znęcając sie nad sobą

[little_vampire]

czy kiedyś ktoś z was katował sie psychicznie? katował sam siebie zadręczając
się najgorszymi wspomnieniami, myślami i kompleksami? sam z siebie dla siebie?
na siłe?

[johannah1]

Ja to czasami robię. Kiedyś nie umialam nad tym panować. Ale teraz wiem, ze to
bardzo przydatna umiejętność, jezeli sie wie, jak z niej korzystać. Na przykład
zobacz,że nawet najgorsza rzecz, sytuacja co do ktorej myslalaś że to koniec,
ze tego cierpienia juz nie zniesiesz...ma swój koniec! Juz nie ma kolo Ciebie
ludzi, ktorzy Cie krzywdzili! Czyli, możesz znieść wszystko.
Błogoslawieni Ci, ktorzy pamiętają!
A.

[czerwona_kaptorka]

robe to codziennie.

[maureen2]

nie sam dla siebie,tylko dla innych, bo to przyjemnie być ofiarą w oczach
innych, mniam,mniam.

[greengrey]

O jacież, milion razy...

Zanim to zauważyłam i zaczęłam pracować żeby przestać...

ograniczyć chociaż.. :)

[little_vampire]

greengrey napisała:

>
> O jacież, milion razy...
>
> Zanim to zauważyłam i zaczęłam pracować żeby przestać...
>
> ograniczyć chociaż.. :)

jak pracowałas? tak po prostu kazałaś sobie nie myslec?

[kurka.mala]

Ja zawsze żyłam tymi złymi wspomnieniami, utwierdzającymi mnie w przekonaniu ,
że jestem beznadziejnym człowiekiem, bez względu na to co będę robić, więc
lepiej nie robić nic, bo to i tak niczego nie zmieni. I tak trwam w poczuciu
beznadziei. Ja, jak to określiłaś, "katowałam się psychicznie" nieświadomie od
zawsze, nie wiedziałam ze to jakas zbrodnia przeciwko sobie, po prostu nie
wiedzialam ze mozna myslec o sobie inaczej, czułam się gorsza i tak o sobie
myślałam, jak o jakimś podczłowieku któremu nic sie nie nalezy od zycia, zawsze
usuwalam sie w kąt, ustępowałam innym, nie walczylam o swoje, bo nie wiedzialam
ze w ogole mam do czegokolwiek prawo, chyba zylam na zasadzie "przepraszam ze
zyje". Gdyny cos mi sie trafilo przypadkiem, to zamiast sie z tego cieszyc,
balabym sie ze inni mnie znienawidza ze to ze wlasnie mnie sie trafilo, a im
nie, i wolalabym komus oddac byle nie wzbudzac zawisci, zreszta szczescia i tak
nie umialabym wykorzystac. Teraz juz mysle troche inaczej, duzo mi pomogly
ksiazki Paulo Coelho i lektura tego forum tez.
Pozdrawiam

aha, ktos tu napisal, ze warto pielegnowac wspomnienia, aby wyciagnac z nich
jakas nauke. czasami jest tak, ze jedynie zdolnosc zapominania czyni niektore
wspomnienia znosnymi. z niektorymi nie bylabym w stanie zyc, tak sa
upokarzajace.

[moc_ca]

A tak się zżymamy kiedy ktoś chcąc nam pomóc w chwilach zwątpienia i załamania
mówi nam: "nie myśl o tym" lub "zapomnij"!
Brzmi jak banał? Wręcz jak głupota, prawda? A przeciez ta umiejętność (NIE
MYŚLENIE, ZAPOMINANIE) chroni nas przed psychicznym znęcaniem nad sobą.
To bardzo cenna umiejętność lecz trudna do opanowania.
Bardzo dawno temu nauczono mnie jak to robić w praktyce.
-
Sza!

[gagatek10]

Ja kiedys robiłam bardzo duzo rzeczy bezmyslnie i pod wplywem chwili, potem ich
załowałam i zazwyczaj mialam kaca moralnego. Przez dlugi czas to co robilam
wracało do mnie i potrafiłam miec dni podczas ktorych wyrzucalam sobie wszystko
i "samobiczowałam się", po prostu nie moglam pogodzic sie z tym co robiłam i do
tego wyolbrzymialam to traktując wrecz jak jakąś zbrodnie. Dodam ze nie byly to
jakies mega zle uczynki, tylko w moich oczach bylo to cos najgorszego.
Po jakims czasie jednak udało mi sie po prostu zacząc wyciagac wnioski i
przestałam doprowadzac do sytuacji w ktorych popelnialabym te bledy, o ktore sie
obwinialam. Mozna powiedziec ze po prostu stalam sie bardziej fair wobec innych,
bardziej moralna wobec siebie etc./oczywiscie nie oznacza to ze teraz bledow nie
popelniam/ Przez dlugi czas jednak, nawet po wyeliminowaniu "zlych zachowan" ja
nadal obwinialam sie za poczynania z przeszlosci. Ale w koncu i z tego udało mi
sie wyleczyc. Zrozumialam ze obwiniajac sie ciagle za przeszlosc nie jestem w
stanie zaakceptowac samej siebie /Przeciez przeszlosc jest czescia mnie/.
A znowu nie akceptując siebie nigdy nie bede szczesliwa. Czyli stwierdzilam ze
musze przestac obwiniac siebie i "znecac sie nad sobą"bo inaczej przekreslam
szanse na bycie szczesliwą w przyszlosci.
Moze brzmi to banalnie, ale takie wlasnie proste wnioski pomogly mi wyzwolic się
z wyrzutów sumienia i ciągłego rozpamietywania przeszlosci.

[las_vegas_paranos]

Nikomu twoich przydługich dialogów z sama sobą nie chce czytać, a co dopiero
dyskutować.

[gagatek10]

nie ma to jak mila odpowiedz, skoro nie chce Ci sie dyskutowac to oszczedz sobie
komentarzy.