chorobliwa zazdrość męża

[Gość: kasia]

Jest mi źle, dzisiaj mąż mi zrobił awanturę, bo znowu podejrzewał mnie o
romans, zdradę, nie wiem już o co. Jak byłam wczoraj na aerobiku, przeszukał
moją komórkę i dopatrzył się, że dzwoniłam do mego szefa. Nie odzywał się
wczoraj cały dzień, dzisiaj te pytania, awantura. To mnie doboja!! Nic,
kompletnie nic nie mogę sobie zarzucić, jestem wierna, uczciwa i nie mam
zamiaru oszukać mojego męża, ale ta zazdrość mnie zabija, to traktowanie jak -
no jak? Jak dziwkę? jak ladacznicę? Te pogardliwe spojrzenia, awantury. Mam
dość, psychicznie jestem strzępkiem nerwów, nie wiem, kiedy zacznie mi
ufać?!? Jesteśmy po ślubie 1,5 roku i jest tylko gorzej. Co robić? Czy
myślicie, że takie małżeństwo ma szansę na przetrwanie???

[Gość: uncja]

On nigdy nie nabierze do ciebie zaufania, bo jego zazdrość jest, jak sama
stwierdziłaś, chorobliwa tzn. irracjonalna. To trzeba leczyć, bo nic dobrego z
tego nie wyniknie. Nie da się udowodnić, że nie jest się wielbłądem. Trudno,
spróbuj zagrać vabank, nieodzywa się, trudno, wyjdź do kina, do ciotki,
gdziekolwiek, nie przepraszaj, broń boże nie tłumacz się. Wyjedź na kilka dni
bez uprzedzenia i zostaw mu kartkę, że nie potrafisz tak dalej żyć. Nic nie
jest w stanie go przekonać że jesteś wierna i już. Z czasem będzie jeszcze
gorzej, będziesz coraz bardziej zaszczuta. Jedyna rzecz, która może tu pomóc to
terapia u psychologa. Nie słuchaj, jeśli ktoś ci mówi, że jak kocha, to musi
być zazdrosny. Zazdrość jest wyrazem zaburzeń emocjonalnych, a nie miłości.

[Gość: Kasia]

Cały dzień mój mąż zamęcza mnie mailami, żebym mu wytłumaczyła (CO?!?!?!) i
wyjaśniła (CO?!?!?!) przecież go nie zdradzam!!!!!!! Dziękuję Ci za Twoją
wypowiedź, chyba tak zrobię! Wiesz, to są jakieś jego kompleksy straszne! A
moja psychika jest bardzo słaba...

[Gość: Becia]

Wiesz Kasiu..mam podobnie ta jego chorobliwa zazdrośc..ostatnio mnie oskarżył o
to,że z kims sypiam!!!!to jest dopiero chore..tłumaczenia z mojej strony nic
nie dają,juz nawet nie próbuje bo nie mam na to siły..takie bzdury nie raz
wygaduje..echh nie wiem co dalej,jest coraz gorzej,jestesmy 2 lata po slubie i
to co sie u nas dzieje to powinno byc za nascie lat a nie teraz..czarno to
widze:(((

[Gość: kasia]

Beciu! I co robisz, żeby było lepiej? Bo jak nic nie robisz, to chyba tylko
pogarsza się Wasza relacja, prawda? I co zamierzasz zrobić, to dopiero 2 lata
małżeństwa, przed Wami całe życie, czy tak ma ono wyglądać? Wiesz, w związku z
tą zazdrością mego męża zaczęłam chodzić do psychologa, BA! udało mi się pójść
do psychologa razem z mężem - NA NIC JEDNAK TO SIĘ ZDAŁO. W związku z tym
próbuję znaleźć dobre rozwiązanie, ale boję się, czy książki pomogą??? Kasia

[Gość: Becia]

Gość portalu: kasia napisał(a):

> Beciu! I co robisz, żeby było lepiej? Bo jak nic nie robisz, to chyba tylko
> pogarsza się Wasza relacja, prawda? I co zamierzasz zrobić, to dopiero 2 lata
> małżeństwa, przed Wami całe życie, czy tak ma ono wyglądać? Wiesz, w związku
z
> tą zazdrością mego męża zaczęłam chodzić do psychologa, BA! udało mi się
pójść
> do psychologa razem z mężem - NA NIC JEDNAK TO SIĘ ZDAŁO. W związku z tym
> próbuję znaleźć dobre rozwiązanie, ale boję się, czy książki pomogą??? Kasia

Kasiu..tez bylismy u psychologa ale tylko raz(równiez w zwiazku z innymi
problemami)i pomogło o dziwo ale tylko na jakiś czas..pani psycholog
stwierdziła u niego zaburzenia osobowości czy cos..podłamał sie troche ale
było lepiej,jednak nigdy juz tam nie pójde i on tez!co robie wiecej..nie
wiem..włąściwie chyba nic,juz nawet sie nie odzywam,nie bronie..tylko rozpłacze
i pytam sie z niedowierzaniem jak on moze takie rzeczy do mnie mówic..a on
dodatkowo zły na mnie,że sie "ślimacze"..

[Gość: uncja]

Gość portalu: Becia napisał(a):

> Gość portalu: kasia napisał(a):
>
> > Beciu! I co robisz, żeby było lepiej? Bo jak nic nie robisz, to chyba tylk
> o
> > pogarsza się Wasza relacja, prawda? I co zamierzasz zrobić, to dopiero 2 l
> ata
> > małżeństwa, przed Wami całe życie, czy tak ma ono wyglądać? Wiesz, w związ
> ku
> z
> > tą zazdrością mego męża zaczęłam chodzić do psychologa, BA! udało mi się
> pójść
> > do psychologa razem z mężem - NA NIC JEDNAK TO SIĘ ZDAŁO. W związku z tym
> > próbuję znaleźć dobre rozwiązanie, ale boję się, czy książki pomogą??? Kas
> ia
>
> Kasiu..tez bylismy u psychologa ale tylko raz(równiez w zwiazku z innymi
> problemami)i pomogło o dziwo ale tylko na jakiś czas..pani psycholog
> stwierdziła u niego zaburzenia osobowości czy cos..podłamał sie troche ale
> było lepiej,jednak nigdy juz tam nie pójde i on tez!co robie wiecej..nie
> wiem..włąściwie chyba nic,juz nawet sie nie odzywam,nie bronie..tylko
rozpłacze
>
> i pytam sie z niedowierzaniem jak on moze takie rzeczy do mnie mówic..a on
> dodatkowo zły na mnie,że sie "ślimacze"..

Weż się w garść, dziewczyno. Nie rozumiem, dlaczego uważasz, że nie masz po co
iść do psychologa. Jednorazowe spotkanie niczego nie załatwi. Tu nie da się
zapisać pigułki i załatwić sprawy raz na zawsze. On ma zaburzenia osobowości
ale i ty też potrzebujesz pomocy. Tobie przede wszystkim przydałaby się
terapia, po to żebyś uwierzyła w siebie. Jesteś niepewna siebie i zagubiona,
inaczej dawno byś go palnęła w pusty łeb. Tu nie ma co płakać, jemu (co by nie
mówił) upokarzanie cię sprawia jakąś perwersyjną przyjemność. Nie masz z czego
się tłumaczyć, to się nie tłumacz. Nie ma co ryczeć. Boli cię, to co on mówi -
trudno, ale powiedz mu po prostu "nie podoba ci się - znajdź sobie inną".
Przedłużanie takiego stanu rzeczy prowadzi tylko do tego, że on się rozbestwia,
coraz bardziej pewny tego, że zawsze można cię bezkarnie zranić, czy upokorzyć.
Przecież tacy jak on nie mówią "kocham cię i boję się, że cię stracę" oni
mówią "jesteś szmatą i dlatego tak cię traktuję".

