właśnie umarło moje małżeństwo

[gospodyni2]

trwało 1 rok. dzisiaj mąż oświadczył, ze się wyprowadza, nie chce tak już
żyć - nie okazuję uczuć, jestem oschła, on wielokrotnie mi mówił jak sprawa
wygląda a ja nic...
on nie chce tego ciągnąc, a mi jakoś też się nie uśmiecha trwać tak jak
teraz - gdy on nie chce wracać do domu, rozmowy nic nie dają. Powiedział, że
nawet gdybym teraz zaczęła okazywać uczucia i tak w to nie uwierzy...
jesteśmy 5,5 roku razem, szkoda...

[cala_w_kwiatkach]

to czemu nie okazywalas mu uczuc?

[skorpionica11]

Trzeba bylo myslec wczesniej jak maz rozmawial z toba co mu nie pasuje. Wiadomo
jesli sie nie staralas to predzej czy pozniej wasze malzenstwotwo musialo sie
rozpasc.
[Choc zawsze wina lezy po obu stronach]

[gospodyni2]

miałam duzo problemów w swojej rodzinie, chorobę ojca, jego śmierć, rozpad
rodziny, to mnie pochłonęło bardziej niz mąż...

[mickey.mouse]

Blad

[akacja_79]

a czy prawdą jest to co on Ci zarzuca?

[krwawabestia]

no to chyba dobrze ze sie rozstajecie powinnas byc szczesliwa :)

[gospodyni2]

taka sytuacja nie trwa od zawsze, jeszcze niedawno bylismy szczęśliwi, tylko
jakos ja się rozminęłam z nim... zawsze o sobie i własnym życiu myślałam na
końcu, wazniejsza była moja rodzina, rodzice, ich problemy, które spychali na
mnie... i taki tego efekt.
no cóż za błędy się płaci..

[qurde1]

Przykre, bo niby Twoja wina,a jednak nie Twoja.
To ze zajelas sie rodzicami tak bardzo, mozna zarzucic Ci jako
blad,ale z drugiej strony jak moglas tego nie zrobic,choroba, smierc.
To bardzo trudne zachowac taka"droge srodka", wbrew pozorom
trudno zajac sie wlasciwie i sprawiedliwie w tym samym momencie
wszystkimi ktorych kochamy,
dlatego dokonujemy wyborow pod wzgledem wagi problemu na dany moment.
Nikt nie moze oceniac Cie zle, w koncu tak czy inaczej Ty
ponosisz konsekwencje swoich wyborow i tylko Ty.
Zaznaczam, nie byly one zle(wybory), skoro tak zrobilas
oznacza ze w tamtym momencie byly jedyne i wlasciwe.
Nie karaj sie za to to moze i maz przestanie..."karac" Cie.

[nombrilek]

A zanim wzieliście slub to wszystko było w porządku? przecież rok po ślubie to
nie tak dużo

[gospodyni2]

wszystko było bardzo fajnie, mieliśmy maleńkie własne mieszkano, nic więcej nie
trzeba było... potem przeprowadziliśmy się do większego i jakby odtąd coś sie
zepsuło. widocznie jakies fatum mnie dopadło i popłynęłam w inna stronę..

[nombrilek]

Nie chce prawic morałów, ale jesli braliście slub kościelny to może warto
przypomniec sobie co wtedy przysiegaliście, w każdym związku sa kryzysy, ale
trzeba walczyć i sie obustronnie starać :) Pozdrawiam

[gospodyni2]

[nombrilek]

Cywilny czy kościelny ... zawsze warto starać się jesli sie kochało, a zreszta
w cywilnym tez chyba sie mówi "..i uczynie WSZYSTKO aby nasze małżeństwo było
zgodne, szczęśliwe i trwałe.." a jesli wiesz ze tak bedziecie szczęśliwsi to
nie ma sensu

[krwawabestia]

ale ona składała tą przysiege pod przymusem społecznym
i nie musi w takim razie jej spełnic

[krwawabestia]

a z ciebie to jakas dewotka :)

[nombrilek]

Wyobraź sobie ze nie, i do kościoła chodze kilka razy do roku, ale slub to nie
kaprys, że jak cos tylko jest nie tak to nie ma co sie starac tylko odejsc,
wziać rozwód, jesli tak sie podchodzi tonie rozumiem sensu brania slubu, dla
prezentów? sukienki? nie wiem

[kaktusik0]

spróbuj o niego zawalczyć, jeśli oczywiście chcesz. Zerwij bliższe kontakty z
rodziną - może trudny i nieprzyjemny krok, ale oni powinni zrozumieć Twoją
sytuację. Próbować chyba zawsze warto...

