moje "doświadczenia" ...

[renik.w]

Nie wiem od czego zacząć ... może tak:
Pierwszy raz zetknełam się z aborcją mając 16/17 lat w szkole średniej na
lekcji RELIGJI pan katecheta pokazał nam dwa filmy pierwszy to "Niemy Krzyk" -
zarejestrowane usunięcie dziecka na aparacie USG - drugi film to dokładnie
pokazane łyżeczkowanie , dużo krwi - bardzo nieprzyjemne . Bardzo przeżyłam
obydwa filmy - w szkole były dyskusje na ten temat - byłam zdecydowanie za
młoda na rozmowy i oglądanie takich rzeczy .

Drugi raz byłam duzo starsza - śmieszna sprawa , ale kiedyś poszłam do
wróżki bardzo znanej były z nią wywiady w telewizji i gazetach ...ale nie
o tym miałam pisać. Wróżka powiedziała mi , że moja mama powinna dać na mszę
za małego aniołka , który się nie narodził . Długo trzymałam to w sobie , aż
w końcu zapytałam mamę . Strasznie się zmieszała , ale nie próbowała mnie
okłamać i powiedziała , że usunęła dziecko - mojego braciszka bo tak o nim
myślę. Zaczęła się tłumaczyć , że to ojciec nie chciał - bo trudna sytuacja i
jedno (czytaj Ja ) dziecko mu wystarczy .
Trudnej sytuacji nie mogę sobie przypomnieć , a wiem że miało to miejsce
kiedy miałam 8 lat , więc powinnam pamiętać . No cóż przyjęłam do wiadomości -
trudno stało się nie cofniemy tego .

Teraz po kilku latach sama jestem mamą i coraz częściej myślę dlaczego to
zrobiła , mam duży żal choć o nim głośno nie mówię . Dlatego piszę i dziękuję
za to forum . Na emamie nie mogłabym , ale tutaj to co innego .
Jakie wnioski z mojego postu .. sama nie wiem po prostu musiałam się
wyżalić ?? chyba tak

Dziewczyny jeżeli wy też miałyście podobne doświadczenia lub zetknęłyście się
z aborcją w pewien sposób napiszcie

renik

[tygrysia_suka]

Moja mama traktowała aborcję jako środek antykoncepcyjny.
Wiem, że usunęła ciążę 4 razy.
Pamiętam jak poroniła w domu, pogotowie, odgłos skrzeczącej żaby za drzwiami.
Babcia mi później powiedziała, że to był chyba 6mis.
Zawsze mówiłam sobie, że ja tego nie zrobię.

Kiedy zaszłam w ciążę miałam 17 lat. Mama zaprowadziła mnie do lekarza, było
to w czasach kiedy aborcja była legalna i mimo tego że ciąża była już duża
ponad 4 mies. ( od początku byłam pewna że jednak urodzę, grałam na zwłokę) to
z przekonaniem lekarza nie było problemu.
Nie potrzebny był nawet argument finansowy.
Później chlubiła się tym , iż uratowała moją przyszłość, w momentach naszych
kłótni wypominała mi że jestem niewdzięczna.

Co czuję ciężko opisać!

I nie pomagają mi słowa że Bóg mi wybaczył.

Nie mogę sobie wyobrazić, że mój nienarodzony dzidziuś mi to wybaczył.

A jeszcze bardziej nie mogę sobie wyobrazić, żebym ja sama mogła sobie
wybaczyć!!!!

[olivka27]

Moja mama też namawiała mnie na aborcję,to była moja pierwsza ciąża,byłam na
studiach,jak się dowiedziała,natychmiast mi kazała"zrobić z tym porządek".Nigdy
nie zapomnę jej słów"teraz jeszcze jest na to czas""a może samo
poleci"itp.Mówiła mi przez telefon żebym postarała się o "jakieś"tabletki na
to.Tak strasznie mnie dręczyła,że w końcu dla świętego spokoju powiedziałam że
zażyłam te tabletki,żeby mi dała choć chwilę spokoju.A ona wiecie co na to???
DOBRZE ZROBIŁAŚ,POŁÓŻ SIĘ I LEŻ,TERAZ NIE MOGŁAŚ MIEĆ DZIECKA!!!Boże,nigdy tego
nie zapomnę...Dobrze że studiowałam 300 km od domu,bo inaczej skończyłoby się
tak jak u Ciebie,zaprowadziłaby mnie na siłę.Postanowiłam urodzić
dziecko,przeszłam przez piekło.Mój chłopak nie miał wtedy pieniędzy,był 300 km
odemnie,ja się uczyłam,matka mnie dosłownie wygoniła z domu.Nie przyszła na
ślub,ani na przyjęcie które zrobiliśmy za pożyczone pieniądze.A jak strasznie
mi dokuczała!Wyzwiskom i kpinom nie było końca.Jak pojechałam czasem do domu
kazała mi wciągać brzuch jak szłam z nią,wyobrażacie sobie?Pamiętam że raz
strasznie chciało mi się mleka,a ona mi nie dała,powiedziała że nie będzie
spełniać moich zachcianek...Moje dwie koleżanki ze studiów też były wtedy w
ciąży i ich rodzice zareagowali zupełnie inaczej.Cały czas mam o to żal i
chociaż jej wybaczyłam to chyba nie zapomnę.Ja byłam w lepszej sytuacji niż
Ty,bo byłam daleko no i byłam pełnoletnia.Ty natomiastmiałaś tylko 17 lat,byłaś
całkowicie zależna od matki,były inne czasy.Przypuszczam że nawet nie do końca
wiedziałaś co się z Tobą dzieje.Dlatego myślę że mama także ponosi tu
winę,jeżeli nie TYLKO ona.Dzidziuś napewno Ci wybaczył jeśli żałujesz,musisz
się dużo modlić,zobaczysz że Pan sprawi,że w Twoim sercu zagości spokój.

