Czy Twój partner jest maminsynkiem?

[redakcja]

Czy uważasz, że Twój partner jest zbyt związany ze swoją matką (ojcem)? Czytaj także artykuł Tomasza Garstki
'Skąd się biorą mamisynki?'
www.gazeta.pl/alfa/artykul.jsp?dzial=0203050298&xx=553162

[piotr.kowal]

Prosze o rozszerzenie tematu.
Córeczki mamusi sa tak samo częstym przypadkiem , a byc może i częstszym.
Przecież wiadomo , że "prawdziwa" babcia to ta od strony mamusi.
Jeżeli macie "prawdziwą" babcię od strony ojca , to wasz tatus był mamisynkiem.
Tylko czy jest normalne ,że mamy mam są naturalniejszymi babciami?

[Gość: pyzia]

przepraszam, strasznie to zawile o czym mowisz, srednio mozna zrozumiec o co Ci
wlasciwie chodzi. Wydaje mi sie ze redakcja jednak pyta akurat o problem
wiecznie dorastajacych, nie potrafiacych sie usamodzielnic chlopcow.....

[piotr.kowal]

Piszę prosto.

Dziewczynki tez są mamisynkami("córeczkami") , i myslę ,że większymi.
Poruszasz problem wiecznie dorastających chłopców.
Czy dziewczynki są zawsze dojrzałe emocjonalnie?
Uważam , że częstsze jest zjawisko "mamisyństwa" w związkach małżeńskich
ze strony kobiet.Mężowie dla "świętego" spokoju odpuszczają ,a ci co nie
odpuszczą ,stają się w oczach ich żon rasowymi mamisynkami.
Dlaczego?

Najczęściej kobieta uświadamia sobie ten problem , kiedy jaj własny syn
jedzie częściej , z jej własnymi wnukami to tej drugiej babci.

Jestem za równouprawnieniem mężczyzn.

[Gość: EwKa]

Bardzo się przyczepiłeś tych babć!
A tak naprawdę to chyba nie w tym tkwi problem. Bo mężczyzna (lub jak wolisz )
kobieta ) może być maminsynkiem, (lub mamincórką)bez względu na to czy mają
dzieci - czy też nie.
Trzeba już na początku związku - jeżeli myśli się poważnie o tej drugiej
osobie - ustalić pewne priorytety. I nie chodzi tu o alternatywę : wybieraj -
ja albo twoja mamusia", ale o zrozumienie,że miłoćc między mężczyną i kobietą
to zupełnie "inna bajka". Nie musi wcele przeszkadzać miłości do rodziców.
Owszem - bywam czasem zazdrosna o to że mój mąż podczas pobytu u jego rodziców
rozmawia ze swoją mamą w kuchni, przytula ją i pozwala jej wypłakiwać się w
ramię, ale rozumiem, że TO JEST JEGO MATKA - a uczucie do matki jest dla mnie
świętościa. Wiem że zarówno teściowa jak i mój mąż potrzebują tej wzajemnej
czułości i ciepła . I nie chodzi wcale o to, że brak mojemu mnężowi czułości z
mojej strony. On po prostu potrzebuje być przytulony przez MATKĘ, tak jak ja
chcę, by moja MAMA pogłaskała mnie po głowie (choć zbliżam się do trzydziestki
i mam prawie 5 letni staż małżeński). Sama, gdybym miała syna, nawet dorosłego -
chciałabym by okazywał mi miłośc i był wobec mnie opiekuńczy i wyrozumiały,
gdy włosy przyprószy mi siwizna - wtady miałabym poczucie, że go dobrze
wychowałam - ale tak przy okazjii - wymagałabym także czułości ,
odpowiedzialności i miłości względem własnej towarzyszki życia ; chociaż to
zupełnie inna miłośc i zupełnie inna czułość...
Jeżeli związek jest zdrowy i partnerzy rozmawiali ze sobą na temat hierarchii
wartości i uczuć ,jakie żywią do własnych rodziców(i teściów),tych pozytywnych
i tych negatywnych, jeżeli rozumieją, że obydwoje pochodzą z innych
domów, "innych światów", zostali inaczej wychowani i potrzebują różnej "porcji"
kontaktów z rodzicami, to uczucie zazdrości o matkę mężą (żony) czy
tzw. "mamińsynstwo" nie będzie miało racjii bytu. Ale muszą w odpowiednim
czasie umieć też "zerwać pępowinę", chociaż to boli, ja to wiem, boli bardzo,
ale jest niezbędne, jesli matka czy ojciec mają dostrzec we własnym dziecku
dorosłego człowieka, partnera, opokę, na którą mogą liczyć na starość. Alle się
rozpisałam - mam nadzieję że ten słowotok Cię nie zanudził - pozdrawiam. I
chwała wszystkim Babciom świata w epoce nadgodzin i drogich przedszoli!!!

[Gość: Anka]

Postawa pełna szacunku i miłości do własnej mamy, nie jest i nie może być
uznawana za maminsynkostwo.Jest nią natomiast stawianie rodzicielki za wzór bez
skazy, który zawsze i lepiej wszystko robi, któremu synuś nigdy nie sprzeciwia
się i biegnie na każde skinienie palcem. Konsekwencją takiego poddaństwa, które
częściej zauważamy w relacjach matka-syn,jest wpływanie matki na wszystkie
decyzje dziecka. Zaczyna się od tego co należy na siebie włożyć, jaki kupić
rower, garnitur, samochód, jaką wybrać glazurę do kuchni i jaką żonę w niej
postawić, jeżeli mamusia w ogóle pozwoli na jakąś inną kobietę w życiu syneczka
poza nią samą, w końcu pierwszą i najlepiej jedyną, kobietą w jego życiu.
Maminsynkostwo to brak umiejętności mówienia - nie.

[Gość: rita]

Postawa "maminsyńska" zarówno u kobiet jaki mężczyzn to po prostu stawianie matki
(raczej nie ojca...) zawsze przed partnerem. To tak jakby partner był kolejnym,
gorszym dzieckiem mamusi (czyt.teściowej). I to mamusia rzadzi nadal "dziećmi".
Horror. Tylko współczuć komuś kto ma taki układ w związku!
A jeśli chodzi o pogaduchy w kuchni z mamą - to ja tak robię i z mamą własną, i
mojego męża(nie lubię na nią mówić teściowa, to słowo ma złe konotacje). Czasem
więcej mi powie niż własnej córce, a i jej syna czasem oplotkujemy... ;-)))
Każdemu życzę takiej teściowej!

No a mój facet nie jest maminsynkiem - a teściowa wie najlepiej jak ciężkie bywa
życie z jej synem i trzyma ze mną.

[efka]

>
> więcej mi powie niż własnej córce, a i jej syna czasem oplotkujemy... ;-)))
> Każdemu życzę takiej teściowej!
>
> No a mój facet nie jest maminsynkiem - a teściowa wie najlepiej jak ciężkie byw
> a
> życie z jej synem i trzyma ze mną.
>

Przeszłam przez ten etap - przyzwyczajona do nocnych rozmów kuchennych ze swoją
mamą, dałam się wciągnąć w takie rozmowy z teściową. Dokładnie takie - jakie rito
opisałaś! Okazało się, że to była misterna pułapka, wiele dyplomacji musiałam
wykazać, by nie stać się wrogiem szwagierki...na szczęście mąż ma racjonalny
stosunek do "babcinych konfabulacji" i dzięki mu za to...kiedyś myślałam, że jest
maminsynkiem, ale właśnie w sytuacjach konfrontacyjnych pomiędzy dwoma Paniami,
zawsze jest ze mną. I to ja z kolei życzę wszystkicm kobietom takiego mężczyzny.

[piotr.kowal]

:)))
Właśnie , ileż trzeba dyplomacji w kontaktach dwóch kobiet.
Dla mężczyzny najważniejszą powinna byc jego wybranka.
Niektórzy uważają ,że rodzicielka , bo dała im życie.Chłopy!!!!!
Wasza wybranaka przekazuje wasze geny dalej i jesteście wieczni.
Jak tego nie rozumiecie to nie żencie się i zostańcie przy mamusi.

[Gość: Ewa]

zgadzam sie z Anką w 100%. Właśnie jestem na etapie składania broni po walce o
faceta, którego chyba dalej kocham, ALE nie mogę ciągle walczyć z jego mamą.
Jest naprawdę kochany i wiem, że byłby doskonałym ojcem dla moich dzieci. Ale
co ja mam zrobic, gdy jedziemy w góry a dzień bez telefonu do mamy NIE
ISTNIEJE!!Coś mnie trafia!!!Ja nie chcę byc traktowana jak intruz!! Bo czy to
nie jest paranoja, jak ta kobieta otwiera dzwi do pokoju, w którym siedzimy "BO
TAK" a M. nie potrafi się sprzeciwić? Może to wynika z tego, że mój ukochany
był wychowywany bez ojca? Ale nie wszystko można tym tłumaczyć!!!I tu nasuwa mi
się ogromna prośba do wszystkich panów- NIE ZOSTAWIAJCIE SWOICH DZIECI. Rozwód
z matką nie jest równoznaczny z tym, że dziecko przestaje być wasze. Boli mnie
to, że muszę się odsunąć. A potem słyszę - "no, przecież moja mama cię lubi".
Od wspólnych znajomych dowiaduję sie , że dla jego mamy jestem "taką
koleżanką". Dobrze wiedzieć. Nie wiem jak wychowam swoje dzieci... Ale uważam,
ze matka w pewnym momencie życia powinna usunąć się i pozwolic być innej
kobiecie "tą najważniejszą". Nie znaczy to, że syn jej nie bedzie kochał. Ale w
pewnym wieku mama powinna odkryć ten szczelny klosz...

[piotr.kowal]

Mam już duży staż małżenski.
Moja teściowa wtrąca się w prawie wszystko .
Jedyne co ma dobre , to jak jest konflikt w moim małzeństwie
to stoi za mną i strofuje córeczkę , i goni do zgody.
Jak taka teściową otruć?

[Gość: Ewa1]

chciałabym aby Ewa nie rezygnowała z "walki" o swojego męża i nie poddawał się
tak łatwo. Przecież są dzieci i dla ich dobra powinna walczyć o rodzinę, o to
żeby sytuacja się nie powtórzyła tzn. żeby jej dzieci miały ojca (bo mąż
wychowywał się bez swojego ojca) .
Moja sytuacja wygląda podobnie: mamy 2 dzieci (3 lata i 10 m-cy). Tuż po
urodzeniu się młodszej córeczki mąż stwierdził że nie jesteśmy dla siebie i
chce rozwodu, że podzielimy mieszkanie i dzieci:on weźmie starszego syna, a ja
to maleństwo. Trwał w tym chorym dla mnie pomyśle aż do momentu gdy wykończona
nerwowo wyprowadziłam się po ok. pół roku i od 3 m-cy mieszkam z dziećmi u
swoich rodziców. Mąż mieszka w naszym nowym mieszkaniu, nie płaci na dzieci
(założyłam sprawę o alimenty), nie kontaktuje się z nimi. Na co dzień wygląda
to tak,że synek pyta się o tatę i kiedy wrócimy do domu, a ja powtarzam mu jak
katarynka,że wrócimy jak jego siostrzyczka podrośnie. Widzę, że synek bardzo
cierpi ale nie jestem w stanie zmusić męża do odwiedzin, a czas płynie i boję
się, że dziecko po prostu zapomni tatusia.
Mimo to staram się wczuć w mentalność mężczyzn i zrozumieć męża, dużo czytam o
psychice mężczyzn (m.in W. Eichelbergera), staram się być wyrozumiała i będę
walczyć o naszą rodzinę, bo nie chcę aby dzieci, tak jak mąż, wychowywały się
bez ojca. Sytuacja jest trudna, bo mam jednego ale bardzo groźnego wroga:
teściową.
Na pytanie czy mój mąż jest mamisynkiem odpowiadam TAK.

[piotr.kowal]

Gość portalu: Ewa1 napisał(a):

> chciałabym aby Ewa nie rezygnowała z "walki" o swojego męża i nie poddawał się
> tak łatwo. Przecież są dzieci i dla ich dobra powinna walczyć o rodzinę, o to
> żeby sytuacja się nie powtórzyła tzn. żeby jej dzieci miały ojca (bo mąż
> wychowywał się bez swojego ojca) .
> Moja sytuacja wygląda podobnie: mamy 2 dzieci (3 lata i 10 m-cy). Tuż po
> urodzeniu się młodszej córeczki mąż stwierdził że nie jesteśmy dla siebie i
> chce rozwodu, że podzielimy mieszkanie i dzieci:on weźmie starszego syna, a ja
> to maleństwo. Trwał w tym chorym dla mnie pomyśle aż do momentu gdy wykończona
> nerwowo wyprowadziłam się po ok. pół roku i od 3 m-cy mieszkam z dziećmi u
> swoich rodziców. Mąż mieszka w naszym nowym mieszkaniu, nie płaci na dzieci
> (założyłam sprawę o alimenty), nie kontaktuje się z nimi. Na co dzień wygląda
> to tak,że synek pyta się o tatę i kiedy wrócimy do domu, a ja powtarzam mu jak
> katarynka,że wrócimy jak jego siostrzyczka podrośnie. Widzę, że synek bardzo
> cierpi ale nie jestem w stanie zmusić męża do odwiedzin, a czas płynie i boję
> się, że dziecko po prostu zapomni tatusia.
> Mimo to staram się wczuć w mentalność mężczyzn i zrozumieć męża, dużo czytam o
> psychice mężczyzn (m.in W. Eichelbergera), staram się być wyrozumiała i będę
> walczyć o naszą rodzinę, bo nie chcę aby dzieci, tak jak mąż, wychowywały się
> bez ojca. Sytuacja jest trudna, bo mam jednego ale bardzo groźnego wroga:
> teściową.
> Na pytanie czy mój mąż jest mamisynkiem odpowiadam TAK.


Współczuję Ci.Wstyd mi za mężczyzn.

[Gość: piotr]

Zostaw go w spokoju. Do zycia trzeba dorosnąć. Jest pewnie pełno facetów ,
którzy mają takie same problemy ze swoją drugą połową, a są odpowiedzialni i
umieją kochać.

[Gość: piotr]

Trudno polemizować z cudzym doswiadczeniem. Moim jednak zdaniem przestaje sie
być dzieckiem lub nie, i to niezależnie od płci. Jeżeli człowiek nie umie
rozwiązywać własnych problemów, nie umie ocenić świata w realny sposób i
oddzielić go od swiata rodziców to nic nie pomoże. Zawsze będą problemy i
zawsze będziesz miała wrażenie , że żyjesz bardziej z rodzicami partnera niż z
nim samym. I trzeba to jak najszybciej skończyć, bo nic tego nie zmieni.

[nina_]

Jestes bardzo madra. Tez uwazam,ze trzeba odroznic milosc do matki od milosci
do zony.W olbrzymiej wiekszosci wypadkow te dwie milosci da sie pogodzic.Nie
kazcie waszemu mezczyznie wybierac.Pomyslcie czasem tez.ze pokochalyscie go,bo
cos w nim jest.A to cos to przeciez zasluga jego matki. Mamusia dla kazdego
(prawie)mezczyzny,jaka by nie byla,jest jego najlepsza mamusia.I, uwazam,duzy
blad robia te kobiety,ktore zle mowia w obecnosci meza o jego matce,albo kaza
wybierac pomiedzy soba a nia. co wiecej,jezeli te kobiety maja synow,niech
wiedza,ze dzieci wszystko obserwuja,i to wlasnie ona,dzis mloda zona walczaca z
tesciowa, bedzie kiedys ta zla tesciowa. "Nie strzelaj do przeszlosci z
pistoletu,bo przyszlosc wystrzeli do ciebie z armaty"-przyslowie ludowe:)

Jasne, że córki również są mamicórciami

[Gość: proxi]

Sam miałem z tym problem. 4 pierwsze lata po ślubie zajęło mi przecinanie
pępowiny pomiędzy moją żoną, a jej matką.
A to było okropne ! Przez jakiś czas mieszkaliśmy u jej rodziców - nie mogliśmy
nawet wyjść na pizzę bez tlumaczenia się, bo "przecież w domu macie obiad..."