[wielo-kropek]

Najwidoczniej nie doroslas jeszcze do malzenstwa. swoj czas dla

[wielo-kropek]

Przepraszam za powyzszy post, ktory sie jakos urwal. Poswiecac swoj czas dla
rodziny, rozdzielac ich problemy itp. jest napewno dobrze widziane. Powinno
tez byc docenione przez twojego meza. Jednak wydaje mi sie, ze nie
zdajesz sobie sprawy z tego, ze maz to tez rodzina, w pierwszej
kolejnosci. Musialas tam mocno zaniedbac swoje malzenstwo, skoro on
zwija manele. Byc moze w miedzy czasie jakas inna kobieta zadbala o
niego, kiedy ty bylas wlasnie zajeta mocno rodzina i jej problemami.
Wydaje mi sie ze on kogos ma, bo "donikad" to on sie raczej nie wyprowadza.

[kabe.wawa]

Jeśli nie wspierał Cię w trunej sytuacji rodzinnej (choroba i śmierć ojca)
to znaczy, że to on nie dorósł do małżeństwa.
Teraz jesteś bogatsza o to doświadczenie i postaraj ułożyć sobie życie od nowa,
a temu panu podziękuj. Może kiedyś to zrozumie, chociaż są mężczyźni, którzy
całe życie pozostają małymi chłopcami.

[gospodyni2]

próbowałam z nim jeszcze rozmawiać, prosiłam, kajałam się, niestety... nie ma
mowy o ostatniej szansie. on mi nie ufa już w kwestii uczuć, tak powiedział..
to juz chyba definitywnie świadczy o tym, że to koniec.
jest mi żal i szkoda tych lat, tego co chcieliśmy budować i co osiągnęliśmy.ale
z drugiej strony nic ja nie mogę zrobić. To on zdecydował.
Wiem, że on nikogo nie ma.
byc może chciałby abym teatralnym gestem rzuciła się i zablokowała drzwi,
popłakała sie, ale ja tak nie umiem. może też zbyt lekko składam broń, ale
widzę, e on już zdecydował... nie chcę też wysuwać argumentu, że zostawia mnie
w żałobie po ojcu, z problemami, bo to chyba nie byłoby fair...

[iglonus]

Niestey ze sposobu przedstawienia Twojej sytuacji wnioskuję, że tak do końca
nie zależy Tobie na mężu. Ja sobie nie wyobrażam po pierwsze odrzucenia męża na
drugi plan w jakiejkolwiek sytuacji (to jest najbliższa osoba, z którą ma się
być do końca życia), po drugie powiedzenia "szkoda". Jakbyś po prostu przyjęła
to do wiadomości. Kochając szczerze powinnaś całą siłą walczyć o niego! Wina
jest po obu stronach, Ty go odepchnęłaś w trudnej sytuacji (ja w takim momencie
zwracam się do męża, a nie go odrzucam, on nie wspierał Cię mimo wszystko, zbyt
łatwo się poddal, a Ty zbyt łatwo przyjęłaś to do wiadomości. Jeśli po roku tak
przedstawia się sytuacja, to wynika z tego, że nigdy nie było tak, jak powinno.
Takie jest moje zdanie.

WALCZ!!! (O ile Ci na nim zależy, bo jeśli nie, to nie warto)

Pozdrawiam

[login.kochanie]

Popieram kabe, są tacy mężczyźni , co jak dzieci i nieraz na dziecinne sposoby
domagają się uwagi, bez względu na to co się dzieje z Tobą czy bliskimi,masz
wszystko rzucić i skupić się na nich , bo jak nie to jesteś be

[login.kochanie]

gospodyni, jeszcze jedno: czytam, że niektórzy tu próbują wepchnąć Cię w
poczucie winy. Nie daj się, jeśli rozmawiałaś i przekonywałaś a on dalej swoje
to poczekaj tylko jakiś czas, czy dojrzeje.

[gospodyni2]

mąż też chyba chciałby abym powalczyła, tylko jak??? Skoro dorosła osoba jest
na nie, to poradźcie co robić? mam go bombardowac smsami, telefonami? Nie umiem
na zawołanie się rozpłakać, a może łzy by tu pomogły...

wiem, zepchnełam go na drugi plan - mój błąd.. niestety chciałam pomóc
rodzinie, potem umarł ojciec i jakoś mi się priorytety odwróciły... ale zawsze
wydawało mi się, że ludzie gdy się kochają to potrafią się dogadać, spróbować
coś naprawić.. ja tego chcę, ale mąż już nie. więc chyba nie pozostaje mi nic
innego jak się z tym pogodzić. nie jest łatwo sobie to uświadomić, nie siedze z
miną obojętną na to co się stało.

[jabbershy]

hmmm wydaje mi sie ze chlop poczul sie odizolowany i odrzucony, mam na mysli
ty + twoja rodzina i on. z mojego punktu widzenia, gdybys potrzebowala pomocy
czy wsparcia - zwrocila bys sie sama do niego. prawdopodobnie czul sie
niezrecznie, pakujac sie na sile w "nieswoje" sprawy lub zaangazowana w to
wszystko nawet nie zwrocilas uwagi na jego proby pomocy.
tak mi sie pomyslalo tylko

moim zdaniem powinniscie wziasc kilka dni urlopu, wyjechac gdzies i w spokoju
pogadac
powodzenia

[kryzolia]

Napisz do Niego list, w którym opisz jak chciałabyś ratowac to małżeństwo i jak
postępować..... małe sanse ale wszytsko jest mozliwe.
TYlko nie jestem pewna czy TY sama nie jesteś tak do końca przekonana o tym aby
to ratować.........