[as79]

kiedy zobaczyłam temat forum dot. aborcji, początkowo zamierzalam go ominąć bo
przecież on mnie nie dotyczy. Przecież nie usunęłam tej ciązy, mimo tzw. głosu
rozsądku i podpowiedzi wielu ludzi( w tym mojej mamy, a cytując jej
słowa:"mogłas nikomu o "tym" nie mówic , to zalatwiłoby sie to w odpowiedni
sposob, znam wielu lekarzy itp..."). Jestem obecnie w polowie 4. miesiąca
ciazy, właśnie skończylam studia i...no właśnie, zostałam zupełnie sama, bez
pracy i jakiejkolwiek możliwości pomocy, rowniez od panstwa, bo swiezo
upieczonej absolwentki, ale w ciązy nikt nie zatrudni. a że studiowala, nie
pracowała,więc nie ma mowy o zasiłku itp... ojca dziecka tez nie ma, nie chce
sie nad tym rozwodzic. Zwyczajnie jestem sama. Wracając do tematu, to tak
naprawde kazdego dnia zabijam moje dziecko, nie fizycznie, ale moimi myslami,
ktore siedzą w mojej głowie, nie chcą mnie uwolnic. i to od samego początku.
Przeciez na wieść o tym, że jestem w ciązy moje pierwsze zdanie, ktore
powiedziałam do siebie brzmiało:ja nie chce tego dziecka. dlaczego nie chcę? bo
jestem sama i boje sie tej samotności, bo nie mam wsparcia rodziców, rownież
psychicznego, bo nie mam srodkow do życia, a do tego w perspektywie konieczność
splaty kredytu studenckeigo, poza tym zwyczajnie mimo moich 25 lat nie czuje
sie gotowa do tego aby miec dziecko. nie wiem, moze inne kobiety wykszt6alcaja
wczesniej u siebie cos co nazywamy instynktem macierzyńskim, ja nie. to nie
znaczy że nie chciałabym miec dzieci, wprost przeciwie, bardzo je lubie, byłam
nawet wolontariuszka w hospicjum dla dzieci. Po prostu czuje, że to nie mój
czas, ze oprocztych wszystkich problemów dnia codziennego, moja psychika nie
jest przygotowana na takie zmiany. Dlaczego zatem nie zdecydowalam się usunąc
tej ciąży? nie wiem, po prostu nie wiem, moze w głębi duszy czułam, ze nie
potrafilabym tego zrobić, może się bałam, nawet nie tyle o to dziecko, co o
moje samopoczucie, to że nie poradziałabym sobie psychicznie gsdymbym to
zrobiła, ze wyrzuty sumienia nie dałyby mi spokoju, nie wiem.nie zrobiłam tego,
tylko ze tak jak pisałam , tak naprawde robie to kazdego dnia, kiedy mysle, ze
nie poradze sobie, ze gdyby nie"on" nie miałabym takich problemow. nie znaczy
to ze nienawidze tego dziecka, albo żywie do niego niechęć. wiem, że to nie
jego wina, ze tak sie stało, tylko co z tego, psychika człowieka nie zawsze
jest logiczna. mam wyrzuty sumienia, ze nie potrafie cieszyc sie tym, kiedy
slucham kobiet, ktore opowiadaja o swoich dzieciach, nie rzumiem ich bo ja tego
nie czuje. nie czuje sie emocjonLNIE ZWIAZANA z "nim", jedyne co w sobie
zauwazam to potrzebe , chyba taka instynktowna zapewnienie mu bezpieczenstwa. i
nic poza tym, nie głaszcze czule brzucha, nie rozmawiam z nim, nic. chociaz nie
czasem zmuszam sie do takich zachowan, bo czytalam, slyszalam ze tak sie robi,
ze kazda kobieta tak sie zachowuje, wiec i ja czasem...ale zaraz przestaje, bo
jest to po prostu nieszczere. mysle, ze dzidzius tez nie czuje sie z tym dobrze
i to jeszcze zwieksza moja depresje. nie potepiam was, e ktore zdecydowałayscie
sie na aborcje fizyczna, bo czasem ja zastanawiam sie czy nie robie czego s
jeszcze gorszego kazdego dnia.