[Gość: matrek]

Moim zdaniem, to raxczej problem nie potrafiących - wobec żony - wyegzekwować
praw "swojej" rodziny ojców. Problem dopuszczenia to tego, że rodzina żony
uznaje dziecko za bardziej swojego wnuka, niż wnuka rodziców ojca.

[Gość: couleur3]

Artykuł jest , jak wiele w Wysokich Obcasach, bardzo jednostronny. Spotkałem
wiele kobiet ogromnie rozpieszczonych przez matki, nie nawykłych do
jakiegokolwiek wysiłku. Wszystkie przeciwności powinni za nie , ich tzn. tych
kobiet, zdaniem rozwiązywać inni , najczęściej mężczyźni.

[piotr.kowal]

bo prawdziwymi mamisynkami są córeczki , tylko tego nie widać bo im to przystoi.

[Gość: ja]

pleć pleciugo byle długo......
Powiedz no - co cię to tak obeszło?!

[piotr.kowal]

Gość portalu: ja napisał(a):

> pleć pleciugo byle długo......
> Powiedz no - co cię to tak obeszło?!

Nic.A Ciebie ruszyło?

[efka]

Czy potracicie wyobrazić sobie związek maminsynka z córeczką mamusi? To jest
wojna dwóch światów. Dobrym mottem byłyby refren starej piosenki "Perfektu" -
...idź precz, do mamusi, do tatusia (...)idź precz pańka skórko, istne cudo,
znów na rudo...itd. Trudniej jest wyzwolć się spod skrzydeł nadopiekuńczej
matki kobiecie, bo w córce też kiełkuje nadopiekuńczość i stąd ta jedynie
prawdziwa babcia, o której pisano wyżej. A jeżeli pomiędzy takie dwie "maszyny
do kochania" wplącze się wnuczek - to niech jak najszybciej znajdzie się pod
opieką prawdziwego faceta, bo jego psychika będzie jak babcine biszkopty.

[Gość: żona?]

Mam coś do powiedzenia na ten temat, gdyż mój mąż jest maminsynkiem. Szczerze
przyznam, że aż się zaczerwieniłam czytając felieton, sa tam moje przemyślenia
i wnioski.
Mąz był wychowywany przez matkę i babkę w sporej części. Ojciec odchodził i
wracał , aż ostatecznie odszedł do innej kobiety, z którą tworzy b. szcześliwy
zwiazek. MAtka zawsze była sama. To znaczy z synkiem. Który jest naj, naj. I
biada temu, kto odważyłby sie wskazac jakies jego wady!!!! Mamusia synka
utuczyła w dzieciństwie i do dzisiaj są tego skutki (juz na zawsze). Zwraca się
do niego :synku, syneczku, innych nie bedę przytaczać, bo mi głupio po
prostu.Na chrzcinach swojego wnuka, zwraca się do synka"syneczku, tylko nie
zamawiaj rosołku, bo się zgrzejesz, poprosimy chłodniczek. A synek??JEmu to nie
przeszkadza, a ja się czepiam. Nasz wspólny dorobek nie jest nasz tylko jego i
mamusi.Na początku naszego małżeństwa jeździł do niej na obiadki, a ja
wywalałam do kosza. MAmusia uparcie kupowała mu ubrania i majtki. Oczywiście
były to ubrania dla meżczyzny 60-letniego . Kiedy zobaczył kiedyś
swoje "odbicie" przejrzał na oczy.
Dla mamusi jest miły, nigdy jej nie zrani i nie powie nic ostrzej. Bo mamusia
też jest mila, nic nie wymaga i wszytko robi koło niego. On chciałby (nie
przyznaje się do tego), abym była taka jak ona (mamusia ma różowy dywan, to
może i my kupimy?). Nie da rady. Oczywiście seks się nie układa. Po prostu go
nie ma. Może dla niego kobieta to tylko jako matka?? Nie wiem. Ale wiem, ze ma
wyprany mózg i , ze ona go szantażuje emocjonalnie. Moim kosztem (ja jestem ta
zła)
Nikt , kto tego nie przeżył, nie zrozumie. Czuję się niezrozumiana.
Uczestniczymy w terapii, ale niestety terapeutki ignorują ten problem.
Ja żyję w trojkacie, choć nie jestem zdradzana (fizycznie, bo psychicznie
jestem)

[Gość: eks-żona]

Maminsynek - tak, to mój były mąż. Matka jest dla niego wyrocznią we wszystkim:
przy kupowaniu ubrań, urządzaniu naszego (nie jej) mieszkania, podziale naszych
domowych obowiązków, czytaj: max. oszczędzaniu synka itp. Przykłady można
mnożyć w nieskończoność. Gdy się próbowałam buntować, to słyszałam, że przecież
mama chce dobrze, tylko ja jestem "taka nieużyta". W końcu postawiła mu
alternatywę - ona albo ja. Wybrał matkę. Od 1,5 roku jesteśmy po rozwodzie.

[Gość: Agnieszk]

Mój chłopak oprócz nadopiekuńczej matki ma też nadopiekuńczą siostrę.
Brońcie się takiego połączenia!!!!

[Gość: facet]

I dobrze zrobilas mowie to jako facet - dokladnie tak
radze corkom /doroslym zreszta/ tesciowa "morde" w
kubel albo bedzie Twoim mezem i partnerem albo won
dopoki nie jest za pozno. Nie zaluj niczego niestety
tak trzeba czasami w zyciu postepowac.

[Gość: Iza]

doskonale cie rozumiem. Nawet nie przypuszczałam że to jest aż tak duży
problem.
Ja miałam to samo, tylko mąż troszeczkę wydoroślał.
Jest jedna sprawa zgodził się twój mąż z toba uczestniczyć w terapi do dobrze,
ale jeśli widzisz że to nie daje żadnych efektów to niestety przykro mi ale nie
miej zadnych złudzeń. Nigdy lepiej nie będzie. nie wiem w jakim wieku jest twój
mąż, może musi trochę po prostu dorosnąć. macie małe dziecko, u mnie też się
działo jak córka była mała, ja przetrwałam ale ogromnym kosztem. Brakiem
zaufania!. Jeżeli dasz radę to ok ale wiedz o tym że dziecko będziesz miała
coraz starsze a im póżniej jest zdecydować się rozstać tym gorzej dla dziecka.
Miękkie serce twarda d... niestety
trzymaj się!!!

Re do zony?

[Gość: Monika]

Witam!
Moze zalozymy grupe wsparcia dla zon mamisynkow.
Z moim mezem jest rowniez nie za dobrze on po prostu boi sie mamusi.Nie jest w
stanie zrobic nic przeciw jej zdaniu. Na szczescie jesgo matka jest z reguly
rozsadna osoba i nie ma pomyslow z ksiezyca, z reguly sie wogole nie wtraca.
Jedyny punkt zaczepny to urzadzanie mieszkania bo mieszkamy z mezem na gorze
domu rodzicow.
Ona chcialaby wszystko urzadzic po swojemu.
Na szczescie mam temperament i na to nie pozwalam co udaje mi sie no powiedzmy
w 90 procentach ale najbardziej boli mnie to , ze moj maz ignoruje ten problem
po prostu nie chce konfliktow.
Naprawde muimy zalozyc grupe wsparcia a co do Twoich terapeutow to radzilabym
ich zmienic
Pozdrawiam
Zona mamisynka

[Gość: ta zła]

- wiem coś o tym , też jestem tą złą, mój partner jest jedynakiem, oczko w
głowie mamusi, też planowała mu życie - jakie studia , jaka praeca, i gdy
okazało sie że kobiete wybrał sobie sam to była wielka tragedia- a teraz kiedy
okazało się że żadnym sposobem nie może się mnie pozbyć- to zatruwa mi życie-
ja też wywalam obiady - bo mój mężczyzna nieraz oświadcza mi że idzie do mamy
na obiad bo ugotowała za duż a przecież nie może się zniszczyć - ale obiad jest
tylko dla niego , dla mnie zawsze braknie

[Gość: anna]

ten artykuł dokładnie opisuje mój związek, na początku bardzo podobały mi się
ciepłe i zażyłe stosunki w jego rodzinie potem zmęczył mnie stały nadzór i
wszechwiedza jego rodziców. Mój chłopak wręcz " dorobił" się ciężkiej nerwicy,
bo życie zaczeło mu stawiać wymagania jakich nie miał w domu
całe życie w jego domu obraca się wokół jedzenia i jedynie tam ma najlepiej
i najbezpieczniej. oczywiscie nie jest to wina tylko jego mamy on też ma pewne
predyspozycje . jest mi bardzo ciężko poniewaz on wszyskiego się boi , wszysko
musi konsultować z rodzicami , mieszkamy u nich w domu i jak narazie nie ma
mowy żebysmy poszli na swoje bo jest to za trudne dla niego

[1.iza]

Interesował sie mną kiedyś pewien mamusiny synuś, był nawet dość przystojny i
odpowiadała mi zawartość jego główki, ale kiedy zobaczyłam, jak matka z
zaciśnietymi zębami prowadzi go za łokieć po ulicy a on sie temu poddaje jak
cielę, to wpadłam w osłupienie i powiedziałam sobie "nigdy!" Poza tym jednym
przypadkiem wydaje mi się, że chyba przyciągam tych samodzielnych, jakieś prawo
serii, czy co...

[Gość: Sławek]

No właśnie ! Iza się w porę zorientowała a jak to się stało, że reszta pań
przegapiła te fatalne cechy i nawyki u swoich narzeczonych ? Przecież ukryć sie
tego nie da a twierdzenie, że stali się tacy dopiero po ślubie też na pewno
jest nieprawdą. Co spowodowało, że mimo wszystko zdecydowałyście się wyjść za
nich ? Może oprócz tych niewątpliwych i destrukcyjnych dla związku wad mieli
jakieś zalety, które równoważyły bilans ? Czy te zalety dzisiaj zniknęły ?
Czemu z takim mężczyzną przed ślubem da się żyć a po ślubie nie ? Wiem, że po
ślubie, kiedy mieszka się i robi wszystko razem razem wiele rzeczy się zmienia
ale przecież nietrudno to przewidzieć.

Pozdrawiam.

[Gość: doSławka]

Masz rację sławek za coś się pokochało tych mamisynków, każda za coś innego.
Mój ujął mnie swoją czułością, ogromnym dawaniem miłości. Myślę że tylko
męższczyzna który sam jej dużo zaznał potrafi ją ofiarować. Moja matka
zazdrości mi tego do tej pory, nawet pytała się nie dawno czy On dale mnie tak
przytula cały czas a ja z dumą że tak! To fakt że to co dla innych facetów jest
oczywiste w życiu dla niego nie było. Nie potrafil sam decydować, boi się życia
cały czas trzeba go wspierać. Ale idzie do przodu przynajmniej stara się walzyć
mimo że nigdy niczego mu nie brakowało.
I dlatego go kocham mimo jego czsami bezradności potrafi dać mi tyle miłości
jak nikt inny.
pozdrawiam

[Gość: Mela]

Chyba to 'zagadnienie' nie jest aż takie proste, jakby chciało się je zobaczyć.
Jedno wydaje się być pewne: w Polsce kobiety zdecydowanie inaczej traktują
swoich synów niż córki - chłopcy nie mają żadnych 'domowych' obowiązków, a
dziewczynki zawsze muszą sobie radzić - to się całe szczęście zmienia. Ja, na
szczęście, nie znam typowego maminsynka, ale wielu moich kolegów borykało się z
nadopiekuńczymi mamami. Jako anegdotę opowiadam już historyjkę kolegi, którego
mama wylądowała w szpitalu i podczas odwiedzin moich, swego syna i swego męża
instruowała tego ostatniego, żeby uprał skarpetki ich wspólnemu potomkowi (lat
wtedy 20). Niestety z jednej strony chłopcy, a potem mężczyźni godzą się na
taki układ, bo do wygodnego życia, a takowym jest domowy wikt i opierunek,
łatwo się przyzwyczaić, z drugiej mocno się opiece mam przeciwstawiają. Wynik
jest taki, że dostaje się przyszłym żonom, bo w momentach konfliktowych
utożsamiane są z mamami, ich zakazami i nakazami - są po prostu kolejną siłą
ograniczającą wolność 'chłopca'. To dalej objawia się walką z przyszłą
partnerką o każdy skrawek wspólnego życia i nie wróży dobrze na przyszłość.
Wiem to z własnego doświadczenia. Moja pierwsza teściowa pomimo tego, że miała
trzech synów, a nie jedynaka, równie mocno o nich dbała i podczas rytualnych
obiadków niedzielnych mojemu mężowi nakładała pierwszemu, bo, widocznie
uważała, że był bardziej głodny ode mnie... Obecna teściowa nie zdradza
żadnych oznak nadopiekuńczości, ale jednocześnie cały czas 'trzyma' w domu już
30-letniego syna, brata mojego męża. Mój mąż jest za to w pełni samodzielny,
zaradny - wręcz idealny, bo doskonale sprawdza się w systemie 'równego podziału
obowiązków' i, co najważniejsze, nie narzeka i nie uważa, że pewne prace
uwłaczają jego męskiej godności. Czyli wychodzi na to, że nie ma uniwersalnego
przepisu na wychowanie syna - z tego samego domu mogą wyjść dwa całkowicie
odmienne egzemplarze. Na koniec taki prywatny przesąd: zawsze z koleżankami
się podśmiewałyśmy, że jeśli poznaje się faceta po 30-tce i okazuje się, że
cały czas mieszka z mamą (i tatą, czasem), to trzeba czym prędzej uciekać, bo
potem może być już za późno.

[Gość: Andrzej]

Z twojej wypowiedzi wynika, że jesteś panienką na jedną noc: przerżnąć i
wyrzucić (może być na śmietnik), ale już na pewno nie angażować się. Jesteś
typowym przedstawicielem współczesnych kobiet cwaniarek i naciągaczy. Może
tylko twoje ciało jest trochę warte. Do burdelu byś się nadawała. Jakby cię
grupowo rżnęli to może byś zmieniła nastawienie do osób innych niż macho w
dresie, niekoniecznie twoich pseudo-maminsynków

[piotr.kowal]

Przeczytałem wszystkie posty i dalej nic nie wiem.
W zasadzie wiem tyle , że kobiety narzekaja na swoich mamisynich mężusiów.
Pewnie nie uwierzycie: więcej jest mamisynich córeczek.
Jest taka róznica ,że jak córeczka wyprowadza się do mamusi to mężuś prosi,
błaga , aż ubłaga.
Jak mężuś spada do mamusi , to żonka unosi się honorem.
Przecież to obca kobieta.

Na pohybel wam.

[Gość: Sławek]

piotr.kowal napisał(a):

> Na pohybel wam.


Waść kowal jesteś ? Więc bacz że przed godniejszymi stoisz i za swoją śmiałośc
gardłem zapłacić możesz !!!

[Gość: coreczka]

A ja jestem coreczka tatusia i barzo sie z tego ciesze, bo tatus mnie wywalal z domu z dlugopisem i
kawalkiem papieru, dzieki czemu wszystko teraz moge zalatwic i potrafie i tak samo wychowam swoje
dzieci, jesli mi sie trafi. A kazdy ma prawo wyboru i znam kobiety, ktore z orgiastyczna przyjemnoscia
przejmuja maminsynkow z ramion mamusi w swoje jak i facetow uwielbiajacych swoje 40 letnie
Lolitki. Kazdemu wedle gustu, a jak sie ktos pomyli, zwiac zawsze mozna, wystarczy na wszelki
wypadek raz na jakis czas odkurzac zaplecze.