[ravicowa]

Czemu tak łatwo się poddajesz?Jeżeli on nikogo nie ma, jeśli - jak mówisz,
chciałby poczuć się kimś ważnym, byś o niego zawalczyła, to zrób to! Jeśli Ci na
nim bardzo nadal zależy. Mój tata też ciągle był bardziej dla swojej rodziny niż
dla mojej mamy i ich małżeństwo się rozpadło. Jego rodzina wciąż wymagała od
niego pomocy i maksymalnego zaangażowania w różne sprawy rodzinne (choroba
babci, potem siostry, praca w dużym gospodarstwie). Po siedmiu latach samotności
ułożył sobie życie, ale ta zadra w nim siedzi do dzisiaj, pewien żal do rodziny
i poczucie straconej największej miłości. Do dzisiaj pomaga rodzinie bardzo, ale
znajduje czas dla swojej też, odkąd jego druga żona powiedziała, że jeżeli się
nic nie zmieni - skończy się rozwodem.Jeśli jesteś przekonana o swojej miłości
do męża to zrób wszystko co możesz. Przynajmniej będziesz wiedziała, że
próbowałaś naprawić.Pozdrawiam i życzę powodzenia.

[gospodyni2]

jakbym czytała o sobie...
Chcę to naprawić, tylko JAK????? jakiego sposobu użyć, aby uwierzył, że mi na
nim zależy...
czuję strach w gardle bo chciałabym go przytulić, objąc, ale on już tego nie
chce...

[kachaa17]

coś mi tu nie gra. Czy w ciągu roku tak sie wszystko zdążyło pozmieniać, ze on
zapomniał jak dobrze wam było? Wydaje mi się, że powinien być ci wsparciem w
trudnej dla ciebie sytuacji jaką była śmierć ojca. To normalne że po tym byłaś
skupiona na swoich uczuciach a nie jego - tak mi się wydaje. Ja od mego meża
oczekiwałabym wsparcia a nie zostawienia mnie w trudnej sytuacji

[ravicowa]

Ten pomysł z listem może jest warty zrealizowania? Zastanowiłam się nad słowami
Kaachy 17. Z jednej strony ma rację. Jednak są różni ludzie, różne sytuacje. Im
większa miłość, tym większy żal, gdy jest coś nie tak. Może mąż autorki wątku
starał się być przy niej, pomagać, tylko ona odrzucała tę pomoc. Nie zauważała
go. W końcu on stwierdził, że nie jest do niczego potrzebny. Co innego przeżywać
swoje cierpienie wspólnie z ukochaną osobą i szukać w niej wsparcia, a co innego
- zajmować się swoją rodziną, a męża traktować jak obcego.

[ravicowa]

Chociaż z drugiej strony też oczekiwałabym od swojego męża wsparcia, trwania
przy mnie w takiej sytuacji.Jednak na tę sytuację patrzę przez pryzmat
doświadczeń moich rodziców. Wszystko ma dwa końce. Bezwzględne oddanie się
swojej rodzinie, która wykorzystuje to bez żadnych granic doprowadza do właśnie
takich skutków. Śmierć ojca autorki była może po prostu kulminacją.Rozumiem,
trzeba pomagać. Są sytuacje, że oddajemy swój czas i energię bez reszty. Jednak
trzeba to wszystko robić z drugą osobą, a nie obok niej, tak jakby jej to nie
dotyczyło.

[gospodyni2]

dla męża wsparcie oznacza to, ze mnie przytuli, obejmie, a dla mnie wsparcie to
usiąść i wspólnie pogadać, przeanalizować sytuacje, znaleźć wyjście, widzieć,
że męża to interesuje, a nie że ja wymuszam pytając go: nawet nie spytasz co
się tym temacie dalej dzieje?

mój mąż nie bardzo chciał się mieszać w sprawy mojej rodziny i ja tez nie
chciałam go wciągać w nie widząc, ze woli trzymać się w boku. więc w efekcie
ciąnęłam tę naprawę rodziny sama. W wielu rzeczach mąż nie mógłby mi pomóc, bo
nie jest mną i wielu rzeczy nie wie...

[ravicowa]

W takim razie jednak Cię zawiódł, prawda? Pewnych rzeczy uczymy się w związku.
Mąż nie nauczył się chyba wsparcia w takich ciężkich chwilach. Mam wrażenie, że
masz do niego żal. Skoro piszesz - trudno.Może nie wszystko stracone - może
terapia uzmysłowiłaby mu, że zawiódł, a Tobie - że mogłaś mu jednak opowiadać.
Wtedy może by nauczył się słuchać i wspierać? Nie wiem, nie jestem
psychologiem.Teraz rozchodzi się chyba o to, na ile Wasza miłość jest silna, i
czy w ogóle jest. Jeśli bardzo kochasz - spróbuj ratować.Jednak tylko wtedy
będzie miało to sens, gdy mąż zrozumie, że oczekujesz od niego więcej
zaangażowania.Jeśli to zrozumie,zauważy też swoje błędy- Tobie będzie łatwiej mu
wybaczyć i vice versa.