[natkaszczerbatka]

Nie martw się, jest wiele małżeństw, które pragnie adoptować dzieci (szególnie
takie zaraz po porordzie), bardzo wiele, możesz mi wierzyć. Są setki małżeństw,
których dzieci rodzą się martwe, albo tak schorowane, że nie dożywają
pierwszego roku życia - zajrzyj choć tu:
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=16556
Twoje dziecko bardzo szybko znajdzie kochającą i pragnąca go mamę. Sama nim się
chętnie zajmę, bo moja trójka poszła do nieba zaraz o pordzie. Pozdrawiam.

[natkaszczerbatka]

po porodzie. Przepraszam za literówki.

[olivka27]

Rozumiem Cię.Ja też zabijałam swoje dziecko każdego dnia złymi myslami,nie cieszyłam się,bałam.Boże,jak ja płakałam...Jednak pod koniec ciąży(dopiero)poczułam że je strasznie kocham.Teraz ma 4 lata,jest śliczna,zdrowa,jest moją największą przyjaciółką.Nie skończyłam jeszcze co prawda studiów,ale mam zamiar skończyć,mam nadzieję że się uda.Do tej pory męczą mnie wyrzuty sumienia że tak płakałam w ciąży.Asiu,wiem że Ci trudno,ale postaraj się być troszkę lepszej myśli.Jestem pewna że nie będziesz żałowała że urodziłaś dziecko,trzymam kciuki!

[natkaszczerbatka]

drogie dziewczyny! Przepraszam Was, że będę szczera i trochę może okrutna, ale
szlak mnie trafia, kiedy czytam o dziewczynie która jest w ciązy, z dzieckiem
wszystko w porządku - a ona jest niezadowolona. To tak jakby Ci ktoś podarował
najnowszy model mercedesa i dużą willę z piecioma basenami, a Ty byś
stwierdziła, że jeszcze nie dojrzałaś do tego, albo że nie masz prawa jazdy. Po
prostu załatwiasz prawo jazdy w trybie ekpresowym i tyle! Zobaczysz jak się
pięknie będzie nim jeździło!
Z jednej strony - nie myślicie chyba, że dzieci są rozsiewane przez wiatr i
dzieje się to zupelnie przypadkowo i niespodziewanie. Przecież wiadomo, że nie
ma żadnej 100% metody antykoncepcyjnej (chyba że wstrzemięzliwość)! Po prostu
są to dla mnie muchy w nosie, super-pretensje do świata i dziecinada. Nie mogę
sobie tego wyobrazić, że można być niezadowolonym ze zdrowej ciązy! Przydałoby
się, że Ci ktoś dał porządnie w łeb! Przepraszam, że tak ostro - naprawdę nie
chodzi mi o to, żeby się z Wami kłócić, bo przecież nie w tym rzecz ... ale po
prostu "pałą i na syberie" ! - jak mówi mój mąz.

A jak naprawdę Ci jest tak bardzo cięzko, to ja poproszę to dziecko.

www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/stratastart.htm

[olivka27]

Dziewczyno,uspokój się,czego Ty odemnie chcesz???Jakie dziecko mam Ci oddać????Jak nie wiesz dlaczego byłam niezadowolona w ciąży to sobie przeczytaj w jakiej sytuacji byłam i co wyprawiała moja matka,ciekawe czy byś na moim miejscu skakała z radości.A co do antykoncepcji to byłam 3oo km od swojego chłopaka,widywaliśmy się raz na miesiąc,więc stosowałam metody naturalne które mnie zawiodły zresztą.To tyle w kwestii wyjaśnienia.I proszę daruj sobie ten sarkastyczny ton,po co przepraszasz że tak ostro,że się nie chcesz kłócić jak za chwilę piszesz o jakiejś pale i o Syberii.Już na tym forum kłóciłaś się z dziewczyną która nie popierała usuwania ciąży z powodu wad rozwojowych,że nie była w Twojej sytuacji,więc nie wie jak to jest.Tymczasem sama nie byłaś w mojej sytuacji więc teraz Ty się nie odzywaj.