[Gość: Becia]

Gość portalu: uncja napisał(a):

> >
> Przecież tacy jak on nie mówią "kocham cię i boję się, że cię stracę" oni
> mówią "jesteś szmatą i dlatego tak cię traktuję".


wiesz..masz tu troche racji..niby nie powiedział tego dosłownie tak ale coś
koło tego:(ze nie zasługuje,ze jestem dziwką itp..po wizycie juz tak nie mówi
ale to we mnie i tak zostało,takie słowa bola tym bardziej,że nie jestem nia
(dziwka):(((((z drugiej jednak strony wiem,że mnie kocha..dziwnie w tym wypadku
to brzmi..

[Gość: uncja]

Gość portalu: Becia napisał(a):

> Gość portalu: uncja napisał(a):
>
> > >
> > Przecież tacy jak on nie mówią "kocham cię i boję się, że cię stracę" oni
> > mówią "jesteś szmatą i dlatego tak cię traktuję".
>
>
> wiesz..masz tu troche racji..niby nie powiedział tego dosłownie tak ale coś
> koło tego:(ze nie zasługuje,ze jestem dziwką itp..po wizycie juz tak nie mówi
> ale to we mnie i tak zostało,takie słowa bola tym bardziej,że nie jestem nia
> (dziwka):(((((z drugiej jednak strony wiem,że mnie kocha..dziwnie w tym
wypadku
>
> to brzmi..
>
> Jak się kogoś KOCHA, to się go nie rani z premedytacją, ale chce, żeby ten
człowiek z nami był szczęśliwy! Mój były też twierdził, że mnie kocha nad
życie, co nie przeszkadzało mu deprymować mnie na każdym kroku i krytykować
każde moje posunięcie. CZułam się w tym związku fatalnie, miałam wrażenie
(podsycane przez jego uwagi), że jestem do niczego, że nic nie potrafię zrobić
dobrze. Moje żale ucinał właśnie w ten sposób "przecież cię kocham". Aż kiedyś
wreszcie mu powiedziałam, żeby taką miłość wsadził sobie gdzieś. I naprawdę
wyszło mi to na zdrowie. Odzyskanie wiary w siebie nie było łatwe ani szybkie,
ale nagle się okazało, że jakoś bez niego radzę sobie o niebo lepiej, z małym
dzieciem skończyłam studia, mam dobrą pracę, zarobiłam sobie na mieszkanie i
samochód, a ten mądrala nadal jest w punkcie wyjścia. Trzymaj się dziwiczyno i
nie daj sobą pomiatać.

[cyberski]

Witaj...
Sam to przezylem tylko z innej strony. Mnie dreczyla chorobliwa zazdrosc mojej
zony. Moge Ci polecic dwie swietne ksiazki, ktore bardzo pomogly mi podniesc
sie i stawic czola jej zazdrosci. Sa to: "Molestowanie moralne" oraz "Szantaz
emocjonalny"...
A tak na goraco moge Ci powiedziedziec, ze nie ma sensu doszukiwac sie w sobei
jakiejkolwiek winy. Wiem, jest to odruch niejako naturalny, ale tak naprawde
wywolany celowo (swiadomie lub nieswiadomie) przez Twojego meza... To on nie
potrafi poradzic sobie z emocjami w stosunku do Ciebie i dlatego projektuje je
na Ciebie... Naprawde... polecam obydwie ksiazki

[Gość: Becia]

a czy one tobie pomogły??tzn te ksiązki..

[cyberski]

Gość portalu: Becia napisał(a):

> a czy one tobie pomogły??tzn te ksiązki..

Mowiac szczerze to bardzo pomogly... Po pierwsze odpowiednio ustawily
hierarchie. To nie w sobie zaczelem szukac nieodpowiednich zachowan (takowych
nie bylo, przynajmniej w kwestii ew. zdrady) tylko w osobie emanujacej zdrada,
a po drugie pokazaly jakie mechanizmy stosowac, aby nie dac sie pozbasc przez
taka osobe...

[Gość: Kasia]

Powiedz mi tylko jedną rzecz, czy oprócz tego, że przeczytałeś te książki
i "wzmocniłeś się" od środka, czy uporałeś się z zazdrością żony? Czy teraz
jest już dobrze lub przynajmnej w miarę dobrze? Książki kupię, Kasia

[cyberski]

Gość portalu: Kasia napisał(a):

> Powiedz mi tylko jedną rzecz, czy oprócz tego, że przeczytałeś te książki
> i "wzmocniłeś się" od środka, czy uporałeś się z zazdrością żony? Czy teraz
> jest już dobrze lub przynajmnej w miarę dobrze? Książki kupię, Kasia

Nauczylem sie radzic sobie z jej zazdroscia... Wewnetrznie, bo pokazaly, ze to
nie ze mna jest cos nie tak tylko z nia i zewnetrznie, bo nauczyly stosowania
mechanizmow ktore "wybijaly z rytmu" moja zona... W koncu (niestety nie zawsze
wystepuje u zazdrosnikow przeblysk swiadomosci - u mojej zony na szczescie
wystapil) i ona zauwazyla ze cos jest nie tak w jej zachowaniach i zdecydowala
sie na terapie... Ksiazki ktorych uzywalem nie mogly jej zmienic, bo to byly
ksizki dla "ofiar" a nie dla "katow". Na szczescie zmienily mnie i to byl
ogolny poczatek wszelkich zmian

[Gość: Kasia]

Miło to czytać, i miło wierzyć, że nie wszystko stracone. W każdym razie liczę,
że nie będę JA czuła się tak parszywie, jak to powiedzieć? Pogardzana?
Sponiewierana słowami, tłamszona... Wiesz, w związku z tą zazdrością męża
chodziłam do psychologa, ale niewiele mi to pomogło. Może jestem za słaba, żeby
radykalniej zadziałać??? Ale dzięki za info o książkach.

[Gość: Becia]

cyberski napisał:

> Gość portalu: Kasia napisał(a):
>
> > Powiedz mi tylko jedną rzecz, czy oprócz tego, że przeczytałeś te książki
> > i "wzmocniłeś się" od środka, czy uporałeś się z zazdrością żony? Czy tera
> z
> > jest już dobrze lub przynajmnej w miarę dobrze? Książki kupię, Kasia
>
> Nauczylem sie radzic sobie z jej zazdroscia... Wewnetrznie, bo pokazaly, ze
to
> nie ze mna jest cos nie tak tylko z nia i zewnetrznie, bo nauczyly stosowania
> mechanizmow ktore "wybijaly z rytmu" moja zona... W koncu (niestety nie
zawsze
> wystepuje u zazdrosnikow przeblysk swiadomosci - u mojej zony na szczescie
> wystapil) i ona zauwazyla ze cos jest nie tak w jej zachowaniach i
zdecydowala
> sie na terapie... Ksiazki ktorych uzywalem nie mogly jej zmienic, bo to byly
> ksizki dla "ofiar" a nie dla "katow". Na szczescie zmienily mnie i to byl
> ogolny poczatek wszelkich zmian


to ja chyba tez sie zdecyduje na kupno,dzięki:)

[Gość: magmax]

Gość portalu: kasia napisał(a):

> Jest mi źle, dzisiaj mąż mi zrobił awanturę, bo znowu podejrzewał mnie o
> romans, zdradę, nie wiem już o co. Jak byłam wczoraj na aerobiku, przeszukał
> moją komórkę i dopatrzył się, że dzwoniłam do mego szefa. Nie odzywał się
> wczoraj cały dzień, dzisiaj te pytania, awantura. To mnie doboja!! Nic,
> kompletnie nic nie mogę sobie zarzucić, jestem wierna, uczciwa i nie mam
> zamiaru oszukać mojego męża, ale ta zazdrość mnie zabija, to traktowanie jak -
> no jak? Jak dziwkę? jak ladacznicę? Te pogardliwe spojrzenia, awantury. Mam
> dość, psychicznie jestem strzępkiem nerwów, nie wiem, kiedy zacznie mi
> ufać?!? Jesteśmy po ślubie 1,5 roku i jest tylko gorzej. Co robić? Czy
> myślicie, że takie małżeństwo ma szansę na przetrwanie???
Droga Kasiu nie wiem czy to co napisze bedzie madre ale hmmmm mysle ,tze jesli
ktos sie tak zychowuje jak twoj maz tzn. ze alboe kiedys zawiodlas jego
zaufanie ,albo poprostu sam nie jest w porzadku jest takie stare powiedzenie
<kazdy sadzi wedlug siebie> pozdrawiam trzymaj sie cieplutko bedzie dobrze