[r69]

jak to? a co było przyczyną tego rozpadu??

[wielo-kropek]

Niektorzy tu sugeruja rozmowe. Czy nie uwazacie ze oni musieli na ten
temat swojego problemu rozmawiac i to raczej czesto i gesto? Nie sadze
zeby chlop doszedl do takiego postanowienia by ja zostawic ot tak sobie,
bo tak mu sie zachcialo. Nie wyssal tez sobie tego z palca (jezeli juz,
to raczej autorka ten watek raczej). Dla niego takie postanowienie z
pewnoscia nie bylo latwa sprawa. Wolal nie mieszac sie w sprawy rodziny
autorki zapewne dlatego gdyz uznal ze pomocnym tam byc nie moze. Byc
moze probowal poczatkowo cos tam naprawiac ale szybko doszedl do
wniosku, ze tak naprawde to on bardziej szkodzi niz pomaga (trudno jest w
koncu wszystkim dogodzic). Autorke niezbyt potrafie zrozumiec w jednym
wzgladzie. Z jednej strony ma sklonnosci i poczucie odpowiedzialnosci by
pomagac rodzinie , z drugiej zas zaniedbuje swoja najblizsza (meza). Te
sprawy mi tu koliduja. Najwidoczniej maz byl i jest mniej wazny dla niej. Rok
czasu po smierci ojca jest wystarczajaco duzo czasu by "dojsc do normy".
Przynajmniej twoj maz tak uznal. I jeszcze pytanie do tych co go
obwiniaja. Jak bys sie czula majac meza dla ktorego bylabys tylko
powietrzem, bo problemy rodzinny sa wazne dla niego, bo........., bo........
wszystko inne tylko nie ty. Zapewne chcialabys odejsc od niego, czyz nie?

[gospodyni2]

mój ojciec zmarł 2 miesiące temu, nie rok temu...

[kachaa17]

Ja mówię z własnego doświadczenia. Też jestem rok po ślubie i mam ciężką
sytuację osobista - problemy ze sobą (nerwica lękowa, depresja)i mało jestem
dla męża. Tzn. jestem bardzo skupiona na sobie. Ale tak sie składa, ze mój maż
mnie wspiera i rozumie. I dlatego dziwię się postawie twojego męża tym bardziej
że twój tato zmarł 2 mies. temu. To niewiele na uporanie się z przykrymi
emocjami. A czy rok temu kiedy braliscie ślub to była też źle. A jeśli tak to
czemu zdecydowaliscie sie na ślub. Nurtują mnie te pytania bo wydaje mi się, ze
tak zdecydowana postawa twego męża po roku od ślubu jest co najmniej dziwna

[gospodyni2]

rok temu było dobrze, wg męża po slubie się zaczęło...
wczoraj znowu wybył na noc, do tej pory nie wrócił, nie wiem gdzie jest, bo nie
u swoich rodziców... i co dzwonić? Pytac gdzie jest? dzwoniłam o 1 w nocy,
powiedział, że się napił i to tyle...
nie wiem czy to jest dorosłe zachowanie 30 letniego faceta, coraz bardziej
wydaje mi się, że nie...

[iglonus]

Rzeczywiście, pomijając fakt nie wspierania Cię w trudnych chwilach, nawet
jeśli go odpychałaś, to trochę dziwne, że już po roku małżeństwa tak chce
odejść. I wychodzi sobie w nocy i nie mówi gdzie? Chyba masz prawo wiedzieć,
żeby się nie denerować. W końcu razem żyjecie, więc pewne rzeczy należy sobie
mówić. Takie milczenie, tajemnice, nie wróżą niczego dobrego. Może rzeczywiście
ma kogoś? Bo inaczej nie widzę zrozumienia dla jego decyzji. Za szybko się
poddał, a ślubowaliście być ze sobą do końca życia. Coś tu jest nie tak.
Życzę rozwiąznia konfliktu. Pozdrawiam

[kachaa17]

mi też sie wydaje, ze za dużą odpowiedzialnosć na siebie wzięłaś za swoje
małżeństwo. Nie znam całej sytuacji ale po twoim opisie widzę, ze to nie tylko
twoje postępowanie przyczyniło się do całej sytuacji

[gospodyni2]

usłyszałam, że nie ma dla mnie uczuć, nie pociągam go, wypalił się...
powiedział kategoryczne nie...
Boże jak to boli słyszec, że jestem wg niego już tylko byłą żoną...
kiedy człowiek nie wie czy może on kiedys nie zapuka ponownie czy trzeba
zamknąć ten rozdział życia...
co robić, jak zapełnic pustkę... zbliża sie weekend, pozostaje mi płakać nad
cholernym tym wszystkim...

[kryzolia]

a dlaczego uważam , że Twój mąż nie ma nikogo?.....

