Mieszkanie przed ślubem

[Gość: Nelka]

W tym wątku nie chcę dyskutować na temat za i przeciw mieszkania ze sobą
przed ślubem. Chciałam się dowiedzieć jak na takie życie "na kocią łapę"
reagują najbliźsi takiej pary: rodzice, dziadkowie, dalsza rodzina? Co jeśli
im się ten nieformalny związek nie podoba i nie akceptują go? Czy pogarszają
się wtedy związki z taką rodziną? I co się w takiej sytuacji robi np. w
Święta, śluby, pogrzeby i inne rodzinne uroczystości?

[bubster]

to zależy od rodziny i od jej tolerancyjności
jak nie akceptują od razu to mogą się pogodzić z tym po jakimś czasie
jeżeli w związku pogarsza się bo ktoś trzeci owego związku nie akceptuje... to
związek jest do dupy
uroczystości rodzinne - podkreślasz jak Cię zapraszają, że nie jesteś sama
kulturalni ludzie traktują partnera jak np. nareczonego/narzeczoną
niekulturalnymi nie należy się przejmować

[triss_merigold6]

Cóż moi rodzice mogą mi powiedzieć jak mamy z facetem po 30 lat, a ja od dawna
mieszkam samodzielnie? Mojego akcpetują i zapraszają. Z dalszą rodziną
bezpośrednich kontaktów nie utrzymujemy, zresztą nie widzę potrzeby ciągania
faceta na uroczystości rodzinne. Jeśli chodzi o to co sądzi jego rodzina to
jest mi to głęboko obojętne.

[Gość: Nelka]

A jeśli komuś nie jest obojętna rodzina i zalezy na dobrych układach z nią?

No i co mają zrobić młodzi ludzie, którzy z powodu nauki są dalej (częściowo
bądź całkowicie) zależni od swych rodziców np. studenci. Czasem problem jest
ogromny, bo ci młodzi nie mają już 18 lat, ale np 25. Zdarza się to całkiem
często wśród studentów studiujęcych tzw. ciężkie kierunki, jak prawo czy
medycynę. Wtedy nawet będąć już na stażu zarabia się tak marne grosze, że nie
sposób urzymać się samodzielnie. Rodzice ten fakt "wykorzystują" do
kontrolowania swych dorosłych już pociech.

[bubster]

> A jeśli komuś nie jest obojętna rodzina i zalezy na dobrych układach z nią?
to ten ktoś musi się zastanowić, czy ważniejsza jest rodzina czy partner\

niestety - przypadki wykorzystywania zależności finansowej rzez rodziców się
zdażają
zawsze można się zbuntować
mają obowiązek prawny utrzymywać Cię dopóki się uczysz
w razie czego można wystąpić do sądu o alimenty
ale wątpie żeby rodzice byli aż tak "straszni"
może najpierw dobrze byłoby zamieszkać w 1 mieszkaniu ale jeszcze z innymi
osobami
poczekać aż rodzice się oswojąi wtedy zamieszkać samemu we dwoje

a tak na marginesie

[miriammiriam]

jesli studiujac mieszkasz w innym miescie to skąd rodzice mają wiedzieć co tam
robisz? przeprowadzają inspekcje, czy co?

[Gość: radek]

Nas wszyscy traktują jak małżeństwo.
Przy każdej okazji dementujemy pogłoski o naszym ślubie, ale i tak np. wszyscy
znajomi/rodzina proszą abym pozdrowił żonę.
Nie planujemy ślubu, bo nic nam to nie da (wspólny PIT w naszym przypadku nie
obniżyłoby podatku).
Małżeństwo to dodatkowe trudności np. niektóre czynności prawne/bankowe
wymagają zgody współmałżonka (niepotrzebnie muszą tracić czas 2 osoby na
załatwienie sprawy).

świetny wierszyk

[miriammiriam]

Gość portalu: radek napisał(a):

"wspólny PIT w naszym przypadku
nie obnizyłby podatku"

[Gość: radek]

Zboczenie zawodowe... wszystkie inwestycje rozważam pod kątem maksymalizacji
zysku.
Małżeństwo to długoterminowa inwestycja obarczona ogromnym stopniem ryzyka
niewspółmiermym do czasu trwania inwestycji.
Ocena opłacalności inwestycji: NEGATYWNA

...a rym, to niezamierzony przypadek.

[Gość: ona]

wspułczuję twojej Kobiecie....