[Gość: uncja]

Wiesz, tak sobie myślę, że coś w tym jest... Kiedyś tak sobie pomyśłałam, że
jeśli ktoś jest sam w porządku (i zawsze był) to jakoś mu nawet do głowy nie
przyjdzie, że druga strona mogłaby postępować inaczej. Patrz przysłowiowe żony,
które dowiadują się ostatnie... A tak się złożyło, że kiedyś rozmawiała o tym z
przyjaciółką, której mąż też ma takie odpały typu awantura, że nie odpisuje
natychmiast ma SMS-a (bo pewnie właśnie go zdradza), a tymczasem ostatnio nasza
wspólna koleżanka nadziała się na scenę jak kupował bieliznę jakiejś blondynie.
Mąż innej znajomej robił jej awantury twierdząc, że chodzi do pracy wyłącznie
po to, żeby znaleźć sobie kochanka (była wtedy w mocno zaawansowanej ciąży).
Nie da się takiej osoby ot tak po prostu przekonać rozmową, że jej podejrzenia
są chore. Niewiele da się zrobić, dopóki ta osoba sama nie zrozumie, że to z
nią jest coś nie tak.

[Gość: magmax]

Gość portalu: uncja napisał(a):

> Wiesz, tak sobie myślę, że coś w tym jest... Kiedyś tak sobie pomyśłałam, że
> jeśli ktoś jest sam w porządku (i zawsze był) to jakoś mu nawet do głowy nie
> przyjdzie, że druga strona mogłaby postępować inaczej. Patrz przysłowiowe
żony,
>
> które dowiadują się ostatnie... A tak się złożyło, że kiedyś rozmawiała o tym
z
>
> przyjaciółką, której mąż też ma takie odpały typu awantura, że nie odpisuje
> natychmiast ma SMS-a (bo pewnie właśnie go zdradza), a tymczasem ostatnio
nasza
>
> wspólna koleżanka nadziała się na scenę jak kupował bieliznę jakiejś
blondynie.
>
> Mąż innej znajomej robił jej awantury twierdząc, że chodzi do pracy wyłącznie
> po to, żeby znaleźć sobie kochanka (była wtedy w mocno zaawansowanej ciąży).
> Nie da się takiej osoby ot tak po prostu przekonać rozmową, że jej
podejrzenia
> są chore. Niewiele da się zrobić, dopóki ta osoba sama nie zrozumie, że to z
> nią jest coś nie tak.
Tak ja to znam ze swojego przykladu, moj maz kiedys strasznie zawiodl , i mysle
ze z tego powodu ze sam popelnl blad wrzuca wszystkich do tego samego garnka no
bo jak?? jesli on potrafi takie cos zrobic tzn ze kazdy potrafi. Mysle ze
probuje sie usprawiedliwic tym ze mi wmowi ze to ja jestem winna ze tak jest bo
zdradzam a przeciez to bzdura

[ann.k]

kasiu, ja troche z innej beczki; mowisz, ze jestescie 1,5 roku po slubie, wiec
zakladam, ze znasz go troche dluzej; czy naprawde nie widac bylo wczesniej, ze
cos jest nie tak z ta jego zazdroscia?

ja kiedys bylam w podobnym zwiazku - mielismy juz termin slubu; przez cala
znajomosc, narzeczenstwo, wiecznie byl zazdrosny; w kazdym moim meskim znajomym
widzial swojego wroga, twierdzil, ze go zdradzam z kazdym facetem, kiedy
mowilam, ze ide na spotkanie z kolezankami (a nie daj Bog jesli w towarzystwie
mial byc jakis facet, chocby i maz moje przyjaciolki) natychmiast sie krzywil i
niby nic nie mowil, ale sie "obrazal" i zawsze wywolywalo to we mnie poczucie
winy, az w koncu zaczelam odmawiac spotkan znajomym; tez przegladal moja
komorke, potem zaczelo sie grzebanie na dysku mojego komputera, az wreszcie po
prostu przeczytal moj pamietnik; podsluchiwanie rozmow telefonicznych,
sprawdzanie zawartosci poczty;

nie widzialam szans dla tej znajomosci; zwlaszcza jak przeczytal moj pamietnik -
to bylo dla mnie jak odarcie z intymnosci; i chociaz wszyscy wokol mi radzili,
zebym nie rezygnowala, bo to przeciez jeszcze nic strasznego, ze mnie sprawdza
na kazdym kroku i ciagle podejrzewa o zdradzanie, ja sie nie dalam przekonac;

obecnie wiem, ze ma inna panienke (chyba teraz juz zone) i wiem, ze ja tez
sprawdza;

[Gość: królewna_m]

Kasiu, wlasnie jestem po kolejnej awanturze z moim chlopakiem - tym razem
moją "winą" byl nieodpowiedni ton jakim zwracalam sie do niego przez telefon
(jestem w pracy) bo akurat ktos mi wszedl do pokoju, a tak sie sklada ze to byl
niestety kolega (wiec uslyszal meski glos w moim pokoju!!)Ja tez juz nie mam
sily...mialam inne awantury, z rownie idiotycznych powodow co ten, nawet nie
chce mi sie pisac, na poczatku wydawalo mi sie to po prostu smiesznie i
niedorzeczne ale potem robilo sie coraz gorzej. Czasem wydaje mi sie ze jak
tylko wychodze z domu, nawet na 10 min do sklepu) to on mysli ze ja sie
puszczam i czekam tylko na okazje zeby byc sama...rece opadaja, juz nie wiem
naprawde co robic...a juz ostatnio bylo lepiej i mialam nadzieje ze mu
przeszlo,ze im dluzej bedziemy razem i on bedzie widzial jak bardzo go kocham
to wszystko to minie... a Ty piszesz ze to sie jeszczce poglebia z czasem.
Jestem zalamana. Ryczec i tłumaczyc sie przed nim juz nie mam sily, zreszta to
bez sensu bo nie mam z czego, to jest jego problem, tylko to wlasnie do NIego
niestety nie dociera. Najgorsze ze to tak bardzo boli kiedy on wygaduje o mnie
takie rzeczy...swiadomie lub nie- normalnie sie nade mna zneca...Jestesmy razem
7 miesiecy, wydaje mi sie ze to ten jeden jedyny ale strasznie sie boje o
przyszlosc i strasznie mi zle i smutno:-(((

[Gość: Kasia]

Dziewczyno!!! Zrób coś natychmiast z tą jego zazdrością, bo potem może być już
tylko gorzej!!! Nie rób tego błędu, co ja, proszę!!!! Będziesz płakać i
cierpieć jeszcze bardziej! Kasia. PS. U mnie ta jego zazdrość rozwinęła się
dopiero po ślubie! Wcześniej wszystko było w porządku, a po ślubie... zaczął
się początek końca. Kasia

[Gość: królewna_m]

wiem wiem...u nas to w ogole wszystko troche sie komplikuje bo on duzo młodszy
jest ode mnie (o 7 lat); w moim przypadku zaciagniecie faceta do psychologa
graniczy z cudem, kupie sobie te ksiazki chociaz (jezeli ja moge jakos z tym
walczyc to sprobuje).bo ja tez slaba psychicznie jestem i moje reakcje na jego
oskarzenia nie sa wskazane (placz i tlumaczenia) ale masz racje Kasiu to
wszystko u nich z kompleksow jakis sie bierze, w kazdym razie zawalcze:-)i nie
odpuszczce sobie, za bardzo go kocham, zreszta on mnie tez - i wg niego
zazdrosc jest wlasniei tego wyrazem - ale mam nadzieje ze uda mi sie
wyprowadzic go w koncu z bledu!

[Gość: Kasia]

Królewno, królewno droga - życzę Ci powodzenia i wiary w to, że się uda!