[gospodyni2]

po prostu o tym wiem, znam go i tego akurat jestem pewna.

[kachaa17]

bardzo Ci współczuję. Jeśli on już podjął taką decyzję to nie licz, ze wróci.
Tylko pogodzenie się się z jego decyzją pomoze cie uporać sie z bólem. Bo jesli
będziesz liczyc na to ze wróci, to utkwisz w przeszłosci. A myślę, ze jeszcze
coś dobrego na Ciebie czeka. Płacz oczyszcza i pomaga. Trzymaj się.

[gospodyni2]

jest mi bardzo, bardzo źle, ze na własne życzenie przegrałam swoje
małżeństwo...nie da się cofnąc czasu, ale nie chcę żyć bez niego. miałam
dzisiaj ochotę wjechac na jakies drzewo, sama nie wiem co plotę.. czy taki ból
kiedys mija...?

[ravicowa]

Gdy Bóg zamyka drzwi otwiera gdzieś okno. Choć trudno Ci w to teraz uwierzyć
będziesz jeszcze szczęśliwa.Potrzeba czasu, by wszystko sobie poukładać.
Najgorsze minie.

[gospodyni2]

wiem, że tak jest, że trzeba czasu... na wszystko... ale i tak mi źle... teraz
moge tylko rozpamiętywac to co było, ile było szczęśliwych, pieknych
momentów...przeciez nie zawsze jest źle, prawda?

zyczę mojemu mężowi, aby był szczęśliwy z kimś kto będzie lepszy ode mnie...aby
zapomniał kiedyś i wybaczył mi tę zadrę którą ma w sercu przeze mnie...

[kachaa17]

czy naprawdę tylko ty przyczyniłaś sie do rozpadu małżeństwa? Z tego co piszesz
to całą winę bierzesz na siebie. Myślę, ze chyba go idealizujesz.

[gabrysiuk]

gospodyni2 napisała:

> wiem, że tak jest, że trzeba czasu... na wszystko... ale i tak mi źle...
teraz
> moge tylko rozpamiętywac to co było, ile było szczęśliwych, pieknych
> momentów...przeciez nie zawsze jest źle, prawda?
>
> zyczę mojemu mężowi, aby był szczęśliwy z kimś kto będzie lepszy ode
mnie...aby
>
> zapomniał kiedyś i wybaczył mi tę zadrę którą ma w sercu przeze mnie...

Wyglada z tego co opisujesz, że to z niego kawał drania. Odchodzi od Ciebie
kiedy jeszcze jesteś w żałobie bo w ciągu ostatniego roku nie poświęcałaś mu
wystarczająco dużo czasu! Pomóż mu się pakować lepiej bo to egoista!
Jeśli mi nie wierzysz to wyobraz sobie, że sytuacje się odwróciły i jemu ktoś z
najbliższej rodziny zachorował i umarł... Odwróciłabyś się wtedy od niego
raniąc go na koniec okrutnymi słowami?

[gospodyni2]

ja powiedziałam mężowi, że nigdy bym go nie zostawiła, no chyba że by mnie
zdradził. ale ja jestem widać inna. różnica polega chyba na tym, ze ja go
kocham, a on jedyne co czuje to żal, wyrzuty sumienia, że to on kończy, no i
jakies uczucia koleżeńskie do mnie.
chce odpocząć ode mnie, tego wszystkiego. Wczoraj spytałam go jak w kwestii
formalnej rozwodu czyli wniosku do sądu itd., ale powiedział, ze nie ma do tego
głowy.

z drugiej strony nie chce posługiwac się argumentem żałoby. mąż powiedział, że
już 2 m-ce przed śmiercią ojca chciał się wynieść, czyli z tego wniosek, że ta
smierć po prostu opóźniła tylko ten fakt...

[gabrysiuk]

gospodyni2 napisała:

> z drugiej strony nie chce posługiwac się argumentem żałoby. mąż powiedział,
że
> już 2 m-ce przed śmiercią ojca chciał się wynieść, czyli z tego wniosek, że
ta
> smierć po prostu opóźniła tylko ten fakt...

Nie chodzi przecież o to by traktować osobistą tragedię jako "argument" ale o
to, że ona miała miejsce i że każdy normalny człowiek w jej obliczu przeżywa
bardzo mocne, często uciązliwe dla otoczenia emocje. To NORMALNE, że sprawy
rodzinne Cię w ostanim roku mocno pochloneły. To NORMALNE, że miałaś mniej
czasu dla męża. Jeśli twój mąż nie chce na to spojrzeć z twojego punktu
widzenia to może nie jest wart by o niego walczyć.

Moim zdaniem powinnaś z nim poważnie porozmawiać o tym czego twój mąz tak
naprawdę chce, czy jeszcze Cię kocha, czy chce z Tobą zacząć budować związek
jeszcze raz. Może zaproponuj mu trochę czasu by od siebie odpocząć. Może on
potrzebuje trochę czasu by za Tobą zatęsknić by zrozumieć,że jesteś mu
potrzebna. Możliwe, że go troche ostatnio zaniedbywałas ale biorąc pod uwagę
okoliczności miałaś do tego prawo. Jeśli nie chce Ci pomóc by razem uporać się
z trudnosciami w związku, to może nie warto nalegać. Porozmiwaj z nim poważnie,
ale nie błagaj na kolanach.