[gn0836]

Piotr Kowal coś rozgoryczony jest. Czyżby miał za żonę mamincórkę?
Ja też przeczytałam uważnie wszystkie posty. I wyszło mi, że mój syn powinien być maminsynkiem. Bo
ja jestem silna, a on jedynakiem. Bo wychowywałam go sama. Więc co? Maminsynek? Chyba nie,
mam taką nadzieję. Jak wytyczyć granicę między naturalnym przywiązaniem do matki a byciem
maminsynkiem? Jesteśmy z moim synem bardzo związani. Naturalne to w końcu. Od wielu lat
byliśmy tylko we dwoje. Teraz mam synową. Od początku założyłam, że będę ją lubić. Skoro mój syn
ją sobie wybrał... I lubię ją. Niedawno powiedziała mojej siostrze, że ja jestem jej najlepszą
przyjaciółką. Po roku mieszkania razem wyprowadziłam się. Po miesiącu przyszła do mnie na kawę z
genialnym pomysłem: chcą mieszkać razem ze mną, sprzedamy oba mieszkania i kupujemy jedno
duże. Dużo dyplomacji kosztowało mnie wyperswadowanie jej tego pomysłu. O czym donosi dumna z
siebie teściowa.

[piotr.kowal]

To jesteś wyjątkową teściową.Może masz jakąś córkę na wydaniu?
Dla mojego syna.
Zakładam ,że moje dzieci też będą osobno mieszkały ze swoimi wybrankami (ńcami).
Nie ukrywam , że takie podejście do rzeczy wynika z moich doświadczeń życiowych
i wiecznej obecności mamusi ze strony żonki.
Mimo ,że jest dobrą kobietą i uczynną , to jednak jest to męczące.Uważam ,że
dzieci powinny mieszkać osobno i rodzice osobno.
Taki los szykuję swoim dzieciom i ciekawe czy będą innego zdania.


Pozdrawiam

[ta_mar_ta]

Jest? I nie mam już złudzeń- tak już będzie. Despotyczna i zimna matka, która
ze swojego męża uczyniła bezwolną kukłę niezdolną do samodzielnego myślenia i
działania, równie paraliżująco i hipnotycznie działająca na swego syna. Ten,
niezdolny do sprzeciwu, nienawidzący i kochający zarazem matkę, zajęty całe
dorosłe życie upiornym tańcem przyciągania i odpychania.Tęskniacy za okruchami
czułości, której nie było mu dane zaznać w dzieciństwie i zabiegający o "łaskę
miłości" matki.Niezdolny do stworzenia głębokich związków uczuciowych z żoną i
dorosłymi już teraz córkami, podarował im takie samo zimne uczuciowo
dzieciństwo, jakiego sam doświadczył, a mnie lodowate, wyniszczające
małżeństwo. Czy takie uzależnienie można nazwać "maminsyństwem"? Współczuje mu,
ale przede wszystkim współczuje sobie i swoim córkom.
Pozdrawiam wszystkie mamy mądrze kochające swoich synów; brak miłości może
także okaleczyć...

[Gość: żona?]

oczywiście, ze nie można generalizować. ale nalezy przyznac, że istnieją
kobiety , które kochają małpią, głupia miłością. kochać madrze jest b. trudno-
bo trzeba BYC mądrym. zanim wyszłam za mąż opowiadałam, jak to ja bede umiała
ułożyć stosunki z teściową. kolezanki, które już przeszły swoje śmiały się ze
mnie. i co mialy rację. bo mi się wydawało, że jak moja mama jest w miarę ok
jako teściowa, to znaczy, że można.
przed ślubem nie zawsze widać pewne rzeczy. gdybyśmy miały renetgen nie było by
rozwodów (facetów też to dotyczy) aby ujawniły się pewne cechy teściowych
potrzeba czasu. przeciez przed ślubem ona NIE BYŁA moją teściową.też szkoda mi
męża który się miota i zapewnia, że tylko ja się liczę. ale w życiu wychodzi co
innego. zawsze ona ma rację. mąż wierzy jej. i ujmuje się za nią za mną nie. w
tym wszytkim nie rozumiem jej. to jest samobójczyni. przeciez moze sie zdarzyć,
ze bedzie potrezbowała pomocy, a nie ma nikogo. i co wtedy? ja bedę musiała jej
pomóc , bo jak nie to będę ta zła? i znowu bedzie górą.a moze ona wie o tym,
dlatego poczyna sobie. to nie jest tak, że ona mu truje . nie ona robi to
gierkami, delikatnie. ja tak nie potrafię.i nie chce, bo to obrzydliwe.
efekt tego jest taki, że gdybym ja zobaczyła teraz, to chyba bym zwymiotowała.
mam do niej organiczna niechęć.

Przeczytałem

[Gość: Piotr*]

Jakbym widział swoją matkę , jednak chęć uwolnienia się od niej i jej
niezrozumiałych zachowań była mocniejsza.
Poza tym jak wybrałem sobie tą jedyną to nie mógłbym pozwolić jej
skrzywdzić tak ze strony mojej matki jak i mojej teściowej.(!!!)
Teraz zbieram owoce , mamuśki się uspokoiły bo im tyłek na starość oklapł
i zdają sobie sprawę ,że nie podskoczą , oraz mam pełną miłości żonę , a w
związku z tym i udany seks i nieseks i dwudziestokilkuletnie dzieci z którymi
mam partnerski kontakt.

Życzę wam tego samego , ale potrzeba tu przymierza obojga małżonków.

[Gość: facet]

Kobieto mam trzy corki - czemu nie kopnelas tego swego
meza w dupe kiedy byl na to czas - moje corki wytarlyby
podloge mezem gdyby latal do mamusi ubiegac sie o
okruchy pieszczot - same sobie jestescie winne a
pozniej narzekacie - sorry - w zyciu trzeba miec
"jaja".

[Gość: Meti]

Moja mama już "Ostrzyła ząbki" na mojego męża mówiąc,że będzie jej kolejnym
dzieckiem...Na początku nie rozumiałam całej grozy tych słów, ale wkrótce
zrozumiałam. Zaczęła urządzać nam mieszkanie, oprganizować życie, robić
awantury o przestawiony nie tak w naszym własnym mieszkaniu mebel itp. itd.,
więc zaczęłam walczyć z nią (własną matką) o moją samodzielność. Co przeszłam
nie da się opisać - awantury, szantaże, płacze, wyklinanie, obrażanie się, a to
wszystko jak już byłam w ciąży - bardzo ciężko to znosiłam. Jednak zależało mi,
aby uszanowała mnie i męża jako dorosłe, osobne jednostki. Niestety - wszystko
zakończyło się tym, że ona zerwała ze mną wszelkie kontakty (nie po raz
pierwszy - robiła tak już wcześniej, ale zawsze dążyłam do zgody - w końcu to
moja matka, a ja nie chcę się z nią kłócić, tylko chcę żeby nas szanowała).
Obecnie nie nawiązuję z matką kontaktów (które ona zerwała), bo mam już dość.
Chyba nie da się z nią żyć na partnerskich warunkach - próbowałam 5 lat. Nie
jestem mamincórką, mam męża który mnie kocha i udaną rodzinę, ale matka nie
chce mieć ze mną nic wspólnego - uważa że, cytuję "matka powinna być dla
dziecka najważniejsza, a nie jakiś obcy chłop". Obcy chłop - to mój
mąż...Uratowałam małżeństwo, ale za jaką cenę. Nadal kocham matkę. Meti

[Gość: małgoś]

Wyszłam za mąż za maminsynka , więc zaraz wróciłam z przychówkiem ; dwóch synów
- jeden 18 letni drugi 14 letni i mam nie tylko ogromną nadzieję ale prawie
pewność, że oni maminsynkami nie będą - tak bardzo srogą otrzymałam nauczkę ,
że to tylko kobiety kobietom zgotowały ten los (tworzenia i wychowywania
kolejnego pokolenia maminsynków).Bardzow ważne jest by ciągle i wciąż drogie
panie pamiętać o jednej z wielu prawd - nie czyń drugiemu co tobie niemiłe. I
tego należy się trzymać. Gdybyż o gdyby istniała damska solidarność na wzór i
podobieństwo męskiej być może uniknęłybyśmy wielu rozczarowań.Teraz pozostaję w
naprawdę wolnym związku z mężczyzną , który twierdzi , że maminsynkiem nie
jest, choć codzienność przynosi mi inne doświadczenia. Ten mężczyzna całym
swoim życiem chce udowodnić swojej matce ,że dokonuje samodzielnych wyborów.
Tylko dlaczego do jasnej anielki wszystko robi tak , by utrafić w gust swojej
mamy a nie kobiety z którą sypia - czyli mój?.Wyszłabym za niego lub byłabym z
nim aż do końca świata i o jeden dzień dłużej ale on jest MAMINSYNKIEM.Więc
drogie panie - nie wiążcie się z nimi , by maminsykowy ród wymarł zupełnie.

Odczepcie sie od nas modliszki!

[Gość: tomek]

Ja jestem maminsynkiem i bardzo to sobie chwale.
A zamiast uzerac sie z jakas wredna baba, wole
poczytac Harrego Pottera lub pobawic sie
pokemonami. Prosze sie wiec od nas odczepic, bo
potraktujemy to jako akt nietolerancji, a to
bardzo powazne we wspolczesnym swiecie oskarzenie.

P.S. Mam juz 36-latek.

[Gość: żona?]

no właśnie. a jak ty się "bawisz" tymi pokemonami? nie lepiej by było z
kobietą? no, tak, ale mamusi byłoby przykro, nie??
następny klient opieki społecznej.a wszystko to , bo ciebie kocham-rzekla
mamusia.

[Gość: tomek]

Gość portalu: żona? napisał(a):

> no właśnie. a jak ty się "bawisz" tymi pokemonami? nie lepiej by było z
> kobietą? no, tak, ale mamusi byłoby przykro, nie??

Mamusia pewnie nic by o tym nie wiedziala, bo mieszkam sobie sam (tak jak
pokazuja w zagranicznych filmach :) Poza tym czasami rzeczywiscie
zapraszam do zabawy dziewczynki.

> następny klient opieki społecznej.a wszystko to , bo ciebie kocham-rzekla
> mamusia.

Ha ha. Trafilas jak kula w plot. Klientem opieki spolecznej to ja nie jestem i z
pewnoscia nigdy nie bede. Co wiecej, sam utrzymuje pewnie kilkunastu
takich "klientow", moze nawet nie "maminsynkow".

[Gość: Daisy]

chyba mało wiesz o wolności słowa. A przy okazji, każdy żyje jak chce i wara
innym od tego, ale czy na pewno to jest to co chcesz, czy to co chce twoja
mama, czyli mieć cię przy sobie do śmierci i uzależnić cię od siebie. Tylko co
potem, gdy zostaniesz sam?

[Gość: tomek]

Gość portalu: Daisy napisał(a):

>A przy okazji, każdy żyje jak chce i wara
> innym od tego, ale czy na pewno to jest to co chcesz, czy to co chce twoja
> mama, czyli mieć cię przy sobie do śmierci i uzależnić cię od siebie. Tylko co
> potem, gdy zostaniesz sam?

Przeciez mama to kobieta a kobiety sa dobre w odroznieniu od zlych facetow,
ktorzy dziela sie na:

1. meskich szowinistow
2. zdradzajacych
3. takich co to nie chca nawet prac skarpetek
4. maminsynkow

Tak przynajmniej wynika z tego forum.
No to ja sie pytam was dziewczyny, czy tutaj nie chodzi przypadkiem o to
czyj egoizm bedzie wazniejszy?

[Gość: Daisy]

a ja ci mówię, że nie ma złych facetów i nie ma złych kobiet. Tylko relacje
między nimi mogą być dobre albo złe. A egoistą jest każdy bez wyjątku, choćby
przyświecały mu najświętsze cele. Ale przecież to zawsze cele. Nawet jeśli
jesteś dobrym człowiekiem, który pomaga innym i nikomu nie robi krzywdy, to też
masz w tym jakiś cel, czyż nie? No właśnie! Każdy jest egoistą i nie ważne jest
co myśli czy mówi, ale jakie efekty przynosi to co robi.

[Gość: Ewa1]

Gość portalu: tomek napisał(a):

> Gość portalu: Daisy napisał(a):
>
> >A przy okazji, każdy żyje jak chce i wara
> > innym od tego, ale czy na pewno to jest to co chcesz, czy to co chce twoja
>
> > mama, czyli mieć cię przy sobie do śmierci i uzależnić cię od siebie. Tylk
> o co
> > potem, gdy zostaniesz sam?
>
> Przeciez mama to kobieta a kobiety sa dobre w odroznieniu od zlych facetow,
> ktorzy dziela sie na:
>
> 1. meskich szowinistow
> 2. zdradzajacych
> 3. takich co to nie chca nawet prac skarpetek
> 4. maminsynkow
>
> Tak przynajmniej wynika z tego forum.
> No to ja sie pytam was dziewczyny, czy tutaj nie chodzi przypadkiem o to
> czyj egoizm bedzie wazniejszy?

Egoistą jest kazdy z nas i jest to powiedzmy sobie w porządku kiedy jesteśmy sami
albo polaczeni w pary wiezem malzenskim. Ale trzeba wlozyc swoj egoizm do
kieszeni kiedy pojawiaja sie dzieci, bo to nie moje (zony) czy twoje (meza)
potrzeby sie licza tylko dzieci. One od chwili narodzin sa najwazniejsze i licza
sie ich potrzeby.
Pytanie jest; co mam zrobic (ja zona) jezeli on (moj maz) nadal chce być na
pierwszym miejscu i tylko jego potrzeby sie liczą?
przyklad: przed urodzeniem dzieci maz zjadal sniadanie zrobione przezemnie w
weekend w lozku ogladajac TV. Teraz mamy 2 malutkich dzieci, a maz dalej chcialby
zeby byl tak "obslugiwany", ja rano nie wiem w co rece wlozyc najpierw. I co
dalej . Konflikt gotowy.

[Gość: Piotr]

Panie Tomaszu!
Jeśli Pan jeszcze tu zagląda, to proszę się ze mną skontaktować....
[e-mail]

[Gość: KaD]

To moze wygladac na to ze i ja jestem maminsynkiem.
Choc z mojego punktu widzenia lepsze okreslenie to "pantofel".
Ale mam wrazenie, ze Wy, Panie, chetnie kultywujecie taki sposob zachowania, pantoflarski i ulegajacy, bo to pozwala Wam rzadzic w domu.
Problem tylko, ze my dajemy saba rzadzic dwom kobietom, bez wylacznoci, zonie i matce.
I zona chcialaby miec usluznego, ale jak juz jest usluzny, to dla obu.
I to Was chyba drazni.

Eeech, chyba zaczne zachowywac sie jak podly samiec, wszystko wedlug mojego zdania i dla mnie, i skoncza sie oba damskie rzady.

Tylko czy jeszcze potrafie ...