[Gość: królewna_m]

dzieki Kasiu, Tobie rowniez duzo szczescia i badz dzielna! trzymam za Was
kciuki!! m.

[ann.k]

krolewno, mam dla Ciebie tylko jedna rade: walnij go w leb i zostaw; nie
jestescie malzenstwem, nic was nie laczy; jestescie ze soba krotko i chyba juz
czas najwyzszy przejrzec na oczy i zrozumiec, ze lepiej nie bedzie, moze byc
tylko gorzej;
wiem, ze to trudne teraz; ale jak przez to przejdziesz, bedziesz naprawde
szczesliwa; po co Ci taka znajomosc? chcesz za rok pisac: mam tego dosc, jestem
strzepkiem czlowieka, ale nie umiem przekreslic 19 miesiecy naszego zycia;
przeczytaj sobie moj poprzedni post;
jest na tym swiecie jeszcze wielu mezczyzn i nie kazdy jest chorobliwie
zazdrosny; ja tez tak sadzilam i balam sie zrywac, bo to ten jedyny, bo ma byc
slub, bo maja byc dzieci; ale uwolnilam sie i byla to jedna z lepszych
podjetych przeze mnie decyzji; bez wzgledu na to mowia ludzie, bez wzgledu na
rodzicielskie krecenie nosem, ze juz w lata ide, a meza na papierze nie ma;
masz troche wyobrazni to sobie pomysl, ze Cie to czeka przez nastepne 30 lat;
to prawdopodobnie drugie tyle ile masz obecnie;
uwierz w siebie, usmiechnij sie do siebie w lustrze i wez sie w garsc;

[Gość: kalafior]

Tak sobie czytam i szczerze współczuje wam wszystkim. I tak mi przychodzi jedna
mysl... Skad wy tych facetow bierzecie? Zazdrosc rzecz ludzka, ale musi byc
adekwatna do sytuacji. Gdzie jest wasze zaufanie? To chyba pytania bez
odpowiedzi, ale...
A tak na marginesie, to w porownaniu z waszymi mężczyznami to ja chyba wogole
nie jestem zazdrosty (a tak naprawde w granicach rozsadku, zdrowego rozsadku)

[Gość: Becia]

moze pogadamy sobie na mailika..hmm?macie ochote..zawsze raźniej;)

[e-mail]

[Gość: Maja]

Wiecie co? U ojego męża też dopiero po slubie to się zaczęło. Od roku mam
piekło. Najpierw było tak jak u innych. Ogromne poczucie winy, doszukiwanie w
sobie tego co on widział, zrezygnowanie dla niego z normalnych rzeczy, które go
drazniły, zmiana w szarą myszkę i wiele innych zabiegów, m. in. tłumaczenie...
I nic. W końcu nerowo juz nie wytrzymałam i poszłam do poradni rodz\innej.
Wiecie jak to się nazywa- pewnie to nic nowego- PRZEMOC PSYCHICZNA.
I macie racje jeśli on nie zrozumie, nic nam nie pomoże, teraz to wiem. Widze
jak bardzo sie szarpie, jak strasznie sie męczy, ale nie przyjmuje do
wiadomości, że to z nim jest coś nie tak, to tak jak u alkoholika.
Ja wyczerpalam już wszystkie środki, powiedziałm już o wszystkim rodzicom i
moim i jego, było oczywiście pranie brudów, ale w końcu nie mam nic do ukrycia.
A teraz myślę o rozwodzie. Nie wytrzymam tego dłużej. Trzeba jakiejś terapii
wstrząsowej dla takich, a i to nie na wszystkich skutkuje. I chociaż moja
psycholog twierdzi że on mnie b. kocha, to pytam się co to za miłość?

[Gość: Kasia]

Droga Maju,
Ja też zaczęłam od spotkań z psychologiem. Podobno taka chorobliwa zazdrość
wynika z niedowartościowania mojego męża - dała mi szereg rad i wskazówek, ale
bez skutku - nic nie działa. Ciągle czuję się szpiegowana, podglądana,
inwigilowana. Nawet jak jestem z koleżanką - naszą świadkową ze ślubu - wie
gdzie jesteśmy, to i tak potem wysyła SMSy lub dzwoni ze nie może mi ufać, że
nie znał mnie od tej strony (?!!? i wtedy po prostu czuję się jak... śmieć, po
prostu jak śmieć). Maju, też myślę o rozwodzie. Macie dzieci? My nie i pewnie
mieć nie będziemy. Sama nie wiem, co robić...

[Gość: Maja]

My niestety mamy syna 3,5 roku. I tu jest właśnie problem. Jest b. zwiazany z
obojgiem z nas. Mąż jest b. troskliwym (aż do przesady - tu też niestety widać
to skrzywienie) ojcem. No i oczywiście musze liczyc się z tym (wiem to), że nie
odda mi go dobrowolnie, ani mieszkani, którego jestem głównym najemcą. On sądzi
oczywiście że jest Bogiem a mnie się nic nie należy i wyjde z tego mieszkania
taka goła jak przyszłam( a dodam tylko, że wszystkie wydatki i opłaty na życie
idą tylko z mojej pensji więc chyba już to odrobiłam "w polu" prawda?).
Ostatnio przyznał się (sytuacja jest już skrajna między nami), że on juz nic
nie wie, że ma pustkę, ale dalej nie trafiam do jego przekonania.
Trudno, on nie chce sie leczyć, a ja nie chcę tak dalej żyć, chociaż dalej- nie
wiem jak to możliwe po tym wszystkim -go kocham. Ale siebie i dziocko również.
Nie pozwolę się już dłużej niszczyć. Bo sama w końcu zwariuję, a wtedy co ze
mnie za matka będzie. Teraz mam piekło, ale jak dojdzie do rozwodu, to sama nie
wiem jak dam radę psychicznie

[Gość: królewna_m]

KObiety!!!!czy znajdzie sie na tym forum chociaz jedna, ktorej udalo sie
wyleczyc ta chorobliwa zazdrosc u swojego faceta bo zaczynam watpic czy taka
terapia ma w ogoole jakis sens:-( Nie chce rezygnowac ze swojego mezczyzny ale
nie chce tez przez cale zycie byc Jego ofiara, a z tego co wszystkie piszecie
to z czasem jest jeszcze gorzej

[Gość: Maja]

Ja też chciałabym wierzyć, że to sie zmieni. Ale wierz mi, z czasem zniszczycie
to co Was łączy, narosną żale, poczucie krzywdy i pytanie c: czy ja nie
zasługuje na nic lepszego? Albo przynajmniej na godne życie.
Uciekaj póki możesz. Ja drugi raz nie popełniłabym tego błędu. Niestety nie
można dobrze poznać kogoś przed ślubem, a jeśli już masz takie problemy teraz
to wierz mi. Lepiej nie będzie. Ale wiem sama po sobie ,że sam człowiek szuka
jakiejś nadziei, bo przecież kocham, bo chcę... Tylko jego sama niestety nie
zmienisz. Chyba że zdecydujesz się na takie właśnie życie ze swoim "ukochanym".
Tylko chyba sama wiesz że coś tu nie gra, prawda?

[Gość: uncja]

No właśnie sęk w tym, że nie da się nikogo wyleczyć wbrew jego woli! Jeśli
facet nie widzi problemu i uważa, że wszystko jest OK, nie jesteś i nie
będziesz w stanie NIGDY nic zrobić. Na pewno nie osiągniesz nic tłumaczeniem
mu, że tak naprawdę nie ma żadnych podstaw do zazdrości. Te podstawy są - w
jego umyśle. Być może jest to związane z relacjami rodzinnymi, być może z jego
wcześniejszymi doświadczeniami, być może wynika to z obserwacji otoczenia... Tu
potrzeba czasem lat psychoanalizy, żeby dotrzeć do sedna problemu. W każdym
razie ciebie te parę lat z "ukochanym" może kosztować ciężką depresję i równie
długie wychodzenie z dołka. Jeśli na początku związku facet nie panuje nad
swoimi emocjami do tego stopnia, to niestety wszystko wskazuje na to, że może
być tylko gorzej. Znajoma była obrzucana przez męża wyzwiskami, kiedy za długo
była na zakupach - z dzieckiem w wózku! Z czasem te podejrzenia stają się coraz
bardziej absurdalne! Był kiedyś taki odcinek "Rozmów w toku" o chorobliwej
zazdrości - jedną z kobiet mąż wychodząc do pracy zamykał w pokoju na klucz,
żeby nie "wyszła się puszczać"!!! Problem w tym, że te kobiety, które się
wreszcie uwolniły jak jeden mąż twierdziły, że zmarnowały sobie kupę lat życia
i że bardzo ciężko odbudować im wiarę w siebie po latach słuchania, że się jest
dziwką i szmatą.