[gospodyni2]

własnie z nim rozmawiałam. on nie chce nic budowac, bo nie chce byc juz
krzywdzony i uważa czas spędzany ze mna nawet gdybyśmy sie mieli spotkac jako
znajomi za stracony...

[gabrysiuk]

gospodyni2 napisała:

> własnie z nim rozmawiałam. on nie chce nic budowac, bo nie chce byc juz
> krzywdzony i uważa czas spędzany ze mna nawet gdybyśmy sie mieli spotkac jako
> znajomi za stracony...

No patrz jakie z niego "biedactwo". Skoro tak bardzo go "skrzywdziłaś" martwiąc
się o twoją rodzinę, że lekko przekreślił pięć lat, małżeństwo i na koniec
pomiata Tobą jakbyś była dla niego tylko przelotną znajomością to... sama
wyciągnij wnioski. Pamiętaj tylko, że dla Ciebie może małżeństwo się skończyło,
ale nie cały świat. A gdybym to Ja była na twoim miejscu i gdyby to mnie tak
facet powiedział to kazałabym mu iść do diabła.

[wielo-kropek]

gabrysiuk napisała:


A gdybym to Ja była na twoim miejscu i gdyby to mnie tak
> facet powiedział to kazałabym mu iść do diabła.
A on tobie pewnie dokladnie to samo by odpowiedzial.

[gabrysiuk]

wielo-kropek napisał:

> gabrysiuk napisała:
>
>
> A gdybym to Ja była na twoim miejscu i gdyby to mnie tak
> > facet powiedział to kazałabym mu iść do diabła.
>
> A on tobie pewnie dokladnie to samo by odpowiedzial.

Właśnie o to chodzi, że on juz to autorce wątku powiedział:( Tylko, że zawarł
to w jeszcze bardziej okrutnych słowach.

[wielo-kropek]

Powiedzial, to prawda. Problem w tym, ze do niej to nie dociera. Wczesniej
tez pewnie duzo jej mowil, ale watpie zeby to co jej mowil docieralo do
niej, stad tez efekt tego jest taki a nie inny. Sprawa sie rypla.

[gabrysiuk]

wielo-kropek napisał:

Wczesniej
> tez pewnie duzo jej mowil, ale watpie zeby to co jej mowil docieralo do
> niej,

Jeśli mówił, że np. zupa zasłona kiedy ona martwiła się o umierającego ojca, to
się nie dziwię. Dziwię się tylko skąd tak dokładnie wiesz co i ile on wcześniej
do niej mówil i ile do niej z tego docierało:P

[wielo-kropek]

gabrysiuk napisała:

Dziwię się tylko skąd tak dokładnie wiesz co i ile on wcześniej
>
> do niej mówil i ile do niej z tego docierało:P
Musial mowic skoro ona zgodzila sie z nim byc i nawet przezyc wspolnie
troche czasu. Proste w koncu. Musialo cos niedocierac skoro on
zadecydowal przerwac wspolzycie z nia. Tez proste. Dokladnie to ja nic tu
nie wiem. Nie wiec o czym, kiedy i gdzie jej mowil, ale wiem ze mowil.

[gabrysiuk]

wielo-kropek napisał:

. Musialo cos niedocierac skoro on
> zadecydowal przerwac wspolzycie z nia.

Nie musiało. Powody rozpadu związku mogą być różne.

[wielo-kropek]

gabrysiuk napisała:


> Nie musiało. Powody rozpadu związku mogą być różne.
No tak. Czasem ludzie maja tez swoje kaprysy, nieprawdaz?

[kaktusik0]

nie przeczytałam Twoich wszystkich wypowiedzi, więc może ten temat był już
poruszany.
Czy on powiedział Ci coś konkretnego - co mu tak naprawdę nie pasowało? Bo
stwierdzenie że brak uczuć z Twojej strony to odpowiedź straszne mętna i
niejednoznaczna. Podał jakieś rzeczowe przykłady, nie wiem

[kachaa17]

no właśnie tez jestem ciejawa, co takiego strasznego robiłaś, ze w tak krótkim
czasie po ślubie chciał cię zostawic? i przeszła mu miłosć?