[Gość: aga]

chetnie poczytam o waszych doswiadczeniach, bo niedlugo mi sie kroi wspolne
zamieszkanie, choc slubu od razu nie planujemy i chcialabym wiedziec na co sie
nastawic...

[the_kami]

Ja w ogóle nie planuję brać ślubu, a mieszkać z TŻ-em i owszem. Rodzice jakoś
wybitnie szczęśliwi może nie są, ale jednocześnie już pewnie ze 2 lata nie
słyszałam słowa o ślubie, więc zapewne się pogodzili. Reszta rodziny jest
zupełnie poza tym - nie ich sprawa i tyle. A że dorosła jestem, to tym bardziej
ich zdanie na mnie nie wpływa.

[moboj]

mieszkam z moim facetem już 7 lat, nie jesteśmy małżeństwem. pierwsze pięć lat
to był okres studiów - byliśmy wtedy na utrzymaniu rodziców. od dwóch lat
utrzymujemy się sami.
moja rodzina nie miała żadnego problemu z zaakceptowaniem takiego stanu rzeczy
(nawet wszystkie moje starsze ciocie, babcie, dziadkowie - wszyscy byli jak
najbardziej za). pomysł wspólnego zamieszkania wyszedł od mojej mamy. moi
rodzice wychodzą z założenia, że nie wypada im mnie wypytywac o ślub, dzieci
czy inne takie rzeczy, bo to moje intymne sprawy.
inaczej sprawa miała się z rodzicami mojego partnera - jego rodzice są
praktykującymi katolikami, wychowanymi na wsi - oboje są pod wielkim wpływem
swojej bliższej i dalszej rodziny, zwracają uwagę na to, "co ludzie powiedzą".
nie byli przeciwni naszemu wspólnemu zamieszkaniu, ale też nie byli zadowoleni.
dopiero w tym roku teściowa stwierdziła, ze to nasze życie, nasza sprawa.
skończyło się nagabywanie o dzieci i ślub.
szczerze mówiąc mało obchodziłoby mnie zdanie rodzinki. rodzinka układa sobie
życie według swojego upodobania, ja według swojego.

[j_u]

Razem od 3 lat, rodzice nas traktuja jak malzenstwo (moja Mama nawet sie kiedys
przejezyczyla i powiedziala o moim partnerze "twoj maz".

[Gość: aagaa]

Czy to, że się przejęzyczyła od razu świadczy, że traktują was jak małżeństwo?
Może namawiają was jeszcze do szybkiego zapewnienia im wnuków? Ty chyba nie
masz pojęcia czym tak naprawdę jest małżeństwo.

[the_kami]

> Ty chyba nie
> masz pojęcia czym tak naprawdę jest małżeństwo.

Nooo? Czym? Rozmnażaniem się?
Rany, czy do życia razem i _odpowiedzialnego_ bycia razem naprawdę potrzebny
jest papier?
Rozumiem, że ludzie wierzący potrzebują sakramentu ślubu... Ale czy w
pozostałych przypadkach to jest do czegoś _niezbędne_? Czy jeśli ludzie nawet
chcą, to bez papierka nie stworzą dobrego związku?

[magic00]

Z moim obecnym mężem mieszkaliśmy razem przed ślubem i nikt nie protestował.
Prawdopodobnie dlatego, że po cichu liczyli, że prędzej czy później ten ślub
będzie. Moja rodzina zna mnie na tyle, że wie dobrze, że naciski wywołują
natychmiastową chęć oporu, więc czekali spokojnie na dalszy rozwój wydarzeń.
Nie wiem jak by zareagowali, gdybyśmy ogłosili wszem i wobec,że nie
uznajemy "papierków" i ślubu nie będzie nigdy. Pewnie truli by o tym w kółko na
każdym rodzinnym spędzie, co w końcu przerodziłoby się w rytuał trucia, którym
nikt się nie przejmuje, tylko gada się tak dla podtrzymania tradycji.
W sumie - nie taki diabeł straszny. Najważniejsze, jak robisz coś po swojemu,
możesz wymagać tolerancji, ale nie domagaj się od razu pełnej akceptacji, bo to
nie możliwe. Gorsze przeprawy miałam nie tyle z mieszkaniem przed ślubem, ale z
formą zaślubin - chcieliśmy skromny ślub cywilny, a rodzina nie mogła przeżyć
braku kościelnej fety. Postawiliśmy na swoim, kosztem finansowych beneficjów.
Po trzech latach nikogo już to nie boli.
Rób po swojemu, otoczenie nie mając innego wyjścia przyzwyczai się.
Pozdraw