Indywidualne postrzeganie barw

[kiciun]

Zgodnie z sugestią Magdy chciałabym rozpocząć dyskusję, której zalążek pojawł
się w wątku "Kolor ścian do chabrowego wypoczynku"
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=15858&w=10162148&a=10252507
Jak postrzegacie kolory, które potocznie uważane są za zimne lub ciepłe (jak
słusznie zauważyła Magda, barwy czyste, bez domieszek, rzeczywiście są ciepłe
i zimne). Ale jak jest z odcieniami? Sprawą zupełnie już indywidualną jest
samopoczucie w otoczeniu różnych barw. Ale głównie chodzi mi o "postrzeganie"
różnych odcieni. W sklepach z farbami są dostępne gruuube wzorniki kolorów
farb, które przecież nie są generalnie takie, że - niebieski - zimny, a
czerwony - ciepły. Odcienie czerwieni to też rudy i pomarańczowy, czy różowy
i malinowy....

zdjęcia www z 19.01.04

[izalil]

Wg mnie to w pokoju na poddaszu jest ciepła limonka. Bardzo przytulny kolorek.
Czy od sierpnia 2003 coś się zmieniło? W umeblowaniu oczywiście.
Kiciun masz bardzo ładne podłogi. I drzwi z bulajem. I kinkieciki.
I zachwyciła mnie kolorystyka w korytarzu - niebieskie ściany i czerwone
lampy - kolory idealnie współgrają ze sobą. Jakoś do tej pory nie wyobrażałam
sobie zestawienia tych dwóch kolorów razem. Jest wspaniale.

pozdr
izalil

[kiciun]

Witam.
Ta limonka to pokój TV-komputerowy. Kolor wybierał mój mąż, bo to on miał być
głównym użytkownikiem. TZN. nie wybierał, tylko pokazał palcem na
wzorniku "gotowców" Duluksa w trzy sekundy po tym jak go zapytałam:"no to który
chcesz?" :). Resztę mieszkania pozostawił mojej inwencji, bo mu było wszystko
jedno - jak to większość facetów. W umeblowaniu zmieniło się tyle, że
przewieźliśmy stare meble - stolik komputerowy, stolik pod telewizor i cały
sprzęt - a jest tego niemało. Tydzień temu kupiliśmy częściowo regał na CD i
DVD w IKEA. Fajne w IKEA jest to, że można zawsze dokupić dalszy ciąg. Pojawiły
się też 2 fotele + podnóżek, które zajmują minimum miejsca, a są wygodne do
oglądania meczy przez kibiców (teraz się podobno zaczął sezon, to będę miała
gości co wtorek, środę i czwartek):) Kiedy już wymienimy wszystkie stare meble
i nabierze to jakiegoś kształtu - prześlę fotki. Ale to pewnie potrwa kilka lat
(myślę o całym mieszkaniu).
Pozdrawiam.
Kiciun

O Bieli

[magda176]

Pomyślałam sobie, że wątek o indywidualnym postrzeganiu barw nie powinien
istnieć bez bieli. Może nawet powinien zaczynać się od bieli. Być może, moje
spostrzeżenia odbiegają trochę od tematu forum i niekoniecznie są punktem
wyjścia dla dekoratora wnętrz, ale od jakiegoś czasu chodzi mi to po głowie i
czuję, że muszę to napisać. Szczególnie, kiedy dwa dni temu padał taki piękny
śnieg…

…i jest właśnie tak, że kiedy myślę o bieli to widzę nieskazitelną biel
świeżego śniegu…
…biel piasku na plaży i biel morskiej piany…
…biel chmur, podświetlona czerwienią zachodzącego słońca…
…biel pierwszych wiosennych zawilców…
…biel blejtramu, na którym malarz widzi już swój obraz…
…biel firanki z białej organdyny, prześwietlonej promieniami słońca…
…połyskliwa biel pereł…
…biel wapiennej skały w południowym słońcu…
…biel (i ten zapach) bzu w maju…
…i wreszcie – biel ścian, które zaraz przemaluję na dzikie kolory…


Uff! No to tyle na temat bieli. Mam nadzieję, że nie zastrzeliłam Was straszną
młodopolszczyzną.