[Gość: Sławek 2]

Nie straszcie mnie ! mam 30 lat i za chwile ślubuję. Jak czytam wasze teksty to
zastanawiam się nad sobą i zaczynam się bać, czy przypadkiem nie jestem
maminsynkiem. Ale szczęśliwie moja lepsza połowa uważa, że nie,czyli chyba OK ;-
) A poważnie, czy bycie maminsynkiem oznacza liczenie się ze zdaniem rodziców,
a zwłaszcza matek ? Chyba nie ! A czy oznacza przedkładanie zdania matki nad
własne i żony - TAK. I to jest chyba problem, niektórzy nie potrafią oderwac
się od maminej spódnicy. Szczęśliwie ja sam wybierałem sobie samochód, sam
kupuję ciuchy, w tym krawaty i garnitury, prefumy, a mamusi sie nie podobają :-
) ale mi pasują, no i mojej przyszłej żonie. Mieszkać będziemy osobno tzn. bez
rodzców, szkoda tylko, że nie w innym mieście. Nic tak dobrze nie wpływa na
małżeństwo jak odległość od "starych". Współczuję facetom, którzy przedłożyli
matki nad żony i dzieci, kretyni.

[Gość: didi]

Całkowita racja z tymi "kretynami", ale sam zobaczysz, że po ślubie mamcia
będzie próbowała kłaść ci do głowy różne dziwne-mądre rzeczy. Bo czyż nie
uważa, że nikt nie zna cię lepiej niż ona i nikt nie wie lepiej co dla ciebie
jest dobre? Oby nie i obyś miał mądrą matkę, która stojąc z boku będzie dla WAS
podporą i mądrą babcią swoich wnusiów. Powodzenia na nowej drodze życia :)

[Gość: illusion]

Samo pytanie jest sprzeczne. Jeżeli MÓJ PARTNER to nie partner swojej matki. A
jeśli maminsynek to to wyklucza PARTNERSTWO ze mną. Mężczyźni z zasady chcąc
założyć WŁASNĄ rodzinę muszą odciąć się od matczynej pępowiny. Mamusie mają to
do siebie, że zawsze będą mamusiami i to od mężczyzny czy kobiety zależy czy
będą bardziej pupilkami i słoneczkami swoich mamuś, czy dorosłymi choć czasem i
zwariowanymi PARTNERAMI.
A mój partner jest strasznym maminsynkiem i nie tylko on z mojego otoczenia ;(

[Gość: żona?]

złote zdanie mojej tesciowej: synciu, pamiętaj, żon możesz miec kilka , ale
matkę masz jedną. no i czy ona nie ma racji??

[Gość: Just]

Ja też słyszałam że żon można mieć kilka. Swoje przeszłam, mogłabym napisać
książkę. Ale wiem jedno tak jak pisałaś przyjdzie czas, że będzie potrzebowała
twojej pomocy i to zrobisz własnie jako ta zła synowa.
Moja teściowa jest bardzo silna kobietą ja też.
Radzę sobie w ten sposób że unikam jej jak mogę. Powiedziałam mężowi że chcę
mieć prywatność w swoim domu a nie wpadki do domu kiedy się jej podoba. I
oczywiście solidarnie to dotyczy moich rodziców.
po prostu staram się żeby odwiedzali mnie jak go nie ma i odwrotnie. Teściowa
jak jest u mnie to nawet kurtki nie ściaga tylko coś go informuje i wychodzi.
Oczywiście nie przesadzam jak mam ochotę to zpaszam ją na kawę i daję jej moje
upieczone ciasto, i jest ok bez żadnych czułości ale z kulturką.
oczywiście rodzice nie uciekają jak on wchodzi do domu tylko za 5 min szykują
się do wyjścia.
To jes wstrętne? i co z tego ale przynajmniej nie psuje nerwów sobie i jemu.
Wolność Tomku w swoim domku i tyle!!!

[Gość: illusion]

no jasne, ale czy inne żony będą twoim odbiciem? Ty też jestej jedyna i
niezastąpiona. A poza tym, to facet przychodząc na świat matki sobie nie
wybiera i musi z nią żyć, a żona jest jak prezent, tyle że luksusowy bo
samodzielnie wybrany. I kto tu jest górą?

[Gość: żona?]

ona jest góra. bo przez 30 lat prała mu mózg. najpierw przeciwko ojcu
(zabroniła zaprosic na slub) a teraz przeciwko mnie. i to nie dzieje się
gadaniem. nie. ona to robi prawie bez słow. przez tyle lat wytworzyli sobie
swoj sposób komunukowania.ona jest kontrastem dla mnie. BO ONA NIC NIE
WYMAGA.akceptuje bez wzgledu na jego zachowanie. poinformowana, ze podniosl na
mnie (bylam w ciazy) reke, odp: widocznie zasluzylas. kiedy czepial sie o
jakies bzdury, ze nie odlozone na miejsce, a ja po ciezkim porodzie z dzieckiem
podejrzanym o trwałe następstwa i wade serca,powiedzialam jej o tym, odp.: sa
kobiety zorganizowane, i niezorganizowane, ty jestes ta niezorganizowana. a
sama NIGDY nie zaproponowała najmniejszej chocby pomocy. i mowi potem synkowi
lkajac:ja tak nie powiedzialam,ona sie mnie czepia. i synek przychodzi i na
mnie krzyczy: ty mi mamusie do palpitacji doprowadzasz.
ostatnio naslala swojego brata na mnie: zeby ze mna porozmawial i chyba
mnie "wyprostowal" rozmawialismy 0,5 h. nie wysilalam sie specjalnie. podalam
kilka faktow. wyszedl wzburzony i powiedzial: ja to przerwe, on sie jeszcze nie
odpepowil. no i teraz sie okazalo, ze on tez jest zly i gada glupoty. a synek
twardzitko przy mamuni. RYCERZYK. najpierw chronil przed tata teraz przede mna.
w zamian ma adwokata. niestety przekracza ona znacznie zakres umocowania. ale
to mnie sie tylko tak wydaje.

[Gość: illusion]

skoro wojna nic nie daje, to odpuść i zmień taktykę. Przed mężem stawaj murem
za teściową, przed teściową stawaj murem za mężusiem. A jak ci żal z żółcią się
wymiesz, że trudno będzie wytrzymać, to idź na aerobik albo na siłownię, albo
na basen. Albo wypłacz się po prostu w ramię koleżanki. Kiedy ty
będziesz "ukochaną synową" na którą nie można zgiąć haka i ukochaną żoną, która
mamci się nie czepia, może oni się pokłucą i przestaniesz być dzielnikiem, a ta
funkcja przerzuci się na NIĄ. A nawet jeśli nie to przynajmniej będziesz miała
święty spokój.

[Gość: Piotr*]

Ilusion.

Jesteś głupiutki i płytko pojmujesz życie.
To co proponujesz jest nierealne.
Co to za facet , który nie stoi za swoją żoną choćby nie miała racji.
Czy żona musi się uciekać do takich manewrów?Macie być ich ostoją i mają być
pewne waszych intencji i uczuć.
Padały przykłady powiedzeń ,że "matkę ma się jedną a żon można mieć kilka".
Toż to cała prawda.Chłopy!!!!!!
Nie mieliście możliwości wyboru matki.Mało tego.Wpajała wam zasady , które
często okazywały się głupie.
Żonę wybieracie sami.Uszanujcie samych Siebie, szanujcie swoje żony i wasz
własny wybór.
Prawda jest taka , że matka i ojciec to przeszłość.Liczy się przyszłość, czyli
wasze dzieci i jeszcze Wy , póki nie staniecie się przeszłością.

Może to zawiłe co pieszę , ale powiem w skrócie : Kochajcie swoje żony.
Dla jasności powiem ,że mam 44 lata i dzieci i żonę też i teściową , a jakże.

[ta_mar_ta]

Do Piotra.Pozdrawiam serdecznie Piotrze. Przeczytaj proszę mój list z 27.11. o
tym, jak zimna i uzależniająca od siebie matka może skrzywdzić swojego syna,
jego żonę i swoje wnuki, a może i dalsze pokolenia...Szczegółów oszczędze,
wystarczyłoby na kilka tomów.
Posłuchajcie Piotra Panowie, kochajcie swoje żony...

[Gość: illusion]

AMEN!

[Gość: illusion]

do pierwszego akapitu się nie odniosę, bo choć masz te swoje X lat to nadal nie
znasz zasad dobrego wychowania.
Ale za to muszę się zgodzić z dalszą wypowiedzią. Tyle tylko, że nie każdy
facet dotrwa w małżeństwie do twojego wieku, bo w między czasie teściowe
potrafią wyrządzić wiele szkód i to większych niż tajfun. Bardzo blisko w
rodzinie mam na to przykład. Matka faceta przed ślubem mówiła "synku to twoje
życie twój wybór, po ślubie wtrącać się już nie będę". A tu po ślubie synowa
przez teściową płacze. Mąż na nią warczy: "wara od mojej matki" gdy próbuje coś
powiedzieć na teściową, albo naj normalniej w świecie porozmawiać, po czym
synalek leci ze wszystkim do mamulki wyżalić się jaką to ma okropną żonę która
tyle złego na nią mówi. Skutek tego taki, że obie rywalizują o to gdzie zje
obiad, z którą więcej posiedzi przed telewizorem czy przy kawie. A co gorsza na
moje prośby do owej matki "PROSZĘ, nie wtrącaj się, bo rozwalisz ich
małżeństwo" ona odpowiada "I dobrze!" wzruszając przy tym ramionami. Nawet
straszenie mękami piekielnymi nie skutkuje. Więc nie wystarczy
powiedzieć "Faceci kochajcie i szanujcie żony" to nie zawsze wystarcza i
czasami trzeba uciekać się do tak "płytkich" poczynań jak uniki, albo taktyka
walki. Nie wszyscy są mądrzy, ale czasy są takie że każdy dba wyłącznie o swoje
dobro.

[Gość: Piotr*]

pierwszy akapit wykreśl , to było napisane na widok tesciowej :))

[Gość: illusion]

Zwracam honor, a przy okazji - ja to ona nie on ;)i może jestem zbyt młoda by
na niektóre sprawy patrzeć z rozsądkiem, bo szczerze mówiąc drze mnie od
środka, gdy ktoś unieszczęsliwia zwłaszcza swoich bliskich tylko dla własnego
widzi misię. Może reaguję zbyt emocjonalnie i dlatego "płytko". Ale nie zawsze
%)

[Gość: Piotr*]

Sorry za pomylenie płci , ale nick wyraźnie wskazywał , a z tekstu nie wynikło
nic bo pisałaś o osobie trzeciej.

Wracając do problemu "Panowie kochajcie swoje żony".
Nawet w tym przypadku jest to pierwszy i podstawowy warunek.
Kochając jest zawsze za nią , a szczególnie w jej kontaktach z teściową.
Kochający facet widzi przede wszystkim tą kobietę , którą sobie wybrał,
co nie znaczy ,że o matce ma zapomnieć.Rodzicom należy się szacunek.
Kochający facet nie powie swojej wybrance nic przykrego w obecności swojej
matki, ponieważ wie , że jest to szczególnie dla niej bolesne.
Kochający facet powie jej to w domu , w rozmowie , dyskusji.Może ona być
i ostra , ale na tym polega docieranie się małżeństwa.

Przypadek o którym pisałaś ,swiadczy o niedojrzałości gościa do samodzielnego
życia i braku miłości do tej jedynej.

Pozdrawiam

[Gość: illusion]

To chyba nie jest takie proste we wszystkich przypadkach. Przecież większość
małżeństw zawierana jest z miłości dwojga ludzi do siebie (popraw mnie jeśli
się mylę, albo na innym świecie żyję). Są faceci, którzy uciekają od problemów
zamiast je rozwiązywać. A co ma zrobić taki właśnie facet, jeśli stoi między
miłością do zazdrosnej matki a miłością do żony. Co jeśli będzie musiał
wybierać żeby nie zwariować. CZasami rodzice są mniej dojrzali niż ich dzieci,
ale nie chcą się do tego przyznać. Masz szczęście że związałeś się z rodziną,
która potrafi uszanować cię jako człnka swojej rodziny a nie jak intruza (i na
odwrót). Ale to naprawdę jeden z niewielu przypadków wśród małżeństw.
Przyznasz chyba jednak, że patrząc wstecz i dziś, można powiedzieć, że
większość facetów w wieku 20 - 30 lat jest pozbawiona w dużym stopniu męskich
chormonów i są o wiele słabsi niż kobiety w ich wieku. Nie mówię że wszyscy są
tacy, bo są i ci z krwi i kości, którzy są silni, a za razem delikatni kiedy
trzeba. Mają takt i wyczucie, są mądrzy - jeśli mogę tak powiedzieć - życiowo.
Jeśli natomiast słaby mężczyzna padnie na podatny grunt, to kobiety to
wykorzystają i bedą próbowały go urabiać na swój wyimaginowany wizerunek.
Nie rozumiem facetów, którzy źle wyrażają się o własnej matce czy ojcu i nie
rozumiem też takich, którzy świata poza rodzicami nie widzą, a zakładają własne
rodziny.
Życzę dużo szczęścia w kręgu rodzinnym i oby twoje dzieci poszły w ślady ojca.
Może ten świat da się jeszcze uratować od całkowitego wariactwa.
Czołem :))

[Gość: Piotr*]

Witaj

Wszystko co piszę wynika z moich doświadczen życiowych i napewno nie mozna tego
zastosować do każdego mężczyzny.
Czy mężczyxni żenią się z miłości?
Pewnie tak , ale jak wspomnę swoje lata między 20 i 30 , to właśnie wtedy
buzowały wyłącznie hormony.Jedyne co mogę polecić młodym mężczyznom , to to
że dobrze jak trochę ustapia , troche się dogadają.Jest to niemozliwe bez żadnego
uczucia.Znam przypadki żenienia się dla peniędzy , stanowiska itp.
Czyli nie zawsze jest miłość w związku małzeńskim.

Jesli chodzi o matkę i jej zazdrość.To jest złożona sprawa.To nie tylko chodzi o
żonę , w grze są również jej rodzice.Wierz mi , jest to bolesne , jak syn czy
córka preferuje rodzine współmałżonka.Jeszcze tego nie doświadczyłem , ale
potrafię sobie wyobrazić. Należy zrozumiec ,że to córki ciągna do NASZEGO domu , a
synowie zajęci pracą (myślę że tak jest) przystają na wszystko.Na tym tle
powstają konflikty.Należy wiedzieć ,że rodzice nie posiedli wszelkiej mądrości,
nie mają patentu na rację.W końcu jak wychowujesz dziecko , to chcesz ,żeby
osiągnęło coś więcej od Ciebie.I tu tkwi problem .
Matka ma nieudane małżeństwo i stara się żeby córeczka nie popełniłe tego błędu.
Nie wie ,że popełnia kolejny życiowy bląd.

Co do słabych mężczyzn.WSZYSCY SĄ SŁABI.WSZYSCY SĄ PODATNI NA WPŁYWY.
Ich problem polega na tym ,że o tym nie wiedzą.Staraja się być twardzi i często
odcinają się od wpływów żony , czy matki , ale autoryttetem dla nich jest świat
kolegów , którzy wciskaja mu ciemnotę.

Najlepiej byłoby jakby facet zdał sobie sprawę , kto jest dla niego najważnieszy.
KOLEDZY: nie-jak nie postawi , odejdą
Matka : do czasu , az nie będzie wymagała opieki , lub zejdzie
Żona : przy szczęśliwym przebiegu życia , będzie ostoją i partnerem na starość.

