest duzo czasu zeby sie przygotowac. Potem tez cale szczescie ze
maluch nie potrafi od razu przemieszczac sie z predkoscia swiatla, bo jest
kolejne kilka miesiecy na to aby rodzice tez mogli nabrac odpowiedniego speeda.
I tak dalej i tak dalej..

Calkiem nieglupi mechanizm - mowie z doswiadczenia ;-)

pzdr

[caprissa]

a ja z doświadczenia innych wiem, że każdy chciałby miec dziecko z ukochaną
osobą. I wtedy te 9 miesięcy wystraczy na pryzgotowania. Alew życiu bywa tak,
że czasem nie da się tak i ma się dziecko w wyniku nieuczciwości jednej ze
stron np kobieta nie brała tabltek i zaszła. Czy w yniku gwałtu.. lub naszej
bezmyślności brak zabezpieczenia liczenie na łut szczęscia.
Wówczas nie tak szybko akceptuje się ciąze. Dziecko ma rok a facet dopiero
poczuwa, że jest dziecko. Tak jakby dopiero się dla niego narodziło.On zawsze
był do tyłu o cały etap - ciąza to dla niego brak dziecka, dziecko naradzone to
dla niego tak jakby realna wiesc o ciązy, dziecko mające rok i wiecej to fakt,
że ono jest. Jest jego, zyje itd. Po prostu innym zajmuje to więcej niż 2-3
lata. Nie ma się co dziwic to naturalna reakcja. Ale tak jak do łez rzadko kto
sie do niej przyznaje. My nadal kochamy pozory. I wedlug nich kazdy ma skakac z
radosci, bo inni skacza itd. Inymi słowy, pozory i presja otoczenia nie pozwala
nam na odczuwanie własnych emocji. Sa one z gory narzucane. Oszustwo kobiety
(wpadka kontrolowana) to jak gwałt na męzczycnie. Kobieta po gwałcie tez
dochodiz do siebie i to długo. Ma nawet pozwolenie na usuniecie ciazy. W
pryzpadku faceta ranydusyz tez musza miec czas, aby sie zagoic.
Dosyc specyficzna sytuacja jest kolejna ciaza np 6, a tu duze braki wrecz nedza
ezgystencjalna. I tak dalej.
Niekazdy ma siłe oi odwage, aby pryznac sie do swoich prawdziwych uczuc czy
odczuc.

[crashoverride24]

A jakie ma korzysci kobieta z wpadki kontrolowanej? Poza zatrzymaniem faceta w
zwiazku?

[evita_duarte]

crashoverride24 napisał:

> A jakie ma korzysci kobieta z wpadki kontrolowanej? Poza zatrzymaniem faceta w
> zwiazku?


A myslisz, ze jest w stanie ciaza zmusic faceta do pozostania w zwiazku ja
bardzo w to watpie...

[crashoverride24]

Ja tez watpie, wiec po co to robia kobiety? Z glupoty?

[mindsailor]

masz rację. mężczyźni do bycia ojcem dojrzewają w trakcie ciąży kobiety.
zaobserwowałam taką samą reakcję mojego nie-męża na wiadomość, że jestem w
ciąży. był PRZERAŻONY!!! niby dziecko, planowane, a on zrobil oczy jak
pięciozłotówki.
wiem też, ze do momentu usg, czyli dopóki nie zobaczy, nie uwierzy;)

[gocha221]

Dlaczego nasi dziadkowie (nie nasze dziadki:) i rodzice dycydowali sie na dzieci
dużo wczesniej i "chętnie".
Bo mieli dużo mniejsze mozliwosci antykoncepcji, to po pierwsze.
Po drugie w komunie, czyli wtedy kiedy ja sie np. rodziłam moze nie było
wielkich perspektyw kariery, ale zagrożenia utratą pracy tez raczej nie było.
Jakaś tam marniutka stabilizacja,ale stabilizacja, urlopy wychowawcze bez
problemu itp. Z drugiej strony własnie te perspektywy były tak male, ze poza
zyciem rodzinnym nie było właściwie innych dróg, możliwości. Nie było
zagranicznych wojaży, kariery, nauki 10. języka obcego (bo po co jak i tak
nigdzie nie wyjechałes itp.)
Kilka dni temu widziałam "miasto kobiet" i były wywiady z nastoletnimi "mamusiami".
Jak słysze takie rzeczy to mi sie scyzoryk w kieszeni otwiera i wole juz to
nasze "zimne" kalkulowanie i czekanie na własciwy moment niz produkcje pokolenia
bez perspektyw i wykształcenia. No bo jak mamusia ma 19 lat i jest w ciązy z
trzecim dzieckiem, to czego od niej wymagac. Czego ona i nastoletni tatus te
dzieci naucza, co im przekażą. No i oczywiscie narzekania, ze Pampersy drogie a
państwo nie daje. Państwo, czyli my, ja mam dośc dopłacania do głupoty
puszczalskich siks i ich rodziców, bo to przeciez ich wina tez. Jeśli 14 latka
zachodzi w ciąze, to chyba w wychowaniu zrobiono gdzies "drobny" błąd.

"Odpowiedzialność" - Słowo Klucz.

[pancwynar]

gocha221 napisała:

> Dlaczego nasi dziadkowie (nie nasze dziadki:)

oczywiście - też zauwazyłem (poniewczasie). Swoją drogą ciekawe -
podświadomość? ukryta tęsknota? mylić dziadków z dziatkami:) ciekawe co na to
Freud?:P

Wracając do meritum.
Zastanawiam się jak traktować drugą część Twojej wypowiedzi
dot. "nieodpowiedzialnych matek". Bo wszystko pięknie... tylko ja cały czas mam
wrażenie, że brzmi to trochę jak usprawiedliwienie.
"Popatrzmy jacy oni są bezmyślni, jaką krzywdę wyrządzają swoim kolejnym
potomkom. A my świadomie planujemy: najpierw dom, podstawy materialne, pewność
egzystencji na odpowiednim poziomie, dziecko szczęśliwe, nie będzie biegać w
ciuchach z >Pewexu<, edukacyjne perspektywy" itd. itp.
A mnie nie o to tutaj chodzi.
Bo te argumenty znamy doskonale i przewijają się w każdej polemice na tematy
demograficzne.
Pytam o coś innego. Czy w tym naszym poukładanym, przemyślanym świecie w którym
wyznaczamy sobie priorytety nie mamy chwil, wrażenia, że gdzieś jednak
popełniamy błąd, że świadomie odkładając "na przyszłość" coś tracimy.
Rozpocząłem tę dysputę nie po to aby uzyskac, z całym szacunkiem, garść
oklepanych tez... które często sam wyznaję, ale próbę dotarcia w głąb nas.