[olivka27]

A co do ekspresowego prawa jazdy,to załatw dziewczynie która założyła ten wątek pracę w trybie ekspresowym i opieke do dziecka to napewno będzie sobie wspaniale jeżdziła tym mercedesem.Ja naprawdę Ci współczuję że straciłaś swoje dzieciątka,ale spróbuj też sobie wyobrazić co czuje dziewczyna w ciąży której świat wali się na głowę,wogóle nie rozumiem dlaczego nas obrażasz.

[natkaszczerbatka]

przepraszam olivko, ten post był przeznaczony dla as79. Twój post czytałam i ci
bardzo współczuje, raczej współczuje ci Twojej mamy, bo rzeczywiście dołująca
sytuacja. Nie zazdroszczę. Nie chce się z Wami kłócić, ani Was obrażać
bynajmniej. Przepraszam. Po prostu szlak mnie trafia, jak ktoś nie potrafi
docenić oczywistego szczęścia które na niego spada. A co do mnie, to moje
pierwsze dziecko (na szczęście zdrowe i dorodne) urodziło się jak jeszcze nie
znałam mojego męża. Tatuś - a raczej dawca nasienia wypiął się w drugim
miesiącu ciąży. Byłam jednak najszczęśliwszą osobą na świecie kiedy byłam w tej
ciąży. Nie rozumiem jak może się walić świat na głowę kiedy się jest w ciązy.
To są wszystko problemy, które mijają. Pamiętam jak urodziła się moja córeczka,
a ja zasuwałam z nią ze szpitala sama do domu, po CC - nie mówiąc o pobycie w
szpitalu. Cały czas sama - nikt do mnie nie przyszedł. Raz tylko mama. Byłam
jednak szczęśliwa, że miałam mojego skarba. Nic lepszego nie mogło mi się wtedy
przydarzyć. Ona rozwiązała wszystkie moje problemy. Teraz moja córeczka ma
cudownego tatusia i pod tym względem jest super. Tylko, że chyba nie moge mieć
dziecka z jej tatusiem. I co bym było gdybym nie urodziła mojej córeczki wtedy?
Byłaby sama do końca życia, jak kołek i w ogóle dzieci bym nie miała.
Kiedy Pan Bóg daje dzieci - to trzeba brać. Potem może się już rozmyślić!
I jeszcze raz przepraszam - naprawdę nie chiałam Was obrazić.

[olivka27]

W poprzadku,nie gniewam się,ale mnie naprawdę wtedy nie było do śmiechu.Teraz i ja myślę że trzeba brać dzieci kiedy Bóg je daje,miejmy nadzieję że i As79 tez tak niebawem pomyśli.Pozdrawiam!

[natkaszczerbatka]

no tożeśmy się dogadały! Pozdrawiam.

[niezabutka]

Do natki: pewnie ja nigdy nie zrozumiem Ciebie i pewnie ty nigdy mnie..tak już
musi być, to naturalne..nikt nigdy nie wskoczy w cudzą skórę "żeby poczuc co on
poczuł"..
Do As79: ja to przeszłam..no może było troche łatwiej ale odczucia podobe.
Przedewszystkim lęk..ale wiesz co to czego sie obawiasz że nie masz w sobie na
dzień dzisiejszy, tych uczuc - one przyjdą..zobaczysz..ja mimo namów nie
usunęłam ciązy, urodziłam i cieszę sie moim synkiem z dnia na dzień coraz
bardziej. Wcale nie jest rózówo, często bywa cięzko, są nawet momenty, że myślę
o tym, że gdybym była "odpowiedzialna" to tego wszystkiego by nie było,
miałabym luz, czas dla siebie i wszystko to co jeszcze miałam przed rokiem. Ale
zaraz potem żałuję i przepraszam za te głupie myśli, i patrzę na to moje male
cudo jak się do mnie usmiecha i wszystkie troski czmychają w kąt..i wtedy już
wiem że fizycznie dotknęłam CUDU: mam zdrowego, przepieknego synka, i gdyby nie
ta jedna noc osiem miesiecy temu nie byłoby MIKOŁAJA..może kiedys byłaby inna
dziadzia, a może nie..ale to nigdy nie byłby to MÓJ MIKOŁAJEK...
TRZYMACJIER SIĘ CIPEŁO I MOCNO!
Kalina z Mikołajkiem

[natkaszczerbatka]

