Pudełko na myśli

[Gość: GM]

Boże, spraw, by tak bardzo mi się chciało, jak mi się nie chce -
to moja "modlitwa" w chwilach przemęczenia, odbierana również
przez mój mózg.
Dziękuję za felieton, Pani Joanno.

Pudełko na myśli

[Gość: pod-papugami]

A ja sądzę, że to, co powiedziała i zrobiła N., było najlepszą
rzeczą, jaką można było powiedzieć i zrobić. Uniknęła wielu
rozczarowań (może praprababka podpowiedziała jednak coś
mądrego?).

P.S..

[Gość: pod-papugami]

"normalni dorośli mężczyźni" w przyrodzie nie występują.

[Gość: tamara]

ciekawe ile pokoleń prababek pracowało na taką refleksję
Twojego mózgu

P.S..

[Gość: pod-papugami]

nie wiem.

[Gość: tamara]

No to strasznie smutne, ale przy odrobinie wysiłku uleczalne.
Przecież.

[Gość: taka jedna]

Czasem trzeba rozmówić się z własnym mózgiem i wręczyć mu mapę.

Bardzo dobry felieton.

[Gość: ewa]

hmm...tak pani sądzi? :)
powiem sobie - kochaj go na sile, bo jest tego wart, bo musisz
i co?
pokocham?

[Gość: Ister]

Dziękuje za wspaniały felieton.Zrobię to,spełnię swoje
zamierzenie. Jeśli nie ja ,to być może moja prawnuczka.Mam
motywację.

[Gość: Facet]

Krótko , zwięźle , i po "męsku"
powiedziane.
Gratulacje za przewrotne , ale celne ujęcie
zagadnienia.

A stuknięte feministki ,jak ta karykatura
inteligentnej kobiety Kinga Dunin ,
niech wracają na drzewo.

[Gość: pod-papugami]

Niech wracają. (PS. Ciekawa interpunkcja)

[Gość: szyszka11]

Dobrze, że p. Joanna dotknęła tej kwestii - zmiany rzeczywistości przy użyciu
zmiany myśenia, a więc konstruktywnej pracy nad mózgiem. Zmieniłam w ten sposób
wiele w swoim życiu, obecnie pracuję nad sprawami zawodowymi (to co w tej
chwili, jeszcze nie w pełni mnie satysfakcjonuje: praca "koncepcyjna", sama
reguluję sobie terminy wykonywania prac, nieźle płatna, ale w tym zawodzie nie
widzę dalszych perspektyw, i chcę zmienić go na inny. W tym celu uczęszczam na
stosowne studia, pracuję nad sobą itp.). Życzę wszystkim owocnej (lub dalszej
owocnej) pracy nad mózgiem !

[Gość: magi]

Dziekuję za felietoni... celne uwagi. Znałam to powiedzenie już
od dawna.. : " jak o czymś intensywnie myślisz i mówisz sobie
codziennie coś (..) to napewno się spełni" Nie wierzyłam, do
póki na kolejnym moim zakręcie nie postanowiłam spróbować.
TO DZIAŁA!!! Teraz kontynuuję tę mozolną ale jakże miłą prace
nad własnym mózgiem, spełniając swoje życiowe marzenia.. z
uśmiechem na ustach, pomagając nie tylko sobie i moim
najbliższym.. ale może i moim praprapra wnuczkom :)
Życze powodzenia i wytrwałości.

[Gość: Mona]

Dziekuje pani Joanno za kolejny piekny felieton. Pozytywne
myslenie sprawilo, ze marzenie o mieszkaniu nad morzem stalo sie
rzeczywistoscia. Dzis piekne miasto Kopenhaga jest moim miastem.
serdeczne pozdrowienia dla wszystkich czytelniczek Wysokich
Obcasow!

[Gość: IrMa]

A mnie zimno i myśli jakieś takie kurczące sie, nierozciągliwe.
Felieton jest jak zwykle ok. Pozdrówka

[Gość: Kaśka]

Czasami odnoszę wrażenie, że opinie pod feliotonami P. Szczepkowskiej pisze P.
Szczepkowska osobiście. Albo krewni i znajomi Królika. Tylko ich trochę mało
Pani Joanno....

do Kaśki

[Gość: pod-papugami]

Oświadczam niniejszym, że nie jestem krewną ani znajomą Autorki
(tzn. ja Ją znam, ale Ona mnie nie).

[Gość: IrMa]

Kaśka? Kariatyda? Nie obdzielaj złymi myślami innych bo i bez tego bywa
różnie. Panią Joannę znam i Jej Ojca też, ale z oglądu sceniczno ekranowego.
Bywamy u siebie, Ona u siebie i Ja u siebie! Pozdrawiam cieplutko, bo zrobiło
się cieplej i słowik na Sadybie trele wywodzi.

[Gość: kasiapaula]

Droga Pani Joanno,

Od miesiecy delektuje sie Pani felietonami, z kanadyjskiej oddali, totez dzieki
Bogu za internet! Pudelko na mysli to kolejny, znakomity tekst, ale chcialabym
zasugerowac pewna zmiane. Otoz przy powtarzaniu 'Chce byc piekna' bede nadal
coraz bardziej chciala, natomiast jesli powiem sobie 'Stalam sie piekna' - to
przestane CHCIEC, a zaczne BYC. Polecam zainteresowanym stworzenie sobie
takiej porannej mantry, opartej na konkretnych pragnieniach, np. powiedzeniu
(czesto pelnym sceptycyzmu, to wcale nie szkodzi): dzis czulam sie bezpieczna,
szczesliwa, kochalam siebie i wszystkich, spotkalo mnie wiele cudownych chwil.
Nazwalam owo duchowe cwiczenie 'Lukiem Teczy', bo wieczorem koncze je
wyliczeniem co najmniej pieciu przyjemnosci, za ktore jestem wdzieczna. Czasem
jestem wdzieczna za telefon od przyjaciolki, za pyszna kanapke, za pogode, za
to, ze zyje w bezpiecznym kraju, a czasem za to, ze przebrnelam przez ten
dzien! Owo cwiczenie pomaga w nauczeniu sie widzenia zycia jako 'szklanki do
polowy pelnej', a nie 'do polowy pustej', czego wszystkim zycze. Ja takze nie
naleze do znajomych, krewnych i innych krolikow, ale zawsze moge sie dac
zaadoptowac pani Joannie jako zamorska siostra, bo wiekiem jestesmy dosc
zblizone. Przepadam za Pania (platonicznie)!

Kasia