Pozdrawiam

[Gość: Just]

to co piszesz to jest niestety paranoja. Porozmawiaj z psychologiem weż jego
opinię może nawet męża zmusisz do tej wizyty. Przynajmniej będziesz miała
rozwód z jego winy.
A na marginezie spytaj swojego męża za co Ciebie pokochał i dlaczego się z tobą
ożenił. Będziesz miała jasną sytuację czy jest po co walczyć o to małżeństwo
Pozdrawiam

[Gość: matka]

Facet przed ślubem zachowywał się na pewno podobnie. Zmienił się dopiero po
ślubie? Chyba nie. Czy dopiero, gdy byłaś w ciąży pierwszy raz podniósł na Ciebie
rękę? Myślę, że robił to już wcześniej. Nie zauważyłaś sygnałów ostrzegawczych?
To błąd! Błędem jest również wciągać do swoich spraw małżeńskich rodziców
i teściów. To nie jest dojrzałe postępowanie. Dorośli ludzie zakładają rodziny
i powinni dojrzale kierować swoim życiem, bez wzywania na pomoc rodziców, czy
teściów. Dziwisz się reakcji teściowej? Spróbuj postawić się na jej miejscu? Jak
będziesz miała dzieci w wieku "małżeńskim", to sama przekonasz się, że będzie Ci
żal przede wszystkim swoich dzieci, potem dopiero synowych lub zięciów. Ja nie
jestem jeszcze teściową, myślę, że nie będę ingerować w życie mojego syna, ale na
pewno będzie mi przykro, gdy nie będzie mu się układało różowo. Mam udane życie
małżeńskie, miałam również dobre stosunki z teściami, a mój mąż z moimi rodzicami
także się lubili. Nigdy jednak, gdy zdarzały nam się złe dni, nie miałam
pretensji do teściowej, że jej syn jest taki niedobry dla mnie i on nigdy też
nie "naskarżył" na mnie do moich rodziców. Sami rozwiązywaliśmy swoje problemy.
Z doświadczenia wiem, że to jest dobra zasada. Może się, oczywiście, zdarzyć
takie małżeństwo, że ta zasada się nie sprawdzi, ale to chyba będzie wyjątek.
Narzekacie, że synowie są mamisynkami, a same też zachowujecie się też jak
niezbyt dojrzałe emocjonalnie osoby. Życzę Ci dojrzałości w życiu małżeńskim.

[Gość: matka]

Gość portalu: matka napisał(a):

> Facet przed ślubem zachowywał się na pewno podobnie. Zmienił się dopiero po
> ślubie? Chyba nie.
Źle kliknęłam, chciałam odpowiedzieć żonie?, ale mój post powędrował w inne
miejsce. Pozdrawiam.

[Gość: inka]

O, matko, czy ty jesteś moją szwagierką? Czy też takie "miłe" teściowe to
częste zjawisko?

[Gość: Alicja]

Zorientowalam sie dopiero miesiac po zareczynach, choc przez caly czas mi cos
nie gralo. Usprawiedliwialam go, ze nie mieszka w moim miescie, ze to trudno
wracac zbyt pozno, bo na drodze wielki ruch, ze ma chora matke, ktora bedzie
sie o niego martwic. Gdy odwazylam sie otworzyc usta i zadalam pytanie:
dlaczego mimo zareczyn nie spotykamy sie nic czesciej niz raz w tygodniu tak,
jak na poczatku naszej znajomosci, uslyszalam go zaplakanego, jak mowil o
swoich kompleksach i o tym, ze jego mama uwaza mnie za brzydka, krzywa i chora,
i ze bal sie mnie zapraszac do siebie, bo ona robila mu awantury. Przez tydzien
nie patrzylam w lustro. Zdjelam pierscionek. Nie potrafie z nim rozmawiac. Boje
sie mu zaufac. Planowalismy slub na czerwiec, a ja nie moge o tym myslec. Czy
na terapie moga isc narzeczeni? kto mi pomoze uwierzyc, ze cos sie zmieni po
slubie??? czy to ma jakis sens??? Alicja

[Gość: Renata]

Och, skads to znam. Facet, z ktorym bylam 1,5 roku, z dnia na dzien po prostu
przestal sie ze mna spotkac - ani slowa wyjasnienia, ani zadnego przepraszam,
dopiero na stanowcze pytanie wyjasnil, ze mamusia wrocila z zagranicy i ten
zwiazek jej sie nie spodobal.

[Gość: Piotr*]

Ingerencję rodziców przed zawarciem związku jak najbardziej popieram.
Jednak musi byc ona delikatna i należy uważać aby nie przeholować.
Jeżeli nasza latorośl jest zdeterminowana , należy odpuscić.
Piszę w ten sposób , ponieważ związek małżeński dziecka rzutuje ni tylko na
je same , ale również jego rodziców.Liczenie się ze zdaniem , nie do konca musi
byc mamisynstwem.Wszystko zależy od okoliczności.

Jednak , po zawarciu związku małżeńskiego przez nasze dziecko , należy uszanować
jego wybór i zdać sobie sprawę ,że założyło ono swoją rodzinę i cieszyć się
jeżeli chce naszej pomocy.Jezeli nie podoba nam się jego druga połowa , to
nalezy raczej się odsunąć niż ingerować i dać im szanse na ułożenie sobie życia.

Przeszedłem już okres układania sobie życia i udało to mi się znakomicie.
Teraz kolej na moje dzieci i jestem ciekaw jak będzie wyglądała moja teoria
'mamisyństwa ' za kilka lat.

Pozdrawiam wszystkich zdeterminowanych do ułożenia sobie życia.
Pisałem tu dziecko a nie synuś , bo jednak jest troche prawdy
w tym co pisał piotr.kowal: kobiety równie często są mamisynkami , tylko
rzadziej wynikają z tego powodu konflikty.

[Gość: żona?]

dla mnie chyba nie ma ratunku.odpuscic nie moge, bo babsko wejdzie mi jeszcze
dalej.ona ma przewage tych lat przez ktore skutecznie prala mózg. a mąż? no,
cóż jemu brakuje rozumu w tej kwestii. ma bowiem tak głęboko utrwaloną taką
własnie relację z matką, że nie da rady. musiał by przejrzeć nz oczy. broni się
przed tym , widzę to. wyszkoliła go na swoje wsparcie i obronę przed złym
ojcem. teraz ja.
powoli odechciewa mi się zycia, ktorego zawsze tak pragnęłam.
nie jest to jedyny przypadek maminsynstwa, ktory znam.
znam przypadek, gdzie synek jedynak rozwiódł sie z zona, bo ona już nie
wyrabiała. i co z tego, ze rodzina "dobra" i on naukowiec. mamusia tak się
wp..., ze pytała : czy dzisiaj było wypróznienie? tak, a jakie synku. kobieta w
koncu wyszła za milosc ze szkolnej ławy, sama jest lekarką, on piekarzem, ale
nosi ja na rekach. jest szczesliwa.
zgadzam sie , ze ingerencja rodzicow - dobra i madra jest czasami wskazana i
pomocna. tylko trzeba byc madrym.. i miec dobre intencje. ja trafilam na kurwe
(do tego glupia, zla i brzydka) do ktorej nie mam juz sily.

[Gość: Ewa1]

Podziwiam "Piotra" za jego madrosc zyciowa i wspolczuje "zonie?" za jej
tesciowa (pytanie czy powinna sie tak dalej meczyc w tym zwiazku, moze tylko
dla dzieci o ile sa).
Moj maz = mamisynek poskarzyl sie nawet swojej mamie, ze nie sypiamy ze soba
tak czesto jak by chcial. Ona na to, że jak to ja powinnam, to jest moj
obowiazek itd. Dla mnie jest to zalosne, ze maz skarzy sie swojej matce w
takiej sprawie. Innych przykladow nie przytocze. Obecnie nie mieszkam z mezem.
Wyprowadzilam sie z dziecmi. Mieszkam w pokoju u rodzicow (18 m2), a maz w
maszym 3 pokojowym mieszkaniu. Nie placi na dzieci, wiec zalozylamsprawe o
alimenty. Na rozprawie uslyszalam jak to ja smiem sie dopominac o pieniadze od
niego. Ja na to ze nie DLA SIEBIE PRZECIEZ te pieniadze potrzebuje. Czasami tok
myslenia mego chyba juz bylego meza mnie zadziwia.
Mam 31 lat i 2 dzieci: 3 latka i 10 miesiecy.

[Gość: esox]

Ewo1! Wspołczuje Ci bardzo ale też podziwiam szczerze za odwage. Jak znalazłas w sobie tyle siły by odej�c? Mamisynkowie sa wszechobecni tyle że zazwyczaj jestesmy slepe na to przed slubem a potem dopiero otwieraja sie oczy i pewne rzeczy przeszkadzaja. U mnie na porzadku dziennym sa telefony meża z pracy do mamy, potem jeszcze jeden telefon z domu, do tego dochodzi dokładne informowanie mamy o stanie naszych domowych finansów, spodziewanych podwyżek itp. Kazde nasze wyjscie z domu jest nagłasniane no i powrot jest telefonicznie potwierdzany. Wijscia do kina? Owszem ale najlepiej z mama. Moje delikatne proby rozluznienia tych kontaktów konczš sie stwierdzeniem, że chce odizolowac rodziców od nas. Im dalej tym gorzej. Co robic?

[Gość: just]

Gość portalu: esox napisał(a):

> Ewo1! Wspołczuje Ci bardzo ale też podziwiam szczerze za odwage. Jak znalazłas
> w sobie tyle siły by odej�c? Mamisynkowie sa wszechobecni tyle że zazwyczaj jes
> tesmy slepe na to przed slubem a potem dopiero otwieraja sie oczy i pewne rzecz
> y przeszkadzaja. U mnie na porzadku dziennym sa telefony meża z pracy do mamy,
> potem jeszcze jeden telefon z domu, do tego dochodzi dokładne informowanie mamy
> o stanie naszych domowych finansów, spodziewanych podwyżek itp. Kazde nasze wy
> jscie z domu jest nagłasniane no i powrot jest telefonicznie potwierdzany. Wijs
> cia do kina? Owszem ale najlepiej z mama. Moje delikatne proby rozluznienia tyc
> h kontaktów konczš sie stwierdzeniem, że chce odizolowac rodziców od nas. Im da
> lej tym gorzej. Co robic?


Po prostu zwiać im dalej tym lepiej. Im więcej czytam tych listów tym bardziej
widzę że jednak nie ma sensu się męczyć. Wyjście z teściową do kina to już
przesada. Co do telefo nów to mam to samo, ale powiedziałm że jak chce go
sprawdzać to niech sama dzwoni ja nie pozwolę nabijać rachunku tylko po to żeby
sie mąż zameldował że wrócił.

[Gość: proxi]

Wiesz co, miłem podobną sytuację do Ciebie, pogorszoną jeszcze przez fakt, że
przez 3 lata mieszkaliśmy z moimi teściami.
Próbowalem różnych rzeczy i wiesz co dopiero pomogło ? Wyrwanie (niemal na
siłę) mojej żony z domu. Po prostu kupiłem mieszkanie ponad 200 km od mamusi
zony. Celowo użyłem zwrotu "niemal na siłę", bo tak to wyglądało.

[Gość: Just]

Gość portalu: Ewa1 napisał(a):

> Podziwiam "Piotra" za jego madrosc zyciowa i wspolczuje "zonie?" za jej
> tesciowa (pytanie czy powinna sie tak dalej meczyc w tym zwiazku, moze tylko
> dla dzieci o ile sa).
> Moj maz = mamisynek poskarzyl sie nawet swojej mamie, ze nie sypiamy ze soba
> tak czesto jak by chcial. Ona na to, że jak to ja powinnam, to jest moj
> obowiazek itd. Dla mnie jest to zalosne, ze maz skarzy sie swojej matce w
> takiej sprawie. Innych przykladow nie przytocze. Obecnie nie mieszkam z mezem.
> Wyprowadzilam sie z dziecmi. Mieszkam w pokoju u rodzicow (18 m2), a maz w
> maszym 3 pokojowym mieszkaniu. Nie placi na dzieci, wiec zalozylamsprawe o
> alimenty. Na rozprawie uslyszalam jak to ja smiem sie dopominac o pieniadze od
> niego. Ja na to ze nie DLA SIEBIE PRZECIEZ te pieniadze potrzebuje. Czasami tok
>
> myslenia mego chyba juz bylego meza mnie zadziwia.
> Mam 31 lat i 2 dzieci: 3 latka i 10 miesiecy.
Dlaczego to ty zostawiłaś mu mieszkanie, zrobiłaś mu przysługę. To ty się teraz
męczysz.
To jest też twój dom. Wracaj z dzieciakami i niech płaci alimenty i opłaty za
mieszkanie. Piszę to z praktyki.
Jeżeli nie pracujesz to składasz o alimenty i o wszelkie opłaty za mieszkanie.
Mąż ma obowiązek łożyć na Ciebie i wasze dzieci. Jeszcze jesteście w związku
małżeńskim i to jego zasrany obowiązek. Ja wygrałam tak sprawę, iżebyś widziała
jaką teściowa miała minę i on. On mnie nie obchodził a musiał za wszystko płacić.
Jak będziesz chciała się ze mną skontaktować to podaj swój email.
trzymaj się

[Gość: esox]

Just tylko ile trzeba miec siły i odwagi, by odejsc, gdy tak naprawde nie mam dokšd. Zarabiam marnie, perspektywy podobinie nierewelacyjne, i co? Powiesz pewnie �wiety spokoj ponad wszystko, ale gdzie?

[Gość: Just]

Gość portalu: esox napisał(a):

> Just tylko ile trzeba miec siły i odwagi, by odejsc, gdy tak naprawde nie mam d
> okšd. Zarabiam marnie, perspektywy podobinie nierewelacyjne, i co? Powiesz pewn
> ie �wiety spokoj ponad wszystko, ale gdzie?
Doskonale Ciebie rozumiem. mnie pomogli w takiej sytuacji moi rodzice, byłam
wtedy z 2-lenim dzieckiem i bez pracy. Zaopiekowali się małą a tato jakim cudem
znalazł mi pracę. Nie zarabiam wielkich pieniędzy ale są moje.
Musisz pokazać że nie dasz sobą manipulować, jeżeli tesiowa wybiera się z wami do
kina to zaproponuj swoją mamę i to dosłownie za każdym razem jak będzie chciał
wtrynić swoją mamusię.
powodzenia

[Gość: Ewa1]

Gość portalu: Just napisał(a):

> Gość portalu: Ewa1 napisał(a):
>
> > Podziwiam "Piotra" za jego madrosc zyciowa i wspolczuje "zonie?" za jej
> > tesciowa (pytanie czy powinna sie tak dalej meczyc w tym zwiazku, moze tyl
> ko
> > dla dzieci o ile sa).
> > Moj maz = mamisynek poskarzyl sie nawet swojej mamie, ze nie sypiamy ze so
> ba
> > tak czesto jak by chcial. Ona na to, że jak to ja powinnam, to jest moj
> > obowiazek itd. Dla mnie jest to zalosne, ze maz skarzy sie swojej matce w
> > takiej sprawie. Innych przykladow nie przytocze. Obecnie nie mieszkam z me
> zem.
> > Wyprowadzilam sie z dziecmi. Mieszkam w pokoju u rodzicow (18 m2), a maz w
>
> > maszym 3 pokojowym mieszkaniu. Nie placi na dzieci, wiec zalozylamsprawe o
>
> > alimenty. Na rozprawie uslyszalam jak to ja smiem sie dopominac o pieniadz
> e od
> > niego. Ja na to ze nie DLA SIEBIE PRZECIEZ te pieniadze potrzebuje. Czasam
> i tok
> >
> > myslenia mego chyba juz bylego meza mnie zadziwia.
> > Mam 31 lat i 2 dzieci: 3 latka i 10 miesiecy.
> Dlaczego to ty zostawiłaś mu mieszkanie, zrobiłaś mu przysługę. To ty się teraz
>
> męczysz.
> To jest też twój dom. Wracaj z dzieciakami i niech płaci alimenty i opłaty za
> mieszkanie. Piszę to z praktyki.
> Jeżeli nie pracujesz to składasz o alimenty i o wszelkie opłaty za mieszkanie.
> Mąż ma obowiązek łożyć na Ciebie i wasze dzieci. Jeszcze jesteście w związku
> małżeńskim i to jego zasrany obowiązek. Ja wygrałam tak sprawę, iżebyś widziała
>
> jaką teściowa miała minę i on. On mnie nie obchodził a musiał za wszystko płaci
> ć.
> Jak będziesz chciała się ze mną skontaktować to podaj swój email.
> trzymaj się
>
Do Just.
Dlaczego ja wyprowadziłam sie z dziecmi ?? Odpowiem teraz, bo psychicznie mnie
wykanczal, bylam wrakiem czlowieka, chodzilam do psychologa. Ale dluzej tego nie
bylam w stanie utrzymac. Na moja prosbe zeby on sie wyprowadzil wzruszyl
ramionami. Ale spoko teraz juz mocno stoje na nogach, po prostu odpoczelam
psychicznie, wrocilam do pracy po macierzynskim, MAM SWOJE PIENIADZE i moge z nim
walczyc na rownych prawach.
Chetnie porozmawiam e-mail [e-mail]

[Gość: żona?]

ja mam czasem straszenie, ze zabierze mi dziecko (zrobi ze mnie wariatkę) wiee
boję się.wiem, ze nikt nie moze nikomu ot tak udowodnic choroby i zabrac
dziecko, ale szarpac sie?? on ma ta k... ktora jest dla niego podpora i
jego "adwokatem", a ja nie mam w kim sie oprzec. jesetm sama i samotna.i moze
nie brakuje mi argumentow i sil do walki z ta chamica, ale sady? na razie mnie
to przerasta.