- Czy nigdy nie mamy wątpliwości co do słuszności naszej drogi?
- Czy mówiąc "Oczywiście chcę dziecka, ale jeszcze nie teraz" nie wpadamy w
błędne koło?
- Czy nigdy nie czujemy fałszywej nuty brzmiącej w naszych racjach?
- Czy odkładając decyzję jesteśmy wobec siebie naprawdę szczerzy?
- Czy słowo "odpowiedzialność" nie stało się naszą tarczą właśnie przed
podjęciem odpowiedzialności?

Takie opinie mnie interesują.
Pozdr.

[gocha221]

Ja sie aboslutnie nie usprawiedliwam, bo nie uważam, zebym cos złego robiła.
Uważam, ze nie każdego obowiązkiem czy powinnoscia jest płodzenie i wychowywanie.
Na mysl o dzieciach, ciązy i porodzie zlewa mnie zimny pot. Nie chodzi tylko o
brak materialnych warunków do tego. Inne czasy, inne mozliwości.
A 15-letnie "matki", a także dorosłe osoby, których nie stac na czynsz a
sprawiaja sobie 8. potomka to nieodpowiedzialni idioci i nie chodzi tu o zdane
korzystne przedstawienie sie na ich tle, tylko to fakt.
Usprawiedliwiałabym się gdybym uważała, ze posiadanie dziecka w takim czy innym
momencie jest obowiazkiem wobec siebie, kraju rodziny, nie wiem jeszce kogo/czego.
A tak nie uwazam.
Ja fałszywych nut u siebie nie czuje, nie chce dzieci z wielu powodów.
odpowiedzialnośc za warunki, jakie to dziecko bedzie miało jest jednym znich,
ale także moja wygoda i zadowolenie z tego jak nam teraz jest. Jest OK i dziecka
w tym nie widze i tyle. I nie przekonuja mnie cytaty typu: ze jak dziecko juz
jest to nie wyobrazasz sobie zycia bez niego, tak jak wczęsniej nie wyobrażałaś
sobie zycia z dzieckiem.
Jeśli Ty masz takie watpliwosci i zastanawiasz sie na ile to jest szczere i
madre, to moze instynkt ojcowski:-))??

[ania0003]

Dla mnie odsuwanie decyzji o dziecku to przede wszystkim strach przed
obowiązkiem do końca życia i przed ogromną odpowiedzialnością (to chyba
standardowe). Świadomośc końca jednego etapu w zyciu i początku innego.
Dojrzałość, dorosłość, stabilizacja. Niechęć do posiadanie dziecka to dla mnie
strach przed dorosłością i stabilizacją. Wole mieć świadomość że ciagle jestem
niczym nieskrępowana, niezależna i nieuwiązana do jednego miejsca. Teraz
mieszkam tu, po roku gdzieś indziej. Możliwość podróży, wyjazdów. Mysle że
przeszkody finansowe to głównie oszukiwanie siebie samego. Nigdy nie będzie dość
dobrze, dość dużo i wystarczająco na powiedzenie sobie: OK teraz możemy wreszcie
mieć dziecko. Jeśli para chce mieć dziecko to będzie je miała nawet przy
dochodach 1000 pln na 3 osoby. Poradzi sobie i bedą szczęsliwi. Jak się bardzo
chce to wszystko można. Jak się nie chce to przeszkody finansowe mogą być zawsze.

[pancwynar]

.. i chyba tu jest "pies pogrzebany"..

[ania0003]

Chodno patrząc, dziecko to ogrom pracy i wyrzeczeń dla drobnych, małych
przyjemnych chwil. Bez możliwości odwrotu. Decyzja w ciemno która przewraca
cały świat do góry nogami.

Myślę że do decyzji na dziecko potrzeba dużej dawki szaleństwa, ryzyka i
podejścia "jakoś to będzie".
Trzeźwa kalkulacja, wyliczanie za i przeciw, szczególnie jeśli patrzy się na to
ekonomicznie zawsze powinna dawać wynik negatywny.
Może po to jest właśnie instynkt macierzyński? A co jeśli go nie ma?

Czy w wieku 30 lat nie myśli się: "Ciągle nie chcemy teraz, ale może powinniśmy
się zdecydować?" Czy jak sie nie zdecydujemy to nie będziemy za 20 lat tego
żałować?
Czy wtedy sie namawiać? Czy na dziecko decydujemy sie tylko dlatego aby później
nie żałować że go nie ma?

[keari]

Myślę, że tu nie ma miejsca na różnicowanie społeczeństwa na kobiety i
mężczyzn. Choć zapewne część kobiet ma większe ciśnienie na dziecko ze względów
bilogicznych (natura już zadbała o to,żebyśmy całkiem nie wyginęli, obdarowując
farciary czymś zw. instynktem macierzyńskim:o). W każdym razie - moje zdanie
jest takie: nie można oceniać ludzi na podstawie tego, czy mają i ile
dzieciaków. Natomiast na pewno warunkiem koniecznym jest zapewnienie takiemu
sprowadzonemu na ten najwspanialszy ze światów pewnego minimum /mieszkanie,
jedzenie, wychowanie, jakieś perspektywy edukacyjne - nikt z nas nie chce mieć
w domu 30-letniego bezrobotnego bez perspektyw, prawda?/. No więc podstawa
materialna, nie mylić z ciuchami z pewexu :)
A teraz do rzeczy:
> - Czy nigdy nie mamy wątpliwości co do słuszności naszej drogi?