[viola2]

z tego co mowisz, wydaje mi sie, ze moze jednak zle postapilas, nie
pozwlajac "wejsc" mu w to, bo to Twoja rodzina.
jakby maz mi powiedzial, ze jego rodzice, to JEGO rodzina, to bym sie wkur..
jego i moja to nasza rodzina. Piszesz ,ze nie wiedzial o wszytskim. WIec trzeba
bylo mu powiedziec. A jesli on sam nie chcial, to i dobrze ze sobie poszedl.
Kto jak kto, ale maz jest dla mnie osoba, z ktora moge o wszytskim porozmawiac,
a tym bardziej o klopotach i problemach. A jak czegos nie wie, nie zna sytuacji
to mu ja tlumacze. To bardzo proste.
Chyba bylas za bardzo "samosia".
Jeszcze jedno. Posalas, ze to niby on mial pretensje, ze nie okazywalas mu
uczuc, potem, powiedzial, ze go nie pociagasz, ze nie zywi do Ciebie zadnych
uczuc. Dla mnie to dziwne, bo jesli chodzi o odrzucenie, to czlowiek raczej
tylko czeka az to sie zmieni i bardzo teskni za czuloscia,a nie od tak
przestaje Cie kochac.
Mowisz, ze znasz go i wiesz, ze nie ma innej. A tego nie przewidzialas ze Cie
zostawi. Wiec moze nie znasz go tak dobrze jak myslisz.

[gospodyni2]

No włąśnie, byłam pewna jego uczuć i na tamten moment myślałam, że mogę zająć
się innymi ważnymi sprawami. mój błąd, wiem, postąpiłam bardzo źle, nie próbuję
się wybielić.
Teraz rozmawiałam z nim przez telefon i rozmowa z mojej strony była taka, że ja
sie nie poddam i będę o niego walczyć bo go kocham i nie dam tego tak skończyć.
Że zrezygnuję dopiero w dniu gdy usłyszę, żebym się odp... a póki tego nie
usłyszę to zrobię wszystko co mogę. mąż mnie zaskoczył, powiedział, że przecież
nie mówi abym dała mu spokój telefonami, dała mu święty spokój. to mnie
natchnęło jakąś maluśką szczyptą powera do walki o niego.

Boże ile bym oddała aby chodziło o to, że chce zobaczyć że walczę o niego jak
lwica, że padam na kolana i jestem w stanie zrobić wszystko, nawet upokorzyc
się dla niego. Kiedyś dawno temu powiedziałąm mu (co on dotąd mi wypomina), że
mam za sobą związek z psycholem, który wykończył mnie psychicznie tak, że nie
będę błagać o czyjąś miłość. i może to w nim tak siedzi, że nie jestem w stanie
walczyć o miłośc, jesli on sam zrezygnuje???
Powiedział, że przecież nie wiemy co będzie za tydzien, za kilka dni - pytałam
go o formalne kroki sądowe..
głupie to jest, ale sama się nakręcam jakąś dawką optymizmu (nie wiem skąd) i
chcę pokazać: TAK! walczę o Ciebie, bo Cie kocham.

Tylko co mogę zrobić oprócz tel., sms-ów? Chodzi mi o czyny. Może coś
podpowiecie? przecież muszę działać, tylko nie wiem co zrobić (bo etap mówienia
mam za sobą, teraz kliczy się to co zrobię)
Nie chcę śledzić jego nowego lokum...

[bupu]

> Boże ile bym oddała aby chodziło o to, że chce zobaczyć że walczę o niego jak
> lwica, że padam na kolana i jestem w stanie zrobić wszystko, nawet upokorzyc
> się dla niego.


Stop orkiestra. Walczyć o ukochanego małżonka-w porządku. Ale upokorzenie nic
dobrego nikomu nie przyniesie. Wlaczyć o jego miłość-owszem, ale z godnością,
Gospodyni, z godnością.

[wielo-kropek]

A mnie sie to wszystko kupy nie trzyma. Z jednej strony mowisz ze nie
masz do niego uczuc, ze zaniedbalas go itd., co on zreszta sam
potwierdza,wymawia ci. Teraz nagle twierdzisz ze go kochasz ze bedziesz
walczyc o niego, ze dalabys wszystko.......... Albo ty sobie i jemu
zarazem wmawiasz te milosc, albo ja tu pojac nie moge.

[kaktusik0]

rzadko chyba miewasz prawdziwe kryzysy Wielokropku

[wielo-kropek]

No ladnie to ujmujesz. Nie dosc ze kryzysy, to jeszcze prawdziwe. Czy mozesz
mi laskawie wyjasnic na czym tu ta ich prawdziwosc ma polegac?

[kaktusik0]

no cóż, jeśli facet wyprowadza się od żony i mówi że nie widzi możliwości
wspólnego życia to dla mnie to jest kryzys. A przymiotnik możesz dodać jaki
chcesz - prawdziwy, poważny, duży, trudny do przezwyciężenia

A huśtawka nastrojów, na zmianę chęć walki i zniechęcenie są jak najbardziej
normalne.