Myślę, ż to wszystko rozbija się o wsparcie rodziny. Wy go nie miałyście i stąd
problemy oraz nasz spór. Nie wierzę, że kobieta może być nieszczęśliwa mając w
sobie nowe życie. Faktycznie, z takimi mamami jak Wasze, to trudna sprawa. W
latach 70-tych i okolicach usunięcie ciąży było traktowane jak zrobienie kupy.
U mnie w rodzinie też są takie ciocie, które do dziś się tym chwalą, uznając to
za splunięcie. Teraz czasy się zmieniły i wartość życia wzrosła. U mnie w
rodzinie zawsze było dużo dzieci i zawsze były one traktowane jako wartość
naczelna. Może dlatego było mi łatwiej.
Kiedy przyszłam do domu i powiedziałam mamie, że jestem w ciąży, oczywiście w
najmniej dla wszystkich spodziewanym momencie, mama nawet się nie spytała z kim
bo oczywiście nigdy nie widziała na oczy tego faceta, nie pytała o nic -
zresztą do dziś o nim nic nie wie - powiedziała tylko "Córeczko! Jaka jestem
szczęśliwa!" Uścisnęła mnie mocno, a potem tata dodał "o nic się nie martw".
Może dlatego nie rozumiem jak można martwić się z powodu ciązy. U nas w
rodzinie - to po prostu nie wypadało.

[tygrysia_suka]

Uważam, że możesz być dumna z podjęcia takiej decyzji\
Życie nieustannie stawia przed nami nowe wyzwania, myślę że ktoś tam na górze
nas testuje\\\

Takie uczucia są zupełnie normalne, przechodzą przez nie kobiety, nawet te,
które pragnęły dziecka\
Jestem pewna że dzidziuś przyniesie ci jeszcze dużo radości \
A na pewno zadziwisz się jeszcze nie raz, jaki to wspaniały rodzaj miłości\\,
której jeszcze nie możesz odczuć\ A która przyjdzie na pewno ////

Natka przeżyła śmierć trójki dzieciaczków, dlatego tak impulsywnie podchodzi do
tego tematu\\ Jak widzisz są ludzie którzy Ci zazdroszczą/// Ja też Ci
zazdroszczę, odwagi i dobrej decyzji, której nigdy nie będziesz żałowała\\\\

Zrobiłabyś mi dużą przyjemność, jeśli pozwoliłabyś mi, abym pomogła Ci
skompletować wyprawkę\\\
Jeśli jesteś z Warszawy, to z pracą może da się coś zrobić\\

[as79]

Po tym co sobie teraz poczytałam wnioskuję, że człowiek musi znaleźć się w
określonej sytuacji, doswiadczyc jej na własnej skórze by móc potrafić wydawać
sądy o innych. Kazda z nas ma swoje doswiadczenia i tak naprawdę to opiniując
coś , robi to przez pryzmat swoich przeżyć. Jedna z nas straciła dzieci, los
tak chciał i nie pozwolił, by one żyły. Nie jestem zła na to co napisała, ale
tylko dlatego, że wytłumaczyłam sobie , że pewnie na jej miejscu czułabym to
samo. Chciałabym żeby tylko przemyślała sobie mój poglad na życie i
rzeczywistość, że żyjemy w świecie, w którym wszystko jest tak naprawdę
relatywne, człowieka, jego problemy, psychikę i wszystko co się z tym łączy po
prostu nie da się osadzić w kategoriach: czarne- białe. Jest również mnóstwo
szarości, a wszystko tak naprawdę zależy od punktu siedzenia czyli właśnie od
naszych doświadczeń, rzeczywistości w jakiej przyszło życ jednostce. Może to
wszystko brzmi trochę śmiesznie - filozoficznie więc napiszę jeszcze to: nigdy
nie pomyślałam, że znajdę się w takiwj sytuacji, możeniektóre z was myślą, że
jestem wyprana z uczuć, bo "nie cieszę się". Myslałam ,ż bedzie inaczej,
chciałam mieć dzieci, kochającą rodzinę. I NAPRAWDĘ jest mi ciężko bo to
wszystko wyszło nie tak, każdego dnia mam wyrzuty sumienia, kiedy znów nie
znajduję w sobie tej miłości, kiedy mijam na ulicy szczęśliwe pary, zachwycone
swoim dzidziusiem i sobą...pewnie te które coś takiego jak ja przeżyły wiedzą
jak bardzo BOLI oglądanie cudzego szczęście, kiedy samemu jest się tego
pozbawionym. Dlatego rozumiem też w jakiś sposób (z pewnością niepełny bo tego
nie przeżyłam)dziewczynę, która straciła swoje dzieci. Dla ciebie tym
największym szczęściem są właśnie te małe istotki i szlag cię trafia tym
mocniej, że nie tylko nie możesz ich odzyskac, ale obserwujesz że ktoś może byc
nieszczęśliwy bo właśnie bedzie miał to dziecko. To jest dla ciebie
niezrozumiałe i nie liczy sie dla ciebie ta trudna sytuacja w której właśnie
sie znalazłam. łatwo tak ci mówić, bo wnioskuję że żyjesz "normalnie" bez tych
wszystkich problemów, masz obok siebie człowieka, który cię kocha. To bardzo
wiele, naprawdę. Ja nie mam takiego oparcia w drugiej osobie, a oprócz tego
mnóstwo problemów dnia codziennego, może prozaicznych, może ktoś powie, ze tak
naprawdę nieważnych, ale samą miłością wiele nie zwojuję, nie nakarmię za to
dziecka, te "prozaiczne" problemy same się nie rozwiażą, a ja na razie nie mam
pomysłu jak to zrobić. Może gdybym miała obok siebie choć jedna dobrą duszę,
czułabym ,że jestem kochana i j ej potrzebna, wszystko byłoby łatwiejsze. Ale
tak nie jest.Nie chcę żebyscie odebrały te słowa jako użalanie sie nad sobą. ja
po prostu nie mam w ej chwili adnego pomysłu na zycie.
pozdrawiam i czekam na odzew
p.s jedna z was napisała, że moze znajdzie sie możliwośc pomocy w
skompletowaniu wyprawki. nie wiem czy ta propozycja była skierowana właśnie do
mnie, ale jesli ktoras z was ma jekies mozliwości i ochote to bede wdzieczna za
kazdy drobiazg.to tak na marginesie.