[Gość: królewna_m]

tylko ze ja jestem jeszcze na tym etapie ze WIERZE ze moze byc dobrze i nie
odpuszcze (chociaz z coraz wieksza swiadomoscia ze marnuje sobie zycie). A skad
sie wziely u mojego faceta takie zachowania to wydaje mi sie ze wiem: stosunki
z matka i teraz pewnie nieswiadome znecanie sie nade mna (zemsta?)
Psychoterapia wskazana, ale najpierw: uswiadomienie mu problemu...tylko
jak...Macie racje zadne tlumaczenie nie ma sensu, podporzadkowanie sie byleby
nie prowokowac jest sposobem ale tylko dla kobiet ktorym odpowiada takie zycie.
Pewnie myslicie ze jestem naiwna ale jeszcze sprobuje bo problem w tym ze tak
go bardzo kocham

[Gość: uncja]

To nie miłość dziewczyno, ty jesteś od niego psychicznie uzależniona! Pomóż
choć sama sobie, jeśli jego nie da się namówić na psychoterapię, idź sama.
Kurczę, to taki książkowy przykład toksycznego związku "on się nade mną znęcał
od 10 lat, ale nie mogłam odejść, bo tak bardzo go kochałam" To żałosne. Mniej
byś cierpiałą wykopując go ze swojego życia niż będąc z nim i znosząc te
upokorzenia.

[miauczynska]

Gość portalu: Kasia napisał(a):
Macie dzieci? My nie i pewnie
> mieć nie będziemy. Sama nie wiem, co robić...


Kasiu kochana , nic nie wiem o chorobliwej zazdrości z autopsji bo jej nie
doświadczyłam , nie zaznałam i nie odczułam względem kogokolwiek i od
kogokolwiek ale jeśli Twoje stwierdzenie 'sama nie wiem co, robić ..' odnosi
się do wcześniejszego oświadczenia że nie macie dzieci to wiem co zrobić nie
powinnaś. NIE wolno Ci mieć w tej chwili dziecka! To niczego nie polepszy bo
dziecko na pewno nie jest panaceum na kłopoty małżeńskie.
Znam parę w której żona była chorobliwie zazdrosna
i uważała że posiadanie dziecka jednego a potem następnego ,przywiąże męża do
dzieci a w rezultacie do niej i zniweluje chęć zdradzania jej z innymi
kobietami. Małżeństwo skończyło się rozwodem , nienawiścią , walką o dzieci
a wcześnieśniej iście dantejskimi scenami z dramatycznym ale autentycznym
wydzieraniem sobie dzieci z rąk ( wydzieranie nie jest metaforą) i silną
nerwicą u obojga maluchów. Wszyscy wokół wiedzieliśmy że nie miała podstaw do
posądzania go o zdrady ale żadne racjonalne argumenty nie trafiały do jej
rozsądku. Dzisiaj on ma nową szczęśliwą rodzinę a ona czernieje i kurczy się
w swojej chorobie i nikomu z nas nie pozwala sobie pomóc. Nadal po kilku latach
od rozstania opowiada o jego wyimaginowanych zdradach i rzekomym piekle które
musiała przechodzić śledząc i odstraszając jego kochanki.
Jeśli nie zdobędziecie się na terapię psychologiczną naprawa Waszego związku
nie ma szans na sukces. To przykre ale prawdziwe.

[Gość: Kasia]

Droga Miauczko:)
Jej, terapia nic nie da, mój mąż dał się zaciągnąć do psychologa jeden jedyny
raz w życiu, bo go zaszantażowałam i sterroryzowałam. A potem wszystkie wnioski
z terapii odwrócił na lewą stronę, i dalej wyszło, że on jest w porządku.
Próbowałam już wszystkiego, on gra ze mną emocjami. Wczoraj, wyobraźcie sobie,
była dalsza część awantury O NIC (czyli o rzekomą zdradę) i wyrzuciłam go z
domu. Ale nie, on nie odszedł on się spakował i siedział na dole na ulicy w
samochodzie. Nie miałam siły go tam zostawić!!!!! Nie jestem silna, nie mam
silnej woli, nie wiem co robić! Chciałam dać mu do zrozumienia, jak bardzo mnie
bolą jego oskarżenia i przeciąć te pęta, ale JA NIE MIAŁAM SIŁY!!! Kasia

[Gość: Maja]

Jak widzisz, to co on robi to zwykły szantaż emocjonalny. Nie wiem co oni chca
tym zyskać i dlaczego tak sie zachowują. Chcą nas zeszmacić, upokorzyć do
granic możliwości, na tyle na ile sobie na to pozwolimy. Dobrze wiedzą , że my
ich kochamy i potrafimy wszystko wybaczyć. Ale ja już nie mam w sobie tego
uczucia co jeszcze niedawno. Ja juz zrozumiałam i nauczyłam się walczyć. A też
jestem słabą i kruchą kobietą. Myślę, że do tego się powoli dojrzewa. Mój mąż
sięgnął już w swojej chorobie dna (w moim odczuciu), bo jeśli wciąga się w
takie swoje rozgrywki dziecko (jego przecież pupila, którego jak twierdzi kocha
nad życie) i próbuje użyć go jako próby manipulacji mną, no to przepraszam , on
kocha?
Czasami zastanawiam się (naprawdę żal mi go i ja również zrobiłabym wszystko
aby nam pomóc) co tak go mogło kiedyś zranić, co sie wydarzyło w przeszłości,
że tak zachwiało jego psychiką, jego samooceną (nigdy się do tego nie przyzna,
bo zawsze struga twardziela, ale takie rzeczy widać gołym okiem).
I chciałam Kasiu Ci powiedzieć, że jedna wizyta to nic. I nie należało się
spodziewać niczego innego. Ja również wiem, że gdyby mój mąż poszedł tam ze mną
próbowałby zmanipulować również psychologa i zrobi wszystko aby wyszło na jego.
Nie o to chodzi. Musicie razem pojść na terapię , a odbywa sie to zwykle przy 2
osobach, kobiecie imężczyźnie (chodzi o obiektywizm i pewien komfort
psychiczny), ale najpierw on MUSI zdać sobie sprawę, dopuścić taką myśl, że on
też coś ze sobą musi zrobić, A NIE TY. Mój tez był wielce zdziwiony i
zdegustywany, kiedy po mojej pierwszej wizycie się okazało, że to on a nie ja
potrzebuje pomocy. Od razu stwierdził, że to amator.
Nie daj się oszukać. Wiem, że i Ty masz swoje granice. Życzę Ci wytrwałości i
siły. Może Tobie sie uda.

[Gość: uncja]

Siedział pod blokiem, bo świetnie wiedział, że przylecisz i będziesz go prosić
o wybaczenie. Kobieto, gdzie twój rozum?! Trochę konsekwencji, jeśli chcesz coś
osiągnąć. Jedyna rzecz, która może go skłonić do pracy nad sobą to trzeba nim
porządnie wstrząsnąć! Ale jak każesz mu się zynosić, to nie leć po chwili za
nim z płaczem i błaganiem, żeby wracał!