Ba, pewno, że mamy. Podobno tylko krowa nie zmienia zdania :) Tylko trzeba
pamiętać, że zegar tyka. I należy zmienić zdanie we właściwym momencie. Poza
tym uważam, że jeśli zdecydowalibyśmy się na odłożenie tego, możemy żałować tak
samo, jak i decyzji na posiadanie "już". Zależy od obiektywnej sytuacji
decydenta :)

> - Czy mówiąc "Oczywiście chcę dziecka, ale jeszcze nie teraz" nie wpadamy w
> błędne koło?
Niekoniecznie. Np ja kilka lat temu chciałam strasznie mieć dzieciaka, a teraz
już nie tak bardzo. Tzn nie odrzucam takiej możliwości, ale wyznaję zasadę, że
dziecko powinno być ukoronowaniem szczęśliwego związku, a nie łatą do zatkania
co większej w nim dziury. Jakoś to trzeba poukładac po kolei - doskonale
wiadomo, ile małżeństw zawartych pod wpływem "zaciążenia" jest trwałych i
szczęśliwych..

> - Czy nigdy nie czujemy fałszywej nuty brzmiącej w naszych racjach?
Nie :o)

> - Czy odkładając decyzję jesteśmy wobec siebie naprawdę szczerzy?
Jasne :o)

> - Czy słowo "odpowiedzialność" nie stało się naszą tarczą właśnie przed
> podjęciem odpowiedzialności?
Obiektywna ocena sytuacji, tylko i wyłącznie, może odpowiedzieć na to pytanie.
jeśli kto ma dom, samochód, super dochody i 2 razy w roku wakacje abroad, to
faktycznie tłumaczenie, że nie chce mieć dziecka, bo jest odpowiedzialny, jest
cośkolwiek niezrozumiałe :) Ale jeśli się nie ma nic albo niewiele, w tym
pewności jutra pod wzgl. materialnym albo partnerskim, to proszę mi powiedzieć,
po co jeszcze do tego bałaganu ładować dzieciaka? Żeby go odesłać do babci i
dziadka? Mam takie akcje w rodzinie - młode małżeństwo ma 1 (bogu dzięki)
dziecko, i nie są w stanie go wychowywać (z różnych, dla mnie nie do końca
zrozumiałych względów), więc odesłali go do dziadków 200 km dalej, gdzie
zajmują się nim w zakresie jedzenia, ubioru itd, ale nikt nie ma dla niego
czasu poza tym. Rodzice widują dzieciaka tak jakoś 1 weekend w miesiącu albo i
nie. To nie jest to, czego bym chciała dla jakiegokolwiek dziecka, a tym
bardziej swojego.
Podsumowując: POSIADANIE dzieciaka nie jest wyczynem. Wyczynem jest wychowanie
na szczęśliwego człowieka, umiejącego jakoś sobie radzić w życiu. Jeśli ktoś
uważa, że np. ważniejsze są inne względy niż posiadanie w celu sprostania
wymaganion i presji społecznej, to lepiej żeby tego dzieciaka nie miał,
naprawdę.

Remedium?:)

[pancwynar]

à propos
Jak ktoś zapragnie zostać ojcem niech sięgnie po "Mikołajka". Przejdzie...:)

[tripper]

nie wiem, czy kiedykolwiek przychodzi taki moment, ze mowisz sobie 'jestem gotowy'.

[ulenka24ka]

moja nieskończona praca magisterska jest na ten temat, tyle że o XIX wieku i
nie moge wspominać Freuda, itp. Może ktoś z Was ma jakieś artykuły filozofów
lub cos innego?
Pozdr.

Ciekawe pytanie

[trzydziecha1]

szkoda, że tak mało odpowiedzi :))
Jako kobieta moze nie powinnam się wypowiadać....
Ale chetnie poczytam.

[malinowy.cycek]

A ja marzę o dziecku, o rodzinie, odpowiedzialności.
Chciałbym za kogoś odpowiadać, kimś się opiekować,
ale niestety nie jest mi to dane w tej chwili :(

[perro8]

Za półtora miesiąca będę ojcem. Poprzednie 7 i pół miesiąca to była chwila,
niby grubo ponad pół roku a minęło tak szybko, że nawet się nie obejrzałem. A
mimo wszystko wystarczyło, żeby sobie poukładać najważniejsze rzeczy i żeby
dojrzeć do myśli, że teraz trzeba będzie chodzić w garniturze, być punktualnym,
etc, etc. Dziecko pojawiło się nagle, ale z perspektywy tych kilu miesiecy
uwazam ze to był własciwy moment.Bo gdyby nie wtedy, to kiedy? Potem - czyli
kiedy? Nie wierzę, że poprzednie pokolenia miały bardziej sprzyjające ku temu
okoliczności.
Strasznie się boję ojcostwa, że nieświadomie komuś zaszkodzę, że nie dam rady,
że jak coś pójdzie nie tak, to będzie się za mną wlec do końca życia. Będę
musiał sam zapracować na to, żeby były pieniądze. Tego też się boję, bo jednak
to wielka odpowiedzilność. Ale traktuje to wszytko jako wyzwanie i sprawdzenie
sie. Trochę jak gra komputerowa, tylo że bez możliwości rozpoczęcia od początku
w dowolnym momencie. I stąd ten strach. Ale to też ma swoje plusy - zbytnia
pewnośc siebie na pewno by mnie zgubila.
Podobne obawy mialem przed malzenstwem. Czy to juz, czy troche poźniej? Czy
najpierw jeszzce poracowac, zarobic? Balem sie, ale juz po kilku miesiacach
okazalo się, że to była jedna z mdrzejszych decyzji w życiu. Nie ma sensu
zwlekac. Nikt nie da przeciez gwarancji ze będzie w przyszlosci latwiej. Może
to mało męskie, ale bicie serducha mojej córki, jej zdjęcia z USG czy kopanie w
brzuchu mamy - warte są tego, żeby czuć je teraz, a nie bardziej sprzyjającym
czasie, czyli niewiadomo kiedy.
Pozdrawiam

[lambert77]

Amen przyjacielu zostanę ojcem koło 8 lipca przyszłego roku i chyba wiem co
przechodziłeś :) Ślub i zajście to były dwie decyzje których nigdy nie
żałowałem :) ale boję się ku..wsko tego co będzie i czy dam rade
odpowiedzialności

[agent_towarzyski]

Naprawdę pięknie napisane :)

[nikosik]

Perro8 z tego co widac dziecko było z zaskoczenia. Nie byłes pryzgotowany ale
nie w rwlacji to nie czas na dziecko. A w relacji to nie ta kobieta. To nie z
nia chciałem zycia do deski a tym bardziej dzieci. Mam nadzieje ze Cie nie
zgwałciła. Trzeba mowic głosno o egoizmie i zbytniej pewnosci siebie kobiet -
ona wie kiedy ma byc dziecko, ona wie kiedy nie i ona wie co ma facet robic bo
on sam nie wie.