[natkaszczerbatka]

"Może gdybym miała obok siebie choć jedna dobrą duszę,
czułabym ,że jestem kochana i jej potrzebna, wszystko byłoby łatwiejsze"
- będziesz miała jak urodzi się Twój bobas. Zobaczysz będzie Cię kochał
bezwarunkowo i bezgranicznie, za to że jesteś, a nie za to jaka jesteś. Będzie
taki bezradny i zagubiony - a Ty będziesz dla Niego ALfą i Omegą. Zobaczysz,
jak będzie się patrzył w Twoje oczy - jak w oczy Absolutu i Jedynej
Doskonałości.
Może nie czytałaś wszystkich moich postów, ale przez te 6 ostatnich lat, kiedy
urodziła się moja pierwsza córeczka - bardzo dużo się w moim życiu zmieniło.
Kiedy byłam z nią w ciąży, jej tatuś wypiał się zaraz jak się o tej ciazy
dowiedział. Powiedział że wolałby o tym dziecku wogóle nie wiedzieć i ma mi za
złe że mu o tym powiedziałam, bo teraz będzie miał wyrzuty sumienia bo gdzieś
po świecie chodzi jego dziecko i będzie czuł się z tym paskudnie.
Od tej rozmowy ani go nie widziałam ani nic o nim nie słyszalam.
Potem samotna ciąża, i ciągłe komentarze: "Pani nie nosi obrączki bo tak Pani
spuchły ręce w ciaży prawda?" Pamiętam jak zasuwałam z zawiniątkiem w postaci
mojego szczęścia sama ze szpitala do domu,w dodatku po cesarskim cięciu.
Byłam jednak najszczęśliwszą kobietą na świecie. Działo się to równo 6 lat
temu.
Jej biologiczny tatuś nawet nie był ciekawy czy dziecko się urodziło, nie
mówiąc o płci i innych szczegółach.
Moja córeczka ma teraz naprawdę wspaniałego tatusia, którego sama sobie
wybrała. I teraz już pod tym względem jest dobrze. Zobaczysz u Ciebie też się
ułoży.
Zobaczysz, to są tylko przejściowe problemy. Może mi było łatwiej bo miałam
wsparcie rodziny - to znaczy moich rodziców. Ale przecież tyle ludzi jest
dookoła, którzy na pewno będą chcieli Ci pomóc! Naprawdę! Chociażby tutaj w
Internecie. Odzywaj się często na forum i pisz co u Ciebie. Jak rośnie
dzidziuś, a jeśli nie o tym to jak sobie radzisz. To bardzo pomaga. Poza tym z
tego co wiem, to są różne grupy wsparcia dla kobiet znajduących się w takiej
sytuacji. To bardzo pomaga, pogadać z kimś kto ma podobny problem.
Gdzie mieszkasz? Słyszałam o takich grupach, ale musiałabym sprawdzić
dokładnie co i gdzie - dlatego pytam się o Twoje miejsce zamieszkania. Zreztą
chyba i na e-dziecku jest forum dla samotych rodziców - może tam znajdziesz
kogoś kto jest lub całkiem niedawno był w Twojej sytuacji.
No i przepraszam za moje posty. Nie chciałam Cię obrazić ... i obiecuję
poprawę. Jestem trochę zła że stało się tak jak się stało, widocznie nigdy nie
można mieć całego szczęścia naraz. Najwyżej połowę. Dowodem jest zarówno moja
sytuacja, jak i Twoja - tylko odwrócona. Pozdrawiam i odzywaj się.