[Gość: do żony?]

Gość portalu: żona? napisał(a):

> ja mam czasem straszenie, ze zabierze mi dziecko (zrobi ze mnie wariatkę) wiee
> boję się.wiem, ze nikt nie moze nikomu ot tak udowodnic choroby i zabrac
> dziecko, ale szarpac sie?? on ma ta k... ktora jest dla niego podpora i
> jego "adwokatem", a ja nie mam w kim sie oprzec. jesetm sama i samotna.i moze
> nie brakuje mi argumentow i sil do walki z ta chamica, ale sady? na razie mnie
> to przerasta.

Wariatki z ciebie nie zrobi bo to nie tak łatwo udowodnić. Muszę ci powiedzieć że
korzystałam kiedyś z poradni kryzysowej jest numer w gazecie i ona mi wiele
pomogła. Trafiłam na fantastyczną psycholog i niezłego adwokata który wytłumaczył
mi na co mogę liczyć a co mogę wybić sobie z głowy w tego typu sytuacji. Myślę że
możesz nie mieć złudzeń to jest sytuacja beznadziejna i tak właśnie powie Ci
psycholog . Tu trzeba było by leczyć jego matkę a to niemożliwe. W każdym razie
sprubuj bo załamiesez się psychicznie a tego ci nie wolno, musisz być silna to
tylko baba która coraz bardziej się starzeje. Jak chcesz pogadać to podaje email
[e-mail]

Starość teściowych

[piotr.kowal]

Prawie wszystkie baby na starośc dostaja pierdolca.
Tylko te kochane regularnie (rżnięte , dla mniej kumatych) , zachowują równowagę
Panowie , jak chcecie , żeby wasze synowe nie labiedziły na wasze żony , to
rznijcie je na okrągło.Nie będą miały czasu ani ochoty na pierdoły.

[Gość: żona?]

mojej teściowej nie ma kto , maz uciekł już dawno a i nnych chętnych brak,
czemu absolutnie sie nie dziwię. Tesć podobno był babiarzem (tak mi go
przedstawiano) i moze to prawda, choc teraz inaczej to osądzam, bo moze
sytuacja sie powtarza i ona też byłą oziębla jak moj maz (moze to po niej ma) i
tesc mial skoki w bok, bo po prostu potrzebowal kobiety. ja tego nie zrobie, bo
sie boje hiva.Tesc jest z kobieta juz 10 lat i jest super.
w ogole odzwyczailam sie od "tych " rzeczy. (choc bardzo cierpie z powodu ich
braku) i tak powoli mam dosc zywota, choc przeciez idealne warunki by zyc-
mlodzi, ZDROWI, nie najbiedniejsi, nienajgorsi..... ale coz.nie widze zadnego
jasnego punktu w mojej przyszlosci.

Babiarze

[piotr.kowal]

Hej

Powinnaś mieć kilka ? przy nicku w tej sytacji.
Chłopy dzielą się na babiarzy :
1.z własnej woli i z takim nic już nie zrobisz
2.z przymusu życiowego , najczęściej winna jest oziębła żona
3.z głupoty - okazja czyni złodzieja , cięzko zachować cnotę wierności
w sprzyjających warunkach do jej złamania.Tu umieściłbym tych wiernych,
którzy mimo przeciwności nie skusili się.

Sądzę ,że Twój teść należał do drugiej grupy , bo jak się okazało
żyje z inną kobietą bez problemu.Masz pecha ,że Twoj mąż przejął geny
oziębłości po swojej mamusi.

Pozdrawiam

[Gość: piotr]

Niech gość spada na szczaw. Moje pierwsze zdanie może na to nie wskazuje, ale
mam duże doswiadczenie życiowe i dużo doświadczeń z takim partnerem, który jest
bardziej związany z rodzicami. Nie stety nie ma rozwiązań połowicznych. Trzeba
się okreslić jasno , kto jest najważniejszy. Nie można wiązać przyszłości z
człowiekiem dla którego nie jesteś najwazniejsza(y). I to musi być jasne. Albo
Ja , albo Oni. Koniec. Jestem w trakcie rozwodu i nareszcie mimo wszelkich
niedogodności tego faktu, nareszcie znowu jestem szczęśliwy!!! Czego wszystkim
życzę.

[nina_]

bardzo zle zrobilas.Wracaj do swojego mieszkania i zaloz sprawe o podzial
majatku.Zostawilas mu wszystko,a sama tulasz sie z dziecmi.Wracaj do
mieszkania,wybierz sobie najwiekszy pokoj,zaloz sprawe o alimenty(koniecznie
ulamkowe,bo inflacja) i daj mu popalic. I jego mamusi.Jak by co,wez sobie tez
adwokata,i nie badz ofiara.Co do alimentow,pamietaj,ze walczysz w tej chwili o
dobro dzieci i badz bezwzgledna

[piotr.kowal]

nina_ napisał(a):

> bardzo zle zrobilas.Wracaj do swojego mieszkania i zaloz sprawe o podzial
> majatku.Zostawilas mu wszystko,a sama tulasz sie z dziecmi.Wracaj do
> mieszkania,wybierz sobie najwiekszy pokoj,zaloz sprawe o alimenty(koniecznie
> ulamkowe,bo inflacja) i daj mu popalic. I jego mamusi.Jak by co,wez sobie tez
> adwokata,i nie badz ofiara.Co do alimentow,pamietaj,ze walczysz w tej chwili o
> dobro dzieci i badz bezwzgledna

Racja.To w końcu też jego dzieci.
Ja tam bym nie popuścił.Tak dałbym popalić ,że ...... hej

[kuba_as]

aaaaaa

[Gość: Martyna]

A czy wy kobiety nie mozecie po prostu zastraszyc tych kobiet tylko tak,zeby
uwierzyly. Zastraszyc tych glupiutkich tesciowych.
Rozwiazan jest duzo moze czasami trzeba wplesc jakas mizerna intryge cos
naprawde czego te kobiety sie boja albo tez zastraszyc mezow.
Moja kolezanka byla w ciazy miala meza , ktory przejawial cechy mamisynstwa to
zagrozila , ze usunie ciaze jesli cos tam....Facet strasznie chcial miec bobasa
wiec bez szemrania odsunal mamuske na dalszy plan a po porodzie jakos zapomnial
o mamie.
Pomyslcie czego moze bac sie taka matka . Moze ma cos za skora jakies przekrety
podatkowe czy inne sekrety czy tez ukrywa romans na boku . Trzeba to odkryc ,
zastraszyc mamuske i to wszystko.

[Gość: żona?]

Piotrze,
wiec chyba z tymi genami ozieblosci to jest bingo.
Martyno,
niestety zadna z wersji nie wchodzi w gre-nie ma nikogo na boku, bo nikt jej
nie chce, a przekrety-za glupia na to (nawet prostego pita nie umie wypelnic
pracujac w urzedzie skarbowym-swoja droga poziom tych urzednikow jest
zatrwazajacy)

tak wiec haka nie mam, za to ona tka sobie kiepska przyszlosc, a najblizsze
swieta spedzi sama z mamusią. Ja juz na sile nie bede jej uszczesliwiac.

[Gość: Do zony?]

Ona musi sie czegos bac. Moze opini sasiadek- na taka osobe mi wyglada lub
tez opini w pracy. Musisz znalezc jakijs slaby punkt.

Prawdziwe teściowe są czyste

[Gość: Piotr*]

ideologicznie i finansowo.Wszystko co robią to wynika z przekonania.
Masz szczęście Martyno ,że jesteś lepszym egzemplarzem prawdziwej kobiety niż
Twoja teściowa.
Tylko mi żal Twojwj synowej (przyszłej)

Pozdrawiam Piotr przyszły teść

[Gość: Martyna]

Dzieci jeszcze nie mam ale mam nadzieje, ze nie bede sie wtracac.
Z reguly jestem tolerancyjna osoba, jestem tez uczciwa ale mam jedna zasade.
Traktuj ludzi tak jak na to zasluguja. Te zle tesciowe same wybraly droge na
ktorej nie zasluguja na szacunek ani na pomoc wiec jest to ich wybor.

[Gość: Monika 2]

Witam serdecznie.
Przeczytałam wszystkie posty i cały czas kołatała mi się jedna mysl: DEJA VU! Skad ja to wszystko
znam? Ano z zycia, własnego. To bylo 3 lata temu, oboje jeszcze studiowalismy. Ja: na wlasnym
utrzymaniu, 130 km od rodzinnego domu, w wynajetym mieszkaniu i generalnie samodzielna do
obrzydliwosci. On: mieszkajacy z mamą (strasza o 8 lat siostra, na emigracji, ma swoja rodzine,
ojciec nie zyje). Facet, mimo że młody, wydawał się niezwykle odpowiedzialny. Jak dodac do tego
niekwestionowany urok osobisty, to juz wiadomo, dlaczego sie zakochałam. Odpowiedzialny sie
wydawal, no bo przeciez tak dba o mame (pani lat pięcdziesiąt kilka, bez zawodu, bez pracy, ale za to
niezwykle inteligentna), utrzymuje dom, takie ma swietne kontakty z siostra i wogóle (usmiechnelam
sie jak kot z Cheshire czytajac post o mieszance nadopiekunczej siostry i mamusi...). Bardzo bylo
milo i sympatycznie, a potem minal wstepny okres kurtuazji. Okazalo sie, ze on nie wraca do domu
pozniej niz o 21, bo sie mama denerwuje. Pikanterii niech doda fakt, ze mieszkalismy w odleglosci
jakichs 300 metrow od siebie, chybaby go nie napadli, to jest porzadna dzielnica ;-). Jakis wyjazd na
weekend? Eeee, mowy nie ma. maksymalnie udalo nam sie razem spedzic 8 godzin, a i to tylko
dlatego, ze byl pretekst (kolega robil grilla i trzeba bylo wczesniej przyjechac, a potem sie dlugo
wracalo itd.). Nawiasem mowiac, mama nie miala nic przeciwko temu, zeby syn poszedl do kolegow
na cala noc ogladac mecz pilki noznej, ale nie do pomyslenia bylo, zebysmy te noc spedzili razem
(do tej pory nie potrafie znalezc zaleznosci pomiedzy pora dnia lub nocy a uprawianiem seksu, moze
ktos mnie oswieci ...).No a potem stal sie cud i oto pojechalismy na pierwsze w zyciu wspolne
wakacje - cale 2 tygodnie bez mamy (tylko dlatego, ze w tym czasie pojechala na drugi koniec swiata
do corki; moge postawic kazde pieniadze, ze gdyby nie pojechala, my tez nigdzie bysmy sie nie
ruszyli). Upojny to byl czas, z malym wyjatkiem. Syn codziennie dzwonil do mamy (duzo wydal na karty
telefoniczne, miedzynarodowe tanie nie sa), a ona mu plakala w sluchawke, ze teskni i starsznie jej
smutno jest. Potem synek chodzil roztrzesiony przez pare godzin, ja dostawalam wyrazny komunikat,
ze mam sie trzymac na wyciagniecie reki, bo on sie musi uspokoic, a jak juz sie uspokoil, to mama
dzwonila do niego na komorke (zawsze mial przy sobie, nawet na plazy) z przeprosinami. I tak dalej. Z
wakacji wrocilam i tak w doskonalym nastroju, wydawalo mi sie, ze skoro w sumie pozytywnie
przeszlismy probe 2 tygodni bez przerwy razem, to bedzie dobrze i beda z tego zwiazku te dzieci, ktore
tak bardzo chcial ze mna miec. Wrocilismy, tydzien pozniej z wojazy wrocila mama. Na powitanie
mamy naszykowano roze w wazonie (dostala dwa razy wiecej niz ja, jej byly czerwone), obiad i
butelke
wina (o nas przez caly tydzien nie pomyslal). W dniu przyjazdu mamy rozmawialismy ze soba 10
minut. Nastepnego dnia byl nieuchwytny. 3 dni pozniej stwierdzil, ze on juz tak dluzej nie moze i
musimy sie rozstac. Przyszedl do mojego mieszkania z plecakiem, wzial swoje ksiazki, a klucze
oddal
mi w kopercie. Aha, i jeszcze powiedzial, ze on sie musi teraz zajac soba i wyprowadza sie z domu.
To
bylo 3 lata temu. O ile wiem, nadal mieszka z mamusia. Przez rok dochodzilam do siebie, z czego
pierwszych kilka miesiecy bylo prawdziwa gehenna - nie mialam sily ani ochoty wstac z lozka. A teraz
mam wrazenie, ze powinnam mu na Swieta wyslac kartke z podziekowaniem.
A wiecie, czego mnie to nauczylo?
1. Dzieci powinny w wieku lat 18 dostac kopa z domu i sie (w miare) usamodzielnic. Wyjazd na studia
do obcego miasta polecam z czystym sumieniem.
2. Kazdego potencjalnie ciekawego faceta nalezy na wstepie wypytac na okolicznosc odleglosci
od mamusi - nie musi to byc Australia (babcie sie przydaja), ale przy mniej niz 30 kilometrach nalezy
wzmoc czujnosc.
3. Jak juz sie na takiego trafi, a wszystkiego sie w zyciu uniknac przeciez nie da, trzeba walczyc o
swoje. Nie ma nic gorszego niz pojsc na ustepstwa. Trudno jest potem dyskutowac ze zdaniem typu
:"Tyle czasu ci to nie przeszkadzalo, a teraz ci przeszkadza?". NIECH PRZESZKADZA OD RAZU - albo
sie uda wypracowac kompromis, albo nie. Jak sie nie uda to szkoda czasu.

Tylko zeby to jeszcze bylo takie proste jak serce bije mocniej, hormony wariuja, a on jest taki
kochany....... , prawda?

Pozdrowienia
Monika 2


PS. Zono? nie daj mu sie wykonczyc, nie warto, znajdz w sobie sile i zrob porzadek z wlasnym zyciem,
poki jeszcze nie stracilas do siebie szacunku.

[Gość: żona?]

na terapii małzeńskiej powiedziano mi, ze nie istnieje problem maminsynstwa a
ja caly problem tworze sama.

[prowokatorka]

Przeczytałam posty i ... serdecznie Wam współczuję!