[omar13]

poczekaj jeszcze miesiąc a zobaczysz co to kopanie:D

a ja mam 7-mies syna i gdybym mogl

[gulgul231]

wybrac to zostalbym z nim 24h/na dobe. mialem ogromny przywilej ze moglem
przebywac z nim tak przez pierwsze pare miesiecy jego zycia. Napisze tak: wiele
sie mowi o tym, ze masz dziecko to masz np. zarwane noce. Ja w nocy wstaje z
radoscia, bo moj syn sie do mnie usmiecha jak mnie widzi.
Syn nauczyl mnie paru rzeczy, jedna z nich jest np. odkrycie nowego sensu w
zdaniu: "aniolom moim rozkaze a na rekach nosic cie beda". Gdybym mial tylko
czastke mocy, ktora sie w tym zdaniu streszcza...

A co do odpowiedzialnosci - to jest to najprzyjemniejsza odpowiedzialnosc na
swiecie.

[pancwynar]

dziękuje za te słowa..

[sferka]

Mowa była o powszechnej dostępności coraz pewniejszej antykoncepcji. Patrząc na
moje małżeństwo dochodzę do wniosku, że to chyba nie wszystko. Nam się coraz
częściej nie chce seksu uprawiać, bo są inne możliwości fajnego spędzenia
wolnego czasu. A kiedyś? Zimą szybko ciemno na dworze, ile można drzeć pierze
czy cerować chłopu galoty? W ubogich rodzinach do dziś tak jest. Ludzie nie
pracują, nie są zmęczeni po całym dniu pracy (no chyba, że nadużyją, ale i
wtedy ochota na figle wzrasta), a jedyną rozrywką jest telewizor. Dziś mając
świadomość ile świat oferuje, trudniej podjąć decyzję o
macierzyństwie/ojostwie.
Za kilka miesięcy skończę 30 lat i przyznam szczerze, że nigdy jeszcze nie
poczułam potrzeby ani chęci posiadania dziecka. Czy kiedykolwiek to się zmieni?

[jomumma]

> Za kilka miesięcy skończę 30 lat i przyznam szczerze, że nigdy jeszcze nie
> poczułam potrzeby ani chęci posiadania dziecka. Czy kiedykolwiek to się
zmieni?

No wlasnie. A nie boisz sie, ze to juz coraz pozniej sie robi?

[sferka]

Dokładnie. To jest jedyny aspekt moich rozważań o dziecku. Ja się nie łudzę, że
za kilka lat coś się generalnie odmieni. Co wiecej, ja nie wiem czy nawet
odczuwając wtedy chęć posiadania dziecka odważyłabym się na taki krok ze
względów medycznych. Wiem, że medycyna zrobiła postępy, wiem, że ludzie żyją
coraz dłużej, ale możliwości prokreacyjne człowieka nie zmieniły się. Natury
nie można oszukać i dlatego daję sobie jeszcze 3 lata. Jeśli w tym czasie nie
zmienię zdania, potem na dziecko już się nie zdecyduję. Z rozsądku.

[jomumma]

Stary ale temat zarzuciles! Czesto mnie nachodza takie mysli, czy to odpowiedni
moment. Najgorsze jest to, ze moze dla mnie nie jest ale dla mojej partnerki
tak. JEst ode mnie starsza. Generalnie ja nie czuje sie teraz jako ojciec ale
wiem, ze bardzo bym chcial nim byc w przyszlosci. Pytanie polega tylko kiedy? O
tym ta dyskusja. Moim zdaniem zlapanie niewielkiej stabilizacji, szczescie w
zwiazku, niezlaeznosc pomagaja w tej decyzji. Wyprowadzamy sie od rodzicow
poniewaz chcemy byc wolni i niezlaezni. JEzeli decydujemy sie na dziecko zaraz
na poczatku to potem znowu wracamy, wiazemy siebie, musimy prosic o wszystko, a
co dajemy temu dziecku? Tylko nerwy i nasz strach, ze nie wyrobimy do
pierwszego. Nie mowie tutaj o jakies nie wiadomo jakiej kasie, ale tez nie o
bidowaniu za 1000 zl. na 3 osoby. Co z tego, ze inni tak moga. To nie jest
wytlumaczenie. Jak inni to i ja i ty? Kazdy czegos chce od zycia. Tak jak
rpzeczytalem w poprzednim poscie, powinnismy miec co temu dziecku poweidziec,
postarac sie w swoim zyciu o cos dzieki czemu mogloby traktowac nas jako swoj
autorytet. POwinnismy sprobowac spelnic jakies swoje marzenia: Bo nie ma to jak
dziecko niespelnionych w zyciu rodzicow. Ani ono nie jest szczesliwe ani jego
rodzice.
To bardzo ciezkie pytanie. Ciezka decyzja. Kazda osoba ma inne argumenty i
silne dla nich poparcie.