[as79]

Samo to, że odnalazlam takie forum już mi wiele pomogło. To pozwala zobaczyć i
uzmysłowić sobie, że inni też mają problemy i to..pomaga. Człowiek nie czuje
się wtedy samotny, choć przecież nikomu nie życzy wszystkiego najgorszego. Ale
tacy już jesteśmy. Co do pytania o moje miejsce zamieszkania, hmm..to dość
problematyczne. Pochodzę z Wałbrzycha, tam mieszkają moi rodzice, jednak od
kiedy zaczęłam studia juz tam de facto nie mieszkam. Obecnie jestem więc w
Warszawie, a co dalej? Sama zadaje sobie pytanie. Dotad jakoś sobie radziłam ,
nawet nieźle (stypendium plus kredyt studencki plus dodatkowe pieniazki za
jakieś prace zlecone od czasyu do czasu). Ale dokładnie w tym miesiącu to
wszystko się urwało. Tak więc jeszcze jestem w Wawie (obecnie "na
garnuszku'przyjaciół), znajomi , znając moja sytuację rodzinną (i osobiście
znając moją mamę, to tak zeby było obiektywnie), doradzaja mi, że lepiej dla
mnie i dziecka bedzie jak zamieszkam w jakims domu samotnej matki, przynajmniej
do czasu kiedy bede mogła isc do pracy. Przyznam się ,że mysle o tym, nawet
odnalazłam kilka takich adresow w poblizu stolicy. Z drugiej jednak strony
wiem, ze gdybym tak zrobila to nie bedzie juz powrotu do mojego domu. A mimo
tej całej nieprzyjemnej sytuacji z rodzicami, to sa moi rodzice, chcialabym z
nimi zyc dobrze. kocham moja mame mimo wszystko bo jest moja mamą, poza tym w
glebi serca wiem ze te straszne rzeczy ktore mowi nie wynikaja z tego ze jest
zlym czlowiekiem tylko jest to jej specyficzny sposob martwienia sie o mnie.
nie wiem czy to rozumiesz bo moze nie potrafie tego slowami tak do konca
wyjasnic.Dlatego tak naprawde to chcialabym wrocic na ten najtruniejszy dla
mnie czas do domu, chociaz wiem ze nie bedzie to łatwe dla obu stron. moja mama
jest niezwykle silna osobowoscia, lubi innym narzucac swoja wole, swoje poglady
uwaza za jedynie sluszne. ja z kolei tez do latwych we wspolzyciu nie naleze,
bo jestem dosc niepokorna i nie potrafie się nie odezwac w momencie kiedy
czuje, ze cos jest nie tak. stad mysle dochodzi omiedzy mna a mama do zatargow,
ona nie potrafi pogodzic sie z tym ze ja moge miec inne zdanie, inny poglad na
swiat i zycie. Reasumujac nie wiem jeszcze w ktora mam isc strone, ale moze wy
macie jakies pomysly i ewentualne rady. moze ktoras z was stała przed podobnym
problemem? czytajac teraz to wszystko uswiadomilam sobie, ze zasadniczy temet
tego forum, tj. aborcja, troche sie zaburzyl. przepraszam,ze tak duzo o mnie.

[natkaszczerbatka]

faktycznie, że odeszłyszmy trochę od tematu, prawda? Ale to nieszkodzi.
Rzeczywiście, trudna sytuacja ... Pomyślimy co można zrobić. ... teraz musze
lecieć z dzieckiem na rower ... bo ciągnie mnie za ubranie, stuka w klawiaturę
i nie da się skupić. Wieczorem odpiszę. Pozdrawiam.

[natkaszczerbatka]

czy możliwe jest dogadanie się jednak z mamą? Czy są jakieś najmniejsze szanse
dogadania się z Nią? Ja z moją mamą dopiero w ciązy nawiązałam taki prawdzimy
matczyno-córkowy kontakt. Wiem, że Twoja mama jest zupełnie inna. Moja - jak
dowiedziała sie o ciąży - była cała szczęśliwa, ze zostanie babcią. Inne sprawy
ją nie interesowały. Powiedziała, że w końcu "porządny mąż i ojciec dla
dziecka" się znajdzie. Sama zaznaczyła w kalendarzu i odliczała kolejne dni, aż
do porodu. Zachowywała się tak, jakby sama była w ciązy.
Może Twoja mama tylko na zewnątrz taka jest, a w środku - tak naprawdę cieszy
się z Twojego dziecka?
a dowiadywałaś się w sprawie ewentualnych zasiłków? Czy w Twojej sytuacji coś
przysługuje?
taką ogólna informacja o zasiłach jest tu:
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/aktyprawne/zasilek.htmpzdrawiam

[natkaszczerbatka]

www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/aktyprawne/zasilek.htm
poprawiłam link

[tygrysia_suka]

Pytanie było do AS79 ….oczywiście aktualne.
Jak byś mi mogła wysłać swoje cv. na adres gazetowy.
Napisz, co mogłabyś robić, jakie masz pasje talenty itp.
Jestem teraz na wakacjach, wracam we wrześniu, możemy się wtedy spotkać.