[Gość: Kasia]

Wiesz, nawet nie prosiłam go o wybaczenie, tylko po prostu zapytałam się gdzie
jest (zadzwoniłam na komórkę) no i wyszłam po niego. Nienawidzę siebie za to,
że brak mi KONSEKWENCJI w działaniu - o tym mówiła mi nawet pani psycholog. Bo
jak nie będę konsekwentna, to w jego oczach będę nic nie warta, i będzie mnie
jeszcze bardziej olewał. Ale zrobiło mi się go po prostu SZKODA... Kasia

ja tez dlatego ide do psychiatry

[Gość: kuleczka]

ja tez jestem cgorobliwie zazdrosna..dlatego ide do psychiatry

[Gość: Maja]

Zaskakujace jest, że to właśnie kobiety szybciej potrafia sie do tego przyznać.
One chyba są silniejsze i może bardziej im zależy na związku, na jego
ratowaniu.

refleksje MOJE

[Gość: królewna_m]

Weszlam na watek pt. chorobliwa zazdrosc meza, ponieważ mnie osobiscie dotyczy
ten problem. Wlasciwie weszlam tu żeby znalesc jego rozwiazanie, tymczasem
zdolowalam się jeszczce bardziej i zaczelam publicznie uzalac się nad soba i
mowic jak kazda z was z podobnym problemem jak bardzo jest mi zle. W pewnym
sensie jest to nieco kojące takie wygadanie się i znalezienie osob ktoe sa w
takiej samej sytuacji. Ewentualnie doszukiwalysmy się przyczyn takich zachowan
naszych facetow. Zyczliwe osoby natomiast radzily (z autopsji) albo rozstanie
albo wyslanie faceta na psychoterapie (ale i tak to niewiele dało, wiec
najlepiej odpuscic sobie od razu)
Czy zauwazylyscie, ze jedyna osoba która uporala się z zazdroscia swojej zony
był cyberski??
Co z tego wynika?: tylko facet, żadna z nas nie umie pomoc sobie i swojemu
partnerowi.
Dlaczego tak jest: (probuje myslec jak facet, logicznie analizujac fakty) otóż
my kobiety mamy daleko rozwiniete skolonnosci do martwienia się na zapas – to
po pierwsze. Po drugie zamiast marudzic jak jest nam zle może w koncu
zrobilybysmy cos aby zmienic obecny stan...i nie bynajmniej przez płacze i
lamenty tylko przemyslane konkretne dzialanie .
Wiecie co mysle: to nam potrzebna jest terapia!!!! Jestesmy niedowartosciowane
i nie mamy wiary w siebie.
A co do cyberskiego to zobaczcie, facet zaczal wlasnie od siebie i pomoglo, jak
sam pisze: jego zachowanie (odmienione) wywolalo poczatek zmian u jego zony!
Nie macie wrazeina ze sam fakkt ze się dajemy w taki sposób traktowac i tak
reagujemy na ich sceny swiadczy o naszym niedowartosciowaniu, niskiej
saoocenie. Tu rzeczywiscie trzeba nauczyc się jakis mechanizmow postepowania z
facetem.
Facet jest „prosty” (przepraszam za brutalnosc;-)), mysli logicznie i dziala
jak cos się dzieje, kobieta reaguje emocjonalnie, wpada w panike, poglebia się
w zalu i rozpaczy. (ojej jest z nim zle trzeba go zaprowadzic na psychoterapie,
zreszta sama tak myslalam, ale skoro tyle z was opisalo mi ten zabieg za
zbyteczny wiec sugeruje się doswiadczeniami madrzejszych które to przezyly) Być
może jakas pomoc psychologa owszem, z czasem kiedy on rzeczywiscie dojdzie do
tego sam.
Ale my jak tylko zaczyna się dziac bardzo zle usilnie probujemy zaciagnac go do
psychologa i liczymy ze powie: mialas racje kochanie, jestem chory, musze się
leczyc. A to się nie uda. Po prostu nie wierze w taka metode (choc pewnie sa
wyjatki). Chce powiedziec tylko ze może to MY powinnysmy zadzialac i zrobic cos
ze soba, nauczyc się takich metod postepowania z facetem żeby po prostu takich
jego zachowan NIE BYŁO. To jakby rozwiazac ten problem od drugiej strony. Bo z
tego co wszystkie piszecie to inne metody nie dzialaja.
Z drugiej strony jednak to co pisze wydaje mi się dobre do zastosowania na
samym poczatku bo kiedy facet już zaczyna grzebac w pamietnikach, komorkach,
sledzic na ulicy itp. to już jakby przywykł i czuje się pewnie bezkarny, ma nas
w garsci i nie wiem czy wtedy jakies radykalne zmiany z naszej strony
podzilaja:-( i czy powiedzenie stanowczego „nie” z naszej strony nie skonczy
się poprostu rozstaniem. Nie wiem już sama, duzo we mnie watpliwosci, ale
sprobowac chyba warto, nie ma innego wyjscia skoro on nie widzii swojej winy,
na sile go nie uleczymy...
To tyle, tak sobie myslalam wczoraj i szczerze pogadalam z moim mezczyzna -
tak się sklada ze kocham go obłednie:-)
Co myslicie dziewczyny? Chyba warto sprobowac popracowac troche nad soba?

P.S Dzieki i chwala Tobie cyberski ze się odezwales, to mi dalo do myslenia;-)

[Gość: Maja]

Wiesz, krolewno. Może rzeczywiście jesteście jeszcze na innym etapie. Ja też na
początku probowałam rożnych metod. Pracowałam bardzo nad sobą, zmieniłam sie aż
sama ze sobą źle się czułam. A swojego męża wcale nie ciągnęłam, ani nie mam
takiego zamiaru na siłę do psychologa. On sam musi do tego dość. W tym sęk, że
tyle czasu upłynęło, a my osiągneliśmy mimo wszystkich zabiegów dno. Przez ten
brak zaufania zniszczył to co mnie z nim łączyło. A dalej nie widzi swojej
winy, chociaż były okresy kiedy równie silnie się starał jak ja. Życzę Ci
powodzenie. Jesteś wielką idealistką. Jak ja kiedyś.

[cyberski]

Jedyna mozliwosc to zmienic i zadbac o siebie. Tylko to jestesmy tak naprawde w
stanie zrobic. Jesli przy okazji uda nam sie wplynac na zmiane zachowan naszych
bliskich (chodzi mi o zle zachowania, a nie o te ktore tylko nas deneruja) to
bardzo dobrze...
Moja zona przekonala sie co do jednego: NIE JEST W STANIE DYKTOWAC MI JAK MAM
SIE ZACHOWYWAC, bo tak naprawde jej zazdrosc u swego podloza miala na celu
wywolanie okreslonej mojej reakcji. JEsli nie pozwolimy na to aby inni nami
manipulowali wowczas bedzie dobrze

[Gość: królewna_m]

cyberski napisał:

> Jedyna mozliwosc to zmienic i zadbac o siebie. Tylko to jestesmy tak naprawde
w
>
> stanie zrobic. Jesli przy okazji uda nam sie wplynac na zmiane zachowan
naszych
>
> bliskich (chodzi mi o zle zachowania, a nie o te ktore tylko nas deneruja) to
> bardzo dobrze...
> Moja zona przekonala sie co do jednego: NIE JEST W STANIE DYKTOWAC MI JAK MAM
> SIE ZACHOWYWAC, bo tak naprawde jej zazdrosc u swego podloza miala na celu
> wywolanie okreslonej mojej reakcji. JEsli nie pozwolimy na to aby inni nami
> manipulowali wowczas bedzie dobrze

i to wlasnie do mnie dotarlo. Wiec zabieram sie za siebie bo wydaje mi sie ze
jeszczce nie jest za pozno, choc moze niektorzy powiedza ze jestem naiwna,
idealistka. Ale patrzac na posty wyzej to wlasciwie nie mam wyboru, no chyba ze
rozstanie, ale tego jak na razie nie biore pod uwage

[ann.k]

tylko wiesz co, nie pisz potem na forum jak to strasznie smutno Ci i zle, bo
juz nie masz sily dalej walczyc; co takiego jest w czlowieku, ze choc wie, ze
go cos zniszczy, sam sie pcha w to cos...