POzdrawiam

[pancwynar]

jomumma napisał:

> Co z tego, ze inni tak moga. To nie jest
> wytlumaczenie. Jak inni to i ja i ty? Kazdy czegos chce od zycia.

no właśnie.. Czego my, nasze pokolenie, chce od życia? Ktoś fajnie napisał, że
nawet na czerpanie przyjemności z sexu nie mamy już czasu/ochoty bo świat
oferuje tyle atrakcji. Naprawdę jest już z nami tak źle? Naprawdę doprawiono
nam już takie "gęby", że nie potrafimy odnaleźć równowagi między pędzącym wciąż
i wciąż do przodu światem, a kontestacją i negacją wszystkiego co nas otacza.
Miotamy się od postawy uczestnika wyścugu szczurów do cichego anarchisty? Mam
coraz mocniejsze wrażenie, że tzw. cywilizacja zachodnia pobłądziła. Przez lata
budowano ją na trwałych fundamentach, wartościach, ale w którymś momencie
postanowiono porzucić ten dom i zacząć wszystko od nowa. Tyle tylko, że w
efekcie wznosi się nowy dom, pełen szkła, chromu, efektowny, okazały, coraz
wyżej i wyżej... nie mniej na terenie tak grząskim, że wczesniej czy później to
wszystko musi upaść.
To chyba nie przypadek, że tym tak bogatym rejonie świata jest taki procent
frustratów, ludzi niespełnionych, żyjących w wiecznym stresie.
Oby tylko za jakiś czas jakiś afrykański/azjatycki archeolog/socjolog nie
musiał zadumać się i popełnić dysertacji nad przyczynami upadku cywilizacji
europy zachodniej.
Cesarstwo rzymskie tez miało być wieczne... A upadło pod naporem półdzikich
hord...

[pankracy135]

Ja nie bede mial dzieci. Wszystko jest zbyt kruche i nie trwale,zeby decydowac
sie na potomstwo. To nie ma sensu.Spelnianie widzi mi sie biologii i nie wiadmo
jeszcze czego.
Lek nie mija po urodzeniu dziecka. Spokojne narasta z czasem.
Ojcowie dojrzewaja bo nie maja wyjscia.To cos co przychodzi i trzeba temu
sprostac.
Bycie ojcem to zadne bohaterstwo. To ciezka praca,glownie nad soba. Za duzo
pytajnikow co do sensu/celu zycia.Nic nei gwarantuje spokuju i
szczescia .Tymczasowosc.
Dziecko niczego nie zalatwia -rozwiazuje,a to czeste nie swiadome podejscie
rodzicow.

[pancwynar]

jomumma napisał:

> POwinnismy sprobowac spelnic jakies swoje marzenia: Bo nie ma to jak
> dziecko niespelnionych w zyciu rodzicow. Ani ono nie jest szczesliwe ani jego
> rodzice.

komunał...
co to znaczy "być spełnionym"? studia? skończone z wyróznieniem; dobra praca?
jest; stabilizacja finansowa? kredytów brak (lub spłacone, lub w trakcie
spłacania - bez problemów); awans? własna firma? większy dom? wczasy na Bora
Bora?
tak można bez końca... a wszystko może złamać jeden głupi wypadek: pijak za
kierownicą, wrodzona wada serca itd. zarówno nieudacznik jak i prezes firmy
jutro umrze...
Kiedy będziemy "spełnieni"? ja twierdzę, że nigdy - bo człowiek spełniony to
człowiek wypalpny; to marzenia nas napędzają. Tylko o czym marzymy?

[kynes]

hmm... mysle ze faceci nie sa do konca gotowi do bycia rodzicem. podobnie
zreszta jak kobiety. dopiero po narodzinach dziecka zaczynamy sie tego uczyc (po
7 miesiacach nie jest juz tak zle ;) ). czesto (pisze w liczbie mnogiej, bo zona
tez podobnie to odczuwa) lapiemy sie na pewnym zdziwieniu, refleksji, ze to
nasze dziecko, ze musimy sie nim opiekowac itd. ogolnie jest to fantastyczna
sprawa i szczerze (mimo nieprzespanych nocek) polecam, jednakze uwazam ze trzeba
dac sobie troszke czasu zeby sobie uswiadomic fakt bycia rodzicem. jesli zas
chodzi o stosowny moment, to takiego po prostu nie ma :) zawsze jest jakas
sprawa do zalatwienia (dom, praca, sprawy materialne itd.), zawsze sie cos
znajdzie... to sa po prostu wymowki, chec do wygodnego i w miare spokojnego zycia.

[nikosik]

kynes napisał:

> hmm... mysle ze faceci nie sa do konca gotowi do bycia rodzicem. podobnie
> zreszta jak kobiety. dopiero po narodzinach dziecka zaczynamy sie tego uczyc
(p
> o
> 7 miesiacach nie jest juz tak zle ;) ). czesto (pisze w liczbie mnogiej, bo
zon
> a
> tez podobnie to odczuwa) lapiemy sie na pewnym zdziwieniu, refleksji, ze to
> nasze dziecko, ze musimy sie nim opiekowac itd.
Taka postawa i odczucia sugeruja ze ziecko miało czemus słuzyc A ze nie było
tak, to potem zdziwienie kurcze ono jest. czesto kobiety dzieckiem chca
załłagodzic spor np tesciowa one, dac mezowi syna czy swemu ojcu wmaronego
wnuka, zatryzmac faceta. Stad wapdki kontrolowane. A potemzplanow nici i jets
rozczarowanie.. a dziecko jest. To zywa istotka. Dziecko to nie zabawka, nie
plaster na naszewidizmisie.
cmok dla dziecka:)

[lm10]