Ja też mam maminsynka , ale w porę opanowałam sytuację!
Nie wiem co poradzić w sytuacji , w której znajduje się żona czy Monika.
Mogę jednak powiedzieć co zrobiłam zaraz po ślubie , kiedy zorientowałam się
jak sprawy "stoją".
Otóż wykorzystałam jego uzależnienie od mamusi i uderzyłam w ten sam ton.
Jest to możliwe tylko wówczas kiedy on , bardzo jeszcze, zakochany w młodej
żonie - reaguje na jej skargi i prośby.
Płakałam ,gdy wyjeżdżał na dłużej , prosząc o telefony do mnie, kilka razy
dziennie!( tak jak ona !)
Kiedy mamusia dzwoniła z prośbą o natychmiastowe przyjście do niej , bo
cos tam .. , cos tam .., coś tam.. - ja wymyslałam przeróżne sytuacje,
udowadniając mu ,że bez niego umrę , zemdleję i wogóle , nie dam sobie rady,
bo on jest tym jedynym i niezastąpionym ..itd.(tak jak ona !)
Kiedy trzeba ją było gdzieś zawieść , zaprowadzić i towarzyszyć -
łaskotałam jego próżność , mówiąc : Ty odpocznij , poczytaj gazetę ,
wypij spokojnie kawkę , a ja to załatwię. Przecież wiesz ,że kobiety się
potrafią dogadać!
Brałam samochód i udając ,że nie widzę niezadowolenia teściowej , poswięcałam
jej swój czas , uśmiechając się i spełniając jej zachcianki.
Jechałysmy na cmentarz, odwiedzic grób teścia ,na pocztę -zapłacic rachunki,
do lekarza , na zakupy..
Wreszcie nadszedł czas kiedy mój kochany mąż zarzucił mi ,że izoluję go od
mamusi.
Zapytałam wówczas czy wolałby , żeby mamusia izolowała go ode mnie ?

Po wielu miesiącach walki ,próśb i tłumaczenień, zrozumiał ,że mamę należy
kochać i szanować, ale jego przyszłość , jego dom ,jego największa miłość - to
JA !!
W pewnym momencie sam poinformował o tym mamusię , prosząc : "Mamo , nie
wtrącaj się do spraw , które istnieją tylko między moją żoną i mną. Ona
nie robi mi krzywdy , nie szczuje mnie na ciebie i nie chce mnie skłócić z
toba!".(Zapewne wcześniej musiała mu to wmawiać !)
Zrobił to w mojej obecności.
Po kilku tygodniach dąsów , sprawy przybrały naturalny obrót.Teściowa przycichła
może pielęgnując lekką urazę do mnie i do kochanego synka , ale realnie
oceniając sytuację , dała za wygraną.

Minęło 15 lat od naszego ślubu.
Cały czas czuwam i kontroluję rzeczywistość.
Mamy dwoje dzieci , w tym syna , który jest oczkiem w głowie Babci.
Moje stosunki z nią uchodzą za poprawne , a mój mąż ?
Kocha nas obie i nie dzieli siebie po równo , dla każdej.
To ja jestem tą najważniejszą ! Wygrałam , bo szybko zrozumiałam gdzie
jest realne zagrożenie i podjęłam walkę. Na kły i pazury!

[Gość: Piotr*]

Nie.

Wygrałaś bo trafiłaś na faceta , który (może podświadomie z początku)
wiedziało co chodzi w związku z kobietą.Szanuj go , piluj i kochaj ,
bo lepszego nie znajdziesz.

Pozdrawiam

[Gość: Piotr*]

Nie.

Wygrałaś bo trafiłaś na faceta , który (może podświadomie z początku)
wiedziało co chodzi w związku z kobietą.Szanuj go , piluj i kochaj ,
bo lepszego nie znajdziesz.

Pozdrawiam

KOREKTA

[Gość: Piotr*]

miało być : pilnuj i kochaj :))))))))

[prowokatorka]

Gość portalu: Piotr* napisał(a):

> miało być : pilnuj i kochaj :))))))))


Hej , Piotr*


pilnuję i kocham.

Napisałam do Ciebie post w wątku , w którym już się spotkalismy !
Krótko : cieszę się , że jest ktoś kto o małzeństwie , roli kobiety
i mężczyzny w nim ,myśli tak jak ja!

To wyjatkowo "zdrowe "zdanie!

Pozdrawiam.

[Gość: Monika3]

Gość portalu: żona? napisał(a):

> na terapii małzeńskiej powiedziano mi, ze nie istnieje problem maminsynstwa a
> ja caly problem tworze sama.

Moze ten/ta pan(i) psycholog jest maminsynkiem...

problem mamisynstwa jest bardzo szeroki

[Gość: mia]

czytajac artykul w wysokich obcasach, czulam jakby ktos opisywal historie
mojego ukochanego. jego rodzice pobrali sie kilka lat po wojnie,wiec wiecie
jak wtedy bylo, niekoniecznie milosc, chodzilo o jako-takie zycie. moj A.byl
drugim dzieckiem,pierwsze niestety zmarlo. z tego wszystkiego rodzice bali sie
o niego jak gdyby tez mial zejsc z tego swiata. przez 20 lat byl oczkiem w
glowie swojego taty,ktory tak organizowal mu zycie,ze A.nie mial zadnych
kolegow,nigdzie nie wychodzil, a cale zycie krecilo sie wokol rodziny.az tu
nagle, po 20 latach nadopiekunczosci za strony ojca,ten postanowil poszukac dla
siebie nowej szansy "za wielka woda". wyjechal z domu, zostawiajac jedynego
syna z przykazaniem "opiekuj sie mama" i nadzieja,ze ojciec wroci za trzy lata
z workiem zielonych banknotow. no i te trzy lata ciagna sie do dzisiaj (czytaj-
17 lat), a moje kochanie wciaz boi sie sprzeciwic ojcowskiemu nakazowi. on
sobie roi,ze nic takiego wielkiego z mama go nie laczy, a jego matka
twierdzi,ze "swojego syna nie wybiela, potrafi dostrzec jego wady i nigdy go
nie rozpieszcza". pomijam juz fakt, ze moj najdrozszy ma 37 lat i dopiero rok
temu zmusilam go do wyprowadzenia sie od matki, jest kawalerem (i zawsze nim
byl), nie potrafi w domu zrobic NIC, a to, czego nauczyla go jego matka uznaje
za jedyne prawidlowe i najlepsze.ja mam 20 lat, wiec jestem prawie o polowe od
niego mlodsza, a w swoim zyciu podjelam wiecej ryzyka niz on przez te swoje 37
lat. fakt faktem,ze A. czesto narzeka na swoja mame, potrafi sie na nia
obrazic, ale z drugiej strony jest tak uzelezniony od jej fochow,ze ja moglabym
umierac,a on musialby isc na obiad do swojej mamy, bo inaczej zmarnowaloby sie
pare ziemniakow,ktore ona specjalnie dla niego obrala. kobiety wszystkich
narodow: nie popelniajcie mojego bledu i mowcie swoim tesciowym co myslicie o
ich zacowaniu,bo inaczej bedziecie mialy je na glowie, tak jak ja mam na glowie
swoja tesciowa! pozdrowienia.

[sannab]

Tak, uwazam, ze moj maz jest maminsynkiem. Majac ta swiadomosc postaowolam
swojego syna (obecnie ma 19 lat) wychowac inaczej. Mimo, ze jest jedynakiem,
nie jest uzalezniony ode mnie. Ma wlasne zdanie i decyduje o sobie. Ja moge mu
ewentualnie cos dyskretnie w nienarzucajacy sie sposob podpowiedziec. Ciesze
sie, ze wlasnie go tak wychowalam. Mam nadzieje, ze w przyszlosci jedgo
ewentualna zona nie bedzie miala takich problemow jak ja mialam i mam ze swoim
mzezem
Pozdrawiam

Pozdrawiam

[piotr.kowal]

Napewno nie będzie miała:)))))))))))

[Gość: Piotr]

Najgorsze jest to że nie widzi się własnych błędów krytykując bez opamiętania
drugich. WSZYSCY JESTEŚMY MAMINSYNKAMI CZY TEŻ MAMINCÓRECZKAMI. Myślę że brak
więzi między matką czy też rodzicem (przyznam ze nie wiem czemu akurat "mamin"
a nie "tatusia"? )jest nienormalne !!! Wypowiedź "Ja nie uzależniłam mojego
syna ..." jest subiektywna! Nie my będziemy oceniac uzależnienie dzieci od
rodziców, a i tak zawsze bedzie coś takiego do czego się nie przyznajemy tj.
zazdrość!!! Tak zwykła naturalna zazdrość, znana każdemu !!! Słyszę ten krzyk
że plotę głupoty :-))) Może i jesteśmy dużymi dziećmi to prawda. Ale kto
łechtał by instynkt opiekuńczości kobiecej jak nie my? Chyba trzeba było by
przytoczyć powiedzenie naszych babć miłe Panie: " Kobieta powinna być damą na
salonach, gospodynią w kuchni i prostytutką w sypialni". Może lepiej
przypomnieć sobie stare powiedzenia, a nie walczyć o żle zrozumiałą
emancypację, która doprowadza do zaniku zainteresowania Waszymi osobami. My
zaczynamy sie was obawiac (chociaż nie przyznajemy się do tego)i gdyby nie
instynkty były byście same !!! Wiem my też, tylko że my z wyboru.
Z ogromnym szacunkiem do Płci Pięknej
Pozdrawiam
Piotr

[Gość: Iza]

To bardzo przykre zagadnienie dla obu stron. Jedna i druga w którymś momencie
bardzo cierpi. Najpierw kobieta przy boku takiego mężczyzny, potem on, kiedy
ona odchodzi i on nie potrafi poradzić sobie z zaistniałą sytuacją. Jest to
oczywiste, bo przez całe swoje życie wyręczała go matka, ojciec... potem ona.
Mam synka z takim facetem. Jest cudowny, ale dostałam taką nauczkę żyjąc z jego
ojcem 2 lata i z jego matką pod jednym dachem, że zrobię wszystko, aby przyszła
partnerka mojego dziecka otrzymała od niego miłość, dobroć, wsparcie, opiekę i
co najważniejsze /tak mi się wydaje/ poczucie bezpieczeństwa. Ja tego nie
dostałam, choć sama chciałam i dawałam wiele. I wiecie co? Najbardziej bolesne
jest to, że teraz, kiedy ON jest obrażony na mnie, że odeszłam, gniewa się
również na swoje dziecko. Tego nie rozumiem. Dzieci są takie ważne, takie
spontaniczne! Zrozumieją, jak już będzie za późno. Jestem sama, bo musiałam tak
postąpić. Byłam na granicy wytrzymałości psychicznej. Teraz też nie jest mi
różowo, bo wszystko mam na swojej głowie, ale też chciałabym być kochana i żeby
moje dziecko było szczęśliwe, a nie narażone na humory swojego ojca.

[Gość: Julia]

Izo!
Jestem w podobnej, choc nie do konca sytuacji, bo moj ex nie odwrocil sie od
dziecka. ale tak sobie pomyslalam: czy jestes z Warszawy? Bo ja tak i chetnie
poznalabym kobiety w podobnej sytuacji- zadna z moich znajomych nie ma takich
problemow, a bardzo chcialabym zaprzyjaznic sie z kims, kto mnie rozumie, a ja
moge tez zaoferowac zrozumienie. Meczy mnie zalenie sie osobom, ktore maja
swoje zycie i zupelnie inne swiaty- mam wsparcie od bliskich, ale nie chce go
naduzywac. mam wrazenie, ze znajomosc z kims w podobnej sytuacji bylaby dla nas
obu naturalnie wspierajaca.
Czytajac te posty mysle sobie- czy walczylam do konca? moze moglam madrzej
postepowac? ale nie mialam juz sily. bylam wykonczona. obie strony musza chciec
bliskosci i prawdziwego partnerstwa.
dzis jeszcze sie dowiedzialam, co on mysli o mnie- co mowi o mnie innym-
myslalam do dzis ze mozliwe sa przyjacielskie rozstania na poziomie, ze
bedziemy przyjaciolmi- ale widze, ze to utopia, w tej chwili mam go gdzies- po
raz pierwszy, tak jak on mnie. betonowe patrzenie, boze swiety- a do dzis sie
ludzilam, ze choc nam nie wyszlo, to sie nawzajem szanujemy i staramy
rozumiec...ble. czuje sie zniesmaczona.
ale to chyba daje mi sile, zeby do konca zamknac ten rozdzial i pojsc dalej
ze swoim zyciem. dobrze jest pozbyc sie iluzji.
choc boli.
pozdrawiam wszystkie zony i partnerki, ktorych zadne lzy ani najdalsze za nim
wedrowki nie moga rozpuscic szkla w oku Kaja...
pozdrawiam wszystkie te, ktore wlasnie wracaja z Nibylandii do rzeczywistosci...
i wszystkie te, ktorych krolewicze trzymaja klucz do doroslosci pod poduszka
krolowej mamusi...

[Gość: Meti]

Moja mama już "ostrzyła ząbki" na mojego męża mówiąc,że będzie jej kolejnym
dzieckiem...Na początku nie rozumiałam całej grozy tych słów, ale wkrótce
zrozumiałam. Zaczęła urządzać nam mieszkanie, organizować życie, robić
awantury o przestawiony nie tak w naszym własnym mieszkaniu mebel itp. itd.,
więc zaczęłam walczyć z nią (własną matką) o moją samodzielność. Co przeszłam
nie da się opisać - awantury, szantaże, płacze, wyklinanie, obrażanie się, a to
wszystko jak już byłam w ciąży - bardzo ciężko to znosiłam. Jednak zależało mi,
aby uszanowała mnie i męża jako dorosłe, osobne jednostki. Niestety - wszystko
zakończyło się tym, że ona zerwała ze mną wszelkie kontakty (nie po raz
pierwszy - robiła tak już wcześniej, ale zawsze dążyłam do zgody - w końcu to
moja matka, a ja nie chcę się z nią kłócić, tylko chcę żeby nas szanowała).
Obecnie nie nawiązuję z matką kontaktów (które ona zerwała), bo mam już dość.
Chyba nie da się z nią żyć na partnerskich warunkach - próbowałam 5 lat. Nie
jestem mamincórką, mam męża który mnie kocha i udaną rodzinę, ale matka nie
chce mieć ze mną nic wspólnego - uważa że, cytuję "matka powinna być dla
dziecka najważniejsza, a nie jakiś obcy chłop". Obcy chłop - to mój
mąż...Uratowałam małżeństwo, ale za jaką cenę. Nadal kocham matkę. Meti

[Gość: bea]

Wyszłam za strasznego maminsynka.Rankiem po weselu pobiegł sprawdzić , czy
mamusia niczego nie potrzebuje.Pierwsze wakacje też chciał spędzić w podróży z
mamą, bo potrzebowała kierowcy.Dla mnie w samochodzie nie było
miejsca...Początkowo ostro walczyłam , niewiele brakowało , żeby mamusia
odebrała swoją własność.Potem wzięłam się za kobiece sztuczki-powoli ,
spokojnie , w końcu poza miłością do teścowej to był naprawdę fajny
facet.Wygrałam tę batalię.Dziś ja jestem najważniejsza.Puszczam mimo uszu
uwagi teścowej i robię swoje.Z bólem , ale w końcu przyjęła to do
wiadomości.Zamiast maminsynka mam przy sobie troskliwego mężczyznę.Zajęło mi to
kilka lat , ale było warto.

[Gość: IZA]

Chętnie zappoznałabym się z kimś w podobnej sytuacji, bo wychodzę z założenia,
że ktoś, kto nigdy czegoś podobnego nie przeżył, nie przeszedł, nie jest w
stanie, w pełni zrozumieć tej drugiej osoby. Jeśli miałabyś ochotę, to napisz
[e-mail]. Pozdrawiam serdecznie.