ja w swojego tez wierzylam; o jaka ja bylam naiwna; jak czulam sie kochana i
uwielbiana kiedy dzwonil w srodku nocy i ryczal przez godzine do sluchawki, ze
mu tak smutno i tak teskni; jak mnie cieszylo, ze mam czulego, uczuciowego
faceta, ktoremu nawet w nocy jestem potrzebna; i jaka dumna bylam, ze umie
zadbac o swoje, kiedy zarzucajac mi (nieslusznie jak zwykle) zdrade powiedzial,
ze jesli od niego odejde on sie zabije, bo nie moze beze mnie zyc; i w wiele
innych rzeczy mu uwierzylam; a potem dwa miesiace przed slubem otworzyly mi sie
oczy; i zrozumialam, ze ja go nie kochalam (zreszta sam skutecznie swoim
zakochaniem zabil wszystkie pozytywne odczucia do niego), ze bylam uzalezniona
od niego, ze balam sie zostac sama;

moim zdaniem, krolewno, za wczesnie mowic po 7 miesiacach, ze to juz ten i
tylko ten; ale zrobisz jak zechcesz; chcesz wejsc w bagno, to w nie idz, tylko
sie nie zdziw jak potem trudno Ci bedzie z niego wyjsc; jakos trudniej oderwac
sie od tego co sie swiadomie zle zrobilo;

powodzenia jednak zycze, bo w koncu kazdy ma prawo do szescia po swojemu; nam
sie nie udalo, ja juz od dluzszego czasu jestem w nowym, stalym zwiazku i Bogu
dziekuje, ze mi pozwolil znalezc wowczas sile na wyrwanie sie z matni zanim
bylo za pozno;

[Gość: Kasia]

Moja droga Królewno, piękny, optymistyczny był Twój post. Cudnie. Ale co
zamierzasz robić??? Albo co proponujesz? Jak mamy się zmienić? Może mam dzwonić
do niego co 5 minut i mówić, kocham Cię, Słoneczko, myślę o Tobie i nie
zdradzam Cię. To już miałam - co chwilę telefony kontrolne, gdzie jestem, z kim
jestem, co robię i dlaczego nie ma mnie jeszcze w domu... A ja niby jak mam się
zmienić? Może zainstaluję sobie system nawigacyjny, żeby w każdej chwili mógł
mnie namierzyć??? Jak ktoś nie ufa, nie wierzy, to chyba nie kocha tak na 100%.
Królewno - CO PROPONUJESZ, CO MY MAMY ZMIENIĆ W SOBIE??? Bo u mnie żadna z
metod nie sprawdziła się: ani psycholog (sama chodziłam wielokrotnie, bo
myślałam, że to ja jestem nienormalna), ani krzyki, ani płacze, ani szantaże,
ani awantury, ani terroryzowanie, ani bycie na każdy gwizdek ani bycie kochanką
jak marzenie ani NIC. PO PROSTU NIC. Czekam na jakieś Twoje rady. Kasia

[Gość: królewna_m]

Kasiu, podaj mi prosze swojego maila, chyba moge Ci cos powiedziec na ten
temat, bo bylo pare takich sytuacji, z ktorych wybrnelam bez zadnych poswiecen,
ograniczen, tlumaczenia sie. Napisze Ci na pewno tylko chyba w poniedzialek, bo
nie bede dzis i przez weekend miec dostepu do kompa, na razie pozdrawiam i do
zobaczenia na @

Garsc uwag

[cyberski]

Gość portalu: Kasia napisał(a):

[...]
CO PROPONUJESZ, CO MY MAMY ZMIENIĆ W SOBIE??? Bo u mnie żadna z
> metod nie sprawdziła się: ani psycholog (sama chodziłam wielokrotnie, bo
> myślałam, że to ja jestem nienormalna), ani krzyki, ani płacze, ani szantaże,
> ani awantury, ani terroryzowanie, ani bycie na każdy gwizdek ani bycie
kochanką
>
> jak marzenie ani NIC. PO PROSTU NIC. Czekam na jakieś Twoje rady. Kasia

Uswiadom sobie, ze nie jestes sprawca zazdrosci, a “jedynie” ofara
wspolmalzonka ktory probuje emocjami wymoc na Tobie okreslone zachowania

Jesli masz dzieci zwroc uwage na to jak one sie zachowuja chcac cos od Ciebie
uzyskac. W pewnym momencie uwazna “ofiara” odkryje, ze jej wspolmalzonek
stosuje TAKIE SAME metody. Zachowuje sie po prostu jak dorosle dziecko

Duzo latwiej jest zmienic siebie niz wspolmalzonka. Zacznij wiec od siebie, a
jesli on/ona do Ciebie dolacza to dobrze, jesli nie to jego/jej strata. NIE
TWOJA!! Ale pamietaj masz siebie zmienic nie po to aby sprawca czul sie lepiej
tylko abys ty jak o ofiara czula sie lepiej

Pamietaj o tym, ze NIC NIE MUSISZ... Nie masz obowiazku rozmawiac ze sprawca
jesli nie masz na to ochoty w danej chwili, nie masz obowiazku reagowac na
jego/jej lzy, obietnice, rzadania... Doskonaly skutek w moim przypadku odnosily
proste slowa: “wiesz nie mam ochoty w tej chwili z Toba rozmawiac”, “Nie
wzruszaja mnie twoje lzy”, “Zachowujesz sie jak dziecko” Wychodzilem z domu,
wychodzilem do innego pokoju w trakcie scen zazdrosci... Poczatkowo to
ESKALOWALO jej agresje ,ael po pewnym czasie poziom atakow malal, bo sprawca
nie wiedzial w co uderzyc aby odniesc oczekiwany (lzy, poczucie winy u ofiary,
doszukiwanie sie wlasnych bledow) skutek

Niczego nie neguj, bo to tylko jeszcze bardziej zacheca sprawce do dzialania.
Niczego nie potwierdzaj... Po prostu WYLACZ SIE, bo jest to jedyny sposob aby
wybic sprawce z rytmu

I to tak w najwiekszym skrocie, bo teraz tez naprawde nie mam czasu. Jesli ktos
potrzebuje dokladniejszych informacji to prosze na [e-mail]

[cossa]

witam:)
przeczytalam uwaznie to co napisaliscie powyzej. nie mam
chorobliwie zazdrosnego meza. predzej ja sama jestem ta
"bardziej zazdrosna" strona zwiazku. Nigdy nie
podejrzewalam sie o zazdrosc dopoki nie zwiazalam sie z
kims na kim mi bardzo zalezy. Bylam zaskoczona swoimi
reakcjami, potrzeba przeszukania komorki, kukania niby to
mimochodem na drobne karteczki kolo komputera. Brzydzilam
sie siebie za to co robilam. Byly to drobne gesty, ale
jakas sila mnie pchala, by wszystko mozliwe posprawdzac,
by sie upewnic, ze wszystko jest w porzadku. Teraz mysle,
ze szukalam czegos konkretnego, nie poprzestawalam na
uepwnieneniu sie, ze wszystko ok. Nie wierzylam, ze moze
chciec byc tylko ze mna i nie chcialam byc oszukiwana i
chcialam sama sie dowiedziec. I szukalam, wyobrazalam
sobie wiele rzeczy, warczalam na jego kolezanki itp itd.
Pisze to wszystko z relacji osoby, ktora ma zadatki na
chorobliwa zazdrosnice. Wiem, ze ranie tym M. Duzo nad
tym myslalam, ciagle w sobie walcze o godnosc i szacunek
dla niego i samej siebie. Wydaje mi sie, ze zazdrosc to
jedna z chorob duszy i trzeba ja leczyc. Rozbija sie to
przede wszystkim o poczucie wlasnej wartosci. To jest
moje zdanie.
Od dluzszego czasu obserwuje zwiazek przyjacila i widze
jaka sile destruktywna ma zazdrosc. Widze tez, ze
przyjaciel nie umie zrezygnowac z milosci mimo iz bardzo
cierpi z powodu zazdrosci ukochanej osoby. To wszystko
jest szalenie trudne, czesto sa to osobiste dramaty
zazdrosnikow, a tym bardziej sa drmatyczne, ze nieznosni
zazdrosnicy nie zdaja sobie oni sprawy z tego jak bardzo
rania..

zycze Wam wszystkim powodzenia i mysle, ze na przyszlosc
miejcie oczy i uszy bardziej otwarte, by moze w jakims
procencie uniknac przykrych niespodzianek.

pozdrawiam
cossa

[Gość: sys]

na tym watku, nie uwierzy, tylko pogorszy sprawe, ze na pewno tez inaczej z
internetu.korzystasz inaczej

[lib]

Maju
Dlaczego nie mozna sie dobrze poznac przed slubem?