Moj maz (6 r. zaobraczkowany, przed tem jeszcze kilka lat) czlowiek mlody,
jeszcze przed 30-stką (wczesnie sie pobralismy mimo ze nie bylo wpadki :-)
zaskakujace? ... nie bardzo poprostu sie kochaliśmy, chcieliśmy być razem.
Oboje studenci, pracowaliśmy, dorabialiśmy sie, nie było łatwo ale mamy własne
mieszkanie (i to bez kredytu na 30 l) w całkiem niezłej dzielnicy i studia
skończyliśmy i on doktorat na SGH kończy i ... czas na dziecko, ostatnio
najwyraźniej nie wytrzymał ciśnienia i powrócił do tematu jak to on bardzo by
chciał, jaki to dobry moment na potomstwo, że dość już wyzeczen i pracy na 3
etaty zeby zyc pełnią życia że gdybybm przestała pracować choc na chwilę to
moze by sie udało bo on tak pragnie dziecka, dla niego to własnie dziecko
byłoby pełnią życia ...tak usłyszałam i było mi strasznie ciężko (pobierając
sie wiedzieliśmy że nie dam mu dziecka)... jednym los daje świdomy wybór za
innych decyduje sam... i tak mi tylko żal że Ci którzy mają wybór boją sie
podjąć wyzwanie, czym innym jest świadomy wybór - nie chcieć dziecka w tym czy
innym momencie a czym innym strach przed tym że potomkowi nie da sie
wszystkiego czego zapragnie, ze zabierze nam młodość, nie zrealizujemy sie
zawodowo itp. itd. to głupie dziecko w niczym nie przeszkadza a niekiedy wręcz
pomaga sie zorganizować tylko trzeba dojrzeć by zrozumieć że dziecko daje siłę
to dla niego chcemy sobie radzić, chcemy być dobrzy w tym co robimy by bylo z
nas dumne, to dla niego żyjemy ale to jest nasze życie i może być równie pełne
i fascynujące pod każdym względem nawet jeśli zdecydujemy sie na powiększenie
rodziny - oczywiście jeśli mamy szanse dokonać takiego wyboru - docencie to
jeśli umiecie.

[octopussy]

Moj dziadek - bylo ich w domu 8. Moj tatko 4. A JA 1 I koniec.Co sie z nami
dzieje??? Nie mam czasu na bycie rodzicem,zajety zapewnieniem "podstawowych"
dobr.

[pancwynar]

proste...
i tylko dopowiedzi brak
a może boimy się odpowiedzieć?

[veevaa]

No ja-kobieta: moj facet chce miec dziecko. I jak ja mowie, ze za 4 lata
najwczesniej, to sie pyta, dlaczego tak pozno i czy nie mozna wczesniej...

[scorp70]

pancwynar napisał:
>Lęk podobno mija po porodzie... ba, podobno
>często facet sam sobie się dziwi, jak mógł zywić takie obawy. A dlaczego o
>tym wspominam?

Lęki i problemy dopiero zaczynają tak naprawdę sie po porodzie...
Zobacz o czym piszą na forum etata - ojcowie mają głos...
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=568

[zielinskim1]

Nigdy nie jest zadawane to pytanie kobietom, tak jakby to bylo oczywiste, ze
one zawsze sa gotowe. Chec posiadania dzieci nie jest jednoznaczna z gotowoscia
bycia matka, z prawdziwym zrozumieniem roli rodzica. Kobiety zaslaniaja sie tym
slynnym, wrodzonym instynktem, ktory trzeba raczej miedzy bajki wlozyc. Z nim
to jak z przemyslem w bylym ZSRR: mowi sie ze jest, ale sladow jego jakos nie
widac!
Mieszkam w Kanadzie, i niedawno czytalem w jakims artykule, ze dzieci
wychowywane przez samotnych ojcow maja sie lepiej od dzieci samotnych matek -
lepiej sie ucza, maja mniej problemow zdrowotnych, wykazuja wieksza smialosc w
stosunkach z innymi.
Ile jest kobiet gotowych, dojrzalych wystarczajaco zeby pozwolic ojcu swego lub
swych dzieci zajac sie nimi, bez ich "nadzoru"? Jeszcze nie spotkalem, a
wszystkie moje znajome maja dzieci. Przemoc wobec dzieci jest tez w wiekszosci
przemoca matek, chociaz obraz jaki przedstawiaja media jest odwrotny, bo mowi
sie praktycznie tylko o przemocy ojcow. Chcialbym aby dyskusja wyszla troche z
tych jalowych szlakow, gdzie kobiety, jako te juz gotowe i dojrzale, surowo
oceniaja mezczyzn na podstawie jakis mitow nic nie majacych wspolnego z
realiami. Troche odwagi i uczciwosci, szanowne panie, w stosunku do siebie, nie
chowajcie sie za mity i wymysly. Wymagacie tego od mezczyzn, dajcie nam
przyklad. Co sadzicie o matkach-kastratorkach, ktore potrafia zniszczyc
osobowosc dziecka dokladnie tak samo jak ojciec-pedofil.

[nikosik]

> Nigdy nie jest zadawane to pytanie kobietom, tak jakby to bylo oczywiste, ze
> one zawsze sa gotowe. Chec posiadania dzieci nie jest jednoznaczna z
gotowoscia
>
> bycia matka, z prawdziwym zrozumieniem roli rodzica. Kobiety zaslaniaja sie
tym
>
> slynnym, wrodzonym instynktem, ktory trzeba raczej miedzy bajki wlozyc. Z nim
> to jak z przemyslem w bylym ZSRR: mowi sie ze jest, ale sladow jego jakos nie
> widac!
> Mieszkam w Kanadzie, i niedawno czytalem w jakims artykule, ze dzieci
> wychowywane przez samotnych ojcow maja sie lepiej od dzieci samotnych matek -
> lepiej sie ucza, maja mniej problemow zdrowotnych, wykazuja wieksza smialosc
w
> stosunkach z innymi.
> Ile jest kobiet gotowych, dojrzalych wystarczajaco zeby pozwolic ojcu swego
lub
>
> swych dzieci zajac sie nimi, bez ich "nadzoru"?
bo kobiety to egoistki i kieruja sie nie rozumem a widzimi sie nazywaja to
emocjami. Oan wie kiedy ma byc dziecko( stad domaganie sie dzieci, kontrolowane
wpadki), ona wie kiedy go ma nie byc( stad aborcje i niechec), ona wie, ze tak
ma byc bo to miłosc, a ta nie bo to niue miłosc. A przeciez facet umie kochac i
mowic sam za siebie.

[perla27]

Mój partner jest ze mną od ośmiu lat w związku i twierdzi,że nie stać go na ojcostwo bo moze zostać bezrobotnym, bo trzeba spłacać kredyt a dziecko to wydatki, bo musiałby ograniczyć swoje, bo się boi odpowiedzialności, bo trzeba byłoby zrobić prawo jazdy i kupic auto a on się do tego nie nadaje, bo ja tak naprawdę też nie jestem do tego pomysłu przekonana( jego zarzut). Sama dochodzę do wniosku,że gdybym zdecydowała sie na dziecko bez jego przyzwolenia( wpadka),mogę zostać samotną matką będąc w zwiazku małżeńskim.Staram sie jednak cierpliwie czekać na tą świadomą decyzję partnerską o powiększeniu rodziny. Boję się,że kiedy on podejmie decyzję o świadomym ojcostwie dla mnie już będzie zdecydowanie za poźno.