[Gość: Duża]

Ja mam trochę inny problem z moim facetem. Mamy po prawie 30 lat, mieszkanie,
ale on mieszka z rodzicami, bo jego brat "bardzo go potrzebuje", są ze sobą
bardzo związani emocjonalnie, dlatego moj facet nocuje u mnie w weekendy, a w
tygodniu opiekuje się bratem. Dodam, że brat ma 16 lat, jest strasznie
zazdrosny i gdy próbuję się do mojego chłopaka przytulić, on zaczyna robić
wszystko, żeby zwrócić na siebie jego uwagę. Co robić? Nie zanosi się na to, że
zamieszkamy razem, ani na to, że ten rozwydrzony dzieciak się zmnieni.

[Gość: EMka]

Moj były partner zdecydowanie jest mamisynkiem. Krótki opis osobnika: 35 lat,
kawaler (podobno do wziecia). Mieszka sam (od dopiero 3-4 lat), ale codziennie
obiady u mamusi. Nie liczylam juz randek, ktore musial odwolac, bo mamusia juz
mu w miedzy czasie cos "nagrala" w stylu zakupy etc. Pamietam jak na poczatku
naszej znajomosci dumnie zapytal sie, czy zauwazylam pralke w jego mieszkaniu.
Kiedy zaprzeczylam (bo jej tam nie ma).. odpowiedzial"No wlasnie, bo wszystko
pierze mi mama.". Kiedy wpada do niego jego przyjaciel ze swoja dziewczyna, to
ona zmywa mu wszystkie naczynia oraz sprzata kuchnie. ale najwiekszy dowod na
mamisynstwo: chcialam dowiedziec sie jaki ma rozmiar kolnierzyka, bo widzialam
fajna koszule. Nie wiedzial, bo mama kupuje mu wszystkie koszule :)) Czyz to
nie forma ubezwlasnowolnienia?? Nauczylo mnie to po raz ktorys- nigdy wiecej
jedynaczkow i synkow mamusi..

[Gość: Magda]

Mój mąż urodził się,gdy jego matka miała ponad 40 lat. Ojciec zmarł/zapił się-o
tym się nie mówi, bo zapija się plebs a nie inteligencja/ "na serce" gdy on
miał 10 lat.Nie musze dodawać, że jest jedynakiem.Po urodzeniu dziecka
teściowa "przeszła na rentę".Odprowadzała go do szkoły,aż było mu wstyd.Nigdy
nie wyjeżdżał na kolonie lub obozy, bo nie wiadomo jakie tam będzie
towarzystwo.Wyjeżdżał wyłącznie z mamusią na wczasy lub do sanatoriów. Mamusia
wszystko robiła "dla jego dobra".Szantażowała emocjonalnie/dla jego
dobra/, "umierała na serce" gdy miał inne zdanie/j.w./przeglądała
korespondencję/z obowiązku/.Od początku naszej znajomości uprzedzał mnie, bym
nigdy jego matce nie mówiła o moich sprawach, bo wszystko wykorzysta przeciwko
mnie lub przeciwko niemu.Przed naszym ślubem okazywała duże niezadowolenie ale
po ślubie zobaczyłam na co ją stać.Jak prymitywnie i chamsko może zachowywać
się osoba uważającz siebie za wzór kultury!!!Nie przebierała w
środkach,metodach i słowach. Na szczęście znalazłam pracę i mieszkanie w innym
mieście. Atak teściowej się nie skończył.Mój mąż miotał się między histeriami
matki a mną i naszą córką.W pracy asertywny, zdecydowany u teściowej kładł uszy
po sobie jak smarkacz.Przerzucał jej niezadowolenie na nas.Wreszcie
zrozumiałam,że ona stale swoim niezadowoleniem steruje nim, wymusza, by nas nie
akceptował a on próbuje nas ulepić, uformować a nawet ugnieść i dopchnąć
nogą,udeptać na kształt taki,byśmy podobały się matce.Myślę, że nie miał
pojęcie,że takiej formy na świecie nie ma/przecież mamusia wszystko dla jego
dobra/.A mnie było żal mojej córki.To stare wredne babsko zniszczyło miłość
swojego syna do swojej wnuczki.I przestało mi na facecie zależeć. Omal nie
doszlo do rozwodu.Ja byłam zdecydowana nawet wyrzuciłam jego rzeczy przez
okno..To on się zmienił.To było 8 lat temu.Jesteśmy małżeństwem 18 lat.I jemu
zależy bardziej.Mnie umiarkowanie choć jesteśmy dobrą, zgodną parą.Mamy mnóstwo
wspólnych pasji.Właściwie lubimy ze sobą przebywać. Obiektywnie patrząc na
mojego męża -to facet ok.Mogłabym, gdybym była typem mojej teściowe - sterować
nim za pomocą swojego niezadowolenia, umierania na serce.Wymusiłabym
wszystko.Oczywiście -tego nie robię.Ale uważajcie - wychowując dziecko na swoją
ofiarę wychowujecie go na ofiarę innych.

[Gość: eska]

Cos wam opowiem. Moja historie (mamincoreczki) i mojego chlopaka (maminsynka).
Najpierw o mnie. Wychowalam sie jako jedynaczka, corka naucuycielki. Moja mama
nie miala latwego zycia. Jest bardzo twardo kobieta i w domu to ona nosi
spodnie (a przynajmiej sie stara, poniewaz ojciec rebeliuje). Zycie z nia pod
jednym dachem nie bylo latwe, zwlaszcza ze jest osoba b. wymagajaca. Oj dala mi
ona popalic. Z drugiej strony pod ta chlodna skorupa kryje sie dosc miekkie
serce. Wiec zycie z nia nie bylo latwe. W kazdym badz juz w wieku 14 lat
marzylam o dniu wyrwania sie spod jej opiekunczych skrzydelek, aby rozwinac
wlasne. Mama zawsze twierdzila ze mam wolny wybor, podczas kiedy nie zgadzalam
sie z jej propozycjami na to jak ma wygladac moje zycie. Jesli cos mi sie nie
powiodlo lubila czasem dopiec przyslowiowym "a nie mowilam". Wszystko co robila
bylo z mysla o mnie. Jednego nie przewidziala: ze bede miala wlasne zycie. A ja
dalam nogi za pas. Wyjechalam za granice nie znajac zywej duszy, zaczelam tutaj
studia i zyje samodzielnie. Nie wyobrazam sobie zacia z nia pod jednym dachem,
mimo ze ja bardzo kocham. Moze kiedys, kiedy bedzie stara i bedzie potrebowala
mojej pomocy. Mecza mnie jej wypytywania, kiedy przyjezdzam do domu i np.
wychodze do znajomych z pobliskiego miasta wracajac b. pozno w nocy. Ja 27
letnia kobieta:))) Moja mama nie ma znajomych. Zyje w pewnej prozni. Nie dziwie
sie, gdyz ludzie z tej wsi, z jakiej pochodze nie reprezentuja zbyt duzego
poziomu a moja mama bylo nie bylo jest osoba wyksztalcona. Dawniej brakowalo
jej czasu na wiele rzeczy. B. duzo pracowali (obydwoje moich rodzicow
pochodzilo z b. biednych rodzin a wszystkiego sie dorabiali sami) no i masa
innych problemow, min. choroba mojego taty.
Rozumiem ciezkie zycie, ale czasami wkurzam sie, dlaczego nie umieli sobie tego
inaczej ulozyc. Troche w tym ich niekompetencji socjalnej (zwlaszcza m. mamy).
Rozmowa na ten temat nic nie zmieni. Oni maja swoje zycie, ja swoje. Duzo
zmienil moj wyjazd za granice. Odleglosc i samodzielnosc sa naprawde doskonala
bronia przed rodzicielska nadopiekunczoscia.
I czasami sie tak zastanawiam, ale ma kobietki jednak jestesmy bardziej
nastawione na odcinanie pepowiny. Ccemy uwic sobie wlasne gniazdko w ktorym
nikt obcy nie zaglada do garow.
Teraz o moim facecie maminsynku. Jest rok mlodszy ode mnie. Patrzac na jego
rodzicow wydawalo mi sie ze to tacy towarzyscy i mili ludzie, ktorzy tyle
zobaczyli ze swiata. Ale dzisiaj wiem, ze to o niczym nie swiadczy. Przede
wszystkim sa oni dosc poznymi rodzicami. Moj chlopak zotal urodzony 8 lat po
swojej siostrze a jego mama miala wtedy 36 lat.Moj chlopak jest od swoich
rodzicow nadal uzalezniony. Swego czasu mielismy powazny kryzys w zwiazku, gdyz
jego rodzice raczej mnie nie akceptuja. A do tego dochodzi jeszcze rywalizacja
z siostra, ktora wdg. rodzicow jest od niego o wiele madrzejsza. Madrzejsza
poniewaz jest starsza, ma meza Niemca i urodzila dwoje dzieci. Moj chlopak
natomiast nigdy nie jest wystarczajaco madry. I niewazne ze konczy studia na
najlepszej niemieckiej uczelni, ze zaczal pracowac w dobrej firmie, ze jest b.
odpowiedzialny. Jego wady to to ze stal sie dorosly, a jego rodzice widza w
zwiazku z tym ze sie starzeja. Oni chcieliby aby on byl nadal ich malutkim
dzieckiem. A to ze sam sobie wybral bez ich zgody obcokrajowa kobiete... No
nie, tego juz za wiele. I tak o to moj facet za wszelka cene chcial udowodnic
swojej chorej rodzince ze jest godny ich milosci. Pamietam jak rodzice go
przyjeli, gdy zerwalismy ze soba na pol roku. Jaka to byla dla nich ulga.
Po naszym zerwaniu chcial za wszelka cene byc z jakas kobiete i byl krotko z
kolorowa kobieta. "Biedni rodzice", znowu nie mieli sie czym pochwalic w klubie
tenisowym. A moj durak zakapowal, ze tak naprawde to oni maja w d... czy on
jest szczesliwy. Wazne zeby spelnial ich chore wymagania i zeby oni mogli
przezyc za niego zycie a przede wszystkim pochwalic sie nim przed
konserwatywnymi znajomymi. I po pol roku wrocil do mnie przepraszajac za
glupote.
Czy mi sie z nim ulozy? Nie wiem. Przyznam jednak ze stalam sie b. ostrozna.
Teraz jego ojciec ma problemy z sercem i moj chlopak nie moze znowu nic
powiedziec, gdyz moze ojca doprowadzic do zawalu. Przyznam szczerze ze mnie
meczy ta sytuacja mimo ze nie mieszkamy ze soba razem. Jedyne pozytywne jest to
ze mieszkamy od nich bardzo daleko.
Pocieszam sie, ze muj facet wydoroslal w ostatnim czasie. Zastanawiam sie
jedynie czy na tyle.

[Gość: eska]

moj oczywiscie z o z kreska. Przepraszam. No i za kilka innych bledow
stylistycznych, ktore zauwazylam kiedy juz bylo za pozno;)))

[Gość: jendza]

Przeczytalam wszystkie posty.
W wiekszosci sa ogromnie przygnebiajace.
My tez zmagamy sie z opisywanym problemem.
Moja sytuacja jest o tyle inna, ze
moge na moim mezu polegac w 100%.
Zrozumial rzecz bardzo szybko, nie trzeba mi bylo
uciekac sie do zadnych sztuczek.
Wiecie, co mnie boli?
Moj maz NAPRAWDE kocha swoja mame.
Zeby nas przed nia ochronic, musi jej zadawac bol.
To jedyna droga, wybral te droge, ale nie zmienia to faktu,
ze boli...
Mnie tez boli, ze jego boli...
A i jej wspolczuje, tak po ludzku.
Tylko ze nie mozna inaczej.
I stale zadaje sobie pytanie: dlaczego madra w koncu kobieta
nie rozumie, ze taka malpia i nastawiona na wylacznosc miloscia/
niemiloscia robi krzywde swojemu dziecku, a zatem i jego rodzinie,
a zatem i sobie w efekcie - prawem bumerangu...
A jak chodzi o sprawe ozieblosci seksualnej - to chyba do zony?
NIe mysle, by to byla sprawa genetyczna. Raczej kwestia podswiadomosci.
Jesli mama psychicznie wypelnia miejsce zony, to przed pelnym byciem
zona przez mame mezczyzna broni sie, bardziej badz mniej swiadomie,
blokujac wlasna seksualnosc.
Przeciez z wlasna matka/zona do lozka nie pojdzie...
A pojscie do lozka ze slubna - w tym ukladzie - to przeciez zdrada...
Stad ozieblosc.
Trzymajcie sie, siostrzyczki, i nie dawajcie!
Powodzenia!

[Gość: jojo]

Gość portalu: jendza napisał(a):

> Przeczytalam wszystkie posty.
> W wiekszosci sa ogromnie przygnebiajace.
> My tez zmagamy sie z opisywanym problemem.
> Moja sytuacja jest o tyle inna, ze
> moge na moim mezu polegac w 100%.
> Zrozumial rzecz bardzo szybko, nie trzeba mi bylo
> uciekac sie do zadnych sztuczek.
> Wiecie, co mnie boli?
> Moj maz NAPRAWDE kocha swoja mame.
> Zeby nas przed nia ochronic, musi jej zadawac bol.
> To jedyna droga, wybral te droge, ale nie zmienia to faktu,
> ze boli...
> Mnie tez boli, ze jego boli...
> A i jej wspolczuje, tak po ludzku.
> Tylko ze nie mozna inaczej.
> I stale zadaje sobie pytanie: dlaczego madra w koncu kobieta
> nie rozumie, ze taka malpia i nastawiona na wylacznosc miloscia/
> niemiloscia robi krzywde swojemu dziecku, a zatem i jego rodzinie,
> a zatem i sobie w efekcie - prawem bumerangu...
> A jak chodzi o sprawe ozieblosci seksualnej - to chyba do zony?
> NIe mysle, by to byla sprawa genetyczna. Raczej kwestia podswiadomosci.
> Jesli mama psychicznie wypelnia miejsce zony, to przed pelnym byciem
> zona przez mame mezczyzna broni sie, bardziej badz mniej swiadomie,
> blokujac wlasna seksualnosc.
> Przeciez z wlasna matka/zona do lozka nie pojdzie...
> A pojscie do lozka ze slubna - w tym ukladzie - to przeciez zdrada...
> Stad ozieblosc.
> Trzymajcie sie, siostrzyczki, i nie dawajcie!
> Powodzenia!

Mam nadzieje ze nie uczynicie ze swoich synow «maminsynkow», bo madrosc kobieca
zawsze stosuje sie do innych, nigdy do siebie. Moja matka tez ma zawsze dobra
rade, ale sama nie potrafila jej zastosowac. Inny problem to brak ojcow: nawet
jesli sa obecni fizycznie, to uczuciowo sa daleko. Badzcie czujne, baby, bo przez
wasza aroganckosc nie jestescie w stanie widziec wlasnych bledow w wychowaniu
swoich synow!

do jojo

[Gość: jendza]

Masz racje, jojo, tylko dlaczego mam wrazenie, ze cos
Ci nie idzie? Z czyms sobie nie radzisz?
Wiesz, kiedy sobie uswiadomilam, co sie dzieje w mojej
rodzinie, mialam pokuse, zeby nic nie mowic, tylko czekac,
rodzic dzieci...
A potem pomyslalam, ze...
ze przeciez w ten wlasnie sposob powtarza sie schemat!
Maz tylko nieobecny uczuciowo, czy jako partner wlasnej
matki.... a zona, ktora cala milosc zasadza na synu, zatraca
granice miedzy macierzynstwem, a miloscia malzenska...
I historia sie powtarza.
Dlatego tez wlasnie trzeba walczyc! O milosc, o meza, o zone-
tu i teraz. O siebie takze. I o dzieci.
A jesli dzis przegrales - idz spac. Wypocznij.
A jutro znow do boju!
Trzymam kciuki
jendza