Krolewno
moim zdaniem masz racje, jestescie niedowartosciowane i
brak Wam pewnosci siebie, to jest glowny problem. To ze
maz ma problem to inna sprawa i to jego problem ;-))

Kasiu, napisalas tak
<<Królewno - CO PROPONUJESZ, CO MY MAMY ZMIENIĆ W SOBIE???
Bo u mnie żadna z metod nie sprawdziła się: ani psycholog
(sama chodziłam wielokrotnie, bo myślałam, że to ja jestem
nienormalna), ani krzyki, ani płacze, ani szantaże, ani
awantury, ani terroryzowanie, ani bycie na każdy gwizdek
ani bycie kochanką
jak marzenie ani NIC. PO PROSTU NIC. Czekam na jakieś
Twoje rady.>>
Naprawde Kasiu myslisz ze krzyki, placze, szantaze i bycie
na gwizdek to zmienianie czegos w sobie? Chodzi tylko o
to, zeby nabrac do siebie szacunku. Niczego wiecej nie
trzeba. Jak czlowiek jest, jak napisala Krolewna,
dowartosciowany i pewien siebie, to nikt mu nie zafunduje
takiego piekla, bo on na to nie pozwoli.

Bardzo to przejmujace to piszecie i bardzo Wam wspolczuje.
Ale mysle, ze glowny problem maja tu jednak "ofiary".
"Kaci" maja swoj i musza sobie jakos poradzic. To jest
zreszta ogolniejszy problem, dotyczacy nie tylko
zazdrosci.
Gdyby mnie facet insynuowal cos takiego jak Wam, przestal
by byc moim factem. Bo to by oznaczalo, ze mnie nie
szanuje. A jesli nie szanuje to nie kocha, tylko tak mu
sie wydaje. On kocha tylko to swoje blogie poczucie ze ma
mnie na wlasnosc. Wyobrazam sobie, ze zachwianie takiego
poczucia musi byc bardzo bolesne. No ale to juz bylby
(wiem, powtarzam sie) jego problem. Wiem tez, ze
upraszczam, jak sie kocha to sie probuje pomoc tej drugiej
stronie. Ale trzeba to tak wywazyc, zeby sobie nie zatruc
zycia.
Pozdrawiam Was i trzymam kciuki.

[Gość: Becia]

Wiecie co..ten cyberski miał racje..trzeba zmienic siebie..swoje podejscie do
meza i całej tej sytuacji.Nie jestesmy albo nie potrafimy byc konsekwentne w
tym co postanowimy:(i ja sie niestety czesto na tym łapie..mowie sobie dosc..to
ostatni raz kiedy do mnie tak powiedział itp..a ja nie potrafie zrobic zadnego
kroku,paraliz jakis czy co???zaczynam wierzyc w to co on do mnie mowi..moze ma
faktycznie racje???same huśtawki emocjonalne..jakis toksyczny ten
związek..jedynym wyjsciem jest chyba robic po swojemu..niech zobaczy,że sama
sobie poradze,ze cos warta..chociaz..moze predzej to mnie samej potrzebne..tak
sobie mysle..tu trzeba TERAPII WSTRZĄSOWEJ!ale ja nie mam odwagi:(((

[smxzoom]

Wiesz Kasia, rozumiem Ciebie, to okropna sytuacja.Nie sądzę jednak aby
tłumaczenie że jestes wierna cos dało. Raczej należy szukać źródła, a nie
rwącego potoku. Naukowo wiadomo że 30% osób zazdrosnych jest chorych
nieuleczalnie bo jest to obsesyjna nerwica. Ale pozostała część, większa, moze
z tego wyjść. Jedną z najważniejszych przyczyn zazdrości jest poczucie
niższości. Pokazuj swojemu facetowi jaki jest silny, chwal każdą drobna rzecz
jaką zrobi dobrze, a poczuje się silny.
Ja również jestem zazdrosny o własną kobiete, a szczególnie wtedy gdy nie
słysze długi czas miłego słowa w moim kierunku, a nagle mówi jaki to ten, a
tamten jest fajny. Czuje sie wtedy niedoceniony, odepchniety na bok,
zagrozony, słaby. Opanowuje mnie złość. Kiedyś kochałaś swojego męża, a on
ciebie. Nie widziałaś wtedy zazdrości? Oczywiście. Zapewne dawałaś mu wtedy
dużo miłosci, czułosci, mówiłaś komplementy. Teraz jak jestescie juz w stałym
związku, zapominasz że te uczucia nie moga zniknąć. daj mu poczuć własną
miłość, szczególnie że czujesz się przy nim bezpieczna, ze jest silny. To daje
nam facetom skrzydeł, a jak czujemy się pewnie, to nie czujemy takiej
zazdrości. Chwal Go nawet znajomym przy nim. Nie tak od razu, bo bedzie
podejrzewał podstęp. Nic nie jest łatwe w takich sytuacjach, ale możemy to
zmienić dając , a nie oczekując podarunku. Chciałbym wiedzieć że Ci pomogłem.
Jakby co, życze powodzenia. Nie poddawaj się. Przecież miłość istnieje w
każdym z nas.

[Gość: birma]

Ty chyba nie rozumiesz różnicy pomiędzy normalnym poziomem zazdrości a
patologią? Skąd wiesz, że dziewczyny nie trafiły właśnie na tę patologię?
Owszem każdemu człowiekowi (nie tylko facetowi) jest przykro, kiedy druga
strona przestaje go zauważać i doceniać, ale różnica polega na tym, że tobie
jest właśnie tylko przykro z tego powodu ale nie obrzucasz żony inwektywami, że
jest dziwką i szmatą, bo za długo robiła zakupy w supermarkecie (więc pewnie
romasowała z kimś między regałami). To jest właśnie patologia i żadne
ciumkanie "misiu, jesteś kochany" tu nie pomoże. Zresztą pokaż mi normalnego
człowieka, który jeśli jest gnojony przez kilka lat, to ma jeszcze ochotę
czulić się do oprawcy...

zazdrość kobiety

[Gość: jj09]

Ja jestem zazdrosna. Wiem o tym dopiero od niedawna, a skończyłam już dawno 30-
tkę.
Szaleję ze sprawdzaniem, szperaniem, podsłuchiwaniem itp.!!!
A przyczyny starałam się analizować i:
w dwóch poprzednich związkach przeżyłam piekło, które skończyło się bijatykami,
alkoholem, wyzwiskami, zdradami i wszystkim co najgorsze. Oczywiście wcześniej
mężczyżni Ci uchyliliby mi nieba. Zawiodłam się. Nie chciałam nigdy być już z
mężczyzną.
I poznałam 1,5 roku temu R. Okazuje się że jest normalny. Czuły, dobry i
najlepszy pod słońcem / a jego najgorsza wada to że mnie ktyrykuje, krytykuje,
że czuję się często taka malutka- i to też jest pzryczyną mojego zachowania/.
A ja szukam dziury w całym i żeby udowodnić sobie i całemu światu,że mężczyżni
są żli, próbuję znależć jego "defekt"-mają to być kobiety. I jak już znajdę to
pierwsza będę mogła skończyć ten związek.
Chyba całkiem zwariowałam,nie potrafię walczyć z własnymi myślami, zepsuję cały
ten związek, który ma przyszłośc. Tak często płaczę nad swoją głupotą, że nie
mogę patrzeć na siebie do lustra.