[chmiel_pl]

TEmat trafiony w czasie idealnie. Dziś ginekolog oficjalnie potwierdził, iż moja
ukochana jest w ciąży...:)
Mieszkamy ze sobą bez ślubu już 8 lat, znamy się jeszcze więcej. Ja 31 - Ona 30.
Nie była to wpadka, lecz zaplanowane działania :) Zaplanowane i mimo tego całego
planowania i tylu lat razem, wciąż cholernie przyjemne. Pewnie dlatego udało się
niemal natychmiast. :) Lubię dzieci, chcę mieć dzieci i jestem szczęśliwy, choć
muszę przyznać, że ogarnęło mnie również uczucie niepokoju - czy aby na pewno
wszystko się dobrze skończy?
W/g mnie jestem gotów na bycie ojcem. Nie takie rzeczy się w życiu robiło :))))

A dlaczego "dopiero" teraz zdecydowaliśmy się na dziecko? Niestety, realia życia
zawodowego.....

[dobrush]

taka rzecz! zgodnie ze starym porzekadłem, zawsze jest zły moment na dziecko -
oczywiście najbardziej dotyka to kobiet (nie można jeść wszystkiego ;) ).
Ja zawsze strasznie chciałem mieć dziecko i kiedy uznaliśmy, że to ten moment,
podjęliśmy odpowiednie kroki... Odpowiedzialność czasem przytłacza, cżłowiek boi
się trochę - ale na szczęście w tej kwestii "ciężar" (proszę traktować to
literalnie - od noszenia dziecka bardzo rosną muskuły) nosi się w 2kę. Może więc
istotą i rzeczywistym problemem jest to, że faceci muszą najpierw dojrzeć do
związku - dopiero konsekwencją tego (cóż, tak naprawdę nie wiem czy to przyczyna
czy skutek) jest chęć posiadania dziecka.

Tak czy tak, dziś Asia pojechała pierwszy raz na delegację, a Łucja została ze
mną sama na 3 dni. Nie będzie cyca w nocy :( trzeba będzie poczekać chwilę na
ciepła herbatkę. Teraz mam szansę sprawdzić czy rzeczywiście nie było się o co
martwić ;). Trzymajcie kciuki!

Pa, Dobruś

[pani.ladna]

A wiecie co ja myślę?
Że tak naprawdę kiedyś facet nie miał wyboru. Po prostu żeniąc się
wkalkulowywał w to dzieci...
Moja mama powiedziała, ze nie rozumie postawy współczesnych facetów, ze dla jej
pokolenia było oczywiste, ze rodzina to dzieci...
A gdzieś u podstaw leży wyemancypowanie się kobiet. Antykoncepcja niby służy
obu stronom, ale w 90% przypadków stosują ją kobiety. Wiadomo, ze one głównie
ponoszą konsekwencje jeżeli partner się wycofa. Ale jest to broń obosieczna.
Ok, JA stosuję antykoncepcję dla MOJEJ wygody, ale do jej porzucenia potrzebuję
zgody faceta.
I do czego zmierzam?
Że pierwszy raz w historii ludzkości faceci mają wpływ na własną płodność. I to
pozwala im na dylematy

super wypowiedz! (n/t)

[gulgul231]

.

[buraq]

Ojciec nie miał większego wpływu na moje wychowanie, podobnie jest w przypadku
wielu moich znajomych. Jesteśmy pokoleniem wychowanym przez kobiety. Może nie
decydujemy się na rodzicielstwo bo boimy się nieznanego?

[bk86a]

Lecialem ostatnio z Warszawy do Dublina. Po drugiej stonie kabiny spalo obok
matki male dziecko. Nigdy na zadne dziecko tak nie patrzylem jak wtedy na to. I
teraz wiem. Wiem ze jestem gotowy by takie dziecko wychowac.

Michal, 26 lat

[kiniox]

Bo spało...

:):):)

[pancwynar]

:):)
dzieki kiniox... :):)
bajeczna riposta...

tez sie nad tym zastanawiam...

[djsaddam]

mysle ze nie da sie tego okreslic. ta 'chec' musi przyjsc samoistnie. i pisze o
CHECI wyrazonej i spowodowanej uczuciem a nie 'przymusem' lub 'poczuciem
obowiazku' etc...

mysle ze takim momentem jest czas kiedy zrozumiem ze osiagnalem juz wiele, stac
mnie na duzo, i nastepnym challange'em i jedynym pozostalym w zyciu bedzie
wychowanie dziecka na ludzi...

[braun_f]

raczej chyba nie jestem pewien czy nie wiem...

egoizm?

[crashoverride24]

A ja po przeczytaniu calego watku nadal uwazam, ze chec posiadania dziecka to
egoizm rodzicow. Chca miec dziecko z jakichs tam wzgledow. Zaraz pewnie naskocza
na mnie zwolennicy posiadania dzieci i przytocza w/w argumenty, dlaczego warto
miec potomstwo. Zwroccie tylko uwage, ze dziecko kiedys moze nie miec checi do
zycia (moze byc chore, itp.), a jednak bedzie musialo sie meczyc na tym
"doskonalym" swiecie. Dziecko nie ma odwrotu, jesli juz sie pojawi. Rodzice maja
mozliwosc planowania, jesli chodzi posiadanie dzieci.
Moze kiedys dojrzeje do checi posiadania dzieci, ale na razie mowie stanowczo
>nie<. Trzeba chyba kochac zycie, aby miec dzieci.

[braun_f]

wiesz,
gdyby tak ludzie mysleli - nie mialbys nawet okazji napisac tego (glupiego)
postu

przemysl, zanim zasniesz

[crashoverride24]

Wolalbym nie napisac, ale jak juz go pisze, to przemysl, ze wlasnie moge byc
taka osoba, ktora zaluje czasem, ze jest na tym swiecie.