Magda

Brawo Magda!

[stefa-grabi]

zresztą, można było się tego spodziewać widząc wnętrza, które urządzałaś!

Stefa

[kasia_345]

magda176 napisała:

> Uff! No to tyle na temat bieli.

Ja również jestem pod wrażeniem.

Czy możemy liczyć na kolejne kolory?

kasia

O czerni i jeszcze trochę o bieli

[magda176]

Była biel, teraz będzie czerń. Czerń, bo nastrój ostatnio u mnie czarny. Biel
i czerń - chyba najbardziej klasyczne ze wszystkich połączeń. Perfekcja
kontrastu.

Kiedy myślę o czerni, pierwsza rzecz, która przychodzi mi do głowy to „mała
czarna”, którą nosiła Audrey Hepburn w „Śniadaniu u Tiffaniego”. Ta sukienka
zaprojektowana przez Givenchy to dla mnie symbol czerni XX wieku. Choć jest to
tylko sukienka i z aranżacją wnętrz być może niewiele ma wspólnego, to
wyobrażam sobie wielką czarną matową ścianę, a na niej ogromnych rozmiarów
czarno-biały fotos z filmu Edwards’a: słynne ujęcie Hepburn w wielkim czarnym
kapeluszu z białym woalem, czarnych okularach, z czarną, wąziutką parasolką.
Być może nie jest to wizja oryginalna, i trąci standardowym pojmowaniem czerni
i bieli, ale taki mam już gust…

Druga wizja to filiżanka czarnej kawy podana w białej filiżance z biskwitu.
Woń dymiącej kawy to dla mnie zapachowe uosobienie czerni. Pamiętacie
powieść „Pachnidło”?.

Trzecia wizja to czerń nieba w pogodną noc w górach…czerń i nieskończoność
gwiazd…niebo w mieście nigdy nie jest takie czarne jak to z dala od
cywilizacji…to może banał i wszyscy to wiedzą, ale czy każdy to zauważa?
Wiedzieć wcale nie oznacza widzieć…

A miejsce czerni i bieli w świecie barw? To jak dwa skrzydła oplatające
wszelkie dostępne nam wariacje kolorystyczne. Ponad czasowa klasyka. Całe
szczęście, doceniona we wzornictwie i trendach aranżacji wnętrz.

A czerń w mieszkaniu…no cóż, przymierzam się do czarnych ścian w kuchni (już o
tym pisałam w innych postach, powtarzanie się to „czarny” nawyk). Lubię ciemne
meble, których koloryt wpada w czerń, lubię ciemne, lśniące, prawie czarne
podłogi w mieszkaniu, puszki z czarną farbą (akrylową i emulsyjną) zawsze
trzymam w domu. Nigdy nie wiadomo, co mi strzeli do głowy. Szczególnie po
takim poście jak ten…już mi się zamarzyło mieszkanko w klasycznej czerni i
bieli. A tutaj same czerwienie, zgniłe zielenie, szafiry, bordo…ech ta kobieca
zmienność…

Pozdrawiam wszystkich wielbicieli czerni i nie tylko

m.

PS. Wszyscy zachwycamy się białymi, jasnym wnętrzami. A gdybyście mieli
urządzić wnętrze w czerni? Jakbyście to rozegrali? Łatwo jest mieć wszędzie
biel, ale jak zaaranżować przestrzeń tylko w czerni i, powiedzmy w
szarościach? Już zaczynam o tym myśleć. Bo przecież szary to połączenie czerni
i bieli, a ile daje możliwości… Chyba znowu będę Was niedługo
zanudzać „szarościami”.

m.