Głowa do góry, wszystko się jakoś ułoży!
Wszystko po moim dziecku, masz już zaklepane!

PS.Myślę że temat aborcji powinien być powiązany z tematem pomocy.

[as79]

dzieki dziewczyny za wszystko, naprawdę. To, ze jesteście sprawia, ze nie czuję
się taka samotna. Muszę zacząć wierzyć, że wszystko się jakoś poukłada.Jedna z
was pyta o moją mamę, czy rzeczywiście nie dałoby się jakoś z nią normalnie
porozmawiać. Wierzcie mi, że próbowałam wielkokrotnie i nadal zesztą to robią,
jednak bez większych sukcesów.Nie wiem, być może kiedy już urodzę sytuacja
zmieni się , jednak po tych słowach, które od niej uslyszałam, nie sądzę, że
będę potrafiła zapomnieć.
Wracając jednak do tematu aborcji, to kilka dni temu przeżyłam szok, kiedy
odwiedziła mnie jedna z moich bliższych koleżanek i przekonywała mnie , że to
bardzo dobrze, że jednak nie usunęłam tej ciąży (wcześniej dzieliłam się z nią
swoimi wątpliwościami), i wtedy zwierzyła mi się, że ona to zrobiła,jeszcze w
klasie maturalnej. Powiedziała mi, że była wtedy bardzo przerażona i zrobiła to
jakby mechanicznie. Powiedziała też, że gdyby znalazła się choć jedna osoba,
która byłaby przeciwna temu, pewnie zastanowiła by się. Ale nikogo takiego nie
było, wprost przeciwnie, dla wszystkich wtwjemniczonych było oczywiste, że ma
poddać się zabiegowi. Powiedziała, że w tej chwili nie ma już wyrzutów
sumienia, ale nie ma dnia, żeby o tym nie pamiętała i oczywiście dzień, w
którym się to stało też na zawsze pozostanie w jej pamięci. Nie wiem, jak to
określić, zeby nie zabrzmiało to okrutnie, ale jej historia dodala mi siły do
tego zeby się nie poddawać.trzymajcie się
p.s. do t_s: naprawde wielkie dzieki za to co robisz, jak wrocisz z urlopu to
bede bardzo szczesliwa moc siez toba spotkac.

AS 79

[agablues]

Tak się składa, że znam ja osobiście. Nie zdążyłam przeczytać wszystkiego tutaj
co ona napisała, co wy do niej napisałyście. Przeczytam po powrocie. Chcę Wam
powiedzieć, że A. pomagała mi przy mojej Igusi. Jeżeli możecie pomóc- bardzo o
to proszę. Nie mam teraz zbyt wiele czasu, by dużo napisać.
As79, trzymaj się kochana, cały czas myślę, co możemy poradzić. Buziaki Aga

Prosta historia.....

[dogma24]

Nie wiem o czym pisać, o tym, że to trudne doświadczenie na które w żadnym
razie nie byłam gotowa. Chyba żadna z kobiet nie jest nigdy gotowa. Miałam 20
lat, standardowa historia, wakacje facet z drugiego końca Polski. Potem powrót
do domu, pierwsze objawy ale nadal z nadzieją liczyłam dni do okresu. Aż w
końcu test ciążowy i ta przerażająca czarwona kreska (test do tej pory trzymam
w szufladzie, ku przestrodze). I co teraz zrobić? Nigy w życiu się nie bałam
jak wtedy. Oczywiście rodzice nic nie wiedzieli. Na szczęście kiedyś moja mama
podeszła do mnie i się zapytała. Nie mam jak kobieca intuicja. Nie było czego
ukrywać.

Bardzo pomogli mi właśnie moi rodzice. W zasadzie wiedziałam, że niezależnie od
tego jaką decyzję podejmę będą ze mną. Sami o tym z resztą mówli.
Zadecydowałam, że nie urodzę dziecka. Zabieg odbył się szybko i bezboleśnie, na
szczęście był anestezjolog więc spałam. I to wszystko.

To co było później to zupełnie inna historia. Długo nie mogłam poradzić sobie z
poczuciem winy, do tej pory zastanawiam się jak by moja dziewczynak wyglądała
teraz. Wiem, że to byłaby dziewczynka. Bardzo pomogła mi terapia. Teraz wiem,
że podjęłm słuszną decyzję, chociaż czasami mam wątpliwości (ale tylko przez
chwilkę). Cieszę się, że nie byłam sama. I wiem, że to miało mnie czegoś
nauczyć. Odpowiedzialności za podejmowane decyzje, między innymi za decyzje
związane z seksem.