[pankracy135]

To smutne ale to prawda.Przykladowo moja matka nie powinna miec nigdy
dzieci.Kompletnie sie do tego nie nadaje.A najgorsze to ze bylem planowany.
(plan zbrodni).Cale zycie czulem sie jak balastr,a w najlepszym wypadku
eksperyment.Ale to oczywiscie skrajnosc,bo wiekszosc forumowiczow rozkwitla w
milosci matczynej i ojcowskiej na bezbledne Autorytety zyciowe dla swoiego
potomstwa,gwarantujace dziecku 100% milosci-akceptacji i wsparcia.

[evita_duarte]

crashoverride24 napisał:

> A ja po przeczytaniu calego watku nadal uwazam, ze chec posiadania dziecka to
> egoizm rodzicow. Chca miec dziecko z jakichs tam wzgledow. Zaraz pewnie
naskocz
> a
> na mnie zwolennicy posiadania dzieci i przytocza w/w argumenty, dlaczego warto
> miec potomstwo. Zwroccie tylko uwage, ze dziecko kiedys moze nie miec checi do
> zycia (moze byc chore, itp.), a jednak bedzie musialo sie meczyc na tym
> "doskonalym" swiecie. Dziecko nie ma odwrotu, jesli juz sie pojawi. Rodzice
maj
> a
> mozliwosc planowania, jesli chodzi posiadanie dzieci.
> Moze kiedys dojrzeje do checi posiadania dzieci, ale na razie mowie stanowczo
> >nie<. Trzeba chyba kochac zycie, aby miec dzieci.


A ja z egoizmu wlasnie dzieci miec nie chce, przynajmniej narazie. Nie kochasz
zycia? To bardzo niedobrze... Mam nadzieje ze to tylko chwilowa jesienna
depresja ale z Twoim nastawieniem lepiej rzeczywiscie dzieci nie miec

[july64]

Mój mąż "dojrzał" do decyzji o dziecku dopiero jak urodziłam mu Kornelię. Kiedy
ją ujrzał po raz pierwszy wtedy świadomie powiedział, że chce i pragnie tego
dziecka. Choć ciąża byla planowana (jestesmy 6 lat po ślubie, córka ma 2 lata)
to i tak mąż postrzegał brzuch jako brzuch. I dopiero w szpitalu zrozumiał
swoje odczucia. A co do napisanych postów - niegdy nie jest odpowiedni czas.
Mój mąż zwlekał - umowa między nami była taka, że jak skończymy studia i kupimy
własne mieszkanie to On wyraża zgodę na dziecko. I faktycznie tak było. W tej
chwili jestem w 2 miesiącu kolejnej ciąży, tez planowanej, ale już ze
świadomością co znaczy opieka i wychowanie dziecka. Mąż - pomimo trudów
wychowania - zdecydował, że chce wychowywać dwójkę dzieci. I myślę, że to
własnie świadczy o dojrzałości i odpowiedzialności - nie spłodzenie pierwszego
dziecka, bo to może zdarzyc sie każdemu - ale świadoma decyzja o tym, że
chcemy przechodzić jeszcze raz przez radości i smutki związane z macierzyństwem
i tacierzyństwem. Pozdrawiam podwójnych rodziców.

[tommyjr]

Gotowym mozna byc, nawet o tym nie wiedzac. Wspomniales o pogoni za kariera itd
i co z tego wynika, ze nie ma odpowiedniego momentu. Moim zdaniem, to glownie
kwestia hierarchii wartosci - na czym zalezy Ci w zyciu, co stawiasz za
najwazniejsze wartosci... Osobiscie, lada dzien bede ojcem, ale od kilku
miesiecy nie widzialem nawet matki mojego dziecka. Dla uscislenia, chcialem z
nia byc i wiele znosilem. I mimo, ze jeszcze studiuje i nie mam pracy, niczego
innego nie pragnalem od 9 kwietnia... Moze nie bylem gotowy przed, ale na pewno
po...

[m15]

tommyjr napisała:

> Gotowym mozna byc, nawet o tym nie wiedzac. Wspomniales o pogoni za kariera
itd
> i co z tego wynika, ze nie ma odpowiedniego momentu. Moim zdaniem, to glownie
> kwestia hierarchii wartosci - na czym zalezy Ci w zyciu, co stawiasz za
> najwazniejsze wartosci... Osobiscie, lada dzien bede ojcem, ale od kilku
> miesiecy nie widzialem nawet matki mojego dziecka. Dla uscislenia, chcialem z
> nia byc i wiele znosilem. I mimo, ze jeszcze studiuje i nie mam pracy, niczego
> innego nie pragnalem od 9 kwietnia... Moze nie bylem gotowy przed, ale na
pewno
> po...
ja mam troje dzieci ,najmłodszy synek ma cztery latka ,cała trójka jest
największą radością mojego życia ,a przeżyłem wiele fantastycznych chwil

[p.o.box.77]

moze to niezabrzmi przyjaznie, ale ojcostwo na odległosc to nie ojcostwo...

mam syna od 3 tygodni. 9 miesięcy oczekiwań i przygotowań do ojcostwa. nie
mowie o zbijaniu kasy, tylko o przygotowaniu sie na bycie ojcem. teraz po
trzech tygodniach wielu cięzkich chwil z kolkami i wszystkimi nieprzyjemnymi
aspektami młodego życia, zaczynam rozumiec [chyba] w pełni czym jest ojcostwo,
co ja mam z tym zrobic. dochodze bowiem do wniosku, ze to jest stan w ktorym
musisz dac z siebie 120 % wydajnosci, tak ze nawet jak nie widac efektu, dac
dziecku poczucie bezpieczenstwa, opiekowac sie nim... przez trzy tygodnie dosc
rzadko mialem przyjemnosc z tego co robilem, krzyk, zgeiłk, nerwy... wszystko
to jest fundamentem zycia mojego syna. sprawy sie ustatkuja, kolki miną, bedzie
zabkowanie, minie zabkowanie, a ja caly czas bede przy nim.

fajnie co?

pozdrawiam. i polecam troche cierpliwosci. a ja raczej z tych nerwowych.

trzeba wiedziec na co trzeba byc gotowym.