[156cm]

Gospodyni, wyglada na to, ze to nie Ty zawiodlas meza, ale to on zawiodl
Ciebie. Zawiodl Ciebie kompletnie wtedy kiedy potrzebowalas go najbardziej.
Okazal sie egoista dbajacym tylko o swoje potrzeby. Twoje prosby i kajanie sie
prawdopodobnie oddalaja Ciebie od niego jeszcze bardziej. Nie warto byc z kims
kto nie potrafi Cie wesprzec w trudnych chwilach. Egoista zazdrosny o Twoj czas
spedzony z umierajacym ojcem. Obrzydlistwo. Zacznij nowe zycie, skup sie na
sobie, stan sie atrakcyjna dla siebie a prawdziwe uczucie pojawi sie sie w
Twoim zyciu szybciej niz sie spodziewasz. Piszesz takze, ze problemy zaczely
sie po wprowadzeniu sie do nowego miejsca, warto kupic cos o feng shui i zaczac
stosowac, dziala rewelacyjnie.

ona naprawdę miała wiele problemów

[ewkos74]

tylko problemy jej rodziny za bardzo wg.mnie brała na własne plecy.Z tego co ja
zrozumiałam to dziewczyna ma dobre serce,chciała naprawić świat.Każdemu jest
wiadome,że ten co ma miękkie serce ma twardą pupę i często w nią dostaje.Tak
stało się i tu.NIEWIEM na ile zaniedbała swe małżeństwo,ale wiem na ile
ratowała swą rodzinę:
+jej rodzice adoptowali 4 letnią dziewczynkę-jej siostrę młodszą-po 10 latach
coś się między nimi nie układało i chcieli rozwiązać adopcję.Ona była związana
z siostrą,nawet na wspólne ferie miały jechać.Kiedy rodzice złożyli do Sądu o
rozwiązanie adopcji TATO dostał zawał (chyba jak dobrze pamiętam).Ona próbowała
tłumaczyć rodzicom.....ale nie wyszło,mamabyła nieugięta a tato nie miał nic do
powiedzenia.Była rozbita między uczuciem do siostry a do rodziców,lojalnością
do nich i do niej......Z tych emocji tatuś zmarł..... Ona mówi,że w domu raczej
miała "zimny chów"i mama decydowała o wszystkim. Rozumiem ją,że to wszystko tak
przeżywała,bo przecież ileś lat żyli pod wspólnym dachem z rodzicami i siostrą
i zależało jej na ich wspólnym szczęściu.Nie dziwię się więc,że się
przejmowała. A jaki procent czasu poświęcała rodzinie,jaki mężowi to tylko sama
musi ocenić.Ile otrzymywała od niego wsparcia na przestrzeni tych 5 lat to
warto sobie przypomnieć.Jeśli jest miłość to musi walczyć o niego póki nikogo
sobie nie znalazł.Ona umie walczyć-bo walczyła o pozostanie siostry w
rodzinie....wiem kochana,że jesteś już zmęczona,bo od kilku m-cy ciągle o coś
walczysz. Byłaś rozbita między siostrą a rodzicami.....Ale teraz zmobilizuj
wszystkie siły i zawalcz o męża,bo może faktycznie on potrzebuje okazania mu
zainteresowania. Przy tylu problemach mogło się zdażyć,że poświęcałaś mu mniej
czasu niż wcześniej,teraz pogrążyłaś się w rozpaczy po ojcu,siostrze.....a on
poszedł w odstawkę i sobie ubzdurał,że nie jest Ci już potrzebny,bo mu uczuć
nie okazujesz.JEŚLI KOCHASZ WALCZ,jeśli i z Twej strony uczucie wygasło-daj
sobie spokój,czas leczy rany.
Ja bym zawalczyła,jakby się nie udało to trudno,jednak nie mogłabym sobie
wypominać,że nic nie zrobiłam.
pozdrawiam

[gospodyni2]

dzięki Ewuniu, za wsparcie. tak to własnie wygląda.
chciałabym aby jego wyprowadzka była sygnałem dla mnie: dziewczyno, porusz
ziemie i niebo i zobacz jak ja sie czułem przez ostatni rok. zrób coś abym
zobaczył, e mnie naprawdę kochasz a nie tylko tak mówisz. zawalcz o mnie tak
jak ja walczyłem o twoje uczucia przez tyle czasu".
Chciałabym wierzyc, że to własnie ma na mysli. Wczoraj rozmawialiśmy 2 razy -
najpierw dość nieprzyjemnie z jego strony, później na spokojnie i wspaniale mi
sie rozmawiało z nim za tym drugim razem - dowiedziałam sie kilku rzeczy bez
takich ogromnych emocji i łapiąc go za słówka. powiedział, że chce odpocząć i
sobie wszystko premyslec. do tej pory nie padło żadne słowo o tym, e chodzi o
odpocynek. stawiał na to, że to nie jest kwestia premysleń tylko kompletnego
odcięcia się ode mnie i całej reszty. mówił, że różnie sie układa, teraz musi
kupic pralke do wynajętego mieszkania, ale kto wie, może za chwilę ja wystawi
na allegro bo nie będzie mu potrzebna..(?).
o rozwodzie nie chciał nawet rozmawiać, bo nie wybiega tak daleko i nie mieści
mu się w głowie.
na chwile obecna nic go nie trzyma w naszym domu, ale może byt emocjonalnie do
tego podchodzi..
juz sama nie wiem co i jak, chyba pozostaje mi nauczyc sie cierpliwości.
ale mam szaloną ochotę zadzwonić i powiedzieć jak tęsknię... tylko on mówi, że
słowa kocham z mojej strony dla niego są puste...